The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ

Матто 1

1 Иброҳим ўѓли, Довуд ўѓли Исо Масиҳнинг насабномаси. 2 Иброҳимдан Исҳоқ туѓилди. Исҳоқдан Ёқуб туѓилди. Ёқубдан Яҳудо ва унинг ака-укалари туѓилдилар. 3 Яҳудо ва Тамарадан Парас ҳамда Зараҳ туѓилдилар. Парасдан Ҳасрўн туѓилди. Ҳасрўндан Арам туѓилди. 4 Арамдан Амминадаб туѓилди. Амминадабдан Наҳшўн туѓилди. Наҳшўндан Салмўн туѓилди. 5 Салмўн ва Раҳобадан Бўаз туѓилди. Бўаз ва Руфдан Обид туѓилди. Обиддан Ишай туѓилди. 6 Ишайдан подшоҳ Довуд туѓилди. Подшоҳ Довуд ва Уриёнинг собиқ хотинидан Сулаймон туѓилди. 7 Сулаймондан Раҳабаъм туѓилди. Раҳабаъмдан Абиё туѓилди. Абиёдан Осо туѓилди. 8 Осодан Йўшафат туѓилди. Йўшафатдан Йўрам туѓилди. Йўрамдан Уззиё туѓилди. 9 Уззиёдан Йўтам туѓилди. Йўтамдан Аҳаз туѓилди. Аҳаздан Ҳизқиё туѓилди. 10 Ҳизқиёдан Манаше туѓилди. Манашедан Амўн туѓилди. Амўндан Йўшиё туѓилди. 11 Йўшиёдан Йўаким туѓилди. Йўакимдан Бобилга сургун бўлиш даврида Якўниё билан ака-укалари туѓилдилар. 12 Бобилдаги сургунлик давридан кейин Якўниёдан Шаълтиэл туѓилди. Шаълтиэлдан Зарубобил туѓилди. 13 Зарубобилдан Абиҳуд туѓилди. Абиҳуддан Ҳлёқим туѓилди. Ҳлёқимдан Азўр туѓилди. 14 Азўрдан Садўқ туѓилди. Садўқдан Ахим туѓилди. Ахимдан Ҳлиҳуд туѓилди. 15 Ҳлиҳуддан Илъазар туѓилди. Илъазардан Маттан туѓилди. Маттандан Ёқуб туѓилди. 16 Ёқубдан Марямнинг эри Юсуф туѓилди. Марямдан эса Масиҳ деб аталган Исо туѓилди. 17 Шундай қилиб, Иброҳимдан Довудгача ҳаммаси бўлиб ўн тўрт насл, Довуддан Бобил сургунлигигача ўн тўрт насл ва Бобил сургунлигидан Масиҳ келишигача ўн тўрт наслдир. 18 Исо Масиҳнинг туѓилиши шундай содир бўлди: Унинг онаси Марям Юсуфга унаштириб қўйилган эди. Уларнинг никоҳидан олдин Марям Муқаддас Руҳдан ҳомиладор экани маълум бўлди. 19 Унинг эри Юсуф эса солиҳ одам бўлиб, Марямни шарманда қилишни истамай, яширинча қўйиб юбориш ниятида бўлди. 20 Буни ўйлаб кўрганидаёқ, Худованднинг бир фариштаси тушида унга кўриниб: «Ҳй Довуд ўѓли Юсуф! – деди, – Сен Марямни ўзингга хотинликка олишдан қўрқма; чунки унинг вужудидаги ҳомила Муқаддас Руҳдан пайдо бўлган. 21 У ўѓил туѓади ва Унинг исмини Исо қўясан, чунки У Ўз халқини гуноҳларидан қутқаради. 22 Буларнинг бари эса Худованднинг пайѓамбар орқали айтгани бажо келиши учун рўй берди. Пайѓамбар: 23 „Қиз ҳомилали бўлѓай ва ўѓил туққай, Унинг исмини эса Иммануил қўюрлар“, – деб каромат қилган эди. Иммануил – „Худо биз билан“ демакдир». 24 Юсуф уйѓонгач, Худованднинг фариштаси унга буюрганидек қилди ва Марямни хотинликка олди. 25 Лекин у туѓмагунча унга яқинлашмади. Ниҳоят, Марям ўзининг тўнѓич ўѓлини туѓди ва Унинг исмини Исо қўйди.

Матто 2

1 Исо подшоҳ Ҳирод даврида, Яҳудиянинг Байтлаҳм шаҳарчасида туѓилганидан кейин, шарқдан Қуддусга мунажжимлар келди. 2 Улар: – Яҳудийларнинг подшоҳи бўлиб туѓилган бола қаерда? Биз шарқда Унинг юлдузини кўрдик, Унга таъзим қилгани келдик, – дедилар. 3 Подшоҳ Ҳирод буни эшитгач, у билан бутун Қуддус безовталаниб кетди. 4 У барча яҳудий олий руҳонийлари ва уламоларини тўплаб, улардан Масиҳнинг қаерда туѓилиши кераклигини сўради. 5 Улар эса: – Яҳудиянинг Байтлаҳм шаҳрида, – дейишди унга, – чунки пайѓамбарнинг китобида шундай ёзилган: 6 «Ҳй Яҳудо диёридаги Байтлаҳм! Сен Яҳудо улуѓларидан асло кам эмассан. Зеро халқим – Исроилни боқувчи Доҳий Сендан келиб чиқажак». 7 Ўшанда Ҳирод мунажжимларни яширинча чақириб, улардан юлдузнинг пайдо бўлган аниқ вақтини билиб олди. 8 Сўнг уларни Байтлаҳмга юбориб: – Боринглар, чақалоқ ҳақида синчиклаб суриштиринглар. Уни топгач, менга хабар беринглар, токи мен ҳам бориб Унга таъзим қилайин, – деди. 9 Мунажжимлар подшоҳнинг сўзларига қулоқ солиб жўнадилар. Улар шарқда кўрган юлдуз эса уларга йўл кўрсатиб борди ва ниҳоят, чақалоқ ётган жой тепасига келиб тўхтади. 10 Улар юлдузни кўриб, ҳаддан зиёд қувондилар. 11 Уйга кириб, чақалоқни ва Унинг онаси Марямни кўрдилар-да, мук тушиб, чақалоққа таъзим қилдилар. Сўнг хазиналарини очиб, Унга олтин, хушбўй тутатқилар ва мумиё тортиқ қилдилар. 12 Ҳиродга қайтмаслик ҳақида тушларида огоҳлантирилгандан кейин, бошқа йўл билан ўз юртларига қайтиб кетдилар. 13 Мунажжимлар жўнаб кетганларидан сўнг, Худованднинг бир фариштаси Юсуфга тушида кўриниб: «Ўрнингдан тур! – деди. – Чақалоқ билан онасини олиб, Мисрга қоч ва мен сенга бирор нарса айтмагунимча, у ерда қолгин. Чунки Ҳирод чақалоқни қидириб топса, уни ҳалок қилиш нияти бор». 14 Юсуф шу кечасиёқ туриб, чақалоқ билан онасини олиб, Мисрга қараб йўлга тушди. 15 Ҳироднинг ажали етгунигача, у ерда қолди. Шу тариқа Худованднинг: «Мен Ўѓлимни Мисрдан чақириб олдим», – деб пайѓамбар орқали айтган сўзи бажо келди. 16 Ҳирод мунажжимлар томонидан алданганини пайқагач, жуда қаттиқ ѓазабланди. Улардан билиб олган вақтга кўра, Байтлаҳм ҳамда унинг теварак-атрофларидаги икки ёш ва ундан кичик бўлган ҳамма ўѓил болаларни қиличдан ўтказгани киши юборди. 17 Ўшанда Еремия пайѓамбарнинг ушбу каромати бажо келди: 18 «Рамадан бир нидо эшитилур, Чексиз бир нолаю оҳу фиѓон, бу. Болалари учун йиѓлар Роҳила, Ҳеч на юпатолмас, энди улар йўқ». 19 Ҳироднинг ўлимидан кейин Худованднинг бир фариштаси Мисрда Юсуфга тушида кўриниб: 20 «Ўрнингдан тур! – деди. – Чақалоқ билан онасини олиб, Исроил мамлакатига йўл ол. Чунки чақалоқнинг жонига қасд қилганлар оламдан ўтди». 21 Шунда Юсуф чақалоқ билан онасини олиб жўнади, Исроил мамлакатига қайтиб келди. 22 Аммо Яҳудияда Ҳирод ўрнига унинг ўѓли Архелай тахтга чиққанини эшитиб, у ерга боришга қўрқди. Бироқ тушида ваҳий келгач, у Жалила юртига борди. 23 У юртнинг Носира деган шаҳрида жойлашди. Шундай қилиб, «У носиралик деб аталгай», – деган пайѓамбар сўзи бажо келди.

Матто 3

1 Ўша кунларда Яҳё пайѓамбар пайдо бўлиб, Яҳудия чўлида воизлик қила бошлади. 2 У: «Тавба қилинглар, чунки Осмон Шоҳлиги яқинлашди!» – деб хитоб қилар эди. 3 Бу воқеа эса Ишаъё пайѓамбарга ваҳий қилинган шу оятга тўѓри келади: «Мана, чўлда нидо янграмоқда: Худованд йўлини тайёрлангиз, Равон айлангиз сўқмоқларин! – дея». 4 Яҳёнинг ўзи туя жунидан кийим кийиб, белига теридан камар тақар эди. Унинг егулиги эса чигиртка билан ёввойи асал эди. 5 Қуддусда, Яҳудия юрти бўйлаб ва Ўрдун дарёси атрофида яшовчиларнинг ҳаммаси Яҳё пайѓамбарнинг олдига чиқар эди. 6 Улар гуноҳларини эътироф этиб, Яҳёнинг буйруѓи билан Ўрдун сувига чўмиб имон келтирар эдилар. 7 Фарзий ва саддуқий мазҳабларидан ҳам талай киши чўмиш учун унинг олдига келаётганларини Яҳё кўриб, уларга деди: «Вой илонлар зоти! Бошингизга келадиган Худо ѓазабидан қочиб қутулишингизни сизларга ким уқтирди? 8 Бундан буён тавба қилганингизга яраша ҳосил беринглар! 9 „Иброҳим бизнинг отамиз“, деб кўнглингиздан ўтказманглар. Мен сизларга айтаманки, Худо шу тошлардан Иброҳимга авлод тиклашга қодир. 10 Ҳозирданоқ дарахтлар илдизида болта ётибди-ку. Яхши мева бермаган ҳар қандай дарахт кесилиб оловга ташланади. 11 Мен сизларни тавбага чақириш учун сувга чўмдириб юрибман. Лекин менинг кетимдан Келаётган мендан қудратлидир. Мен Унинг чориқларини кўтаришга ҳам арзимайман. У сизларни Муқаддас Руҳга ва оловга чўмдиради. 12 Унинг паншахаси қўлида тайёр турибди. У ўз хирмонини шопириб ташлайди; буѓдойини омборга тўплаб, сомонни сўнмас ўтда ёндириб юборади». 13 Ўшанда Исо Яҳёнинг ҳузурида сувга чўмиш учун Жалиладан Ўрдун дарёси бўйига келди. 14 Лекин Яҳё Исони тўхтатмоқчи бўлиб: – Мен Сенинг ҳузурингда имон келтиришим керак эди. Сен бўлсанг, менинг олдимга келяпсанми? – деди. 15 Исо унга жавоб бериб: – Ҳнди рози бўл, чунки биз шу йўсинда илоҳий амрни тўла бажаришимиз ўринлидир, – деди. Шундан кейин Яҳё Исога изн берди. 16 Исо дарёга тушди. У сувдан чиққан заҳоти, осмон очилиб кетди ва Худонинг Руҳи каптардай Исонинг устига тушиб қўнгани кўринди. 17 Осмондан эса: «Бу Менинг севикли Ўѓлимдир, Ундан мамнунман», – деган нидо келди.

Матто 4

1 Ўшанда Исо, иблиснинг синовидан ўтиш учун Муқаддас Руҳ томонидан саҳрога олиб борилди. 2 У қирқ кун ва қирқ кеча рўза тутиб, охири оч қолди. 3 Шунда васваса қилувчи Исонинг ёнига келиб Унга: – Агар Сен Худонинг Ўѓли бўлсанг, айтгин, бу тошлар нонга айлансин! – деди. 4 Исо унга жавобан деди: – Тавротда: «Инсон биргина нон билан эмас, балки Худонинг оѓзидан чиққан ҳар бир сўз билан яшайди», деб ёзилган. 5 Кейин иблис Исони табаррук шаҳарга келтирди ва маъбаднинг тепасида турѓизиб, 6 Унга деди: – Агар Сен Худонинг Ўѓли бўлсанг, Ўзингни пастга ташла-чи. Чунки Забурда шундай ёзилган-ку: «У Сен ҳақда Ўз фаришталарига амр этгай: Улар Сени қўлларида кўтариб кетар, Оёѓинг ҳам тошга қоқилиб кетмас». 7 Исо унга: – «Ҳганг Худовандни синама», деб ёзилгани ҳам бор, – деди. 8 Иблис Исони яна жуда баланд тоққа олиб чиқиб кетди. Дунёнинг барча салтанатларини ҳамда уларнинг ҳашаматини Унга кўрсатиб: 9 – Агар тиз чўкиб менга сажда қилсанг, буларнинг ҳаммасини Сенга бераман, – деди. 10 Шунда Исо: – Йўқол кўзимдан, шайтон! Чунки Тавротда: «Ҳганг – Худовандга сажда қил, биргина Унга итоатда бўл», деб ёзилган, – деди. 11 Шундан сўнг иблис Исони тарк этди ва фаришталар эса келиб, Исога хизмат қила бошладилар. 12 Исо Яҳёнинг ҳибсга олинганини эшитгач, Жалилага қайтиб борди. 13 У Носира шаҳрида кўп қолмай, Завулун ва Нафтоли юртидаги кўл бўйида жойлашган Кафарнаҳум шаҳрига келиб ўрнашди. 14 Шундай қилиб, Ишаъё пайѓамбарга ваҳий бўлган ушбу оят бажо келди: 15 «Ҳй Завулун диёри ва Нафтоли диёри, Ўрдун наҳрининг нарёѓида, Денгиз йўлида жойлашган мажусийлар Жалиласи! 16 Зулматда қолиб келган халқ катта зиёни кўрди, Ўлим соясига бурканган эл уфқлари ёришди». 17 Шу кундан бошлаб Исо воизлик қиладиган бўлиб: «Тавба қилинглар, чунки Осмон Шоҳлиги яқинлаб қолди», – деб айтар эди. 18 Жалила кўли ёнидан ўтаётганида, Исо кўлга тўр ташлаб турган икки ака-ука – Бутрус деб аталувчи Симун ва унинг укаси Идрисни кўриб қолди. Улар балиқчи эдилар. 19 Исо уларга: «Менинг орқамдан юринглар, Мен сизни инсон овчилари қиламан», – деди. 20 Ака-ука дарҳол тўрларини қолдириб, Унинг орқасидан эргашдилар. 21 У ердан ўтаётиб, Исо бошқа икки ака-ука – Забадийнинг ўѓли Ёқуб ва унинг укаси Юҳаннони кўриб қолди. Улар оталари Забадий билан бирга қайиқда тўрларини ямаб ўтиришган эди. Исо уларни ҳам чақирди. 22 Улар ҳам дарҳол қайиқни ва оталарини қолдириб, Исонинг орқасидан эргашдилар. 23 Исо бутун Жалилани айланиб чиқди. У юртнинг ибодатхоналарида таълим бериб, Худонинг Шоҳлиги тўѓрисидаги Хушхабарни эълон қилиб, одамлардаги ҳар турли касаллик ва дармонсизликни шифолаб юрди. 24 У ҳақдаги хабар бутун Сурияга ёйилди. Турли-туман дарду иллатлардан қийналиб юрганлар, жинга чалинганлар, тутқаноқ ва шол касалига йўлиққанларнинг ҳаммасини Исонинг олдига келтиришар, У эса уларни соѓайтирар эди. 25 Жалила ва Ўнкент вилоятидан, Қуддусдан, Яҳудия ҳамда Ўрдуннинг нариги томонидаги юртлардан келган кўплаб халойиқ Унинг орқасидан эргашиб борди.

Матто 5

1 Исо талай халойиқни кўриб, тоққа чиқиб ўтирди. Шогирдлари Унинг олдига келишди. 2 Исо уларга таълим бериш учун оѓзини очиб, деди: 3 «Руҳан камбаѓал бўлганлар бахтлидир, Чунки Осмон Шоҳлиги уларникидир. 4 Йиѓлаётганлар бахтлидир, Чунки улар тасалли топур. 5 Беозор бўлганлар бахтлидир, Чунки улар ер юзига эга бўлур. 6 Адолатга очу чанқоқлар бахтлидир, Чунки улар тўқ бўлур. 7 Раҳмдил бўлганлар бахтлидир, Чунки улар раҳм-шафқат топур. 8 Покдил бўлганлар бахтлидир, Чунки улар Худони кўрур. 9 Тинчлик ўрнатувчилар бахтлидир, Чунки улар Худо ўѓиллари дейилур. 10 Адолат йўлида жабр кўрганлар бахтлидир, Чунки Осмон Шоҳлиги уларникидир. 11 Мен туфайли одамлар сизни ҳақоратлаб қувѓин этса, сиз ҳақда ёлѓон гапириб фисқу ѓийбат қилса, бахтлисиз! 12 Севининглар ва хурсанд бўлинглар, чунки сизга осмон мукофоти буюк. Сиздан аввал ўтган пайѓамбарлар ҳам шундай қувѓин бўлган». 13 «Сиз – ернинг тузисизлар. Агарда туз кучини йўқотса, уни яна қандай шўр қилиш мумкин? У энди чиқитга ташлаб юборилади, оёқ остида поймол бўлишдан бошқага ярамайди. 14 Сиз – дунёнинг нурисизлар. Тоѓнинг тепасида қурилган шаҳар яширин қололмайди. 15 Шунингдек, шамни ёқиб, кейин идиш билан ёпиб қўйишмайди. Уйдагиларнинг ҳаммасига ёруѓлик берсин, деб уни шамдонга қўйишади. 16 Айни равишда сизнинг нурингиз ҳам инсонлар олдида шундай порласинки, улар яхши ишларингизни кўриб, осмондаги Отангизни улуѓласинлар». 17 «Мени Таврот ёки пайѓамбар оятларини бекор қилгани келди, деб ўйламанглар. Мен бекор қилгани эмас, балки бажо келтиргани келдим. 18 Сизга чинини айтайин: еру осмон тугамагунча ва тақдир этилган ҳамма нарса амалга ошмагунча, Тавротдан на бир ҳарф, на бир нуқта ўчади. 19 Шундай қилиб, ким бу амрларнинг энг кичигини ҳам инсонларга бузиб ўргатса, Осмон Шоҳлигида энг кичик бўлади. Лекин ким бу амрларни бажариб бошқаларга ўргатса, Осмон Шоҳлигида буюк бўлади. 20 Сизларга айтиб қўяй: агар сизнинг солиҳлигингиз уламолар ва фарзийларнинг солиҳлигидан устун келмаса, Осмон Шоҳлигига киролмайсизлар». 21 «Қадимгиларга: „Одам ўлдирма; ким одам ўлдирса, жавобгарликка тортилади“, – деб айтилганини эшитгансизлар. 22 Лекин Мен сизга айтаман: кимки биродарига беҳуда ѓазабланса, жавобгарликка тортилади. Кимки биродарига аҳмоқ деса, олий маҳкамада жавоб беради. Кимки биродарига телба деса, жаҳаннам оловида жавоб беради. 23 Шундай қилиб, сен хайр-эҳсонингни қурбонгоҳга олиб келганингда, агар у ерда биродаринг сендан хафа экани ёдингга тушса, 24 хайр-эҳсонингни у ерда, қурбонгоҳ олдида қолдир ва бориб, аввал биродаринг билан ярашгил. Шундан кейин келиб, хайр-эҳсонингни бажо келтир. 25 Сен рақибинг билан қозихонага бораркансан, йўл-йўлакай у билан келишишга шошил, токи рақибинг сени қозига, қози эса миршабга топшириб, сени зиндонга ташламасин. 26 Сенга чинини айтайин: охирги тийинингни бермагунингча, у ердан чиқолмайсан!» 27 «Қадимгиларга: „Зино қилма“, – деб айтилганини эшитгансизлар. 28 Лекин Мен сизга айтаман: ким бир аёлга шаҳват билан қараса ҳам, аллақачон кўнглида у билан зино қилган бўлади. 29 Агар сенинг ўнг кўзинг гуноҳ қилишингга сабаб бўлса, уни суѓуриб ташла. Чунки бутун баданинг жаҳаннамга ташланишидан кўра, аъзойингдан бирининг нобуд бўлгани сен учун яхшироқдир. 30 Агар сенинг ўнг қўлинг гуноҳ қилишингга сабаб бўлса, уни чопиб ташла. Чунки бутун баданинг жаҳаннамга йўлиқишидан кўра, аъзойингдан бирининг нобуд бўлгани сен учун яхшироқдир. 31 Яна дейилганки: „Ким хотини билан ажралмоқчи бўлса, унга талоқ хатини ёзиб берсин“. 32 Лекин Мен сизга айтаман: ким бевафолик айбидан бошқа сабаб билан хотинидан ажралса, унга зино қилишга сабаб топиб беради. Шунингдек, ким ажралган хотинга уйланса, зино қилган бўлади». 33 «Яна қадимгиларга: „Қасамдан қайтма. Ичган қасамларингни Худованд олдида бажо келтир“, – деб айтилганини эшитгансизлар. 34 Лекин Мен сизга айтаман: ҳеч қандай қасам ичманглар – на осмон ҳақи, чунки у Худонинг тахтидир; 35 на ер ҳақи, чунки у Худонинг пойандозидир; на Қуддус ҳақи, чунки у Буюк Подшоҳнинг шаҳридир. 36 Бошинг ҳақи ҳам қасам ичма, чунки сен биронта сочингни оқ ёки қора қилолмайсан. 37 Сизларнинг сўзингиз фақат „ҳа“ ёки „йўқ“ бўлсин. Бундан ортиѓи эса шайтонликдир». 38 «Сизлар: „Кўз эвазига кўз, тиш эвазига тиш“, – деб айтилганини эшитгансизлар. 39 Лекин Мен сизга айтаман: ёмонга қарши чиқма. Ким сенинг ўнг чаккангга урса, унга иккинчисини ҳам ўгир. 40 Ким сен билан даъволашиб, кўйлагингни олмоқчи бўлса, унга тўнингни ҳам бериб юбор. 41 Ким сени бир чақирим йўл юришга мажбур қилса, у билан икки чақирим юр. 42 Сендан сўраганга бер, сендан қарз олмоқчи бўлгандан юз ўгирма». 43 «Яна: „Қардошингни севгин, душманингдан нафратлан“, – деб айтилганини эшитгансизлар. 44 Лекин Мен сизга айтаман: душманларингизни севинглар. [Сизни лаънатлаганларни дуо қилинглар. Сиздан нафратланганларга яхшилик қилинг. Сизнинг номингизга иснод келтирганлар учун,] сизга жабр-зулм ўтказганлар учун ибодат қилинглар. 45 Шунда сиз осмондаги Отангизнинг ўѓиллари бўласизлар. Чунки У Ўз қуёшини ёвузлар устида ҳам, яхшилар устида ҳам балқитади, ёмѓирини солиҳлар устига ҳам, фосиқлар устига ҳам ёѓдиради. 46 Агар сизни севадиганларнигина севсангиз, бундан сизга раҳмат бўлурми? Солиқчилар ҳам худди шундай қилишмайдими? 47 Агар сиз фақат биродарларингиз билангина саломлашсангиз, қандай фазилатли иш қилган бўласизлар? Бутпарастлар ҳам худди шундай қилишмайдими? 48 Шундай қилиб, осмондаги Отангиз баркамол бўлгани каби, сиз ҳам баркамол бўлинглар».

Матто 6

1 «Ҳҳтиёт бўлинглар, савобли ишингизни одамларга кўриниш учун ҳамманинг кўз ўнгида қилманглар. Акс ҳолда осмондаги Отангиздан мукофот ололмайсизлар. 2 Шундай қилиб, сен бировга садақа бермоқчи бўлсанг, ўтган-кетганга жар солма. Иккиюзламачиларгина одамлардан олқиш олиш учун ибодатхоналарда ва кўча-кўйда шундай қиладилар. Сизларга чинини айтайин: булар ўзларига яраша мукофотни олиб бўлдилар. 3 Сен садақа бераётганингда, чап қўлинг ўнг қўлинг нима қилаётганини билмасин. 4 Яъни сенинг мурувватинг яширин бўлсин. Шунда яширин бўлганларни кўрувчи Отанг сени аниқ тақдирлайди». 5 «Ибодат қилаётганингизда, одамларга кўриниш учун ибодатхоналарда ва кўча бурчакларида туриб ибодат қилишни яхши кўрадиган иккиюзламачиларга ўхшаманглар. Сизларга чинини айтайин: улар ўзларига ярашасини олиб бўлдилар. 6 Сен эса ибодат қилаётганингда ўз ҳужрангга кир ва эшикни беркитиб, яширин бўлган Отангга ибодат қил. Шунда яширин бўлганларни кўрувчи Отанг сени аниқ тақдирлайди. 7 Ибодат қилаётганингизда, мажусийлар каби ортиқча сўзларни такрорлаб турманглар. Улар: кўп сўзласам, ибодатим ижобат бўлади, деб ўйлайдилар. 8 Уларга ўхшаманглар, чунки Отангиз нималарга муҳтожлигингизни Ундан сўрашингиздан олдин билади. 9 Сизлар эса бундай ибодат қилинглар: Бизнинг осмондаги Отамиз! Сенинг муқаддас исминг улуѓлансин. 10 Сенинг Шоҳлигинг келсин. Осмонда бўлгани каби, Ерда ҳам Сенинг ироданг бажо келсин. 11 Бугунги ризқ-рўзимизни бергин. 12 Бизга гуноҳ қилганларни биз кечиргандек, Сен ҳам бизнинг гуноҳларимизни кечиргин. 13 Бизни васвасага дучор қилмагин, Аммо ёвуз шайтондан халос қилгин. [Салтанат, куч-қудрат ва шон-шуҳрат то абад Сеникидир. Омин.] 14 Агар сиз бошқаларнинг айб-гуноҳларини кечирсангизлар, самовий Отангиз ҳам сизни кечиради. 15 Бироқ, агар сиз бошқаларнинг айб-гуноҳларини кечирмасангизлар, Отангиз ҳам сизни кечирмайди». 16 «Рўза тутаётганингизда, иккиюзламачилар каби қовоқ осилтириб юрманглар. Улар рўза эканларини одамларга билдириш учун ўзларини авзойи бузуқ қилиб кўрсатадилар. Сизларга чинини айтайин: улар ўзларига ярашасини олиб бўлдилар. 17 Лекин сен рўза тутганингда, ўзингни ювиб-тараб юргин, 18 токи рўза тутганинг инсонларга эмас, балки яширин бўлган Отангга ошкор бўлсин. Яширин бўлганларни кўрувчи Отанг эса сени аниқ тақдирлайди». 19 «Бу дунёда куя ва занг еб кетадиган ҳамда ўѓри тешиб талайдиган хазиналарни жамламанглар. 20 Аксинча, куя ва занг еб кетмайдиган, ўѓри тешиб таламайдиган у дунёнинг хазиналарини жамланглар. 21 Хазинангиз қаерда бўлса, юрагингиз ҳам ўша ерда бўлур. 22 Кўз – таннинг чироѓидир. Агар сенинг кўзинг тиниқ бўлса, бутун танинг ҳам ёруѓ бўлур. 23 Аммо кўзинг ёмон бўлса, бутун танинг ҳам қоронѓи бўлур. Агарда ичингдаги нур қоронѓи бўлиб турса, у қоронѓилик қанчалик қўрқинчли бўлур! 24 Ҳеч ким икки хўжайинга хизмат қилолмайди. У ё бирини ёмон кўриб, бошқасини севади, ёки бирига ихлос қўйиб, бошқасини хорлайди. Сиз ҳам Худога, ҳам пулга бирдек сиѓина олмайсизлар». 25 «Бинобарин, сизга шуни айтаман: нима еб, нима ичамиз, деб жонингиз учун, нима киямиз, деб танингиз учун ташвишланиб юрманглар. Жон овқатдан, тан эса кийимдан афзал эмасми? 26 Кўкда учувчи қушларга қаранглар: улар на экади, на ўради, на омборга дон йиѓади. Шунга қарамай, самовий Отангиз уларнинг ризқини беради. Сиз эса улардан анча аълороқ эмасмисиз? 27 Сизлардан ким ташвишланиб, ўз умрини бир лаҳза бўлсин узайтира олар экан? 28 Нега кийим учун ташвишланасизлар? Даштдаги пиёзгулларнинг қандай ўсишига қараб, ибрат олинглар: улар на меҳнат қилар, на чарх йигирар. 29 Аммо сизларга айтиб қўяй: ҳатто подшоҳ Сулаймон ҳам ўзининг шуҳрат чўққисида буларнинг ҳеч биридай кийинмаган эди. 30 Агар Худо бугун бор бўлиб, эртага ўчоққа отиладиган дашт ўтига шундай зеб берган бўлса, сизни ундан кам кўрармиди, эй имони сустлар?! 31 Шундай экан, нима еймиз, нима ичамиз, нима киямиз, деб ташвишланиб юрманглар. 32 Мажусийлар ҳадеб буларнинг ѓамида юришади. Лекин самовий Отангиз сиз буларнинг барига муҳтож эканингизни билади-ку! 33 Сиз аввало Худонинг Шоҳлиги ва Унинг иродаси пайидан бўлинглар, шунда буларнинг ҳаммаси сизга қўшимча қилиб берилади. 34 Бинобарин, эртаги кун ҳақида ташвиш тортманглар. Ҳртанинг ташвиши эртанинг ўзига тегишлидир. Ҳар бир куннинг дарди ўзига етар».

Матто 7

1 «Бошқаларни ҳукм қилманглар, сиз ҳам маҳкум бўлмайсиз. 2 Сизлар қандай ҳукм қилсангиз, сизга ҳам шундай ҳукм ўтказилади. Сизлар қандай ўлчов билан ўлчасангиз, сизга ҳам шундай ўлчов татбиқ этилади. 3 Нега сен биродаринг кўзидаги чўпни кўрасану, лекин ўз кўзингдаги ходани сезмайсан? 4 Сенинг кўзингда хода бор экан, қандай қилиб биродарингга: „Кел, кўзингдаги чўпни чиқариб олай“, – дейсан? 5 Ҳй иккиюзламачи! Олдин ўз кўзингдан ходани чиқариб ол, кейин биродаринг кўзидан чўпни қандай чиқармоқ учун кўзинг очилади. 6 Муқаддас бўлган нарсани итларга берманг, марваридларингизни чўчқалар олдига ташламанг. Таѓин буларни оёқ-ости қилиб, сўнгра ўзингизни тилка-пора қилмасинлар!» 7 «Сўраб туринг, сизга берилади. Излаб туринг, топасизлар. Тақиллатиб туринг, сизга очилади. 8 Чунки ҳар бир сўраган олар, излаган топар, тақиллатганга эшик очилар. 9 Орангизда бир кимса борми, ўѓли ундан нон сўраганда, унга тош берса? 10 Ёки балиқ сўраганда, унга илон берса? 11 Сизлар ёвуз бўла туриб, болаларингизга яхши ҳадялар беришни билсангиз, боз устига осмондаги Отангиз Ундан сўраганларга мўл-кўл неъматни беради! 12 Одамлар сизга қандай муомала қилишларини истасангиз, сиз ҳам уларга шундай муомалада бўлинг. Таврот ва пайѓамбарлар таълимотининг маѓзи шундадир». 13 «Тор эшикдан киринглар! Чунки ҳалокатга элтувчи йўл кўп энли, дарвозаси эса кенгдир. Ана, шу томон юраётганлар кўп. 14 Ҳаёт сари элтувчи йўл эса танг, эшиги жуда тордир. Бу йўлни топадиганлар оз». 15 «Сохта пайѓамбарлардан эҳтиёт бўлинглар! Улар сизнинг олдингизга қўй кийимида келадилар, лекин ичларидан йиртқич бўрилардир. 16 Уларни меваларидан билиб оласизлар. Тиканакдан узум, ёки янтоқдан анжир теришармикан? 17 Ҳар бир яхши дарахт яхши мева берар, ёмон дарахт эса ёмон мева берар. 18 Яхши дарахт ёмон мева беролмас, ёмон дарахт ҳам яхши мева беролмас. 19 Яхши мева бермайдиган ҳар бир дарахт эса кесилиб, оловга ташланади. 20 Шундай қилиб, сохта пайѓамбарларни меваларидан билиб оласизлар. 21 Мени „Ё Раббий, ё Раббий“ деб чақиргани билан ҳар бир одам Осмон Шоҳлигига киравермайди. Бунга осмондаги Отамнинг иродасини бажо келтирувчигина эришади. 22 Қиёмат кунида кўплар Менга: „Ё Раббий, ё Раббий, бизлар Сенинг номинг билан башорат қилмадикми? Сенинг номинг билан жинларни қувиб чиқармадикми? Сенинг номинг билан кўпгина мўъжизалар яратмадикми?“ – дейдилар. 23 Ўша вақтда Мен уларнинг юзига қараб: Мен сизларни ҳеч қачон таниган эмасман. Ҳй бадкирдорлар, Менинг олдимдан кетинглар! – дейман». 24 «Ҳнди ким Менинг бу сўзларимни эшитиб, уларни бажо келтирса, уни ўз уйини тош устига қурган фаросатли одамга ўхшатаман. 25 Ёмѓир ёѓиб, селлар тошиб, шамоллар эсиб, у уйни босиб қолибди. Лекин тош устига ўрнатилгани учун қуламабди. 26 Бироқ ким Менинг бу сўзларимни эшитиб, уларни бажо келтирмаса, ўз уйини қум устига қурган фаросатсиз одамга ўхшайди. 27 Ёмѓир ёѓиб, селлар тошиб, шамоллар эсиб, у уйни босиб қолибди. Уй эса қулаб, ер билан яксон бўлибди». 28 Исо бу сўзларни айтиб бўлгандан кейин, халойиқ Унинг таълимотига ҳайрон қолди. 29 Чунки Исо уларга уламолар ва фарзийлар каби эмас, балки қудратли куч эгасидай таъсирчан таълим берар эди.

Матто 8

1 Исо тоѓдан тушгач, тумонат халойиқ Унинг орқасидан эргашди. 2 Шу ўртада бир мохов Унга яқинлашиб, сажда қилди-да: – Ҳазрат, агар истасанг, мени моховликдан пок қила оласан, – деди. 3 Исо қўлини узатди ва унга тегизиб: – Истайман, пок бўл! – деди. Мохов шу заҳоти дардидан фориѓ бўлди. 4 Исо унга: – Ҳҳтиёт бўл, буни ҳеч кимга айтма. Лекин бориб, ўзингни руҳонийга кўрсат ва соѓайганингни тасдиқлатгин, Мусо пайѓамбар буюрган қурбонликни келтириб бер, – деди. 5 Исо Кафарнаҳум шаҳрига кириб келаётганда, бир юзбоши Унинг олдига келди ва ёлвориб: 6 – Ҳазрат, менинг хизматкорим уйда шол бўлиб ѓоят қийналиб ётибди, – деди. 7 Исо унга: – Мен бориб уни соѓайтираман, – деди. 8 Юзбоши жавоб бериб: – Ҳазрат! – деди, – Кулбамга оёқ босишинг учун мен муносиб эмасман. Сен биргина сўз айтсанг, бас, хизматкорим соѓайиб кетади. 9 Чунки мен ҳам буйруққа тобе одамман, шунингдек, менинг буйруѓимга бўйсунувчи аскарларим ҳам бор. Бирига «кет» десам, кетади. Бошқасига «кел» десам, келади. Бирон хизматкоримга «шуни қил» десам, қилади. 10 Исо буни эшитгач ҳайрон қолди. Орқасидан эргашиб келаётганларга: – Сизларга чинини айтайин, – деди, – Мен бунчалик буюк ишончни Исроилнинг бирон жойида ҳам топмадим. 11 Сизларга шуни айтаман: қиёматда шарқу ѓарбдан кўплар келиб, Осмон Шоҳлигида Иброҳим, Исҳоқ ва Ёқуб билан бирга зиёфатга ўтиришади. 12 Лекин Шоҳ аҳлининг ўзлари эса ташқи қоронѓиликка отиладилар. У ерда зор йиѓлаб, тиш ѓичирлатадилар. 13 Кейин Исо юзбошига: – Бор, сен ишонганингдек бўлсин, – деди. Юзбошининг хизматкори эса ўша заҳоти соѓайиб кетди. 14 Исо Бутруснинг уйига келганда, унинг қайнонаси иситмалаб ётганини кўрди. 15 Исо унинг қўлига тегиши билан иситмаси тушди. Аёл эса туриб, Унга хизмат қила бошлади. 16 Кеч кириши билан, жинга чалинган бир талай кишини Исонинг олдига келтиришди. У сўз билан ёмон руҳларни қувиб чиқарди, дардга йўлиққанларнинг ҳаммасини соѓайтирди. 17 Шу тариқа Ишаъё пайѓамбарга ваҳий бўлган ушбу оят бажо келди: «У бизнинг касалликларимизни кўтарди, Дардларимизни эса Ўзи чекди». 18 Исо атрофида кўп халойиқни кўргач, шогирдларига нариги томонга сузиб ўтишни буюрди. 19 Шу вақтда бир уламо Унга яқинлашиб: – Устоз, қаерга борма, мен Сенинг орқангдан юраман, – деди. 20 Исо унга: – Тулкиларнинг инлари бор, осмон қушларининг уялари бор. Лекин Инсон Ўѓлининг бош суқадиган жойи йўқ, – деди. 21 Шогирдлардан бошқа бири Исога: – Ҳазрат, олдин бориб отамни кўмиб келишимга ижозат бер, – деди. 22 Лекин Исо унга: – Сен Менинг орқамдан юр. Ўликларни қўй, уларни ўзича ўлик бўлганлар кўмсин, – деди. 23 Исо қайиққа тушганда, Унинг кетидан шогирдлари ҳам тушишди. 24 Қўққисдан кўлда кучли тўфон кўтарилди, қайиқ тўлқинлар оѓушида қолди. Исо эса уйқуда эди. 25 Шогирдлари Унинг ёнига борди-да, Уни уйѓотишиб: – Ё Раббий, бизларни қутқар, ҳалок бўляпмиз! – дейишди. 26 Исо уларга: – Ҳой имони сустлар, бунча қўрқоқ бўлмасангиз?! – деди. Сўнг туриб, шамолга ва кўлга дўқ урди. Шу заҳоти чуқур сукунат чўкди. 27 Одамлар эса бир-бирига: – Бу қанақа кишики, шамол ҳам, кўл ҳам Унга бўйсунса? – деб ҳайратланишди. 28 Исо нариги қирѓоққа, Гергеса юртига етиб келганида, қабристон лаҳадларидан чиқиб келган, жинга чалинган икки киши Унга рўбарў бўлди. Улар жуда ваҳший бўлганликлари учун, ҳеч ким бу йўлдан ўтолмас эди. 29 Улар шундай бақира бошлашди: – Ҳй Худонинг Ўѓли Исо, бизда нима ишинг бор? Бу ерга бизларни вақтидан олдин қийнагани келдингми? 30 Улардан узоқроқда катта тўнѓиз подаси ўтлаб юрган эди. 31 Жинлар Исога ёлвориб: – Агар бизларни қувиб чиқарадиган бўлсанг, унда тўнѓиз подасига юборгин, – дейишди. 32 Исо уларга: – Боринглар! – дейиши биланоқ, улар одамлардан чиқиб кетиб, тўнѓиз подасига кириб олдилар. Шу онда бутун тўнѓиз подаси тик қияликдан кўл томон ёпирилиб, сувда нобуд бўлди. 33 Тўнѓиз боқувчилар эса қочиб шаҳарга боришди ва юз берган ҳамма ҳодисани, шунингдек, жинга чалинганлар билан бўлиб-ўтган воқеани гапириб беришди. 34 Шунда бутун шаҳар аҳолиси Исонинг қаршисига чиқди. Уни кўргач, юртлари ҳудудидан чиқиб кетишини илтимос қилишди.

Матто 9

1 Шундан кейин Исо қайиққа тушиб, кўлнинг бериги томонига қайтиб сузиб ўтди. У Ўз шаҳри – Кафарнаҳумга кириб келган заҳоти 2 Унинг олдига тўшакда ётган бир шол одамни кўтариб келдилар. Исо уларнинг ишончини кўриб, шолга: – Дадил бўл, болам, гуноҳларинг кечирилди, – деди. 3 Шунда уламолардан баъзилари ўзларича: «Бу куфрлик қиляпти-ку!» – дейишди. 4 Исо эса уларнинг мулоҳазаларини пайқаб, деди: – Нега сизлар кўнгилларингиздан ёмон фикрларни ўтказяпсиз? 5 «Гуноҳларинг кечирилди», – деб айтиш осонроқми, ёки: «Ўрнингдан туриб юра қол», – деб айтишми? 6 Лекин Инсон Ўѓлининг ер юзида гуноҳларни кечириш қудрати борлигини ҳам билиб қўйинглар. Шундан сўнг Исо шолга қайрилиб: – Ўрнингдан тур, тўшагингни олиб уйингга кет! – деди. 7 Шол эса ўрнидан турди-да, тўшагини олиб ўз уйига равона бўлди. 8 Бу воқеани кўрган халойиқ ўта ҳайрон бўлиб, инсонларга бундай қудрат берган Худони олқишлади. 9 Исо у ердан ўтаётганда, солиқ йиѓадиган жойда ўтирган Матто исмли одамни кўриб қолди-да, унга: – Менинг орқамдан юр! – деди. У эса ўрнидан қалқиб, Исонинг орқасидан юрди. 10 Исо уйда еб-ичиб ўтирар экан, кўпгина солиқчилар ва ҳар хил гуноҳкор кишилар ҳам келиб, дастурхон атрофида Исо билан шогирдларига қўшилишди. 11 Фарзийлар буни кўриб, Исонинг шогирдларидан: – Нега Устозингиз солиқчилару гуноҳкорлар билан бирга еб-ичиб ўтирибди? – деб сўрадилар. 12 Исо буни эшитгач, уларга деди: – Соѓлар эмас, беморлар табибга муҳтождир. 13 Яхшиси сизлар бориб, Тавротдаги: «Мен қурбон эмас, раҳм-шафқат истайман», деган оятнинг маъносини ўрганиб олинглар. Чунки Мен тақводорларни эмас, балки гуноҳкорларни тавбага чақиргани келганман. 14 У вақт Яҳёнинг шогирдлари Исонинг олдига келиб сўрадилар: – Бизлар ва фарзийлар кўп рўза тутамиз-у, Сенинг шогирдларинг-чи, нега тутмайдилар? 15 Исо уларга деди: – Куёв даврада бўлган вақтда тўй аҳли аза тутармикин? Бироқ куёв улардан жудо бўлган кунлар келади, ана ўшанда рўза тутадилар. 16 Ҳеч ким эски кийимга янги матодан ямоқ солмайди. Чунки янги ямоқ эски кийимдан сўкилиб, кийимни баттар ситиб юборади. 17 Шунингдек, янги шаробни ҳам эски мешга қуймайдилар. Чунки эскининг таги тушади, шароб тўкилади ва меш ҳам нобуд бўлади. Аксинча, янги шаробни янги мешга қуядилар, у ҳам, бу ҳам сақлаб қолинади. 18 Исо уларга бу сўзларни айтиб турганда, қайси бир жамоабоши келиб, Исога таъзим қилди-да: – Менинг қизим ҳозир ўлди. Бироқ Сен келиб унга қўлингни текизсанг, у яна тирилиб кетади, – деди. 19 Исо ўрнидан туриб, шогирдлари билан у одамнинг орқасидан борди. 20 Шу пайт ўн икки йилдан бери қон кетишидан қийналиб юрган бир аёл Исога орқа томондан йўлаб, кийимининг этагига қўл тегизди. 21 У ўзича: «Агар кийимига бир тегиб олсам бас, соѓайиб кетаман», – деб ўйлаган эди. 22 Исо орқасига ўгирилиб, аёлни кўргач: – Дадил бўл, қизим, ишончинг сени қутқарди, – деди. Аёл шу заҳоти дардидан халос бўлди. 23 Исо бошлиқнинг уйига етиб, най чалувчиларни ва қий-чув қилаётган оломонни кўргач: 24 – Бу ердан ташқарига чиқинглар! Қизча ўлган эмас, ухлаб ётибди, – деди. Улар эса Унинг устидан кулишди. 25 Оломон ташқарига чиқарилгандан сўнг Исо ичкарига кириб, қизчанинг қўлидан ушлади. Қизча эса ўрнидан туриб кетди. 26 Бу ҳодиса хабари мамлакат бўйлаб овоза бўлди. 27 Исо у ердан жўнаб кетаётганда, икки кўр Унинг орқасидан эргашганча дод солиб: – Ҳй Довуд Ўѓли Исо, бизларга раҳм қил! – деб фарёд чекишарди. 28 Исо уйга қайтганда, кўрлар Унинг ёнига келишди. Исо улардан сўради: – Мен хоҳишингизни бажо қилишга кучим борлигига ишонасизларми? – Ишонамиз, Ҳазрат! – деб жавоб беришди улар. 29 Шунда Исо уларнинг кўзларига тегиб: – Сизнинг ишончингизга яраша бўлсин, – деди. 30 Шу билан уларнинг кўзлари очилиб кетди. – Буни ҳеч ким билмасин, таѓин! – деб Исо уларга қаттиқ тайинлади. 31 Улар эса у ердан чиқибоқ, бутун мамлакат бўйлаб У ҳақда овоза тарқатиб юрадиган бўлишди. 32 У кишилар энди чиқиб бораётганда, жин чалган бир соқовни Исонинг олдига келтиришди. 33 Исо жинни қувиб чиқаргандан кейин, соқов гапира бошлади. Халқ эса ҳайратда қолиб: – Исроилда бундай ҳодиса ҳеч қачон бўлган эмас, – деди. 34 Бунга фарзийлар: – У жинлар бошлиѓининг кучи билан жинларни қувиб чиқаряпти-ку, – деб ѓингшидилар. 35 Исо ҳамма шаҳар-қишлоқларни айланадиган бўлди. Маҳаллий ибодатхоналарда таълим бериб, Худонинг Шоҳлиги тўѓрисидаги Хушхабарни эълон қилар ва одамларнинг ҳар хил дарду дармонсизликларини даволар эди. 36 Халқ оломонини кўриб, Исо уларга ачинди; чунки чўпонсиз қўйлардай довдираган ва ҳолдан тойган эдилар. 37 Ўша вақтда Исо Ўз шогирдларига деди: «Ҳосил мўл, бироқ юмушчилар оз. 38 Ўз ҳосилингни йиѓиб-терадиган юмушчилар юбор, деб ҳосил Ҳгасига илтижо қилинглар».

Матто 10

1 Исо Ўзининг ўн икки шогирдини ёнига чақириб, одамлардан ёмон руҳларни қувиб чиқариш ва ҳар қандай дарду иллатни соѓайтириш учун уларга қудрат ато этди. 2 Ушбу ўн икки ҳаворийнинг исмлари эса қуйидагича: биринчиси Бутрус деб аталган Симун ва унинг укаси Идрис, кейин Забадийнинг ўѓиллари Ёқуб билан укаси Юҳанно, 3 Филип, Бартолмей, Тўма, солиқчи Матто, Алфейнинг ўѓли Ёқуб ва Таддей деб аталган Левий, 4 ватанпарвар Симун ҳамда Исонинг хоини Яҳудо Ишқариёт. 5 Исо бу ўн икковини жўнатиб, буйруқ берди: «Мажусийлар йўлига оёқ босманглар ва самарияликларнинг бирон шаҳрига кирманглар. 6 Аксинча, адашган қўйларга ўхшаган Исроил халқи олдига боринглар. 7 Йўлингиз қайга тушмасин, элга: „Осмон Шоҳлиги яқинлаб қолди“, – деб эълон қилинглар. 8 Хасталарни соѓайтиринглар, моховларни пок қилинглар, ўликларни тирилтиринглар, жинларни қувиб чиқаринглар. Текин олдингизлар, текин беринглар. 9 Белбоѓларингизга олтин, кумуш ёки мис пул ҳам тугманглар. 10 Йўл учун на тўрва, на бир жуфт кўйлак, на чориқ ва на ҳасса олинглар. Чунки меҳнаткаш ўзининг нон-насибасига муносибдир. 11 Қайси шаҳар ёки қишлоққа кирсангиз, у ерда ўзингизга муносибларнигина йўқлаб боринг ва жўнагунингизча ўша ерда қолинглар. 12 Уйга кираётганингизда уй аҳлига салом беринглар. 13 Агар у уй аҳли ниятингизга муносиб бўлса, уларнинг боши саломат бўлади. Агарда муносиб бўлмаса, саломингиз сизга қайтиб келади. 14 Агар ким сизни қабул қилмаса ва сўзларингизга қулоқ солмаса, у уйдан ёки шаҳардан чиқиб кетаётганингизда оёқларингиздан чангни ҳам қоқиб кетинглар. 15 Сизга чинини айтайин: қиёмат кунида бундай шаҳардан кўра Садўм ва Ѓамўра ерининг аҳволи енгилроқ бўлади». 16 «Мана, Мен сизларни бўриларнинг орасига қўйлар каби юборяпман. Сиз илондай зийрак, каптардай содда бўлинглар. 17 Инсонлардан эҳтиёт бўлинглар; чунки сизларни адлияга топшириб, ибодатхоналарда калтаклайдилар. 18 Менинг номим учун сизларни ҳокимлар ва подшоҳлар қошига олиб борадилар, сиз эса улар ва турли халқлар олдида Менинг гувоҳларим бўласизлар. 19 Сизни тутиб беришаётганда эса нимани айтамиз, қандай гапирамиз, деб ўйлаб қайѓурманглар. Нима айтишингиз кераклиги ўша онда сизларга уқтирилади. 20 Чунки ўзларингиз эмас, ичингиздаги Отангизнинг Руҳи гапиради. 21 Ака укасини, ота ўѓлини ўлимга топширади. Болалар ўз ота-оналарига қарши чиқиб, уларни ўлдиртирадилар. 22 Менинг номим туфайли ҳамма сизлардан нафратланади. Лекин охиригача чидаган қутулади. 23 Агар сизларни бир шаҳардан қувсалар, бошқасига қочиб ўтинглар. Сизларга чинини айтайин: сизлар Исроилнинг шаҳарларини айланиб чиқишга улгурмасингиздан, Инсон Ўѓли ер юзига қайтиб келади. 24 Шогирд ўзининг устозидан юқори бўлмас, хизматкор ўзининг хўжайинидан юқори бўлмас. 25 Шогирдга ўзининг устозидай, хизматкорга ўзининг хўжайинидай бўлса кифоядир. Агар уй эгасига иблис деб ном қўйишган бўлса, унда уй аҳлини яна нималар дейишмайди!» 26 «Шундай қилиб, улардан қўрқманглар! Чунки очилмай қоладиган ҳеч қандай яширин нарса йўқ, маълум бўлмайдиган ҳеч қандай сир ҳам йўқдир. 27 Сизга қоронѓиликда гапираётганларимни ёруѓликда айтаверинглар. Қулоѓингизга шивирлаб айтилаётганларни томларнинг устидан эълон қилаверинглар. 28 Танни ўлдириб, жонни эса ўлдира олмайдиганлардан қўрқманглар. Яхшиси, жонни ҳам, танни ҳам жаҳаннамда ҳалок этишга қодир бўлган Худодан қўрқинглар. 29 Иккита чумчуқ бир тангага сотилмайдими? Аммо Отангиз рози бўлмасдан, уларнинг биттаси ҳам ерга тушмайди. 30 Сизларга келганда, бошингиздаги сочларнинг ҳаммаси ҳам саналгандир. 31 Шунинг учун қўрқманглар, сизлар талай чумчуқлардан кўра қадрлироқсиз». 32 «Кимда-ким инсонлар олдида Мени тан олса, Мен ҳам осмондаги Отамнинг олдида уни тан оламан. 33 Бироқ, ким инсонлар олдида Мени инкор этса, Мен ҳам осмондаги Отамнинг олдида уни инкор этаман. 34 Мени ер юзига тинчлик келтириш учун келган, деб ўйламанглар. Мен тинчлик эмас, балки қилич келтиргани келганман. 35 Одамни отасидан, қизни онасидан, келинни қайнонасидан ажратиш учун келганман. 36 Одамнинг душманлари ўз уйидагилар бўлади. 37 Ота ёки онасини Мендан ортиқ севган Менга лойиқ эмас. Ўѓли ёки қизини Мендан ортиқ севган Менга лойиқ эмас. 38 Кимки ўз хочини олиб, ортимдан эргашмаса, Менга лойиқ эмас. 39 Ўз жонини аямоқчи бўлган уни йўқотади. Мен учун жонини йўқотган эса жон топади. 40 Сизни қабул қилган Мени қабул қилади. Мени қабул қилган эса Мени Юборганни қабул қилган бўлади. 41 Ким пайѓамбарни пайѓамбар деб қабул қилса, у пайѓамбарга яраша эҳсон олади. Ким солиҳни солиҳ деб қабул қилса, у солиҳга яраша эҳсон олади. 42 Кимки шогирдлик ҳурмати деб, буларнинг ҳатто энг кичигига бир пиёла совуқ сувгина ичирса ҳам, чиндан сизларга айтаманки, у эҳсонига сазовор бўлур».

Матто 11

1 Исо ўн икки шогирдига ушбуларни буюриб бўлгач, яқин шаҳарларда таълим бериш ва воизлик қилиш учун у ердан жўнади. 2 Зиндонда ётган Яҳё эса Масиҳнинг қилаётган ишларини эшитгач, ўз шогирдларидан иккитасини Унинг олдига юбориб: 3 «Келадиган Қутқарувчи Сенмисан, ёки биз бошқасини кутайликми?» – деб Ундан сўратди. 4 Исо жавоб бериб уларга деди: «Боринглар, эшитиб кўраётганларингизни Яҳёга билдиринглар: 5 Кўрлар кўряпти, чўлоқлар юряпти, моховлар тузаляпти, карлар эшитяпти, ўликлар тириляпти ва бечораларга Хушхабар эълон қилиняпти. 6 Мени деб васвасага тушмаган бахтлидир!» 7 Яҳёнинг шогирдлари жўнаётган пайтда, Исо халойиққа Яҳё ҳақида гапира бошлади: «Нима кўргани саҳрога бордингизлар? Шамолда ҳилпираб турган қамишними? 8 Ахир, нима кўргани чиқдингизлар? Нафис кийим кийган одамними? Нафис кийинганлар подшоҳ саройларида бўлади-ку! 9 Ахир, нима кўргани чиқдингизлар? Пайѓамбарними? Ҳа, сизга айтаманки, пайѓамбардан ҳам улуѓ бўлганни кўрдингизлар. 10 Бу киши Тавротда ёзилганнинг худди ўзи: „Мен Сендан аввал элчимни юборарман, У Сенинг олдингда йўл ҳозирлаб юрар“. 11 Сизларга чинини айтайин: аёл зотидан туѓилганлар орасида Яҳё пайѓамбардан буюги чиққан эмас. Шунга қарамай, Осмон Шоҳлигида ҳатто энг кичик ҳисобланган ҳам ундан каттадир. 12 Яҳё пайѓамбар майдонга келган кунлардан то ҳозиргача Осмон Шоҳлигига тажовуз қилиб келмоқдалар; тажовузкорлар дастаси уни босиб олишга зўр бермоқда. 13 Маълумки, Яҳёгача ўтган барча пайѓамбарлар ва шунингдек, Таврот битиклари бўлѓуси ҳодисалар ҳақида олдиндан дарак бериб келган. 14 Ҳнди қабул қилишни истасангизлар, қайтиб келиши муқаррар бўлган Илёс пайѓамбар худди Яҳёнинг ўзидир. 15 Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин! 16 Ҳнди бу наслни кимга ўхшатай? Бу насл – майдонда ўтириб, бир-бирига: 17 „Сенларга най чалдик, ўйнамадинглар, Сенларга йиѓи чиқардик, додламадинглар“, – деб қичқиришадиган болаларга ўхшайди. 18 Чунки Яҳё келиб, емади-ичмади ва уни „жин урибди“ деяптилар. 19 Инсон Ўѓли келиб, еди ҳам, ичди ҳам ва бу гал: „Ана кабобхўру шаробхўр одамни кўринглар, У солиқчилар ва гуноҳкорларнинг дўсти экан!“ – дейишмоқда. Ва лекин илоҳий ҳикмат унга риоя қилувчилар орқали тасдиқланади». 20 Шу вақт Исо мўъжизаларининг аксари намоён бўлган шаҳарларга, тавба-тазарру қилмаганликлари учун таъна қила бошлади: 21 «Сенинг ҳолингга вой, эй Ҳоразин! Сенинг ҳолингга вой, эй Байтсайда! Чунки сизларда содир бўлган мўъжизалар Тир ва Сидўн шаҳарларида рўй берганда эди, улар аллақачон жулга ўраниб, кулга сурканиб, тавба-тазарру қилган бўлардилар. 22 Бироқ сизларга айтиб қўяй: қиёмат кунида сиздан кўра Тир ва Сидўннинг ҳоли енгилроқ бўлади. 23 Ё сен, эй кўккача юксалувчи Кафарнаҳум! Сен тамуѓгача тушиб кетурсан. Чунки сенда содир бўлган мўъжизалар Садўм ерида содир бўлганда эди, у ер шу кунгача сақланиб қолган бўлар эди. 24 Бироқ сизларга айтиб қўяй: қиёмат кунида сендан кўра Садўм ерининг аҳволи енгилроқ бўлади». 25 Ўша вақтда Исо сўзини давом эттириб деди: «Ҳй Ота, еру кўк Ҳукмрони! Сен бу ишларни доною оқиллардан яшириб, гўдакларга маълум этганинг учун Сенга ҳамду санолар айтаман. 26 Ҳа Ота, Сенинг эзгу хоҳишинг шундай эди. 27 Отам Менга ҳамма нарсани топширган. Отадан бошқа ҳеч ким Ўѓилни билмас. Ўѓилдан бошқа ҳамда Ўѓил билим беришни истагандан бошқа ҳеч ким Отани билмас. 28 Ҳй оѓир юк остида қийналиб, ҳориб-толган ҳаммаларингиз! Менинг ҳузуримга келинг, Мен сизга ором бераман. 29 Менинг бўйинтуруѓимга ўзингизни қўшинг ва Мендан ўрганинглар. Чунки Мен беозор ва соддадилман. Шундай қилиб, жонларингиз таскин топар. 30 Чунки Мен солган бўйинтуруқ юмшоқ, Мен берган юк енгилдир».

Матто 12

1 Ўша кезлар бир шанба куни Исо экинзордан ўтиб бораётган эди. Унинг шогирдлари оч бўлганидан, бошоқларни узиб ея бошлашди. 2 Фарзийлар буни кўриб, Исога: – Ана, Сенинг шогирдларинг дам олиш кунида қилиш мумкин бўлмаган ишни қиляптилар! – дейишди. 3 – Наҳотки сизлар Довуд ва унинг оч қолган ҳамроҳлари нималар қилганини ўқимаган бўлсангиз? – деди уларга Исо. 4 – Довуд Худонинг уйига кириб, ўзи ва ёнидагиларга ҳам тақиқланган, фақат руҳонийларгина ейиши мумкин бўлган бахшида нонларни еган эди. 5 Ёки маъбаддаги руҳонийлар шанба кунги дам олиш амрини бузсалар-да, гуноҳкор бўлмасликларини Тавротда ўқимагансизми? 6 Бироқ Мен сизларга айтайинки, бу ердаги Кимса маъбаддан ҳам улуѓдир. 7 Агар сизлар Тавротдаги: «Мен қурбон эмас, раҳм-шафқат истайман» деган оятга тушунганингизда, бегуноҳларни ҳукм қилмас эдингизлар. 8 Чунки Инсон Ўѓли дам олиш кунининг ҳам ҳокимидир. 9 Исо у жойдан нарига ўтиб, яҳудий ибодатхонасига кирди. 10 У ерда қўли шол бўлиб қолган бир одам бор эди. Исони айблаш мақсадида Уни сўроқ қилишди: – Шанба кунида касални даволаш мумкинми? 11 Исо уларга айтди: – Сиздан қай бирингиз бир қўйи бўлатуриб, агар қўй шанба куни чуқурга тушиб кетса, уни тортиб чиқармайди? 12 Инсон эса қўйдан қанчалар улуѓ! Шунга кўра, шанба кунида яхшилик қилиш мумкин. 13 Шундай қилиб, Исо у одамга: – Қўлингни узат! – деди. У эса узатиши биланоқ, бу қўли бошқа қўлидай соппа-соѓ бўлди-қолди. 14 Фарзийлар эса шу заҳот ташқарига чиқиб, Исони йўқ қилишга тил бириктирдилар. Исо буни билиб, у ерни тарк этди. 15 Тумонат халойиқ Исонинг кетидан эргашди, У эса ҳамма касалларини соѓайтирди. 16 Ўзини ошкор этмоқни уларга қатъий ман қилди. 17 Шу билан Ишаъё пайѓамбарга келган қуйидаги Худо каломи бажо бўлди: 18 «Мана, Менинг танлаган Ўѓлоним, Маҳбубим, кўнглим Унга нисор! Мен Ўз Руҳимни Унга берарман, У эса элга адл эълон этгай. 19 У талашмас, тортишмас ҳам, Кўча-кўйда сира бақирмас. 20 Синдирмагай букик қамишни, Ўчирмагай тутаётган пиликни-да, То адлу инсофни ўрнига қўйгунча. 21 Ҳллар эса Унинг исмига умид боѓлар». 22 Шундан сўнг Исонинг олдига жинга чалиниб кўр ва соқов бўлган кишини келтиришди. Исонинг шифолаши туфайли унинг тили ҳам чиқди, кўзи ҳам очилди. 23 Бундан бутун халойиқ ҳайратланиб: «Бу Довуднинг Ўѓли – Масиҳ эмасмикан?» – деди. 24 Фарзийлар буни эшитишгач: «У инс-жинсларнинг бошлиѓи – иблиснинг кучи билангина жинларни қувиб чиқаряпти-ку», – дедилар. 25 Уларнинг ўй-фикрларини билиб, Исо уларга деди: «Ўз ичидан бўлиниб кетган ҳар бир подшоҳлик хароб бўлади, ўз ичидан бўлиниб кетган ҳар бир шаҳар ёки уй абгор бўлади. 26 Агар шайтон шайтонни қувиб чиқарса, унда у ўз-ўзидан бўлинган бўлади. Ҳнди унинг салтанати қандай тура олади? 27 Агар Мен жинларни иблиснинг кучи билан қувиб чиқараётган бўлсам, у ҳолда сизларнинг ўѓилларингиз кимнинг кучи билан қувиб чиқаради? Шу боис, уларнинг ўзи сизларни ҳукм қиладилар. 28 Магар Мен Худонинг Руҳи билан жинларни қувиб чиқараётган эканман, у демак, Худонинг Шоҳлиги сизларга етиб келган. 29 Уйнинг эгаси бўлган бақувват кишини аввал боѓлаб қўймасдан туриб, биров унинг уйига кириб, мол-мулкини ўѓирлаб кета олармиди? Фақат шундай қилибгина уйни талаш мумкин. 30 Ким Мен билан бирга бўлмаса, Менга қаршидир. Ким Мен билан бирга йиѓмаса, сочади. 31 Шунинг учун сизларга айтаман: инсонларнинг ҳар қандай гуноҳи ва куфрлиги кечирилади. Лекин Муқаддас Руҳни куфр қилганлар кечирилмайди. 32 Ким Инсон Ўѓлига қарши сўз айтса, кечирилади. Лекин ким Муқаддас Руҳга қарши сўз айтса, икки дунёда ҳам кечирилмайди. 33 Ё дарахтни яхши дер экансиз, мевасини ҳам яхши денг. Ёки дарахтни ёмон дер экансиз, мевасини ҳам ёмон денг. Чунки ҳар бир дарахт ўз мевасидан билинур. 34 Вой илонлар зоти-ей! Сизлар ёвуз бўла туриб, қандай қилиб яхши сўзлай оласиз? Ахир, одамнинг дилида нима бўлса, тили ўшани гапиради-ку! 35 Яхши одам юрагининг яхшилик хазинасидан яхшилик чиқарур. Ёмон одам юрагининг ёмонлик хазинасидан ёмонлик чиқарур. 36 Мен сизга дейманки: инсонлар айтадиган ҳар бир бекор сўзи учун қиёмат кунида ҳисоб берадилар. 37 Сен ўз сўзларинг асосида ё оқланасан, ёки айбланасан». 38 Шунда уламолар ва фарзийлардан баъзилари Исога: «Устоз, биз Сендан шуларнинг бирон бир далилини кўрмоқчимиз», – дедилар. 39 Исо уларга жавобан деди: «Бу ёвуз ва субутсиз насл далил излаяпти, лекин Юнус пайѓамбарнинг аломатидан бошқа унга далил берилмайди. 40 Юнус пайѓамбар уч куну уч тун кит қорнида бўлгани каби, Инсон Ўѓли ҳам худди шундай уч куну уч тун ер баѓрида бўлади. 41 Ниневия одамлари қиёмат кунида бу насл билан бирга тирилиб, уни маҳкум этадилар. Чунки улар Юнуснинг ваъзи сабабли тавба-тазарру қилганлар. Ва мана, Юнусдан буюкроѓи шу ердадир. 42 Жануб маликаси қиёмат кунида бу насл билан бирга кўтарилиб, уни маҳкум этади. Чунки у Сулаймоннинг ҳикматини тинглаш учун дунёнинг олис бурчидан келган эди. Ва мана, Сулаймондан буюкроѓи шу ердадир. 43 Ёвуз руҳ инсондан чиқиб кетгандан сўнг, роҳат излаб сувсиз ерларни айланади ва тополмагач: 44 „Мен чиққан уйимга қайтиб бораман“, – дейди. У уйга келгач уни кимсасиз, супурилган ва йиѓиштирилган ҳолда топади. 45 Ўшанда бориб, ўзидан ёвузроқ яна еттита руҳни ўзига эргаштиради ва уйга кириб яшайдилар. У одамнинг сўнгги аҳволи эса аввалгидан баттар бўлади. Бу ёмон насл билан ҳам шундай бўлади». 46 Исо халқ оммасига ҳали гапириб турган вақтда, Унинг онаси билан укалари келиб қолишди. Улар ташқарида кутиб туриб, У билан гаплашмоқчи бўлишди. 47 Кимдир Исога: – Мана, онанг ва укаларинг ташқарида Сен билан гаплашмоқчи бўлиб туришибди, – деди. 48 Исо буни айтган кишига жавоб бериб: – Менинг онам ким? Укаларим ким? – деди. 49 Сўнг қўли билан шогирдларини кўрсатиб: – Мана, Менинг онам ва укаларим! – деди. 50 – Кимда-ким осмондаги Отамнинг иродасини бажо келтирса, у Менинг укам, синглим ва онам бўлади.

Матто 13

1 Ўша куни Исо уйдан чиқиб, кўл бўйида ўтирди. 2 Унинг олдида анчагина халойиқ тўплангач, У қайиққа тушиб ўтирди. Бор халойиқ эса қирѓоқда Унга кўз тикди. 3 Исо уларга масал йўли билан кўп насиҳатлар қилди: «Уруѓ сепувчи уруѓ сепгани чиқибди. 4 Уруѓ сепаётганда баъзи уруѓлар йўл ёқасига тушибди. Қушлар учиб келиб, уларни чўқиб кетибди. 5 Бошқа баъзи уруѓлар эса тупроѓи кам тошлоққа тушибди. Тупроқ саёз бўлганидан, уруѓлар тез кўкариб чиқибди. 6 Бироқ қуёш чиққач, сўлиб, илдизи бўлмагани учун қуриб қолибди. 7 Яна бошқа баъзи уруѓлар тиканлар орасига тушибди. Тиканлар ўсиб, уруѓларни бўѓиб қўйибди. 8 Яна бошқа уруѓлар эса яхши ерга тушиб, баъзиси юз, баъзиси олтмиш, баъзиси ўттиз қат ҳосил берибди. 9 Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!» 10 Шогирдлар яқинроқ келиб, Исодан: – Нега халққа масаллар билан гапиряпсан? – деб сўрадилар. 11 У уларга жавоб бериб деди: – Чунки Осмон Шоҳлигининг сирларини билиш қобилияти сизларга берилган, уларга берилмаган. 12 Зеро кимда бор бўлса, унга яна берилади ва у мўлчиликда бўлади. Аммо кимда йўқ бўлса, бори ҳам ундан тортиб олинади. 13 Халққа масал билан гапиришимнинг сабаби шундаки, улар қараб туриб кўрмайдилар, қулоқ солиб туриб эшитмайдилар ва англамайдилар. 14 Ишаъё пайѓамбарнинг каромати уларга жуда тўѓри келади, мана Худо шундай деган: «Тинглаб турсангиз-да, англамайсизлар, Қараб турсангиз-да, кўролмайсизлар. 15 Бу халқнинг дилини-чи ёѓ босган, Аранг эшитар қулоқлари ҳам, Кўзларини эса юмиб олганлар. Кўз кўрсин деб, қулоқ эшитсин деб, Дил фаросатли бўлсин деб, Менга илтижо қилсалар эди, Мен уларга шифо берар эдим». 16 Лекин кўзларингиз кўраётган ва қулоқларингиз эшитаётган сизлар қандай бахтлисизлар! 17 Сизга чинини айтайин: не-не пайѓамбару солиҳлар сиз кўраётганларни кўришни орзу қилганлар-у кўролмаганлар, сиз эшитаётганларни эшитишни орзу қилганлар-у эшитолмаганлар. 18 «Ҳнди сизлар уруѓ сепувчи ҳақидаги масални яхши тингланглар. 19 Худонинг Шоҳлиги тўѓрисидаги каломни эшитиб, уқиб олмаган ҳар бир кишига ёвуз шайтон келиб, унинг юрагига экилган эзгулик уруѓларини ўѓирлаб кетади. Йўл ёқасига тушган уруѓлар ана шуларга ишорадир. 20 Тошлоққа сепилган уруѓлар эса шундай кишини билдиради: у каломни эшитар-эшитмас севинч билан қабул қилаверади. 21 Лекин илдизи йўқ, беқарор киши бўлгани учун, калом туфайли қайѓу ёки қувѓинга дучор бўлган ҳамон васвасага тушиб қолади. 22 Тиканлар орасига сепилган уруѓлар эса шундай одамни билдиради: у каломни эшитса-да, бу дунёнинг ташвишлари ва бойлик ружуи каломни бўѓиб ташлайди ва калом самарасиз қолади. 23 Яхши ерга сепилган уруѓлар эса, каломни эшитиб уни уқиб оладиган одамни билдиради. Бундай киши, албатта, самарали бўлади; кими юз, кими олтмиш, кими ўттиз қат ҳосил беради». 24 Исо уларга бошқа бир масални келтирди: «Осмон Шоҳлиги ўз даласига яхши уруѓ сепган бир одамга ўхшайди. 25 Ҳамма ухлаб ётганда, у одамнинг душмани келиб буѓдой орасига бегона ўт уруѓларини сепиб кетибди. 26 Ҳкин кўкариб бошоқ чиқарганда, бегона ўтлар ҳам пайдо бўлибди. 27 Ер эгасининг хизматкорлари келиб: – Хўжайин, сиз далангизга яхши уруѓ сепган эмасмидингиз? Ҳнди бу бегона ўтлар қаердан пайдо бўлди? – деб сўрашибди. 28 – Бу душманнинг ишидир, – дебди ер эгаси. – Истасангиз, биз бориб уларни юлиб ташлаймиз, – дейишибди хизматкорлар. 29 – Йўқ, – дебди у, – сизлар бегона ўтларни юлаётганда, улар билан бирга буѓдойни ҳам юлиб олишингиз мумкин. 30 Ўрим-йиѓим вақтигача қўйинглар, у ҳам, бу ҳам бирга ўсаверсин. Ўрим-йиѓим бўлгач, мен ўроқчиларга: „Олдин бегона ўтларни ўриб олинглар ва боѓ-боѓ қилиб ёқишга тайёрланглар. Буѓдойни эса менинг омборимга тўплаб қўйинглар“, деб айтаман». 31 Исо уларга яна бошқа бир масални айтиб берди: «Осмон Шоҳлиги бир одам ўз даласига сепиб қўйган хантал уруѓига ўхшайди. 32 У барча уруѓлардан кичик бўлса-да, лекин етилгач, ҳамма кўкатлардан баланд бўлиб ўсади. У шундай дарахт бўладики, кўк юзидаги қушлар учиб келиб, унинг шохларини ўзларига уя қиладилар». 33 Исо уларга бошқа бир масални ҳам айтиб берди: «Осмон Шоҳлиги бир аёл бутун хамирни ошириш учун уч тоѓора унга қориштириб солган хамиртуруш бурдасига ўхшайди». 34 Исо буларнинг ҳаммасини халққа масаллар билан тушунтирди. Масалсиз уларга ҳеч нарсани тушунтирмас эди. 35 Шу билан пайѓамбарга ваҳий бўлган шу сўз бажо келди: «Оѓзимни масаллар айтмоққа очиб, Азалий сирлардан воқиф этаман». 36 Шундан сўнг Исо халойиққа жавоб бериб, уйга кирди. Шогирдлари Унинг олдига келиб: – Даладаги бегона ўтлар ҳақидаги масални бизларга тушунтириб бергин, – дедилар. 37 Исо уларга жавобан деди: – Яхши уруѓни сепган – Инсон Ўѓлидир, 38 дала эса – дунё. Яхши уруѓлар – Худо ҳокимиятидаги одамлар, бегона ўтлар эса – ёвуз шайтон ҳокимиятидаги одамлардир. 39 Бегона ўтларни сепган душман бўлса – иблисдир. Ўрим-йиѓим – дунёнинг охири, ўроқчилар эса фаришталарга тенг келади. 40 Бегона ўтларни қандай териб ўтда ёқсалар, бу дунёнинг охирида ҳам шундай бўлади. 41 Инсон Ўѓли Ўз фаришталарини юборади, улар эса гуноҳга сабаб бўлган ва ёмонлик қилиб юрган барчани Унинг Шоҳлигидан йиѓиб олиб, 42 ловуллаб турган ўчоққа ташлайдилар. У ерда йиѓи-сиѓи ва оҳу нола бўлади. 43 Ўшанда солиҳлар ўз Оталарининг Шоҳлигида қуёш каби порлайдилар. Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин! 44 «Яна Осмон Шоҳлиги далада яширилган хазинага ўхшар. Уни бир одам топиб сир сақлабди ва жуда севинганидан бориб, бор-йўѓини сотиб, у далани харид қилибди». 45 «Яна Осмон Шоҳлиги нодир марварид излаётган бир савдогарга ўхшар. 46 У қимматбаҳо марваридни топганда, бориб бор-йўѓини сотиб, марваридни харид қилибди». 47 «Яна Осмон Шоҳлиги денгизга ташланган ва турли балиқларни тутган тўрга ўхшайди. 48 Тўр тўлгач, уни қирѓоққа тортиб чиқаришибди ва ўтиришиб, яхши балиқларни саралаб идишларга солишибди, ёмонларини эса ташқарига ташлаб юборишибди. 49 Дунёнинг охирида ҳам шундай бўлади: фаришталар келиб, фосиқларни солиҳлар орасидан ажратиб, 50 уларни ловуллаб турган ўчоққа ташлайдилар. У ерда йиѓи-сиѓи ва оҳу нола бўлади». 51 Исо шогирдларидан сўради: – Буларнинг ҳаммасига тушундингизларми? – Тушундик, – деди улар. 52 Исо шогирдларига: – Демак, Осмон Шоҳлиги тўѓрисида таълим-тарбия олган ҳар бир уламо ўз хазинасидан янги ва эски нарсалар чиқарадиган уй эгасига ўхшайди, – деди. 53 Исо бу масалларни айтиб бўлгач, у ердан кетди. 54 Ўз ватанига келиб, ерли халқнинг ибодатхонасида таълим бера бошлади. Улар эса ҳайратда қолиб: – Шундай донолик ва мўъжизакорлик қудрати Унга қаердан насиб бўлди экан? 55 Дурадгорнинг ўѓли эмасми Ўзи? Онасининг исми Марям, укалари эса Ёқуб, Юсуф, Симун ва Яҳудолар эмасми? 56 Унинг ҳамма сингиллари ҳам бизнинг орамизда-ку! Буларнинг барчасига У қандай қилиб эришди экан? – дейишди. 57 Ва ѓашланиб, Уни рад қилишди. Исо эса уларга: – Пайѓамбар ўз ватани ва уйидан бошқа ерда эътиборсиз бўлмас, – деди. 58 Уларнинг эътиқодсизлиги сабабли у ерда кўп мўъжизалар кўрсатмади.

Матто 14

1 Ўша кезларда вилоят ҳокими Ҳирод Исо тўѓрисидаги овозаларни эшитиб, 2 ўзининг амалдорларига: – Бу Яҳё пайѓамбар-ку, у қайтадан тирилибди! Шунинг учун У орқали ажойиботлар содир бўлмоқда, – деди. 3 Ҳирод ўз укаси Филипнинг хотини Ҳиродия туфайли Яҳёни тутиб кишанлаган ва зиндонга ташлаган эди. 4 Чунки Яҳё унга: «Бу хотинни олиш сен учун раво эмас», – деб айтиб юрган эди. 5 Ҳирод Яҳёни ўлдирмоқни истаган бўлса-да, халқдан қўрқарди. Чунки Яҳёни пайѓамбар деб ҳисоблашарди. 6 Ҳироднинг туѓилган куни нишонланган йиѓинда Ҳиродиянинг қизи ўртага чиқиб ўйнади ва Ҳироднинг кўнглини топди. 7 Натижада Ҳирод у нимаики сўраса, топмоққа қасам ичиб, унга ваъда берди. 8 Қиз эса онасининг ташвиқига кўра: – Менга ҳозироқ лаганда Яҳё пайѓамбарнинг бошини келтириб беринг! – деди. 9 Шоҳ хафа бўлди-ю, лекин ўзи билан бирга еб-ичиб ўтирганларнинг кўзи олдида қасам ичганлиги учун, бу илтимоснинг бажарилишини буюрди. 10 Зиндонга одам юбориб, Яҳёнинг бошини олдирди. 11 Унинг бошини лаганда келтириб қизга бердилар, қиз эса онасига олиб бориб берди. 12 Яҳёнинг шогирдлари келиб, унинг жасадини олиб кўмдилар. Кейин бориб Исога хабар бердилар. 13 Исо буни билиб олгач, бир Ўзи қайиққа тушиб, у ердан хилват жойга сузиб кетди. Халойиқ буни эшитиб, шаҳарлардан пиёда йўлга тушиб, Унинг орқасидан эргашди. 14 Исо қайиқдан чиқиб, тумонат одамни кўрди. Уларга ачинди ва уларнинг хасталарига шифо берди. 15 Оқшом тушгач, шогирдлари Унинг ёнига келиб дедилар: – Бу ерлар ёвон экан, энди вақт кеч бўлиб қолди. Халойиққа рухсат бергин, қишлоқларга бориб ўзларига овқат сотиб олсинлар. 16 Лекин Исо уларга: – Улар кетишлари керак эмас, сизлар уларга овқат беринглар, – деди. 17 – Бу ерда бизнинг бешта нон ва иккита балиѓимиз бор холос, – дейишди Унга. 18 – Уларни бу ерга, Менга келтиринглар, – деди Исо. 19 Сўнг У халойиққа ўт устига ёнбошлашларини буюрди. Бешта нон билан иккита балиқни олиб, осмонга қараб дуо қилди. Нонларни синдириб шогирдларига берди, улар эса халойиққа тарқатишди. 20 Ҳаммаларининг қорни тўйди. Ортиб қолган бурда нонларни териб олишганда, тўла ўн икки сават чиқди. 21 Еганлар эса хотинлар ва болалардан ташқари беш мингга яқин киши эди. 22 Исо шогирдларини ўша заҳоти қайиққа тушириб, нариги томонга сузиб ўтишга мажбур қилди. Унгача Ўзи одамларга рухсат берадиган бўлди. 23 У халойиқни жўнатиб бўлгандан кейин, танҳо Ўзи ибодат қилиш учун тоққа чиқди. Кеч кирганда, у ерда ёлѓиз Ўзи қолди. 24 Қайиқ эса кўлнинг ўртасида бўлиб тўлқинларда чайқалар, ёқимсиз шамол эсмоқда эди. 25 Субҳидамда Исо кўл томондан шогирдлари ёнига келди. 26 Улар эса Унинг кўл устида юриб келаётганини кўриб, даҳшатга тушдилар. – Бу бир шарпа! – деб қўрқувдан қичқириб юбордилар. 27 Лекин Исо шу заҳот улар билан мулоқотга кириб: – Дадил бўлинглар, бу Мен, қўрқманглар! – деди. 28 Бутрус гапга кириб: – Ё Раббим, агар бу Сен бўлсанг, менга буйруқ бер, мен сув устида юриб Сенинг ёнингга борай! – деди. 29 Исо: – Кел! – деди. Бутрус эса қайиқдан чиқиб, сув устидан юрганча Исонинг ёнига йўл олди. 30 Лекин кучли шамолни кўриб, ўтакаси ёрилди. У чўка бошлагач: – Ё Раббим, мени қутқар! – деб бақирди. 31 Исо ўша заҳоти қўлини узатиб, уни ушлаб қолди-да: – Ҳа, имони суст, нега сен иккиландинг? – деди. 32 Улар қайиққа ўтишлари биланоқ шамол тинди. 33 Қайиқдагилар эса Исога сажда қилиб: – Ҳақиқатан ҳам Сен Худонинг Ўѓлисан! – дейишди. 34 Кўлдан сузиб ўтиб, Генисарет қирѓоѓига келиб тўхташди. 35 У ернинг одамлари Исони таниб қолишди. Бутун теварак-атрофларга одам юбориб, бирон дардга чалинганларнинг ҳаммасини Унинг олдига йиѓишди. 36 Ақалли кийимининг этагига тегиш учун Ундан илтимос қилишди, текканлар эса дардларидан халос бўлди.

Матто 15

1 Ўшанда Қуддусдан баъзи уламолар ва фарзийлар Исонинг олдига келиб, савол бердилар: 2 – Сенинг шогирдларинг нега ота-боболар урф-одатини бузиб юрибди? Ҳатто овқатланаётганда ҳам улар қўлларини ювишмайди! 3 Исо уларга жавоб бериб деди: – Нега сизлар ҳам ўз урф-одатингизни деб Худонинг амрини бузиб юрибсизлар? 4 Худо Тавротда шундай амр берган: «Ота-онангни ҳурмат қил», ва «Ота-онасини ҳақорат қилган албатта ўлдирилсин». 5 Аммо сизлар: «Агар ким ота ёки онасига: „Менинг сенга ёрдамим Худога баѓишланган“, – деса, 6 „у ота ёки онасини ҳурмат қилмаса ҳам бўлади“, – дейсизлар». Шундай қилиб, сиз ўзингизнинг урф-одатингизни деб Худонинг амрини бекор қилдингизлар. 7 Ҳй мунофиқлар! Сиз ҳақда каромат қилиб айтган Ишаъё пайѓамбарнинг ушбу сўзлари тўѓри чиқди: 8 «Бу халқ Менга яқинлашар фақат оѓизда, Ва Мени ҳурматлар фақат тилида. Лекин дили эса Мендан узоқдур. 9 Улар Мени беҳуда сано этур, Инсонлар амру таълимин ўргатиб». 10 Кейин Исо халқни ёнига чақириб, уларга деди: – Менга қулоқ солиб, мияга жойланг! 11 Оѓизга кирадиган нарса эмас, балки оѓиздан чиқадиган нарса инсонни ҳаром қилади. 12 Шунда шогирдлари келиб Исога: – Биляпсанми, фарзийлар бу сўзни эшитгач васвасага тушдилар, – дейишди. 13 Исо жавоб бериб деди: – Самовий Отам ўтқазмаган ҳар бир ўсимлик таг-томири билан суѓуриб ташланади. 14 Уларни қўйинглар, улар кўрларнинг кўр йўлбошчиларидир. Агар кўр кўрни етаклаб юрса, унда иккови ҳам чоҳга тушиб кетар. 15 Бунга жавобан Бутрус: – Бизга бояги масални тушунтириб бер! – деди. 16 Исо деди: – Сизлар ҳам ҳанузгача англамадингизми? 17 Оѓизга кирадиган ҳар бир нарса қоринга ўтиб, керак жойдан чиқиб кетишини ҳали ҳам тушунмадингизми? 18 Бироқ оѓиздан чиқадиган нарсалар эса юракдан чиқади. Ана шулар инсонни ҳаром қилади. 19 Ёмон фикрлар, қотиллик, фаҳшу зино ишлари, ўѓрилик, сохта гувоҳлик ва ҳақоратлар бари юракдан чиқади. 20 Ювилмаган қўллар билан овқат ейиш инсонни ҳаром қилмайди, ана шулар инсонни ҳаром қилади. 21 Исо у ердан чиқиб, Тир ва Сидўн юртига кетди. 22 Ўша теваракдан канъонлик бир аёл Исони қаршилаб: – Ҳй Ҳазрат, Довуднинг Ўѓли, менга раҳм қил! Қизимни жин жуда қаттиқ қийнаяпти, – деб фарёд чекди. 23 Лекин Исо унга бир оѓиз сўз ҳам жавоб бермади. Шогирдлари келиб: – Уни қўйиб юбор, у орқамиздан додлаб юрибди, – деб Исодан илтижо қилдилар. 24 Исо эса жавоб бериб: – Мен фақат Исроил халқининг адашган қўйлари ҳузуригагина юборилганман, – деди. 25 Шунда аёл яқинроқ келиб: – Ҳй Ҳазрат, менга ёрдам бер! – деб Исога сажда қилди. 26 Исо: – Болалардан нонни олиб итларга ташлаш яхши эмас, – деган жавобни қайтарди. 27 Аёл: – Худди шундай, Ҳазрат, лекин итлар ҳам хўжайинларининг дастурхонидан тушган ушоқларни ейдилар-ку! – деди. 28 Исо буни эшитиб, аёлга: – Ҳй аёл, сенинг ишончинг буюк, сен тилагандек бўлсин, – деди. Аёлнинг қизи эса ўша заҳоти соѓайиб кетди. 29 Исо у ердан ўтиб, Жалила кўли атрофларига келди. Тоққа чиқиб, бир оз ўтирди. 30 Ҳузурига тумонат одам йиѓилди. Улар ўзлари билан бирга чўлоқ, кўр, соқов ва бошқа кўпгина майиб-мажруҳларни олиб келиб, Исонинг оёқлари олдига қўйдилар. Исо эса уларни соѓайтирди. 31 Соқовларнинг гапираётганини, майибларнинг соѓлом бўлиб кетаётганини, чўлоқларнинг юриб, кўрларнинг кўзлари очилаётганини халқ кўриб, ҳайрон бўлди ва Исроилнинг Худосига ҳамд-сано айтди. 32 Исо шогирдларини ёнига чақириб уларга: – Халойиққа ачинаман, чунки уч кундир Менинг олдимда турибди ва ейдиган ҳеч нарсаси йўқ. Мен уларга овқат бермай жўнатиб юборишни истамайман, чунки йўлда дармонсизланиб қоладилар, – деди. 33 Шогирдлари Унга: – Бу ёвонда шунча кишини тўйдирадиган емакни қаердан топамиз? – дейишди. 34 – Қанча нонларингиз бор? – сўради Исо. – Еттита нон ва озгина балиѓимиз бор, – дедилар. 35 Шундан кейин Исо халойиққа ерга ўтиришни буюрди. 36 Еттита нон ва балиқларни олиб, шукрона дуосини айтиб синдирди ва шогирдларига берди, шогирдлари эса бутун халойиққа тарқатди. 37 Ҳаммаларининг қорни тўйди. Ортиб қолган нон бурдалари нақ етти сават бўлди. 38 Хўрандалар эса хотинлар ва болалардан ташқари тўрт минг киши эди. 39 Исо халойиққа рухсат берди ва қайиққа тушиб, Магдала атрофларига келди.

Матто 16

1 Фарзий ва саддуқий мазҳабидагилар Исони синаш мақсадда Унинг олдига келиб, осмондан аломат кўрсатишини сўрадилар. 2 Исо эса уларга жавобан деди: «Оқшом тушгач, сиз: „Осмон қизил экан, ҳаво очиқ бўлади“, – дейсизлар. 3 Ҳрталаб эса: „Осмон қизил-қорамтир экан, бугун ҳаво бузуқ бўлади“, – дейсизлар. Вой мунофиқлар-эй! Кўк юзини аниқлай оласиз-у, нега замоннинг аломатларини аниқлай олмайсизлар? 4 Бу бузуқ ва бесубут авлод далолатни-ку излайди, аммо Юнус пайѓамбарнинг аломатидан бошқа унга бирор бир далолат бўлмайди». Шундай деб, Исо уларни қолдириб кетди. 5 Нариги қирѓоққа етиб келган шогирдлар ўзлари билан нон олишни унутибдилар. 6 Исо уларга: – Қаранглар, фарзийлар билан саддуқийларнинг хамиртурушидан эҳтиёт бўлинглар! – деди. 7 Улар эса: «Буни нон олмаганимиз учун айтди, чоѓи», деб кўнгилларидан ўтказдилар. 8 Исо буни билиб, уларга деди: – Ҳй имони сустлар! Ўзингизча нега: ўзимиз билан нон олмадик, деб андиша қиляпсизлар? 9 Ҳали ҳам англамадингларми? Бешта нонни беш минг киши еб, неча сават нон бурдаларини йиѓиштириб олганингизни эсламаяпсизларми? 10 Ёки еттита нонни тўрт минг киши еб, неча сават йиѓиштириб олганингизни-чи? 11 Мен сизларга: «Фарзийлар билан саддуқийларнинг хамиртурушидан эҳтиёт бўлинглар», – деб айтганим бу нон ҳақида эмаслигини қандай қилиб тушунмадинглар? 12 Шундан кейин шогирдлар, Исо уларга ноннинг хамиртурушидан эмас, балки фарзийлар билан саддуқийларнинг таълимотидан эҳтиёт бўлиш кераклигини айтганини тушундилар. 13 Филип Кесарияси атрофларига келган Исо Ўз шогирдларидан сўради: – Одамлар Мени, Инсон Ўѓлини, ким деб ҳисоблайдилар? 14 – Баъзилари Яҳё пайѓамбар деб, бошқалари Илёс пайѓамбар деб, яна бирлари эса Еремия ёки бўлак пайѓамбарлардан бири деб ҳисоблайдилар, – деди шогирдлар. 15 Исо улардан: – Сизлар-чи, Мени ким деб ҳисоблайсизлар? – деб сўрагач, 16 Симун Бутрус жавоб бериб деди: – Сен барҳаёт Худонинг Ўѓли – Масиҳсан! 17 Исо Бутрусга жавобан деди: – Сен бахтиёрсан, эй Юнус ўѓли Симун! Бу сирни сен ўз уқув-идрокинг билан уққанинг йўқ, балки осмондаги Отам сенга очиб берган. 18 Мен ҳам сенга шуни айтиб қўяй: сенинг тош деган исминг бор ва Мен Ўз умматимни бу тош устида бунёд этаман, жаҳаннам кучлари эса ундан устун чиқмас. 19 Осмон Шоҳлигининг очқичларини сенга бераман. Ер юзида сен нимани боѓласанг, осмонда ҳам боѓланган бўлади. Ер юзида сен нимани ечсанг, осмонда ҳам ечилган бўлади. 20 Шундан сўнг Исо Ўзининг Масиҳ эканини бирор кимсага айтмоқни шогирдларига қатъий ман этди. 21 Шу вақтдан бошлаб, Исо шогирдларига Ўзининг Қуддусга бориши, оқсоқоллар, олий руҳонийлар ва уламолар қўлида кўп азоб чекиб, ўлдирилиши, учинчи куни эса тирилиши кераклигини ошкор этадиган бўлди. 22 Бутрус Уни четга олиб таъна қила бошлади: – Худо хайрингни берсин, Раббим! Бу нарсалар Сенинг бошингга тушмас, – деди. 23 Исо эса Бутрусга қараб: – Йўқол кўзимдан, шайтон! – деди. – Сен Мени йўлдан уряпсан, чунки сен Худонинг ишларини эмас, балки инсон ишларини ўйлаяпсан. 24 Кейин Исо Ўз шогирдларига деди: – Агар ким Менга эргашишни истаса, ўзидан кечсин ва ўз хочини кўтариб, орқамдан юрсин. 25 Ким ўз жонини аямоқчи бўлса, уни йўқотади. Лекин ким Мен учун жонини йўқотса, жон топади. 26 Агар инсон бутун дунёни эгалласа-ю, ўз жонига зарар етказса, бундан қандай наф кўради? Ёки инсон ўз жони эвазига қандай тўлов топаркан? 27 Инсон Ўѓли Ўз Отасининг улуѓворлигида, фаришталари билан келишида, ҳар кимни ўз қилмишига яраша тақдирлайди. 28 Сизларга чинини айтайин: бу ерда турганлардан баъзилари борки, улар Инсон Ўѓлининг салтанатли Шоҳ бўлиб келаётганини кўрмагунча, ўлим кўрмайдилар.

Матто 17

1 Орадан олти кун ўтгандан кейин Исо танҳо Бутрус, Ёқуб ва унинг укаси Юҳаннони ёнига олиб, баланд бир тоққа олиб чиқди. 2 У ерда, уларнинг кўз ўнгида Исонинг қиёфаси ўзгариб кетди. Унинг юзи қуёшдай порлаб, кийимлари эса нурдай оппоқ тус олди. 3 Бирданига уларга Мусо билан Илёс пайѓамбарлар кўриниб, Исо билан суҳбатлашаётгандай туюлди. 4 Буни Бутрус кўриб, Исога: – Раббим! Бизлар учун бу жой жуда ёқяпти. Агар истасанг, шу ерда учта чайла қурайлик: бириси Сенга, бириси Мусога, бириси Илёсга... 5 У гапини тугатмасданоқ, нур ёѓилиб турган бир булут уларни қоплаб олди. Булут ичидан эса бир овоз келди: – Бу Менинг севикли Ўѓлимдир, Ундан мамнунман. Унга қулоқ солинглар! 6 Шогирдлар буни эшитгач, ваҳимага тушиб, ерга юз тубан йиқилдилар. 7 Исо эса келиб уларга қўл тегизди-да: – Туринглар, қўрқманглар! – деди. 8 Улар бошларини кўтариб, ёлѓиз Исодан бошқа ҳеч кимни кўрмадилар. 9 Тоѓдан тушаётганларида, Исо шогирдларига: – Инсон Ўѓли қайтадан тирилиб келмагунча, кўрганларингизни ҳеч кимга айтманглар, – деб тайинлади. 10 Шогирдлари Ундан сўрадилар: – Нега уламолар, олдин Илёс пайѓамбар келиши керак, деб айтадилар? 11 Исо жавоб бериб уларга деди: – Бу тўѓри, олдин Илёс пайѓамбар келиб, ҳамма нарсани йўлга қўяди. 12 Лекин Мен сизларга шуни айтаман: Илёс аллақачон келган. Аммо одамлар уни танимай, у билан истаганларини қилишди. Худди шунга ўхшаб, Инсон Ўѓли ҳам одамлар қўлида азоб чекиши муқаррардир. 13 Шунда шогирдлар Исо уларга Яҳё пайѓамбар ҳақида гапирганлигини англадилар. 14 Улар халойиқ ёнига келганларида, бир одам Исонинг олдига келиб тиз чўкди-да: 15 – Ҳазрат, – деди, – ўѓлимга раҳминг келсин! Унинг тутқаноѓи бор, у жуда азобда қолди. Дам оловга, дам сувга ташланади. 16 Боламни Сенинг шогирдларингга кўрсатдим, аммо улар уни тузатишолмади. 17 Исо жавоб бериб: – Ҳй имонсиз, бузуқ насл-эй! Қачонгача сизни ёқлайвераман? Қачонгача сизга чидайин? Болани бу ерга, Менинг олдимга келтиринглар! – деди. 18 Исо жинга дўқ ургач, у боладан чиқиб кетди. Бола ўша заҳоти тузалди. 19 Сўнгра шогирдлари Исонинг якка қолганда олдига келиб: – Нега биз жинни қувиб чиқаролмадик? – деб сўрашди. 20 Исо уларга: – Ҳътиқодсизлигингиз учун! – деди. – Чиндан, сизларга айтаманки: агар бир хантал донидай ишончингиз бўлса-ю, бу тоққа: «Бу ердан у ерга кўч», – деб айтсангизлар, у кўчади. Сизга ҳеч бир нарса имконсиз бўлмайди. 21 [Бироқ бу тоифа жинлар ибодат ва рўзадан бошқа нарса билан чиқмас.] 22 Улар Жалилага қайтиб келгандан сўнг, Исо шогирдларига деди: – Инсон Ўѓли одамлар қўлига тутиб берилиши муқаррардир. 23 Уни ўлдирадилар ва У учинчи куни қайтадан тирилади. Шогирдлар жуда хафа бўлдилар. 24 Улар Кафарнаҳумга келганларида, икки дирамлик маъбад солиѓини йиѓувчилар Бутруснинг олдига келиб: – Сизларнинг Устозингиз маъбад солиѓини тўламайдими? – деб сўрадилар. 25 Бутрус: – Тўлайди! – деди. У уйга келгач, Исо олдинроқ гап очиб деди: – Симун, сенинг фикринг қандай? Бу дунё подшоҳлари солиқ ёки божни кимдан оладилар? Ватан ўѓиллариданми ёки бегоналарданми? 26 – Бегоналардан-да, – деди Унга Бутрус. Исо жавоб берди: – Ундай бўлса, ватан ўѓиллари солиқдан озод экан-да. 27 Шунга қарамай, биз уларни васвасага солмайлик. Сен кўлга бориб қармоқ ташла. Биринчи илинган балиқни олиб оѓзини очсанг, тўрт дирамлик тангага кўзинг тушади. Тангани олиб, Мен ва ўзинг учун солиқ тўлови сифатида уларга бер.

Матто 18

1 Шу кез шогирдлар Исонинг олдига келиб: – Осмон Шоҳлигида ким буюк? – деган саволни бердилар. 2 Исо ёнига бир болани чақириб, уни ўрталарида турѓизиб: 3 – Сизларга чинини айтайин, – деди. – Агар сиз йўлингиздан қайтиб, болалардай бўлмасангиз, Осмон Шоҳлигига сира киролмайсизлар. 4 Шундай қилиб, ким бу бола каби ўзини паст олиб юрса, Осмон Шоҳлигида энг буюк бўлади. 5 Ким шундай бир болани Менинг номимдан қабул қилса, Мени қабул қилган бўлади. 6 «Кимки Менга ишонган бу кичиклардан биронтасини йўлдан оздирса, унинг бўйнига улкан тегирмон тошини осиб денгиз чуқурлигига чўктирилиши у учун яхшироқ бўлар эди. 7 Васвасалар дастидан бу дунёнинг ҳолига вой! Васвасалар келиши шаксиздир, лекин ким орқали келса, ўша одамнинг ҳолига вой! 8 Агар қўлинг ёки оёѓинг сени йўлдан оздирса, уни кесиб ташла. Сенга икки қўлу икки оёѓинг билан абадий ўтга ташланишдан кўра, майиб ёки чўлоқ бўлиб абадий ҳаётга эришганинг яхшироқдир. 9 Агар кўзинг сени йўлдан оздирса, уни ўйиб ташла. Сенга икки кўзинг билан ўтли жаҳаннамга ташланишдан кўра, бир кўз билан абадий ҳаётга эришганинг яхшироқдир». 10 «Ҳҳтиёт бўлинглар, бу кичиклардан биронтасини ҳам хор қилманглар. Мен сизга шуни айтаман: осмонда уларнинг фаришталари доимо самовий Отамнинг жамолини кўриб турадилар. 11 [Инсон Ўѓли эса адашиб гумроҳ бўлганларни қутқариш учун келган.] 12 Сизларнинг фикрингиз қандай? Агар бир одамнинг юзта қўйи бўлиб, улардан бири адашиб қолса, тўқсон тўққизини тоѓларда қолдириб, адашиб қолганни излаб кетмайдими? 13 Агарда уни топиб олса борми, сизга ростини айтсам, адашмаган тўқсон тўққизтасидан кўра, шу бир қўй учун у кўпроқ севинади. 14 Шунга ўхшаб, осмондаги Отангиз бу кичиклардан бирининг ҳам ҳалок бўлишини истамайди». 15 «Агар биродаринг сенга қарши гуноҳ қилса, унинг олдига бориб, фақат юзма-юз гапириб, айбини унга кўрсат. Агар сенга қулоқ солса, сен биродарингни қайтариб олган бўласан. 16 Агар сенга қулоқ солмаса, ўзинг билан яна бир ёки икки кишини олиб бор, токи Тавротда ёзилганидек „айтилувчи ҳар бир сўз икки ёки уч шоҳиднинг гувоҳлиги билан тасдиқлансин“. 17 Агар уларга ҳам қулоқ солмаса, имонлилар жамоатига айт. Агар имонлилар жамоатига ҳам қулоқ солмаса, уни кофир ёки тамагир қаторида сана. 18 Сизларга чинини айтайин: ер юзида сизлар нимаики боѓласангизлар, осмонда ҳам боѓланган бўлади. Ер юзида нимаики ечсангизлар, осмонда ҳам ечилган бўлади. 19 Сизларга яна шуни ҳам айтай: агар ер юзида сиздан икки киши якдил бўлиб, қандайдир бир нарсани сўрашса, Менинг осмондаги Отам уларнинг тилагини бажаради. 20 Қаерда икки ёки уч киши Менинг номим учун йиѓилса, Мен шу ерда уларнинг ўртасида бўламан». 21 Шу вақтда Бутрус келиб Исога: «Раббим, – деди, – агар биродарим менга қарши гуноҳ қилса, мен неча марта уни кечирайин? Етти марта кечсам етарми?» 22 Исо унга деди: «Сенга етти марта эмас, балки етмиш карра етти марта, деяпман. 23 Бинобарин, Осмон Шоҳлиги бандалари билан ҳисоб-китоб қилишни истаган бир подшоҳга ўхшайди. 24 Ҳисоблашишни бошлаганда, ундан ўн минг олтин ёмби қарздор бўлган бир бандани унинг қошига келтирибдилар. 25 Лекин қарз тўлашга ҳеч нарсаси бўлмагани учун, подшоҳ унга ўзини, хотинини, болаларини ва бутун мол-мулкини сотиб, қарзини тўлашни буюрибди. 26 Банда эса ерга йиқилиб, подшоҳига таъзим қилиб: – Подшоҳим, сабр қилинг, мен сизга ҳаммасини тўлайман, – дебди. 27 Бу бандасига раҳми келиб, подшоҳ уни қўйиб юборибди ва қарзини кечириб юборибди. 28 У банда эса ташқарига чиқиб, ўзидан юз кумуш танга қарздор бўлган бир шеригини учратиб, уни ушлаб олибди-да: – Мендан олган қарзингни қайтар! – деб бўѓа бошлабди. 29 Шериги эса унинг оёқларига йиқилиб: – Сабр қил, мен сенга ҳаммасини тўлайман, – деб ёлворибди. 30 Бироқ у бунга кўнмабди, бориб, қарзини тўламагунича шеригини зиндонга қаматиб қўйибди. 31 Унинг шериклари бу воқеани кўриб, жуда хафа бўлишибди ва бориб, подшоҳга ҳамма бўлиб-ўтганни хабар қилишибди. 32 Шунда подшоҳ бандасини олдига чақириб: – Ҳй ёвуз банда! – дебди. – Менга ёлворганинг учун, мен сенинг барча қарзингдан кечдим. 33 Мен сенга раҳм қилганимдай, сен ҳам шеригингга раҳм қилсанг бўлмасмиди? 34 Ѓазабланган подшоҳ ҳамма қарзини тўламагунча бандасини азоб берувчиларнинг қўлига топширибди. 35 Шунингдек, агар сизларнинг ҳар бирингиз ўз биродарингизнинг гуноҳини чин кўнгилдан кечирмасангиз, Менинг самовий Отам ҳам сизларга худди шу йўлни тутади».

Матто 19

1 Исо бу сўзларни айтиб бўлгач, Жалилани тарк этиб, Яҳудия ҳудудига, Ўрдун дарёсининг нариги томонига келди. 2 Тумонат халойиқ Унинг кетидан эргашиб юрди. Исо у ерда хасталарга шифо берди. 3 Исони синаш ниятидаги баъзи фарзийлар Унинг олдига келиб: – Ҳркак ҳар қандай сабабга кўра ўз хотинидан ажралиши мумкинми? – деган саволни бердилар. 4 Исо уларга жавобан: – Тавротда ўқимагансизларми? – деди. – Парвардигор бошданоқ одамларни эркак ва аёл қилиб яратди 5 ва деди: «Ҳр киши ота-онасини қолдириб, ўз хотинига ёпишиб қолади ва иккови бир тан бўлади». 6 Шунга кўра улар энди икки эмас, балки бир тан ҳисобланадилар. Худо бирга қўшганини бандаси ажратмасин. 7 Улар Исога: – Ундай бўлса, Мусо нима учун: «Ҳркак хотини билан ажралса, талоқ хатини ёзиб берсин», деб амр этганлар? – дейишди. 8 У уларга деди: – Баѓри тош одамлар бўлганингиз учун Мусо сизларга хотинларингиз билан ажралишга ижозат берган. Лекин бошдан бундай эмас эди. 9 Мен сизларга шуни айтайин: ким бевафоликдан бошқа сабаб туфайли хотинидан ажралиб, ўзгага уйланса, зино қилган бўлади. Шунингдек, эридан ажралган хотинга уйланган ҳам зино қилган бўлади. 10 Шогирдлар Исога: – Агар эркакнинг хотинига нисбатан шундай мажбурияти бўлса, уйланмаган яхшироқ экан-да! – дейишди. 11 Исо уларга: – Бу сўзни ҳамма ҳам ҳазм этолмайди, – деди. – Кимгаки насиб бўлса, у ҳазм эта олади. 12 Баъзи кишиларнинг онадан туѓма эркаклиги заифдир. Бошқалар эса одамлар томонидан ахта қилинадилар. Яна бошқалар Осмон Шоҳлиги йўлида уйланишдан воз кечадилар. Уддалаган бу гапларнинг маѓзини чақсин. 13 Шунда Исо уларнинг пешаналарига қўлларини қўйиб дуо қилиши учун, Унинг олдига болаларни келтиришди. Шогирдлари етаклаб келувчиларни койий бошлагач, 14 Исо деди: – Болаларни қўйинглар, Менинг олдимга келишларига тўсқинлик қилманглар. Зеро Осмон Шоҳлиги шундайларникидир. 15 Уларнинг пешаналарини силаб, у ердан жўнаб кетди. 16 Шу маҳал бир киши Исонинг ёнига келиб: – Валинеъмат Устозим! Абадий ҳаёт насиб бўлиши учун қандай савобли иш қилмоѓим лозим? – деб сўради. 17 Исо унга деди: – Нега сен Мендан савобли иш ҳақида сўраяпсан? Биргина Худодан бошқа ҳеч ким савоб эгаси эмас. Агар боқий ҳаётга эришмоқ истасанг, илоҳий амрларга риоя қил. 18 – Қайсиларига? – деб сўради у. Исо деди: – «Одам ўлдирма. Зино қилма. Ўѓрилик қилма. Сохта гувоҳлик берма. 19 Ота-онангни ҳурмат қил. Ўзгани ўзинг каби сев», деган амрларни-да. 20 Йигит Унга деди: – Мен буларнинг ҳаммасини ёшлигимдан сақлаб келаман. Менга яна нима етишмайди? 21 Исо унга: – Агар комил бўлишни истасанг, бор, ҳамма мол-мулкингни сотиб, пулини камбаѓалларга тарқат. Шундагина кўкда хазинанг бўлур. Ва кел, Менинг ортимдан эргаш, – деди. 22 Йигит бу сўзларни эшитиб, қайѓу ичида у ердан чиқиб кетди. Чунки унинг пул-дунёси кўп эди. 23 Исо шогирдларига: – Сизга чинини айтайин: бой одамнинг Осмон Шоҳлигига кириши қийин бўлади. 24 Яна сизга айтаман: бой одамнинг Худо Шоҳлигига киришидан кўра, туянинг игна тешигидан ўтиши осондир, – деди. 25 Шогирдлари буни эшитиб, чандон таажжубландилар ва: – Ундай бўлса, ким нажот топа оларкан? – деб сўрадилар. 26 Исо уларга кўзларини тикиб: – Одамларга бу имконсиз, лекин Худога ҳамма нарса мумкиндир, – деди. 27 Бу сўзга жавобан, Бутрус Исога деди: – Мана, биз ҳамма нарсани қолдириб, Сенинг орқангдан эргашиб келдик. Бунинг эвазига биз нима топармиз? 28 Исо уларга деди: – Сизга чинини айтайин: янги дунёда Инсон Ўѓли Ўзининг улуѓвор тахтида ўтирганида, Менинг орқамдан эргашиб келган сизлар ҳам ўн иккита тахтга ўтириб, Исроилнинг ўн икки қабиласини ҳукм қиласизлар. 29 Мен учун уй-жой, ака-ука, опа-сингил, ота-она, хотин-бола ёки ер-мулкини ташлаб кетган ҳар бир киши булардан юз ҳисса ортиқроѓини топиб, абадий ҳаётга ноил бўлажак. 30 Лекин кўп биринчи бўлганлар охирги, охиргилар эса биринчи бўладилар.

Матто 20

1 «Шундай қилиб, Осмон Шоҳлиги узумзорига эрта саҳарда мардикорлар ёллагани чиққан боѓ эгасига ўхшайди. 2 У мардикорлар билан кунига бир кумуш танга беришга келишиб, уларни ўзининг узумзорига юборибди. 3 Соат тўққизларда у яна чиқиб, бозор майдонида бекор турган бошқа одамларни кўриб, 4 уларга: – Сизлар ҳам менинг узумзоримга боринглар, мен сизларга тегишли ҳақингизни бераман, – дебди. Улар эса борибдилар. 5 Туш чоѓи ва соат учга яқин у таѓин чиқиб, яна шундай қилибди. 6 Соат бешларда чиқиб, бекор турган яна бошқаларни кўрибди-да: – Нега сизлар бу ерда кун бўйи бекор турибсизлар? – деб сўрабди. 7 Улар эса: – Ҳеч ким бизларни ишга ёлламади-да, – дебдилар. Шунда боѓ эгаси: – Сизлар ҳам менинг узумзоримга боринглар, тегишли ҳақингизни оласизлар, – дебди. 8 Кеч бўлгач, узумзор эгаси ўзининг ҳосилотига: – Мардикорларни чақириб, уларга охиргисидан бошлаб биринчисигача хизмат ҳақларини бергин, – деб буюрибди. 9 Шундай қилиб, соат бешларда иш бошлаганлар бир кумуш тангадан олишибди. 10 Биринчи келганлар эса кўпроқ оламиз, деб ўйлашибди. Аммо улар ҳам бир кумуш тангадан олишибди. 11 Улар хизмат ҳақини олгач, боѓ эгасига норозилик билдира бошлашибди: 12 – Бу охирги келганлар бир соатгина ишлади, сиз эса уларни куннинг иссиѓию машаққатини тортган бизлар билан тенг кўрдингиз. 13 Бунга жавобан боѓ эгаси улардан бирига: – Дўстим, мен сенга ноҳақлик қилганим йўқ. Сен мен билан бир кумуш тангага келишган эдингми? 14 Ҳнди ҳақингни олиб, боравер. Мен сенга берганча ақчани бу охирги келганга ҳам берсам, нима бўпти? 15 Ўз пулимни хоҳлаганча истифода қилиш ўз ихтиёримда эмасми? Ёки менинг сахийлигимни кўролмаяпсанми? – дебди. 16 Шунга ўхшаб, охиратда ҳам охиргилар биринчи ва биринчилар эса охирги бўладилар. [Чунки даъват этилганлар кўп, аммо танланганлар оздир.]» 17 Исо Қуддусга қараб йўл олар экан, ўн икки шогирдини алоҳида чақириб, уларга деди: 18 «Ҳозир Қуддусга боряпмиз ва Инсон Ўѓли олий руҳонийлар билан уламоларга тутиб берилади. Улар эса Уни ўлимга маҳкум этадилар. 19 Ҳақоратлаш, қамчилаш ва хочга михлаш учун Уни мажусийларга топширадилар. Учинчи куни эса У қайтадан тирилажак». 20 Шунда Забадийлар оиласининг онаси ўѓиллари билан бирга Исонинг ҳузурига келди. Нимадир сўрамоқчи бўлиб, Унга таъзим қилди. 21 Исо аёлдан сўради: – Сен нима истайсан? – Сенинг Шоҳлигингда бу менинг икки ўѓлимнинг бири ўнг томонингда ва бири чап томонингда ўтиришларини буюргин! – деди Унга аёл. 22 Исо жавоб бериб деди: – Сизлар нима сўраётганингизни билмайсизлар. Мен ичажак ҳасратли тақдир шаробини ича оласизларми? – Ичамиз! – деди улар. 23 Исо уларга: – Сизлар-ку Менинг косамдан ичиб, ҳасратларимни чекасизлар, аммо Менинг ўнг ва чап томонимда ўтиришга рухсат бериш Менинг ихтиёримда эмас. Отам бу ўринни кимларга тайёрлаган бўлса, уларга буюради, – деди. 24 Бошқа ўн шогирд буни эшитгач, икки ака-укага аччиқлана кетишди. 25 Исо эса уларни ёнига чақириб, деди: – Биласизларки, дунё халқлари устидан салтанатли подшоҳлар бор, эл устидан отабеклар ҳокимлик қилади. 26 Аммо сизнинг орангизда бундай бўлмасин. Орангизда ким катта бўлишни истаса, сизга хизматкор бўлсин. 27 Орангизда ким биринчи бўлишни истаса, сизга қул бўлсин. 28 Зеро Инсон Ўѓли ҳам Ўзига хизмат қилдириш учун эмас, балки Ўзи хизмат қилиш ва Ўз жонини фидо қилиб, кўпларни қутқариш учун келган. 29 Улар Ерихо шаҳридан жўнаётганларида, кўп халқ Исонинг орқасидан эргашиб борди. 30 Йўл чеккасида ўтирган икки кўр Исо уларнинг олдидан ўтиб бораётганини эшитгач: – Ҳй Ҳазрат, Довуд Ўѓли, бизларга раҳм қил! – деб бақира бошладилар. 31 Халойиқ уларни жим бўлишга мажбур қилса-да, лекин улар овозларини янада баландроқ қилиб: – Ҳй Ҳазрат, Довуд Ўѓли, бизларга раҳм қил! – деб ёлвордилар. 32 Исо тўхтаб, уларни ёнига чақирди-да: – Сизлар Мендан нима истайсизлар? – деб сўради. 33 Улар: – Ҳазрат, кўзларимиз очилсин! – дейишди. 34 Исонинг уларга раҳми келиб, кўзларига қўл тегизди. Шу онда уларнинг кўзлари очилиб кетди. Улар Исонинг ортидан эргашдилар.

Матто 21

1 Қуддусга яқинлашишиб, Зайтун тоѓи этагидаги Байтфагия қишлоѓига етиб келишди. Исо икки шогирдини яна йўлга солиб: 2 «Қаршингиздаги қишлоққа боринглар, шу заҳот боѓлаб қўйилган урѓочи эшакни ва унинг ёнида хўтикни кўрасизлар. Уларни ечиб, Менинг олдимга келтиринглар. 3 Агар кимдир сизга бирор нима деса, „Булар Раббимизга керак, У кўп ўтмай уларни қайтариб юборади“, – деб жавоб беринглар», – деди. 4 Бу содир бўлганларнинг ҳаммаси пайѓамбарга ваҳий бўлган ушбу оят бажо келиши учун рўй берди: 5 «Сион қизига айтингизким: Бир моча эшакка миниб, Хўтикка мингашиб камтарона, Сенинг Подшоҳинг келар ёнингга». 6 Шогирдлар йўлга тушиб, Исо уларга буюрганидай қилдилар. 7 Ҳшак билан хўтикни келтириб, уларнинг устига кийимларини юкладилар. Исо эса миниб олди. 8 Халқнинг кўпчилик қисми ўз кийимларини йўлга пойандоз қилди. Баъзилари эса дарахт шохларини кесиб, йўлга тўшадилар. 9 Олдда ва орқада юраётган халойиқ: «Довуд Ўѓли мангу яшасин! Худованд номидан Келаётган муборак! Кўклардан нажот юборгил!» – деб ҳайқиришар эди. 10 Исо Қуддусга кириб келганда, бутун шаҳар: «Бу ким бўлди?» – деб ҳаракатга келди. 11 Халойиқ эса: «Бу Жалиланинг Носира шаҳридан бўлган Исо пайѓамбар!» – деб таъкидлади. 12 Исо Худо маъбадига кириб, маъбадда олди-сотди қилаётган ҳаммани қувиб чиқарди. Саррофларнинг хонтахталарини ва каптар сотувчиларнинг курсиларини аѓдариб юборди. 13 Исо уларга: – Тавротда: «Менинг уйим ибодат уйи аталгай», – деб ёзилган. Сизлар эса уни қароқчилар уясига айлантириб юборибсизлар! 14 Маъбадда Исонинг олдига кўрлар ва чўлоқлар келди. У эса уларга шифо берди. 15 Лекин олий руҳонийлар ва уламолар Исонинг қилаётган ажойиб ишларини ҳамда маъбадда: «Довуд Ўѓли мангу яшасин!» деб ҳайқираётган болаларни кўриб, дарѓазаб бўлдилар. 16 – Булар нима демоқдалар, эшитяпсанми? – дейишди Унга. Исо уларга: – Ҳа! – деди. – Наҳотки сизлар: «Гўдак ва чақалоқлар оѓзидан Сен мадҳия яратдинг», – деган оятни ҳеч қачон ўқимаган бўлсангиз? 17 Сўнг Исо уларни қолдириб, шаҳардан чиқди ва Байтанияга бориб, у ерда тунади. 18 Ҳрталаб Исо шаҳарга қайтиб келаётганда оч қолди. 19 Йўл четида бир анжир дарахтини кўриб, унинг ёнига келди. Исо барглардан бошқа ҳеч нарса топмай, дарахтга: – Бундан кейин сенда абадий мева битмасин! – деди. Анжир дарахти эса шу онда қуриб қолди. 20 Буни кўрган шогирдлар ҳайратга тушиб: – Қандай қилиб анжир дарахти дарҳол қуриб қолди? – дедилар. 21 Исо уларга жавобан: – Сизларга чинини айтайин, – деди, – Агар ишончингиз қатъий бўлиб, шубҳаланмасангиз, бу анжир дарахти билан содир бўлганни адо этиш у ёқда турсин, ҳатто бу тоққа: «Кўтарил-да, денгизга отил», – десангиз, айтганингиз бўлади. 22 Сизлар ибодат қилиб, ишонч билан нимаики сўрасангиз, эришасизлар. 23 Исо маъбадга кириб таълим бераётганда, олий руҳонийлар ва халқ оқсоқоллари Унинг олдига келиб: – Сен бу ишларни қандай ҳуқуқ билан қиляпсан? Сенга бундай ваколатни ким берган? – деб сўрадилар. 24 Исо уларга жавоб бериб деди: – Мен ҳам сизга бир савол берайин. Агар Менга жавоб берсангизлар, шунда Мен ҳам бу ишларни қандай ваколат билан қилаётганимни сизларга айтаман. 25 Яҳё пайѓамбар одамларни сувда тавба қилдириш учун кимдан ваколат олган эди? Худоданми ёки инсонданми? Улар эса ўзаро мулоҳаза юрита бошладилар: «Агар Худодан десак, У бизларга: „Нега унга ишонмадингиз?“ – деб айтади. 26 Агар инсондан десак, халқдан қўрқиш керак, чунки халқнинг бари Яҳёни пайѓамбар деб ҳисоблайди-ку». 27 Ниҳоят Исога: – Билмаймиз, – деб жавоб бердилар. Исо эса уларга: – Мен ҳам буларни қандай ваколат билан қилаётганимни сизга айтмайман, – деди. 28 «Сизларнинг фикрингиз қандай? Бир одамнинг икки ўѓли бор экан. У биринчисига келиб: – Ўѓлим, бугун бориб узумзоримизда ишла, – дебди. 29 Аммо у: – Истамайман! – деб сўз қайтарибди. Кейин пушаймон бўлиб, борибди. 30 У одам иккинчи ўѓлига келиб, яна шундай дебди. Буниси жавоб бериб: – Хўп хўжайин, бораман, – дебди-ю, лекин бормабди. 31 Икковидан қайси бири отасининг хоҳишини бажо келтирган бўлади?» Исога: «Биринчиси», – дедилар. У уларга: «Сизларга чинини айтайин, – деди. – Саёқлару фоҳишалар Худонинг Шоҳлигига сизлардан олдин эришмоқдалар. 32 Чунки Яҳё пайѓамбар сизнинг олдингизга тўѓри йўлни ўргатиб келди ва сизлар унга ишонмадингиз, саёқлар ва фоҳишалар эса ишонди. Сизлар-чи, буни кўргандан кейин ҳам пушаймон қилмадингиз, ишонмадингиз». 33 «Ҳнди бошқа бир масални эшитинг: бир ер эгаси бор экан. У узумзор яратиб, атроф-теварагини панжара билан ўраб, ичида исканжа ва қўриқчи минораси қурибди-да, узумзорни боѓбонларга ижарага ташлаб, ўзи вақтинча бошқа мамлакатга кетибди. 34 Ҳосил мавсуми яқинлашгач, ўзининг маҳсулини олиш учун боѓбонларнинг олдига хизматкорларини юборибди. 35 Боѓбонлар эса унинг хизматкорларини тутишибди ва кимини уриб, кимини ўлдириб, кимини эса тошбўрон қилишибди. 36 Боѓ эгаси бу гал аввалгидан ҳам кўпроқ бошқа хизматкорларини юборибди. Боѓбонлар эса улар билан ҳам шундай қилишибди. 37 Охирида боѓ эгаси: – Ўѓлимни ҳурмат этарлар, – деб уларнинг олдига ўз ўѓлини юборибди. 38 Лекин боѓбонлар ўѓлини кўриб, бир-бирига: – Бу меросхўр-ку, қани уни ўлдириб, меросига эга бўлайлик, – дейишибди. 39 Уни тутиб, узумзордан ташқарига чиқариб, ўлдиришибди. 40 Шундай қилиб, узумзорнинг эгаси қайтиб келганда, бу боѓбонларни нима қилар экан?» 41 Тинглаётганлар Исога: «Бу ёвуз одамларни ёвузларча йўқ қилиб, узумзорини эса мавсумида ҳосилини териб турадиган бошқа боѓбонларга ижарага беради», – дедилар. 42 Исо уларга деди: «Наҳотки сиз Забурдаги бу сўзни ҳеч ўқимаган бўлсангизлар? „Бинокорлар кераксиз деб ташлаган тош Нақ бинонинг пештоқидан жой олди. Бу Худованд иродаси туфайлидир, Бизга эса ажойибот тимсолидир“. 43 Шунинг учун сизларга айтаманки, Худонинг Шоҳлиги сиздан олиниб, тегишли ҳосилини етиштирувчи халққа берилади. 44 Кимки бу тошга йиқилса, парчаланиб кетади. Тош кимнинг устига тушса, уни эзиб юборади». 45 Олий руҳонийлар ва фарзийлар Исонинг масалларини тинглаган сайин, улар ўзлари ҳақида айтилганини пайқадилар. 46 Улар Исони қўлга туширишга интилаётган бўлсалар-да, халқдан қўрқар эдилар. Чунки халқ Исони пайѓамбар деб ҳисоблар эди.

Матто 22

1 Исо масаллар билан гапини давом эттириб, халққа хитобан деди: 2 «Осмон Шоҳлиги ўзининг ўѓлига никоҳ тўйи қилган бир подшоҳга ўхшайди. 3 Подшоҳ тўйга таклиф этилганларни чақириш учун хизматкорларини юборибди. Улар эса келишни истамабдилар. 4 Подшоҳ яна бошқа хизматкорларини юбориб: – Таклиф этилганларга айтингларки, мен зиёфат дастурхонини тайёрлаб қўйдим, ҳўкизлару бўрдоқиларим сўйилди, ҳаммаси тайёр. Тўйга келаверинглар! – дебди. 5 Бироқ улар яна назарга илмай, бири ўзининг даласига, бошқаси бозор-ўчарга кетибди. 6 Қолганлар эса подшоҳ хизматкорларини тутиб, хўрлаб, ўлдиришибди. 7 Подшоҳ буни эшитиб, ѓазабланибди. Қўшинларини юборибди-да, қотилларни тиѓдан ўтказиб, шаҳарларини кулга айлантирибди. 8 Кейин у қолган хизматкорларига: – Никоҳ тўйи тайёр, лекин таклиф этилганлар бунга муносиб эмас эканлар. 9 Шунинг учун чорраҳаларга бориб, кимни топсангизлар, тўйга чақиринглар, – деб буюрибди. 10 Бу хизматкорлар йўлга чиқиб, учратганларининг ҳаммасини – ёмонларни ҳам, яхшиларни ҳам тўплашибди. Тўйхона меҳмонларга тўлиб кетибди. 11 Подшоҳ меҳмонларни кўриш учун кирганда, у ерда никоҳ кийимида кийинмаган бир одамни кўрибди 12 ва ундан: – Дўстим, никоҳ кийимисиз бу ерга қандай кирдинг? – деб сўрабди, у индамабди. 13 Шунда подшоҳ малайларига буйруқ бериб: – Унинг қўл-оёқларини боѓлаб, ташқарига, қоронѓиликка ташланглар. У ерда йиѓи-сиѓи ва оҳу воҳ бўлади, – дебди. 14 Шунга ўхшаб, Худо даъват этганлар кўп, аммо танланганлар оздир». 15 Шундан кейин фарзийлар бориб, Исони У айтадиган бирон сўзи орқали илинтириш чорасини маслаҳатлашиб олдилар. 16 Улар ўз шогирдларини Ҳирод тарафдорлари билан бирга Исонинг олдига юборишди. Булар Исога: – Устоз, – дейишди, – Биз биламизки, Сен ҳақиқатгўйсан ва Худонинг ҳақ йўлини ўргатиб юрибсан. Кимларгадир маъқул бўлишни ўйлаб ўтирмайсан, ҳеч кимни юз-хотир қилмайсан ҳам. 17 Ҳнди бизларга айт-чи, Сенинг фикринг қандай? Қайсарга солиқ тўлаш динга мувофиқми, ёки йўқми? 18 Лекин Исо уларнинг шумлигини билиб: – Мунофиқлар! – деди, – Нега Мени синаб кўрмоқчисизлар? 19 Қани, Менга солиққа тўланадиган тангани кўрсатинглар-чи. Улар Исога бир динор келтиргач, 20 – Бу сурат ва ёзув кимники? – деб сўради. 21 – Қайсарники, – дедилар. – Ундай бўлса, Қайсарнинг ҳақини Қайсарга, Худонинг ҳақини Худога беринглар, – деди Исо. 22 Буни эшитганларида ҳайрон бўлдилар ва Исонинг олдидан узоқлашдилар. 23 Қиёмат йўқ, деб айтадиган саддуқийлар ўша куни Исонинг олдига келиб, 24 Унга савол бердилар: – Ҳй Устоз! Мусо пайѓамбар деганки: «Агар ким фарзанд кўрмасдан дунёдан ўтса, укаси унинг хотинини никоҳига олиб, акасининг зурриётини тикласин». 25 Бизда етти ака-ука бор эди. Биринчиси уйланиб, фарзанд кўрмай қазо қилди, хотини эса укасига қолди. 26 Иккинчи, учинчи, ҳатто еттинчигача ҳамманинг бошига шу кўргилик тушди. 27 Ҳаммадан кейин хотин ҳам ўлди. 28 Шундай қилиб, у қиёматда еттовидан қайси бирининг хотини саналар экан? Чунки у ҳаммасига хотин бўлган эди-ку. 29 Исо уларга жавоб бериб деди: – Сиз Муқаддас Китобни ҳам, Худонинг қудратини ҳам билмаганингиздан адашяпсизлар. 30 Чунки охиратда на уйланадилар ва на эрга тегадилар, балки осмондаги Худо фаришталарига ўхшайдилар. 31 Ўликларнинг қайта тирилишига келсак, Худонинг сизларга йўллаганини ҳеч ўқимагансизми? 32 «Мен Иброҳимнинг Худоси, Исҳоқнинг Худоси ва Ёқубнинг Худосиман», – деган эди У. Худо эса ўликларнинг эмас, тирикларнинг Худосидир. 33 Халқ буни эшитиб, Исо таълимотига маҳлиё бўлди. 34 Исо саддуқийларни жим қилиб қўйганини фарзийлар эшитгач, бир жойга тўпландилар. 35 Улардан Таврот тафсирчиси бўлган бириси Исони синаш ниятида Ундан: 36 – Устоз, Тавротнинг қайси амри буюк? – деб сўради. 37 Исо унга: – «Ҳганг Худовандни бутун қалбинг билан, бутун жонинг билан ва бутун онгинг билан севгин». 38 Бу – биринчи ва энг буюк амр. 39 Иккинчиси эса шунга ўхшашдир: «Ўзгани ўзинг каби севгин». 40 Бутун Илоҳий Буйруқ ва пайѓамбар оятларининг ҳаммаси ҳам мана шу икки амрга таянади. 41 Фарзийлар йиѓилишганда, Исо улардан сўради: 42 – Масиҳ ҳақида қандай фикрларингиз бор? У кимнинг ўѓли? – Довуднинг ўѓли-да, – деб жавоб бердилар. 43 Исо уларга деди: – У ҳолда, қандай қилиб Довуд илоҳий илҳом билан Масиҳни Раббим деб атаган? Мана, Довуд нима деган: 44 «Худованд менинг Раббимга айтди: Ёвларингни оёқларинг остига йиқитмагунимча, Сен Менинг ўнг томонимда ўлтириб тургин». 45 Демак, Довуд Уни Раббим деб атаган бўлса, қандай қилиб У Довуднинг ўѓли бўлади? 46 Ва ҳеч ким Исога бир оѓиз сўз жавоб беролмади. Ўша кундан бошлаб яна ҳеч ким Ундан бирон гап сўрашга журъат этмади.

Матто 23

1 Ундан кейин Исо халойиққа ва шогирдларига хитоб қилиб, деди: 2 «Уламолар ва фарзийлар Мусо минбарида ўтирибдилар. 3 Шу боис улар сизга нимани бажаришни амр этсалар, бажо келтиринглар. Айтганини қилинг, лекин қилганини қилманг! Чунки улар ўз айтганларини бажармайдилар. 4 Улар оѓир ва кўтариб бўлмайдиган юкларни инсонлар елкасига ташлаб қўядилар, лекин ўзлари бу юкларга бармоқ тегизишни ҳам истамайдилар. 5 Улар бутун ишларини инсонларга кўриниш учун қиладилар. Дуо қутиларини йирикроқ, кийимларининг гажимларини узунроқ қиладилар. 6 Шунингдек, зиёфатларда тўрда ва ибодатхоналарда ҳурматли ўринда ўтиришни, 7 халқ йиѓинларида алик олишни ва одамлар томонидан „Устозимиз, Устозимиз!“ деб олқишланишни яхши кўрадилар. 8 Бироқ сизлар устоз деб аталишга кўнманг. Чунки сизнинг биргина Устозингиз бор, У ҳам бўлса – Масиҳдир. Сизлар эса ҳаммаларингиз биродарсизлар. 9 Ер юзида ҳеч кимни ўзингизга ота деб ҳам атаманглар. Чунки сизнинг биргина Отангиз бор, У ҳам бўлса – самовий Отангиздир. 10 Раҳбар деб ҳам ном олманглар. Чунки сизларнинг биргина Раҳбарингиз бор – У Масиҳдир. 11 Орангиздаги каттангиз сизларга хизматда бўлсин. 12 Зеро ким ўзини юқори қўйса, пасайтирилади. Ким ўзини паст олиб юрса, улуѓланади». 13 «Ҳй уламою фарзийлар, мунофиқлар! Осмон Шоҳлигини инсонларга бекитиб қўйганингиз учун ҳолингизга вой! Ўзларингиз ҳам унга кирмаяпсизлар, кирмоқчи бўлганларга ҳам йўл қўймаяпсизлар. 14 [Ҳй уламою фарзийлар, сиз мунофиқларнинг ҳолига вой! Сиз бева аёлларнинг уйларини шилиб, хўжа кўрсинга узоқ дуо ўқийсизлар. Шунга яраша оѓирроқ жазо оласизлар.] 15 Ҳй уламою фарзийлар, сиз мунофиқларнинг ҳолига вой! Сизлар лоақал бирор-бир кишини ўз динингизга киритиш учун денгизлару қитъаларни айланиб чиқасизлар. Лекин буни амалга ошириб бўлгач эса, уни ўзингиздан икки баробар ёмонроқ дўзахи қиласизлар. 16 Ҳй кўр пешволар, ҳолингизга вой! Сизлар: „Маъбад ҳақига ичилган қасам ўтмайди, лекин маъбаддаги олтин ҳақига ичилган қасам бажарилиши шарт“, дейсиз. 17 Ҳой нодону кўрлар! Қайси бири буюкроқ: маъбаднинг олтиними, ёки олтинни муқаддас қилган маъбаднинг ўзими? 18 Шунингдек, сизлар яна: „Қурбонгоҳ ҳақига ичилган қасам ўтмайди, лекин қурбонгоҳдаги қурбонлик ҳақига ичилган қасам бажарилиши шарт“, – дейсизлар. 19 Ҳой нодонлар, кўрлар! Қайси бири буюкроқ: қурбонликми ёки қурбонликни муқаддас қилган қурбонгоҳми? 20 Ахир, қурбонгоҳ ҳақига қасам ичган, ҳам қурбонгоҳнинг ўзи, ҳамда ундаги барча нарсалар ҳақига қасам ичган бўлади. 21 Маъбад ҳақига қасам ичган эса, ҳам маъбаднинг ўзи, ҳамда маъбадда яшайдиган Худо ҳақига қасам ичган бўлади. 22 Осмон ҳақига қасам ичган эса, ҳам Арши Аъло, ҳамда Арши Аълодаги Худонинг Ўзи ҳақига қасам ичган бўлади. 23 Ҳй уламою фарзийлар, сиз мунофиқларнинг ҳолига вой! Сизлар ялпиз, арпабодиён ва зира қатори ошкўкдан ушр бериб турасиз-у, лекин Илоҳий Буйруқнинг ниҳоятда муҳим амрлари бўлган ҳаққоният, марҳамат ва садоқатга эса эътибор бермай қўйдингизлар. Буларнинг бирини бажара туриб, иккинчисини ҳам ташлаб қўймаслигингиз керак эди. 24 Сизлар чивинни пеш қилувчи, аммо туяни ютиб юборадиган кўр пешволарсиз! 25 Ҳй уламою фарзийлар, сиз мунофиқларнинг ҳолига вой! Сизлар косаю лаганнинг сиртини тозалайсиз, аммо уларнинг ичи ўѓрилик ва баднафсликка тўлиб-тошиб ётибди. 26 Ҳй сўқир фарзий! Сен аввало коса ва лаганнинг ичини тозалаб ол, шунда уларнинг таши ҳам тоза бўлади. 27 Ҳй уламою фарзийлар, сиз мунофиқларнинг ҳолига вой! Сизлар ташқаридан чиройли кўринадиган, лекин ичи ўликларнинг суяклари ва ҳар хил қабиҳликларга тўла, оҳакланган қабрларга ўхшайсизлар. 28 Гарчи ташқаридан инсонларга мўмин кўринсангизлар ҳам, лекин ичларингиз иккиюзламачилик ва ёмонликка тўладир». 29 «Ҳй уламою фарзийлар, сиз мунофиқларнинг ҳолига вой! Чунки сизлар пайѓамбарларга мақбара қуриб, азиз-авлиёларнинг ёдгорликларини безаб юрибсизлар. 30 „Агар ота-боболаримиз даврида яшаганимизда, биз пайѓамбарларнинг қонини тўкишда уларга ҳамкорлик қилмас эдик“, – дейсизлар. 31 Бу билан сиз ўзингизни ўзингиз инкор этиб, пайѓамбарларни қатл қилганларнинг ўѓиллари эканингизни ўзингиз тасдиқлаб турибсиз. 32 Қани, ота-боболарингиз бошлаган ишни битириб қўймайсизларми?! 33 Ҳой илонлар, заҳарли илон зотлари-ей! Жаҳаннам жазосидан қандай қилиб қутуларкансизлар? 34 Ана шу сабабдан Мен сизга қанчадан-қанча пайѓамбару донишманду уламоларни юбориб тураман. Сизлар эса улардан кимини ўлдирасизлар, кимини хочга михлайсизлар, кимини эса ибодатхоналарингизда қамчилаб шаҳардан-шаҳарга қувѓин қиласизлар. 35 Шу йўсин солиҳ киши бўлган Ҳобилнинг қонидан тортиб, маъбад билан қурбонгоҳ оралиѓида сизлар ўлдирган Барахия ўѓли Закариёнинг қонигача, ер юзида тўкилган бутун бегуноҳ қонлар сизнинг бўйнингизда! 36 Ҳа, сизларга чинини айтаман: ушбу гуноҳларнинг ҳаммаси шу наслнинг бўйнига тушади». 37 «О, Қуддус, Қуддус! Пайѓамбарларни ўлдирувчи ва ҳузурингга юборилганларни тошбўрон қилгувчи шаҳар! Товуқ ўз жўжаларини қанотлари остида қандай тўпласа, Мен ҳам сенинг болаларингни неча бор шундай тўпламоқчи бўлдим, сизлар-чи, истамадингиз. 38 Мана, сизнинг уй-жойингиз ҳувиллаб қолади. 39 Сизга шуни айтиб қўяй: „Худованд номидан Келаётган муборак“, – деб хитоб қилмагунингизча, Мени қайтиб кўрмайсизлар».

Матто 24

1 Исо маъбаддан чиқиб кетаётганда, шогирдлари Унинг ёнига келиб, диққатини маъбаднинг биноларига қаратмоқчи бўлишди. 2 Исо уларга: «Буларнинг ҳаммасини кўряпсизми? Сизларга чинини айтайин: бу ерда бирор ѓишт бутун қолмайди, ҳаммаси вайрон бўлади», – деди. 3 Исо бир Ўзи Зайтун тоѓида ўтирган вақтда, шогирдлари Унинг ёнига келиб, сўрашди: «Бизларга айт-чи, бу воқеалар қачон юз беради? Сенинг келишинг ва охирзамон яқинлашганини кўрсатадиган белги қандай бўлади?» 4 Исо жавоб бериб уларга деди: «Ҳеч ким сизларни йўлдан оздирмаслиги учун эҳтиёт бўлинглар. 5 Чунки талай кишилар Менинг номим билан келиб: „Мен Масиҳ бўламан“, – деб кўпларни йўлдан оздиради. 6 Шунингдек, йироқ-яқиндан уруш хабарларини эшитасизлар. Аммо чўчиб ваҳимага тушмангиз! Ҳамма нарса Худо тақдир этганидек содир бўлиши лозим. Аммо бу ҳали сўнгги ниҳоя эмасдир. 7 Халқ халққа қарши, подшоҳлик подшоҳликка қарши кўтарилади. Айрим жойларда қаҳатчиликлар, ўлатлар, зилзилалар бўлади. 8 Буларнинг бари эса бамисли тўлѓоқнинг бошидир. 9 Ўшанда сизларни қийнаш ва ўлдириш учун тутиб берадилар. Менинг номим туфайли барча халқлар сизлардан нафратланади. 10 Ўшанда кўплар васвасага тушиб, бир-бирини тутиб беради, бир-биридан нафратланади. 11 Кўпдан-кўп сохта пайѓамбарлар пайдо бўлиб, кўпларни йўлдан уради. 12 Ёвузлик авжга чиқиши туфайли кўпчиликнинг севгиси совийди. 13 Лекин охиригача чидаган қутулади. 14 Худо салтанати тўѓрисидаги Инжил Хушхабари ҳамма халқларга далолат бўлиш учун жаҳон бўйлаб тарѓиб қилинади ва ўшандагина сўнг бўлади». 15 «Шундай қилиб, Дониэл пайѓамбар каромат қилиб айтган „даҳшатли разолат“ муқаддас жойда турганини кўрганингизда (ўқиган ўзи тушунсин!) 16 Яҳудияда бўлганлар тоѓларга қочишсин. 17 Томнинг устида турганлар уйидан анжомларини олиш учун пастга тушмасин. 18 Далада бўлганлар эса тўнини олгани қайтиб келмасин. 19 У кунларда ҳомиладор ва эмизувчи аёлларнинг ҳолига вой! 20 Қочишингиз қишга ёки дам олиш кунига тўѓри келмаслиги учун ибодат қилинглар. 21 Чунки ўшанда дунё бошланишидан то ҳозиргача содир бўлмаган ва қайтиб содир бўлмайдиган буюк мусибат бўлади. 22 Агар ўша кунлар қисқартирилмаганида эди, ҳеч бир жонзод омон қолмасди. Лекин танланган кишилар учунгина у кунлар қисқартирилади. 23 Агар ўшанда кимдир сизга: „Масиҳ мана бу ерда“, ёки „У ерда“, – деб айтса, ишонманглар. 24 Чунки сохта масиҳлар ва сохта пайѓамбарлар пайдо бўлиб, иложини топсалар, ҳатто танланган кишиларни ҳам йўлдан оздириш учун ѓаройибот ва мўъжизалар кўрсатадилар. 25 Мана, Мен сизларга олдиндан айтиб қўйдим. 26 Шундай қилиб, агар сизларга: „Мана, У саҳрода“, – деб айтсалар, чиқманглар. „Мана, У берк хоналарда“, – деб айтишса ҳам, ишонманглар. 27 Чунки Инсон Ўѓлининг келиши худди шарқда чақнаб, ҳатто ѓарбда ҳам барчага кўринувчи чақмоқдай бўлади. 28 Мурда қаерда бўлса, калхатлар ҳам ўша ерда тўпланади. 29 Ўша кунларнинг мусибатидан сўнг, алҳол қуёш тутилиб, ой хираланади. Юлдузлар осмондан тушиб, самовий кучлар ларзага келади. 30 Ўшанда Инсон Ўѓлининг аломати осмонда намоён бўлади. Ер юзидаги барча қабилалар уввос тортиб йиѓлайдилар, Инсон Ўѓли осмон булутлари узра буюк қудрат ва шон-шуҳрат ила келаётганини кўрадилар. 31 У маҳобатли карнай тутган фаришталарини юборади. Улар эса Унинг танлаган кишиларини осмоннинг бир бурчидан бошқа бурчигача, тўрт томондан тўплаб келадилар». 32 «Анжир дарахтидан ибрат олинглар. Унинг шохлари кўкариб, барг чиқараётганидан ёз яқинлашганини биласизлар. 33 Худди шундай, сизлар ҳам буларнинг ҳаммасини кўргач, билингки, У яқиндир, эшик олдида турибди. 34 Сизларга чинини айтайин: бу насл ўтмасданоқ, буларнинг ҳаммаси содир бўлади. 35 Еру осмон битар, лекин Менинг сўзларим битмас. 36 У кун ва у соат ҳақида биргина Отамдан бошқа ҳеч ким билмайди, осмондаги фаришталар ҳам билмайди. 37 Нуҳ пайѓамбар даврида қандай бўлган бўлса, Инсон Ўѓли келишида ҳам шундай бўлади. 38 Тўфонгача бўлган кунларда, то Нуҳ пайѓамбар кемага кирган кунигача еб-ичдилар, уйландилар, турмушга чиқдилар. 39 Улар бўлѓуси офатдан бехабар юрганда, тўфон келиб, ҳаммасини қириб ташлади. Инсон Ўѓлининг келиши ҳам худди шундай бўлади. 40 Ўшанда икки киши далада бўлади; бири олинади, бири қолдирилади. 41 Тегирмон тортаётган икки аёл бўлади; бири олинади, бири қолдирилади. 42 Шунинг учун ҳушёр бўлиб туринглар, чунки Раббингиз қайси соатда келишини билмайсизлар. 43 Лекин шуни билиб қўйингларки, ўѓри туннинг қай вақтида келишини агар уй эгаси билганда, бедор туриб, уйига лаҳим қазилишига йўл қўймас эди. 44 Шунга ўхшаб, сизлар ҳам тайёр бўлиб туринглар. Чунки Инсон Ўѓли сизлар ўйламаган соатда келиб қолади». 45 «Қул-чўриларга ризқ-рўзни ўз вақтида бериб туриш учун хўжайин уларга бошлиқ қилиб қўйган ишончли ва ақлли хизматкор кимдир? 46 Хўжайини келганда, уни шуларни бажариб турган ҳолда кўрса, у хизматкор қандай бахтлидир! 47 Сизларга чинини айтайин: ўзининг бутун мол-мулки устидан уни назоратчи қилиб қўяди. 48 Агарда ёмон ниятли хизматкор ўз кўнглида: „Хўжайиним яқин орада келмайди“, – деб ўйлаб, 49 ўртоқларини уриб, ичкиликбозлар билан бирга еб-ичишни бошласа, 50 у хизматкорнинг хўжайини кутмаган бир кунда, ўйламаган бир соатда келиб қолади-ю, 51 уни тилка-пора қилиб, бошига иккиюзламачилар кунини солади. У ерда йиѓи-сиѓи ва оҳу воҳлар бўлади».

Матто 25

1 «Ўша вақтда Осмон Шоҳлигини ўзларининг чироқларини ёнига олишиб, куёвни қаршилагани чиққан ўн келин дугонасига ўхшатса бўлади. 2 Улардан бешови эс-ҳушли, бешови эса овсар экан. 3 Овсарлари чироқларини олиб, ўзлари билан ёѓ олмабдилар. 4 Ҳс-ҳушлилари эса чироқлари билан бирга идишларда ёѓ ҳам олибдилар. 5 Куёв кечиккани сабабли, ҳаммалари мудраб, ухлаб қолишибди. 6 Туннинг ярмида бирданига овоз янграбди: – Ана, куёв келяпти, уни қаршилагани чиқинглар! 7 Шунда қизларнинг ҳаммаси туриб, чироқларига ёпишибди. 8 Овсарлари эс-ҳушлиларга: – Чироқларимиз ўчиб боряпти, бизларга ёѓларингиздан беринглар! – дейишибди. 9 Ҳс-ҳушлилар жавоб бериб: – Йўқ, бизларда ҳам, сизларда ҳам ёѓ етмай қолмасин. Яхшиси, сиз баққолларнинг олдига бориб, ўзларингизга ёѓ сотиб олинглар, – дейишибди. 10 Улар ёѓ сотиб олгани кетишганда, куёв келиб қолибди. Тайёр турган қизлар куёв билан бирга тўйхонага кириб, орқаларидан эшиклар ёпилибди. 11 Бир муддатдан кейин қолган қизлар келиб: – Ҳой Ҳгам, ҳой Ҳгам, эшикни очинг, бизлар келдик! – дейишибди. 12 Лекин У уларга жавоб бериб: – Мен сизга ростини айтсам, сизларни танимайман, – дебди. 13 Шундай қилиб, ҳушёр бўлиб туринглар, чунки сиз Инсон Ўѓли келадиган аниқ кунни ҳам, соатни ҳам билмайсизлар». 14 «Яна охирзамон бир одам сафарга жўнаб, хизматкорларини чақириб, ўз мол-мулкини уларга омонатга берганига ўхшайди. 15 У одам ҳар бир кишига ўз қобилиятига яраша: бирига беш, бирига икки, бирига бир ёмбидан бериб, жўнаб кетибди. 16 Бешта ёмби олган ўша заҳоти бориб, пулини ишга солиб, яна беш ёмби орттирибди. 17 Шунга ўхшаб, икки ёмби олган ҳам яна икки ёмби орттирибди. 18 Битта ёмби олган эса бориб, чуқур қазиб, хўжайинининг пулини яшириб қўйибди. 19 Анча вақтдан сўнг бояги хизматкорларнинг хўжайини қайтиб келиб, улардан ҳисобот сўрабди. 20 Беш ёмби олган бошқа беш ёмбини ҳам олиб келиб: – Хўжайин! Менга беш ёмби бергандингиз, мана мен уларга қўшиб яна беш ёмби орттирдим, – дебди. 21 Хўжайини унга: – Баракалла, яхши ва содиқ хизматкор экансан. Сен кичик бир ишда ҳам содиқ бўлганинг учун, энди сени катта ишларга муносиб кўраман. Хўжайинингнинг шодлигини баҳам кўр, – дебди. 22 Икки ёмби олган ҳам келиб: – Хўжайин! Менга икки ёмби бергандингиз. Мана, мен уларнинг ёнига қўшиб яна икки ёмби орттирдим, – дебди. 23 Хўжайини унга: – Баракалла, яхши ва содиқ хизматкор экансан. Сен кичик бир ишда ҳам содиқ бўлганинг учун, энди сени катта ишларга муносиб кўраман. Хўжайинингнинг шодлигини баҳам кўр, – дебди. 24 Битта ёмби олган ҳам келиб: – Хўжайин! Мен сизнинг қаттиққўл одам эканингизни билардим. Сиз экмаган ердан ўрасиз, уймаган жойдан хирмон кўтарасиз. 25 Шунинг учун мен қўрққанимдан бориб, сизнинг ёмбингизни ерга яшириб қўйдим. Мана берганингиз! – дебди. 26 Хўжайини унга жавоб қайтариб: – Ҳй ёмон ва ялқов хизматкор! – дебди. – Мен экмаган ердан ўришимни, уймаган жойдан хирмон кўтаришимни биларкансан, 27 у ҳолда пулимни судхўрларга қарзга берсанг бўлмасмиди? Шунда мен келиб, уни фойдаси билан қайтариб олган бўлар эдим. 28 Ҳнди, ундан ёмбини олиб ўн ёмбиси борга беринглар! 29 Чунки кимда бор бўлса, унга яна берилади ва у мўлчиликда бўлади. Кимда йўқ бўлса, ундан бори ҳам тортиб олинади. 30 Ҳнди бу ярамас хизматкорни ташқарига, қоронѓиликка улоқтириб юборинглар. У ерда йиѓи-сиѓи ва оҳ-воҳлар бўлади». [Буларни айтиб, Исо хитоб қилиб деди: «Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!»] 31 «Инсон Ўѓли Ўзининг улуѓворлигида, жамики муқаддас фаришталари билан бирга келган пайтида Ўзининг улуѓвор тахтига ўтиради. 32 Барча халқлар Унинг ҳузурига тўпланадилар. Чўпон қўйларни эчкилардан ажратганидай, У уларни бирма-бир саралаб қўяди. 33 „Қўйларни“ Ўзининг ўнг томонига, „эчкиларни“ эса чап томонига турѓизади. 34 Шунда Подшоҳ ўнг томондагиларга айтади: – Ҳй, Менинг Отамнинг олқаганлари, келинглар! Дунё яратилганидан бери сизлар учун мерос сифатида тайёрлаб қўйилган Шоҳликни эгаллангиз. 35 Чунки Мен оч эдим, Менга овқат бердингизлар. Чанқаган эдим, Менга сув ичирдингизлар. Мусофир эдим, Мени меҳмон қилдингизлар. 36 Яланѓоч эдим, Мени кийинтирдингизлар. Касал эдим, Мени боқдингизлар. Зиндонда эдим, Мени келиб кўрдингизлар. 37 Бунга жавобан солиҳлар Унга шундай дейдилар: – Ё Раббий! Қачон Сенинг очлигингни кўрибмизки, едирган бўлсак, ёки чанқаганингни кўрибмизки, сув тутган бўлсак? 38 Қачон Сенинг мусофир бўлганингни кўриб, меҳмон қилдик, ёки яланѓочлигингни кўриб, кийинтирдик? 39 Қачон биз касал ёки зиндонда бўлганингни кўриб, Сени йўқлаб келдик? 40 Подшоҳ жавоб бериб уларга дейди: – Сизларга чинини айтайин: сизлар Менинг шу кичик биродарларимдан бирига неки қилган бўлсангиз, бу Менга қилганингиздир. 41 Сўнг У чап томондагиларга ҳам айтади: – Ҳй лаънатилар! Кўзимдан йўқолинг, иблис ва унинг фаришталарига тайёрлаб қўйилган абадий оловга мубтало бўлинг! 42 Чунки Мен оч эдим, овқат бермадингизлар. Чанқагандим, сув тутмадингизлар. 43 Мусофир эдим, Мени меҳмон қилмадингиз. Яланѓоч эдим, Мени кийинтирмадингиз. Касал бўлдим, зиндонга тушдим, Мени келиб кўрмадингизлар. 44 Шунга жавобан улар ҳам: – Ё Раббий! Сени қачон оч, чанқаган, мусофир, яланѓоч, касал ёки зиндонда бўлганингни кўрибмизки, Сенга хизмат қилмаган бўлсак? – деб сўрайдилар. 45 У жавоб бериб уларга шундай дейди: – Сизларга чинини айтайин: сизлар шу кичикларнинг бирига қилмаган мурувватингиз Менга қилмаган билан баробардир. 46 Шундай қилиб, булар абадий азобга, солиҳлар эса абадий ҳаётга ноил бўладилар».

Матто 26

1 Исо ҳамма сўзларини айтиб бўлгач, шогирдларига деди: 2 «Икки кундан кейин Фисиҳ байрами бўлишини биласизлар. Ана, ўшанда Инсон Ўѓли хочга михлаш учун тутиб берилади». 3 Шундан кейин олий руҳонийлар, уламолар ва оқсоқоллар жамиси Каяфа исмли бош олий руҳонийнинг ҳовлисида тўпланишиб, 4 Исони ҳийла билан тутиб ўлдиришни ўзаро маслаҳатлашиб олдилар. 5 Улар: «Бу иш фақат байрам кунларида бўлмаслиги керак, яна халқ ѓалаён қилмасин», – дедилар. 6 Исо Байтанияда мохов Симуннинг уйида экан, 7 бир аёл Унинг олдига келди. У ганчдан ясалган идишда жуда қимматли атир мой келтириб, Исо дастурхон олдида ўтирган пайтда Унинг бошига қуйди. 8 Шогирдлари буни кўргач, ѓазабланиб: – Бу исрофгарликнинг нима кераги бор? 9 Бу мойни катта баҳога сотиб, пулини камбаѓалларга бўлиб бериш мумкин эди-ку! – дейишди. 10 Исо айтилганларнинг фарқига бориб, шогирдларига деди: – Нега аёлни хижолатда қолдиряпсизлар? У Мен учун эзгу иш қилди. 11 Камбаѓаллар ҳар доим сизлар билан бирга, лекин Мен доим сизлар билан бирга бўлмайман. 12 Аёл бу мойни танамга тўкиб, Мени кўмишга тайёрлади. 13 Сизларга чинини айтайин: Инжил Хушхабари дунёнинг қайси ерида тарѓиб қилинса, бу аёл ҳам эсланиб, унинг қилган иши ёдга олинади. 14 Шунда ўн икки шогирддан бири бўлган Яҳудо Ишқариёт деган киши олий руҳонийларнинг олдига бориб: 15 – Исони қўлингизга тутиб берсам, менга нима берасизлар? – деб сўради. Улар Яҳудога ўттиз кумуш танга таклиф этдилар. 16 Ўша вақтдан бошлаб Яҳудо Исога хиёнат қилиш учун қулай пайт пойлайдиган бўлди. 17 Хамиртурушсиз нон ёпиладиган Фисиҳ байрамининг биринчи кунида шогирдлар Исонинг олдига келиб сўрадилар: – Сенга Фисиҳ байрами таомини қаерда тайёрлашимизни буюрасан? 18 – Шаҳарга кириб фалон кишининг олдига боринглар, – деди Исо, – ва унга шундай деб айтинглар: «Устозимиз: Менинг вақт-соатим яқинлашди, деяпти, Фисиҳ байрамини шогирдларим билан бирга сенинг уйингда нишонламоқчиман, деяпти». 19 Шогирдлари Исо уларга буюрганидай қилиб, Фисиҳ таомини тайёрладилар. 20 Оқшом тушгач, Исо ўн икки шогирди билан дастурхон атрофига ўтирди. 21 Овқатланаётганларида, Исо: – Сизларга ростини айтсам, сиздан бир киши Мени тутиб беради, – деди. 22 Шогирдлар жуда хафа бўлиб, бирин-кетин Ундан: – Раббий, ўша мен эмасми? – деб сўрай бошладилар. 23 У эса жавоб қайтариб деди: – Мен билан бирга косага нон ботириб еган Мени тутиб беради. 24 Тўѓри, Инсон Ўѓлининг тақдири оятда ёзилганидай кетяпти. Лекин Инсон Ўѓлини тутиб берадиган ўша одамнинг ҳолига вой! У одамнинг туѓилмагани яхшироқ бўлар эди. 25 Шунда Исога хоинлик қиладиган Яҳудо сўради: – Устоз, мени кўзда тутаётганинг йўқми? – Ўзинг айтдинг, – деди Исо. 26 Улар овқатланиб ўтирганларида, Исо нонни олди, дуо ўқиб синдирди ва шогирдларига тарқатиб: – Олинглар, енглар, бу Менинг танамдир, – деди. 27 Косани ҳам олиб, шукрона дуосини айтди ва уларга узатиб: – Бундан ҳаммаларинг ичинглар, – деди. 28 – Чунки бу – кўпларнинг гуноҳлари кечирилиши учун тўкиладиган, Янги Аҳдни тасдиқлайдиган Менинг қонимдир. 29 Мен сизларга шуни айтаман: Отамнинг Шоҳлигида сизлар билан янги шароб ичадиган ўша кунгача, Мен узумнинг бу кўз ёшидан бошқа ичмайман. 30 Кейин улар куйлаб, Зайтун тоѓи томон кетдилар. 31 Шу орада Исо шогирдларига деди: – Бу тунда ҳаммангиз Мендан юз ўгирасизлар. Чунки Тавротда шундай ёзилган: «Мен чўпонни жароҳатлайман, Қўйлар ўзи тарқаб кетади». 32 Бироқ ўлиб тирилганимдан кейин, Мен сизлардан олдин Жалилага бораман. 33 Бутрус жавоб бериб Унга деди: – Агар ҳамма Сендан юз ўгирса ҳам, мен ҳеч қачон ўгирмайман! – деди. 34 Исо унга: – Сенга ростини айтсам, шу кечаёқ, хўроз қичқирмасдан аввал, сен Мендан уч марта тонасан, – деди. 35 Бутрус Унга: – Мен Сен билан бирга ўлсам ҳам, Сендан асло тонмайман! – деди. Бошқа ҳамма шогирдлари ҳам шундай дедилар. 36 Шундан кейин Исо шогирдлари билан бирга Гетсемания деган жойга келди ва уларга: – Мен нарироқ бориб ибодат қилгунимча, сизлар шу ерда ўтириб туринглар, – деди. 37 Бутрус билан Забадийнинг икки ўѓлини Ўзига ҳамроҳ қилиб олган Исо руҳан сиқилиб, андуҳ чека бошлади. 38 У ёнидагиларга: – Менинг жоним ўлим олдидалигини сезиб, жуда қийналмоқда. Шу ерда қолиб, Мен билан бирга сергак туринглар, – деди. 39 Бир оз нари кетиб, ерга мук тушди ва ибодат қилиб: – Ҳй Отам! Агар мумкин бўлса, бу заққум коса Менинг ёнимдан ўтиб кетсин. Лекин Мен истагандек эмас, Сен истагандек бўлсин, – деди. 40 У шогирдлари ёнига қайтиб келганда, уларни ухлаб ётган ҳолда кўрди ва Бутрусга деди: – Демак, сизлар Мен билан бирга лоақал бир соатга уйѓоқ тура олмадинглар. 41 Васвасага тушмаслик учун ҳушёр бўлиб, ибодат қила туринглар. Руҳ тетик, тана эса заифдир. 42 Исо иккинчи марта бориб: – Ҳй Отам! Агар бу қисмат Мени дамига олмай ўтиб кетиши мумкин бўлмаса, майли, Сен хоҳлагандек бўлсин, – деб ибодат қилди. 43 У қайтиб келиб, шогирдларини яна ухлаб ётган ҳолда кўрди. Уларнинг қовоқлари салқиган эди. 44 Исо уларни қолдириб, яна узоқлашди ва ўша сўзларни такрорлаб, учинчи марта ибодат қилди. 45 Шундан сўнг Ўз шогирдлари ёнига келиб, уларга деди: – Сизлар ҳали ҳам ухлаб, роҳатланиб ётибсизларми? Мана, вақт-соати келди, Инсон Ўѓли гуноҳкорлар қўлига тутиб бериляпти. 46 Туринглар, кетайлик. Мана, Менга хоинлик қилувчи ҳам яқинлашиб қолди. 47 Исо гапини тугатмаёқ, ўн икки шогирдидан бири бўлган Яҳудо келиб қолди. Унинг ёнида олий руҳонийлар ва халқ оқсоқоллари томонидан юборилган, қилич ва таёқ ушлаган оломон бор эди. 48 Исога хоинлик қилувчи эса: «Мен кимни ўпсам, У Ўшадир, Уни тутиб олинглар», деб улар билан тил бириктирган эди. 49 У тўѓри Исонинг олдига бориб: – Кайфинг чоѓ бўлсин, Устоз! – деб, Уни ўпди. 50 Исо унга: – Дўстим, нима учун келдинг? – дейиши биланоқ, одамлар келиб, Исога қўллари билан ёпишганча Уни ушлаб олишди. 51 Шунда Исо билан бирга бўлганлардан бири қиличини қинидан суѓуриб, қулочкашлаб олий руҳонийнинг қаролига даст солди-да, қулоѓини узиб ташлади. 52 Лекин Исо унга: – Қиличингни жойига қайтариб қўй! Қилич кўтарган бари қиличдан ҳалок бўлур. 53 Ёки ўйлайсанки, Мен Отамга илтижо қилолмайманми? У Менга ҳозироқ ўн икки тумандан кўпроқ фаришталарни юбориши мумкин. 54 Бироқ у ҳолда буларнинг содир бўлмоѓи кераклиги айтилган оятлар бажо бўлармикин? 55 Шундан сўнг Исо оломонга қайрилиб деди: – Сизлар Мени ҳибсга олиш учун қароқчига қарши чиққандек қиличлару таёқлар билан қуролланиб келибсизлар. Мен бўлсам, ҳар куни маъбадда таълим бериб, сизлар билан бирга ўтирар эдим, сизлар-чи, Мени қўлга олмадинглар. 56 Лекин буларнинг ҳаммаси пайѓамбар оятлари бажо келиши учун содир бўлди. Ўшанда ҳамма шогирдлари Исони қолдириб, қочиб кетишди. 57 Исони қўлга олганлар Уни бош олий руҳоний Каяфанинг ҳузурига келтирдилар. У ерга уламолар билан оқсоқоллар ҳам тўпландилар. 58 Бутрус эса Исога узоқдан эргашиб, олий руҳонийнинг ҳовлисигача келди. Ичкарига кириб, бу воқеанинг охирини кўриш учун хизматкорлар билан бирга ўтирди. 59 Олий руҳонийлар, оқсоқоллар ва бутун Олий Кенгаш Исога ўлим жазосини бериш учун Унга қарши сохта далиллар излашга тушдилар. 60 Анчагина гувоҳлар олѓа чиққан бўлса-да, етарлича айбловчи далиллар топилмади. Ниҳоят, икки сохта гувоҳ сўзга чиқиб: 61 – Бу Одам: «Мен Худонинг маъбадини бузиб, уч кунда қайта тиклай оламан», деган, – деб айтишди. 62 Бош олий руҳоний ўрнидан туриб, Исога: – Нега Сен ҳеч жавоб қайтармайсан? Уларнинг айбловларига нима дейсан? – деди. 63 Исо индамади. Олий руҳоний Унга: – Барҳаёт Худо ҳақи Сенга қасам ичирайинки, бизларга айт: Худонинг Ўѓли – Масиҳ Сенмисан? – деди. 64 Исо унга: – Ўзинг айтдинг, – деди. – Ҳатто сизларга айтадурманки, бундан кейин Инсон Ўѓли Қодир Тангрининг ўнг томонида ўлтириб, осмон булутлари узра келаётганини кўрасизлар. 65 Шунда олий руҳоний кийимларини йиртиб: – У шаккоклик қилмоқда-ку! Бизларга бошқа гувоҳларнинг нима кераги бор? Мана энди У Худога шак келтирганини ўзларингиз эшитдингизлар. 66 Сизлар нима дейсизлар? – деди. Улар жавоб бериб: – Ўлимга лойиқ! – дейишди. 67 Сўнг улар Исонинг юзига тупуриб, Уни муштлай бошладилар. Бошқалари эса Уни шапалоқлаб: 68 – Ҳй Масиҳ! Қани пайѓамбарлигингни кўрсатиб, айтиб бер-чи, Сени кимлар уряпти экан? – дердилар. 69 Бу вақт Бутрус ташқи ҳовлида ўтириб эди. Бир хизматкор аёл унинг ёнига келиб: – Сен ҳам жалилалик Исо билан бирга эдинг-ку! – деди. 70 Лекин Бутрус ҳамманинг олдида инкор этиб: – Сен бўлмаѓур гапни айтяпсан, – деди. 71 Сўнг дарвоза томон чиқди. Бошқа бир хизматкор аёл ҳам уни кўриб, атрофдагиларга: – Бу ҳам носиралик Исо билан бирга бўлган! – деди. 72 Бутрус эса қасам ичганча: – Мен бу Одамни танимайман! – деб яна тонди. 73 Бир оздан кейин у ерда турганлар келиб, Бутрусга: – Сен улардан бирининг худди ўзисан, каломинг ҳам айтиб турибди, – дейишди. 74 Лекин Бутрус лаънат ўқиб, қасам ичди-да: – Мен бу Одамни танимайман! – деб туриб олди. Шу вақт бирдан хўроз қичқирди. 75 Исонинг унга: «Хўроз қичқирмасданоқ, сен Мендан уч марта тонасан», – деган сўзи Бутруснинг эсига тушиб, ташқарига чиқди-да, аччиқ-аччиқ йиѓлади.

Матто 27

1 Тонг отгач, олий руҳонийлар билан халқ оқсоқоллари жамиси кенгашиб, Исони ўлим жазосига маҳкум қилишга келишдилар. 2 Исони боѓладилар ва олиб бориб, вилоят ҳокими Пўнтий Пилатга топширдилар. 3 Хоин Яҳудо эса Исонинг маҳкум этилганини билиб, пушаймон бўлди ва ўттиз кумуш тангани олий руҳонийлар билан оқсоқолларга қайтариб бериб: 4 – Мен хоинлик қилдим, бегуноҳ қон тўкилишида айбдорман, – деди. Улар эса: – Бундан бизларга нима? Яна ўзинг биласан! – дейишди. 5 Шунда Яҳудо кумуш тангаларни маъбад ичига улоқтириб юборди-да, у ердан чиқиб бориб, ўзини осиб ўлдирди. 6 Олий руҳонийлар тангаларни териб олиб: «Бу пул қон нархидир, уни маъбаднинг хазинасига қўшиш мумкин эмас», – дейишди. 7 Ўзаро келишиб, бу пулга бегоналар кўмиладиган қабристон учун Кулол Ерини сотиб олдилар. 8 Шунинг учун у ер бугунгача «Қон Ери» деб аталади. 9 Шу йўсин Еремия пайѓамбарга ваҳий бўлган ушбулар бажо бўлди: «Исроил ўѓиллари Унга баҳо бериб қўйган Ўттиз кумуш тангани олиб, 10 Худованд менга буюргани каби, Кулол Ерин сотиб олдилар». 11 Исо ҳокимнинг ҳузурида турди. Ҳоким Ундан сўради: – Сен яҳудийларнинг Подшоҳимисан? – Ўзинг айтдинг, – деди унга Исо. 12 Олий руҳонийлар ва оқсоқоллар Уни айблаганларида, У ҳеч нарса деб жавоб бермади. 13 Шунда Пилат Унга: – Ҳшитмаяпсанми, Сенинг бўйнингга қанча айблар қўйишяпти! – деди. 14 Лекин Исо бу гапларга ҳам бирон жавоб қайтармади. Ҳоким эса жуда ҳайрон бўлди. 15 Ҳар Фисиҳ байрамида ҳоким халқ истаган бир маҳбусни озод қилиш одати бор эди. 16 Ўша кез қамоқда ном чиқарган Барабба исмли банди бор эди. 17 Халқ тўплангач, Пилат уларга хитоб қилиб сўради: – Сизлар кимни озод қилишимни истайсизлар? Бараббаними, ёки Масиҳ аталмиш Исоними? 18 Улар Исони кўролмасликдан тутиб берганларини у билар эди. 19 У ҳакамлик курсисида ўтирганда, хотинидан хабар келди: «У солиҳ Одам билан сенинг ишинг бўлмасин. Чунки бу тунда мен тушимда У туфайли кўп азобда қолдим». 20 Аммо олий руҳонийлар ва оқсоқоллар бўлса, Бараббани озод этиш, Исони эса йўқ қилишни сўрашлари учун оломонни қайраб қўйдилар. 21 Ҳоким яна уларга хитоб қилди: – Сизлар икковидан қай бирини озод қилишимни истайсизлар? – Бараббани! – деб жавоб беришди. 22 Пилат уларга деди: – Унда мен Масиҳ аталган Исони нима қилай? – Хочга михлансин! – дейишди бир оѓиздан. 23 – У нима ёмонлик қилган экан? – сўради ҳоким. Лекин улар овозларини яна баландроқ кўтариб: – Хочга михлансин! – деб қичқиришди. 24 Пилат ҳеч нарса ёрдам бермаётганини, аксинча шов-шув янада кучайиб бораётганини кўргач: – Мен бу солиҳ Одамнинг қони тўкилаётганидан бегуноҳман. Бу ишни ўзларингиз кўриб чиқинглар! – деди-да, оломоннинг кўз олдида сув олиб, қўлларини чайди. 25 Бутун халқ бунга жавобан: – Унинг қони бизларнинг ва болаларимизнинг гарданидадир! – дейишди. 26 Шундан сўнг Пилат уларга Бараббани чиқариб юборди. Исони эса савалатгандан кейин хочга михлаш учун аскарларга топширди. 27 Шундан сўнг ҳокимнинг аскарлари Исони ҳукумат қароргоҳига олиб бориб, бутун бўлинмани Унинг бошига тўпладилар. 28 Унинг кийимларини ечиб, эгнига тўқ қизил яктак кийдирдилар. 29 Тиканлардан тож ўриб, бошига кийгиздилар. Ўнг қўлига қамиш бериб, Унинг олдида тиз чўкканча: «Яшавор, эй, яҳудийларнинг Подшоҳи!» – деб масхара қилдилар. 30 Унга тупурганларича қамишни олиб, бошига урдилар. 31 Масхаралаб бўлишгандан сўнг эгнидан яктакни ечиб, Ўзининг кийимларини кийдирдилар ва хочга михлаш учун олиб кетдилар. 32 Улар чиқиб кетаётганларида, киринеялик Симун деган кишини учратиб қолдилар. Уни Исонинг хочини кўтариб боришга мажбур қилдилар. 33 «Бошсуяги» маъносини берувчи Гўлгота деган жойга келдилар. 34 Шунда Исога ичиш учун зардоб аралаштирилган шароб бердилар. Исо уни татиб кўргач, ичгиси келмади. 35 Сўнг Уни хочга михлаб қўйдилар. Кийимлари учун қуръа ташлаб, ўзаро бўлишиб олдилар. 36 Кейин шу ернинг ўзида ўтирганча, Уни қўриқлаб турдилар. 37 Унинг боши узра бир тахтачага: «Яҳудийларнинг Подшоҳи Исо – Будир» деган айбномани ёзиб қўйдилар. 38 Исо билан бирга икки қароқчини ҳам – бирини Унинг ўнг томонида, иккинчисини эса сўл томонида хочга михлаб қўйдилар. 39 Ўтиб кетаётганлар бошларини чайқаганча, Исони ҳақоратлашарди: 40 – Ҳей маъбадни бузиб уч кун ичида тиклайдиган! Ўзингни Ўзинг қутқар-чи! Агар Сен Худонинг Ўѓли бўлсанг, қани хочдан тушиб кўр-чи! 41 Олий руҳонийлар, уламолар ва оқсоқоллар ҳам барчаси бунга қўшилишиб, Уни масхаралай кетдилар: 42 – Бошқаларни қутқарди, Ўзини эса қутқара олмайди! Агар У Исроилнинг Подшоҳи бўлса, энди хочдан тушиб кўрсин, шунда биз Унга ишонамиз. 43 У Худога ишонарди-ку. Агар У Худонинг азизи бўлса, ҳозир қутқариб олсин-чи! Чунки У: «Мен Худонинг Ўѓлиман», – деган. 44 Исо билан бирга хочга михланган қароқчилар ҳам Уни шундай сўкар эдилар. 45 Тушдан бошлаб соат учгача бутун ерни қоронѓилик қоплади. 46 Соат учларда Исо баланд овоз билан: – Ҳли, Ҳли, ламо шавақтани? яъни «Тангрим, Тангрим, нега Мени ташлаб қўйдинг?» – деб фарёд қилди. 47 У ерда турганлардан баъзилари буни эшитиб: – У Илёсни чақиряпти-ку, – дейишди. 48 Улардан бири дарҳол югуриб, шимгични олиб келди-да, уни сиркага ботириб, қамишнинг учига илганча, Исога ичишга узатди. 49 Бошқалари эса: – Тўхта кўрайлик-чи, Илёс келиб Уни қутқарармикан, – дейишди. 50 Исо эса яна бир бор қаттиқ оҳ уриб, жон берди. 51 Шу ондаёқ маъбаддаги парда юқоридан пастгача иккига бўлиниб, йиртилиб кетди. Ер ларзага келди, тошлар ёрилди. 52 Қабрлар очилиб, талай раҳматли азизу авлиёларнинг жасадлари тирилиб кетди. 53 Улар қабрларидан чиқиб, Исо қайта тирилганидан кейин табаррук шаҳарга кириб, кўпларга кўриндилар. 54 Исони қўриқлаб турган юзбоши билан ёнидаги аскарлар зилзилани ва содир бўлаётган барча ишларни кўриб, ваҳимага тушдилар-да: – Ҳақиқатан ҳам бу Худонинг Ўѓли экан! – дедилар. 55 Жалиладан бошлаб Исога эргашиб хизмат қилиб келган кўпгина аёллар ҳам узоқдан қараб турган эдилар. 56 Уларнинг орасида магдалалик Марям, Ёқуб билан Юсуфнинг онаси Марям ҳамда Забадий ўѓилларининг онаси бор эди. 57 Оқшом тушгач, Ариматея шаҳридан бўлган Юсуф исмли бир бой одам келди. Ўзи ҳам Исонинг шогирди эди. 58 У Пилатнинг олдига бориб, Исонинг жасадини сўради. Шунда Пилат жасадни унга беришни буюрди. 59 Юсуф жасадни олиб, уни тоза кафанга ўради 60 ва ўзининг қояда йўнилган янги қабрига қўйди. Кейин қабрнинг оѓзига катта бир тошни юмалатиб келтириб қўйди-да, жўнади. 61 Магдалалик Марям билан бошқа Марям эса шу ерда, қабрнинг рўпарасида ўтирган эдилар. 62 Тайёргарлик кунининг эртасига олий руҳонийлар ва фарзийлар Пилатнинг ҳузурига тўпланишиб: 63 – Тақсир! – дейишди, – Ўша алдамчи ҳали тириклигида: «Уч кундан кейин қайта тириламан», – дегани эсимизга тушди. 64 Шунинг учун уч кунгача қабрни қоровуллашни буюрсангиз, токи Унинг шогирдлари кечаси келиб Уни ўѓирлаб кетишмасин ва халққа: «У қайта тирилди», – деб айтишмасин. Йўқса, охирги алдов биринчисидан баттар бўлади. 65 Пилат уларга: – Мана, соқчилар бўлинмаси ўзларингизнинг ихтиёрингизда. Бориб, билганингиздек қабрни қоровулланглар, – деди. 66 Улар эса соқчилар билан бориб, қабр тошига муҳр босиб, қабрни қоровуллай бошладилар.

Матто 28

1 Дам олиш кунининг эртасига, якшанба куни тонготарда магдалалик Марям билан бошқа Марям қабрни кўргани боришди. 2 Шунда тўсатдан шиддатли зилзила бўлди. Худованднинг бир фариштаси осмондан тушди ва қабрга бориб тошни аѓдариб юборди-да, унинг устига ўтирди. 3 Унинг кўриниши яшиндай, кийимлари эса қордай оппоқ эди. 4 Соқчилар бўлса, қўрқувдан титраб, жони чиққандай бўлишди. 5 Фаришта сўзини аёлларга қаратиб: – Сизлар қўрқманг! – деди. – Хочга михланган Исони излаётганларингизни биламан. 6 У бу ерда йўқ. Ўзи айтганидек, қайта тирилиб кетди. Келинглар, Раббингиз ётган жойини кўринглар. 7 Ҳнди тезроқ бориб, Унинг шогирдларига: «Исо тирилди. У сиздан олдин Жалилага кетяпти, Уни ўша ерда кўрасизлар», – деб айтинглар. Сизларга буни мен айтдим. 8 Аёллар қабрдан шоша-пиша чиқиб, катта севинч ва қўрқув ила югура-югура Исонинг шогирдларига хабар бергани кетишди. 9 Шогирдларга бу хабарни етказайлик, деб улар йўлда кетаётганларида, бирданига Исонинг Ўзи уларнинг қаршисидан чиқиб: – Салом! – деди. Улар эса рўбарў келиб, оёқларига ёпишганча Унга топина бошладилар. 10 Шунда Исо уларга: – Қўрқманглар! Бориб биродарларимга Жалилага боришларини, Мени ўша ерда кўришларини хабар беринглар, – деди. 11 Аёллар ҳали йўлда боришар экан, соқчилар бўлинмасидан бир нечаси шаҳарга кириб, содир бўлган барча ҳодисотни олий руҳонийларга билдирдилар. 12 Улар оқсоқоллар билан тўпланиб кенгашгач, аскарларга анча пул бериб, 13 шундай дедилар: – Сизлар: «Шогирдлари кечаси келиб, биз ухлаб ётганимизда Уни ўѓирлаб кетишди», деб айтинглар. 14 Агарда бу бўлиб-ўтганлар ҳокимнинг қулоѓига етиб борса, бизлар уни шунга ишонтирамиз ва сизларни кўнгилсизликдан халос этамиз. 15 Соқчилар эса пулни олиб, топшириқни айтилгандек бажардилар. Шундай қилиб, бу ҳангама то бугунгача яҳудийлар орасида овоза бўлиб келади. 16 Ўн бир шогирд Жалилага, Исо уларга тайин этган тоққа боришди. 17 Улар Исони кўриб, Унга сажда қилдилар. Баъзилари эса шубҳага бордилар. 18 Исо уларга яқинлашиб, шундай деди: «Менга осмонда ҳам, ерда ҳам бутун ҳокимият берилгандир. 19 Шунинг учун бориб, барча халқлардан шогирд орттиринглар. Уларни Ота, Ўѓил ва Муқаддас Руҳ номи билан сувга чўмдириб, имонга киритинглар. 20 Мен сизларга буюрган ҳамма нарсага амал қилишни уларга ўргатинглар. Мана, Мен ҳар куни, дунёнинг охиригача сизлар билан бирга бўламан». Омин.

Марк 1

1 Инжил, яъни Худонинг Ўѓли – Исо Масиҳ ҳақидаги Хушхабар шу билан бошланади. 2 Ишаъё пайѓамбарнинг китобида ёзилганки: «Мен Сендан аввал элчимни юборарман, У Сенинг олдингда йўл ҳозирлаб юрар. 3 Чўл-биёбонда нидо янграмоқда: Худованд йўлини тайёрлангиз, Равон айлангиз сўқмоқларин! – дея». 4 Бу оят худди Яҳё пайѓамбарга тўѓри келади. У чўлда пайдо бўлиб, халқни имонга чақира бошлади. «Гуноҳларингиз кечирилиши учун тавба-тазарру қилинглар ва сувга чўмиб имон келтиринглар», – деб эълон қиларди. 5 Шунда бутун Яҳудия юрти бўйлаб яшовчилар ва барча қуддусликлар Яҳёнинг олдига чиқар, гуноҳларига иқрор бўлар ва Яҳёнинг буйруѓи билан дарёга чўмиб имон келтирар эдилар. 6 Яҳё туя жунидан кийим кийиб, белига теридан камар боѓлаб, чигирткаю ёввойи асал билан овқатланарди. 7 У халққа шундай деб эълон қиларди: «Орқамдан мендан ҳам Қудратлиси келмоқда. Мен энгашиб Унинг чориқ ипларини ечишга ҳам арзимайман. 8 Мен сизларни сувгагина чўмдириб юрибман, У эса сизларни Муқаддас Руҳга чўмдиради». 9 Ўша кунлари Исо Жалиланинг Носира шаҳридан келди, Яҳё Уни Ўрдун дарёсига чўмдирди. 10 Исо сувдан чиқиши биланоқ осмон очилиб, Муқаддас Руҳ каптардай учиб Исонинг бошига қўнгани кўрилди. 11 Осмондан эса: «Сен Менинг севикли Ўѓлимсан, Сендан мамнунман», – деган садо эшитилди. 12 Муқаддас Руҳ Исони дарҳол чўлга ҳайдаб кетди. 13 Исо чўлда қирқ кун бўлиб, шайтон томонидан васвасага солинди. У ҳайвонлар билан бирга яшар, фаришталар эса Унга хизмат қилишарди. 14 Яҳё қамаб қўйилгандан сўнг, Исо Жалилага қайтди. У Худонинг Шоҳлиги ҳақида Хушхабар тарқатди. 15 «Вақт-соати келди, Худонинг Шоҳлиги яқинлашиб қолди. Тавба қилинглар, Инжилга имон келтиринглар!» – деб эълон қилиб юрди. 16 Исо Жалила кўли бўйидан ўтаётиб, кўлга тўр ташлаб ўтирган Симун ва унинг укаси Идрисни кўриб қолди. Улар балиқчи эдилар. 17 Исо уларга: – Менинг кетимдан юринглар, Мен сизларни инсон овчилари қиламан, – деди. 18 Улар эса дарҳол тўрларини ташлаб, Исонинг ортидан юришди. 19 Исо у ердан бир оз нари юргач, Забадий ўѓиллари Ёқуб ва унинг укаси Юҳаннони кўриб қолди. Улар қайиқда тўрларини ямаб ўтиришган эди. 20 Исо шу онда уларни ҳам чақирди. Улар эса оталари Забадийни ишчилар билан қайиқда қолдириб, Исонинг орқасидан юришди. 21 Улар Кафарнаҳум шаҳрига кириб келишди. Жума куни кеч киргач, Исо яҳудий ибодатхонасига бориб, таълим бера бошлади. 22 Халойиқ Исонинг таълимотига ҳайрон қолди. Чунки У одамларга уламолар каби эмас, балки қудратли куч эгасидай таъсирчан таълим берар эди. 23 Ўша ибодатхонада ёмон руҳга чалинган бир одам бор эди. У тўсатдан қичқириб юборди: 24 – Ҳй носиралик Исо! Бизда нима ишинг бор? Сен бизни ҳалок қилгани келдингми? Сенинг кимлигингни биламан, Сен Худонинг Азизисан! 25 Бироқ Исо ёмон руҳга дўқ уриб: – Жим бўл ва ундан чиқиб кет! – деди. 26 Ёмон руҳ у одамни ларзага солди-да, овози борича бақириб, унинг вужудидан чиқиб кетди. 27 Ҳаммани ваҳима босди. Ўзаро фикр юритиб: – Бу нима гап? Бу қанақа янги таълимот экан? У ёмон руҳларга ҳам қудрат билан буюради, руҳлар эса Унга бўйсунади! – дейишди. 28 Шундай қилиб, Исо ҳақидаги шов-шув тезда бутун Жалила юртига ёйилиб, ён-атрофга овоза бўлди. 29 Ибодатхонадан чиққан ҳамон Исо Ўзи билан Ёқуб ва Юҳаннони олиб, Симун ва Идриснинг уйига боришди. 30 Симуннинг қайнонаси иситмалаб ётган эди. У ҳақда Исога айтиб қолишди. 31 Исо аёлнинг ёнига бориб, қўлидан ушлаб кўтарди. Шу заҳоти иситма тушди ва аёл хизматга тутинди. 32 Қуёш ботиб, кеч кирган пайтда, барча касаллар ва жинга чалинганларни Исонинг олдига олиб кела бошлашди. 33 Бутун шаҳар аҳолиси эшик олдига йиѓилиб қолди. 34 Исо талай дарду иллатлардан қийналганларни соѓайтирди. Кўп жинларни қувиб чиқарди, уларнинг сўзлашига эса имкон бермасди. Чунки жинлар Исонинг Масиҳлигини билар эдилар. 35 Ҳрталаб Исо жуда барвақт турди ва шаҳардан ташқарига, хилват жойга бориб, ибодат қилди. 36 Симун ва унинг жўралари Исонинг орқасидан боришди. 37 Исони топиб: – Ҳамма Сени излаяпти-ку! – дейишди. 38 Исо уларга: – Яқин атрофдаги қишлоқ ва шаҳарларга борайлик, Мен у ерларда ҳам воизлик қилайин, чунки Мен ана шу мақсад учун келганман, – деди. 39 Шундай қилиб, Исо бутун Жалила юртини кезиб чиқиб, маҳаллий ибодатхоналарда воизлик қилар ва жинларни қувиб чиқарар эди. 40 Бир мохов Исога яқинлашиб, Унинг олдида тиз чўкканча ялинди: – Агар истасанг, мени моховликдан пок қила оласан. 41 Исонинг унга раҳми келиб, қўлини узатди ва унга тегизиб: – Истайман, пок бўл! – деб қўйди. 42 Буни айтар-айтмас, у одамнинг моховлиги ариб, пок-покиза бўлиб кетди. 43 Исо эса унга жиддий танбеҳ бериб: 44 – Менга қара! Ҳеч кимга ҳеч нарса айтма, лекин бориб руҳонийга кўрин ва соѓайганингни тасдиқлат, бундан далолат бўлиши учун Мусо пайѓамбар буюрган қурбонликларни келтириб бер, – деди-да, уни дарҳол жўнатиб юборди. 45 У киши чиқибоқ, рўй берган ҳодиса ҳақида ҳамма ёққа эълон қила бошлади. Натижада Исо энди бирор шаҳарга очиқ киролмайдиган бўлиб қолди. У шаҳардан ташқарида, хилват жойлардагина бўларди. Шунга қарамай, халойиқ ҳар томондан Унинг олдига келар эди.

Марк 2

1 Бир неча кундан кейин Исо яна Кафарнаҳум шаҳрига келди. Унинг уйда эканлиги маълум бўлгач, 2 тезда кўп халойиқ тўпландики, ҳатто эшик олдида ҳам жой қолмади. Исо эса халққа Худонинг сўзини айтарди. 3 Шу орада тўрт киши кўтариб келаётган бир шол одамни Унинг олдига олиб келишди. 4 Халқ кўплигидан Исога яқинлашиш имконини тополмай, улар Исо ўтирган уйнинг томини тешиб туйнук очишди ва шолни тўшаги билан туширишди. 5 Исо уларнинг ишончини кўриб, шолга: – Болам, гуноҳларинг кечирилди, – деди. 6 Бу ерда баъзи уламолар ўтирган эдилар. Улар ўзларича: 7 «Нега У бундай шаккоклик қиляпти? Гуноҳларни ёлѓиз Худодан бошқа ким ҳам кечира олади?» – деб ўйлар эдилар. 8 Исо шу онда уларнинг мулоҳазаларини руҳан пайқаб, уларга деди: – Нега сизлар дилларингизда бундай мулоҳаза қиляпсизлар? 9 Нима осонроқ? Шолга: «Гуноҳларинг кечирилди», деб айтишми, ёки: «Ўрнингдан тур, тўшагингни олиб юр», деб айтишми? 10 Лекин Инсон Ўѓлининг ер юзида гуноҳларни кечириш қудрати борлигини ҳам билиб қўйинглар! У шундай деди-да, шолга қараб: 11 – Сенга айтаман, ўрнингдан тур, тўшагингни олу, уйингга кет! – деди. 12 Шол шу ондаёқ ўрнидан туриб кетди-ю, тўшагини кўтариб, ҳамманинг кўз олдида чиқиб кетди. Барча ҳайратга тушди. – Биз ҳеч қачон бундай ҳолни кўрмаган эдик! – деб Худони олқишлар эдилар. 13 Исо яна кўл бўйига чиқди. Тумонат халойиқ Унинг олдига тўпланди. Исо уларга таълим берди. 14 У ердан ўтаётиб, Исо солиқ йиѓадиган жойда ўтирган Алфей ўѓли Левийни кўриб қолди. – Менинг орқамдан юр! – деди унга Исо. Левий эса ўрнидан туриб, Исонинг орқасидан эргашди. 15 Кейин Исо Левийнинг уйида меҳмон бўлиб ўтирди. Исо ва шогирдларидан бошқа кўп солиқчилар ва ҳар хил гуноҳкор одамлар ҳам еб-ичиб ўтирарди. Булар сингари Исога эргашувчи одамлар кўп эди. 16 Исо солиқчилар ва гуноҳкорлар билан бирга еб-ичиб ўтирганини уламолар ва фарзийлар кўриб, Унинг шогирдларига: – Бу қандай гап? У солиқчилару гуноҳкорлар билан бирга еб-ичиб ўтирибди-ку! – дейишди. 17 Исо буни эшитиб, шундай жавоб берди: – Соѓлар эмас, беморлар табибга муҳтождир. Мен тақводорларни эмас, гуноҳкорларни тавбага чақиргани келганман. 18 Яҳёнинг ҳам, фарзийларнинг ҳам шогирдлари рўза тутаётган эдилар. Улар Исонинг ёнига келиб: – Нега Яҳёнинг шогирдлари ва фарзийларнинг шогирдлари рўза тутади-ю, Сенинг шогирдларинг тутмайди? – деб сўрашди. 19 Исо уларга деди: – Куёв даврада бўлган вақтда тўй аҳли рўза тута олармикин? Йўқ, куёв улар билан бирга бўлгунча, рўза тута олмайдилар. 20 Бироқ куёв улардан жудо бўладиган кунлар келади, ана ўшанда рўза тутадилар. 21 Ҳеч ким янги матодан ямоқ қилиб, эски кийимга солмайди. Акс ҳолда, янги ямоқ эски кийимдан сўкилиб кетади ва йиртиқ баттар ёмон бўлади. 22 Шунингдек, ҳеч ким янги шаробни эски мешга қуймайди. Акс ҳолда, янги шароб мешни йиртади, шароб тўкилади ва меш ҳам нобуд бўлади. Илло, янги шаробни янги мешга қуймоқ даркор. 23 Бир шанба куни Исо ѓалла даласидан ўтаётган эди. Унинг шогирдлари йўл-йўлакай бошоқларни уза бошлашди. 24 Буни кўрган фарзийлар Исога: – Қара, нега улар дам олиш кунида тақиқланган ишни қилишяпти? – дейишди. 25 Исо уларга деди: – Наҳотки сизлар Довуд билан ҳамроҳлари оч қолиб муҳтож бўлганда нималар қилишганини ҳеч қачон ўқимаган бўлсангиз? 26 Довуд олий руҳоний Авиатар замонида Худонинг уйига кириб, фақат руҳонийларгина ейиши мумкин бўлган бахшида нонларни еб, ҳамроҳларига ҳам берган эди. 27 Кейин Исо давом этди: – Инсон дам олиш куни учун эмас, балки дам олиш куни инсон учун яратилган. 28 Бинобарин, Инсон Ўѓли дам олиш кунининг ҳам ҳокимидир.

Марк 3

1 Исо яна ибодатхонага кирди. У ерда қўли шол бир одам бор эди. 2 У бу одамни дам олиш кунида ҳам соѓайтирармикан, деб Исони зимдан кузатиб туришди. 3 Исо қўли шол одамга: – Ўртага чиқ! – деди. 4 Сўнг халойиқдан сўради: – Дам олиш кунида яхшилик қилиш лозимми ёки ёмонлик? Жонни халос қилиш керакми, ёки ҳалок? Улар эса индамади. 5 Исо одамларнинг бундай баѓри тошлигидан қайѓуриб, атрофга ѓазаб билан қараганча, у одамга: – Қўлингни узат! – деди. У одам қўлини узатиши биланоқ, тузалиб кетди. 6 Фарзийлар эса дарров ташқарига чиқиб, Исони ҳалок қилиш чорасини топмоқ учун Ҳиродчилар билан тил бириктиришди. 7 Исо шогирдлари билан кўл томон жўнади. Жалила ва Яҳудиядан чиққан катта бир оломон Унга эргашарди. 8 Қуддус ва Идумеядан, Ўрдун нарёѓидаги юртлардан, шунингдек, Тир ва Сидўн соҳилларидан келган тумонат халойиқ Исонинг қилаётган ишларини эшитиб, Унинг олдида тирбанд бўлиб қолган эди. 9 Исо одам кўплигидан сиқилиб қолмай, деб шогирдларига қайиқ тайёрлаб қўйишни айтди. 10 Чунки кўплар шифо топаётган эди ва ҳамма дардлилар қўл тегизиш илинжида Исо томон ёпирилар эдилар. 11 Ёмон руҳлар эса Исони кўрган пайтда Унинг олдига йиқилиб: «Сен Худонинг Ўѓлисан», – деб бақириб юборишарди. 12 Аммо Исо Ўзини ошкор қилиб қўймасликлари учун руҳларни қаттиқ танбеҳлаб қўярди. 13 Шундан сўнг Исо тоққа чиқиб, шогирдларидан Ўзи истаганларини ёнига чақирди. Улар келгач, 14 Исо уларни воизлик қилишга, касалларни соѓайтириш ва жинларни қувиб чиқаришга юбормоқчи бўлиб, куч-қудрат эгаси қилди. Исо доим Ўзи билан бирга бўлиш учун қуйидаги ўн икки шогирдини тайинлади: 16 унга Бутрус деб лақаб қўйган Симун, 17 Бани-рагаш, яъни «Момақалдироқ ўѓиллари» деб лақаб қўйган Забадий ўѓиллари Ёқуб ва Юҳанно, 18 яна Идрис, Филип, Бартолмей, Матто, Тўма, Алфей ўѓли Ёқуб, Таддей, ватанпарвар Симун 19 ва Исога хиёнат қилган Яҳудо Ишқариёт. 20 Шундан сўнг уйга келдилар. Яна шунчалик кўп халойиқ тўпланган эдики, ҳатто нон ейишга вақтлари бўлмади. 21 Исонинг яқинлари буни эшитиб, – У ақлдан озиб қолибди, – деб олиб келишга бордилар. 22 Қуддусдан келган уламолар эса: – Уни шайтон урган, У инс-жинсларнинг бошлиѓи шайтон кучи билангина жинларни қувиб чиқаряпти, – дейишди. 23 Шунда Исо уларни ёнига чақириб, масал билан сўзлай бошлади: – Қандай қилиб шайтон шайтонни қувиб чиқара олади? 24 Агар бир подшоҳлик ўз ичидан бўлиниб кетса, у подшоҳлик туролмайди. 25 Бир хонадон ўз ичидан бўлиниб кетса, у хонадон туролмайди. 26 Агарда шайтон ўз-ўзига қарши чиқиб бўлинган бўлса, у тура олмайди, балки унинг куни битади. 27 Ҳеч ким уйнинг эгаси бўлган кучли кишини аввал боѓлаб қўймасдан туриб, унинг уйига кириб, мол-дунёсини ўѓирлаб кетолмайди. Фақат шундай қилибгина уйни талаш мумкин. 28 Сизларга чинини айтайин: одам болаларининг қилган барча гуноҳлари ва айтган барча куфрликлари кечирилади. 29 Лекин ким Муқаддас Руҳни куфр этса, абадий кечирилмайди, у абадий жазога маҳкум бўлади. 30 Исо бу сўзни, «Уни жин урибди», – деганлари сабабли айтди. 31 Исонинг онаси билан укалари келиб қолишди. Ўзлари уйнинг ташқарисида кутиб туриб, Исони чақириб келиш учун одам юборишди. 32 Исонинг атрофида халойиқ тирбанд эди. Улар Унга: – Мана, онанг, укаларинг ва сингилларинг ташқарида кутиб, Сени сўраяптилар, – дейишди. 33 Исо уларга жавобан: – Менинг онам ва укаларим ким? – деди. 34 Сўнгра атрофида ўтирганларга назар солиб деди: – Мана, Менинг онам ва укаларим! 35 Кимда-ким Худонинг иродасини бажо келтирса, у Менинг укам, синглим, онам бўлади.

Марк 4

1 Исо яна кўл бўйида таълим беришни бошлади. Олдига бир талай одам йиѓилиб қолгач, Исо кўлдаги қайиққа тушиб ўтирди. Бутун халойиқ эса кўл қирѓоѓида, қуруқликда қолди. 2 Исо масал орқали халққа кўп насиҳатлар қилди. Ўз таълимотида шундай деди: 3 «Қулоқ солинглар! Уруѓ сепувчи уруѓ сепгани чиқибди. 4 Уруѓ сепаётганда баъзи уруѓлар йўл ёқасига тушибди. Қушлар учиб келиб, уруѓларни чўқиб кетибди. 5 Баъзи донлар тупроѓи кам тошлоққа тушибди. Тупроқ чуқур бўлмаганидан, уруѓлар тез кўкариб чиқибди. 6 Бироқ қуёш чиққач, сўлиб, илдизи бўлмагани учун қуриб кетибди. 7 Бошқа уруѓлар тиканлар орасига тушибди. Тиканлар ўсиб, уруѓларни бўѓиб қўйибди ва улар ҳосил бермабди. 8 Яна бошқа уруѓлар эса яхши ерга тушибди ва униб-ўсиб, ўттиз, олтмиш ва ҳатто юз баробар кўп ҳосил берибди». 9 Кейин Исо уларга: «Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!» – деди. 10 Халқ кетиб, Исо ёлѓиз қолгач, У билан юрувчилар ва ўн икки шогирди бояги масал ҳақида алоҳида сўрадилар. 11 Исо уларга деди: «Худо Шоҳлигининг сири сизларга насиб этган. Ташқаридагиларга эса ҳамма нарса масаллар билан уқтирилади. 12 Шундай қилиб, уларга қаратилган бу оят бажо келмоқда: „Улар қараб туриб, кўрмаслар, Ҳшитиб туриб, англамаслар. Акс ҳолда тавба-тазарру қилур Ва гуноҳларидан фориѓ бўлур эдилар“». 13 «Бу масални тушунмаяпсизларми? – деди уларга Исо. – Ундай бўлса, барча масалларни ҳам қандай қилиб тушунасизлар? 14 Мана, уруѓ сепувчининг сепгани – Худонинг каломидир. 15 Йўл ёқасига тушган уруѓ шундай одамларни билдиради: уларнинг юрагига илоҳий калом сепилади. Бироқ улар эшитган ҳамон шайтон келиб, қалбларига сепилган каломни ўѓирлаб кетади. 16 Тошлоққа тушган уруѓ эса шундай одамларни билдиради: улар каломни эшитар-эшитмас, севинч билан қабул қилаверадилар. 17 Лекин улар илдизи йўқ беқарор одамлардир. Сўнгра калом туфайли қайѓу ёки қувѓинга дучор бўлишса, тезда васвасага тушиб қоладилар. 18 Яна бошқалар тиканзорга тушган уруққа ўхшайдилар. Улар Худонинг каломини эшитади-ю, 19 лекин бу дунёнинг ташвишлари, бойликка ўчлик ва бошқа ҳаваслар уларнинг юракларига суқилиб кириб, каломни бўѓиб қўяди, калом эса самарасиз қолади. 20 Яхши тупроққа тушган уруѓ бўлса, каломни эшитиб, қалбига жо қилган одамларни билдиради. Улар гоҳ ўттиз, гоҳ олтмиш, гоҳ юз баробар кўп самара берадилар». 21 Исо уларга яна деди: «Шамни олиб келиб, идишнинг ёки чорпоянинг тагига қўядими? Аксинча, шамдонга қўймайдими? 22 Худди шу сингари, ошкора бўлмайдиган ҳеч қандай сир йўқ, сиртга чиқмайдиган ҳеч яширин нарса йўқ. 23 Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!» 24 Кейин уларга яна деди: «Ҳшитаётганларингизни қулоѓингизга қуйиб олинг! Сиз қандай ўлчов билан ўлчасангиз, худди шундай ўлчов билан сизга ҳам ўлчаб берилади. Сиз, тинглаётганларга эса қўшиб ҳам берилади. 25 Кимда бор бўлса, унга яна берилади. Кимда йўқ бўлса, бор бўлгани ҳам тортиб олинади». 26 Исо яна деди: «Худонинг Шоҳлиги ерга уруѓ сепган одамга ўхшайди. 27 Кечаси бўлдими, ухлайди, кундузи бўлдими, туради. Уруѓнинг қандай униб-ўсаётганидан у бехабар. 28 Ер ўз-ўзидан аввал кўкатни, сўнгра бошоқни, ундан кейин бошоқдаги тўлиқ донни ундиради. 29 Ҳосил пишгач, йиѓим-терим вақти келди, деб дарҳол ўроқ солади». 30 Исо яна деди: «Худо Шоҳлигини нимага ўхшатайлик? Уни қандай масал билан ифодаласак бўлади? 31 Мана, Худонинг Шоҳлиги бир хантал донига ўхшайди: у ерга сепилганда, ер юзидаги барча уруѓлардан кичик бўлади. 32 Лекин сепилгандан кейин кўкаради ва барча кўкатлардан баланд бўлиб ўсади. У улкан шохлар чиқарадики, осмондаги қушлар ҳам унинг паноҳида уя қурадилар». 33 Шундай қилиб, Исо халқнинг эшитиш имконига қараб, бу сингари кўпгина масаллар орқали Худо каломини ўргатар эди. 34 Масалсиз уларга гапирмас эди. Шогирдлари билан танҳо қолганда эса, уларга ҳаммасини очиқ тушунтирар эди. 35 Ўша куни кечқурун Исо шогирдларига: – Нариги қирѓоққа сузиб ўтайлик, – деди. 36 Улар халойиқни жўнатиб, Исони ўтирган қайиѓида олиб кетишди. Исонинг кетидан бошқа қайиқлар ҳам сузиб келди. 37 Шу орада кўлда кучли бўрон кўтарилди. Тўлқинлар қайиқни тебратиб юборди, қайиқ сувга тўла бошлади. 38 Исо эса қайиқнинг қуйруқ томонида ёстиққа бош қўйиб, ухлаб ётган эди. Шогирдлар Исони уйѓотиб: – Устоз, биз ҳалок бўляпмиз! Парво қилмайсанми? – дейишди. 39 Шунда Исо туриб, шамолга дўқ урди ва кўлга: – Жим бўл, бас қил! – деб қўйди. Шу онда шамол тинди ва чуқур сукунат бўлди. 40 Исо шогирдларига: – Нега бундай қўрқоқсизлар? Қандай қилиб ҳалигача ишончингиз йўқ? – деди. 41 Улар эса жуда қўрқиб, бир-бирига: – Бу қанақа кишики, шамол ҳам, кўл ҳам Унга бўйсунса? – дейишди.

Марк 5

1 Кўлнинг нариги қирѓоѓидаги Гадара юртига етиб келишди. 2 Исо қайиқдан тушиши биланоқ, ёвуз руҳга чалинган бир одам қабрлар орасидан чиқиб, Уни қаршилади. 3 Турар жойи қабристон бўлган бу одамни ҳеч ким ҳатто занжир билан ҳам боѓлай олмас эди. 4 Кўп мартаба уни кишану занжирлар билан боѓлаган бўлсалар-да, аммо у занжирларни узиб, кишанларни ҳам синдириб ташлар эди. Уни тийиш учун ҳеч кимнинг кучи етмас эди. 5 Доимо, кечаю кундуз қабрларда, тоѓларда бақириб юрар, ўзини тошларга уриб жароҳатлар эди. 6 У Исони узоқдан кўриб, югуриб келди-да, Унга таъзим қилиб, 7 овози борича бақирди: – Ҳй Исо, Худойи Таолонинг Ўѓли! Мен билан нима ишинг бор? Худо ҳақи Сенга ёлвораман, мени қийнама! 8 Чунки Исо унга: «Ҳй ёвуз руҳ, бу одамдан чиқиб кет!» – деб буюрган эди. 9 Исо ундан сўради: – Исминг нима? – Исмим Тумонат, чунки бизлар кўпчиликмиз, – жавоб берди у. 10 Ўзларини бу юртдан ташқарига ҳайдаб чиқармаслигини Исодан кўп ёлвориб сўради. 11 Ўша тоѓнинг ён баѓрида катта тўнѓиз подаси ўтлаб юрган эди. 12 Ҳамма руҳлар Исога ёлвориб: – Бизни шу тўнѓизларга юборгин, уларга кирайлик, – дейишди. 13 Исо уларга рухсат берди. Ёвуз руҳлар эса шу заҳоти у одамдан чиқиб, тўнѓизларга кириб олишди. Икки мингга яқин тўнѓиз подаси тик қияликдан кўлга ёпирилиб, ѓарқ бўлди. 14 Шунда тўнѓиз боқувчилар тўрт томонга тўзиб, шаҳар ва қишлоқларда бу бўлиб ўтган ҳодисани гапириб беришди. Аҳоли эса буни кўргани бориб, 15 Исонинг олдига йиѓилишди. Илгари тумонат жин қамраган одамни кийинган ва ақли расо ҳолда ўтирганини кўриб, қўрқиб кетишди. 16 Воқеани кўрганлар эса ҳалиги одам жиндан қандай қутулгани ва тўнѓизлар билан нима рўй бергани ҳақида халққа сўзлаб беришди. 17 Шунда ерли халқ Исодан ўз юртлари чегарасидан чиқиб кетишни илтимос қилди. 18 Исо қайиққа тушди. Жиндан қутулган одам Исога эргашиш учун рухсат сўради. 19 Лекин Исо розилик бермади. – Ўз уйингга бор, Раббинг сенга нималар қилганини, қандай раҳм-шафқат кўрсатганини ўз яқинларингга гапириб бер, – деди унга. 20 Шунда у киши бориб, Ўнкент вилоятида Исо ўзига нималар қилганини тарѓиб қила бошлади. Ҳамма ҳам ҳайратга тушди. 21 Исо кўлнинг бериги бўйига сузиб ўтиб, қирѓоқда турарди. Унинг олдига яна кўп халойиқ тўпланди. 22 Яҳудий жамоа бошларидан Яир исмли бир киши келиб қолди. У Исони кўриб, Унинг оёқларига ўзини ташлади-да: 23 – Қизим ўлим тўшагида ётибди. Келиб унга қўлингни тегизгин, у соѓайиб тирик қолсин, – деб ялиниб-ёлворди. 24 Исо у билан кетди. Унинг орқасидан кўп халойиқ эргашиб, Уни сиқиб қўяр эди. 25 У ерда ўн икки йилдан бери қон кетишидан азоб чекаётган бир аёл ҳам бор эди. 26 У кўп табиблардан кўп қийналиб, бутун мол-мулкини сарф этгани билан ҳеч фойда кўрмаган, аксинча, аҳволи янада оѓирлашиб кетган эди. 27 Аёл Исо ҳақида эшитдию, халойиқ ўртасида орқа томондан Унга яқинлашиб, кийимига қўл тегизди. 28 У ўзича: «Агар кийимига бир тегиб олсам бас, соѓайиб кетаман», – деб ўйлаган эди. 29 У шундай қилиши биланоқ, қон кетиши тўхтади. Аёл касалликдан фориѓ бўлганини ўз танасида ҳис этди. 30 Исо эса шу онда Ўзидан бир куч чиққанлигини пайқади. У атрофидаги халойиққа кўз югуртириб: – Менинг кийимимга ким тегди? – деди. 31 Шогирдлари Унга: – Халойиқ Сени сиқиб турганлигини кўряпсан-ку ва таѓин кийимимга ким тегди, деб сўраяпсанми? – дейишди. 32 Лекин Исо буни қилган аёлни кўриш учун атрофга қарар эди. 33 Аёл ўзига нима бўлганини билиб, қўрқиб ва қалтираб келди, Исонинг оёқларига ўзини ташлаб, бутун ҳақиқатни Унга сўзлаб берди. 34 Исо унга: – Қизим, ишончинг сени қутқарди. Ҳсон-омон бориб, дардингдан фориѓ бўлгил, – деди. 35 Исо шундай деб турган ҳам эдики, жамоабошининг уйидан одамлар келиб унга: – Қизингиз ўлди, нега яна Устозни овора қиляпсиз? – дедилар. 36 Исо бу сўзларни эшитиб, жамоабошига: – Қўрқма, фақат ишонгин, – деди. 37 Исо ҳеч кимнинг эргашишига йўл қўймай, фақат Бутрус, Ёқуб ва унинг укаси Юҳаннони олиб кетди. 38 Жамоабошининг уйига етганларида, йиѓи ва дод-фарёд тўла бир қий-чувга дуч келишди. 39 Исо ичкарига кириб: – Нега қайѓуряпсизлар, нега йиѓлаяпсизлар? Қизча ўлган эмас, у ухлаб ётибди, – деди. 40 Улар эса Унинг устидан кулишди. Исо ҳаммани ташқарига чиқариб юборди, қизчанинг ота-онаси ва шогирдларини олиб қолди ва қизча ётган хонага кирди. 41 Қизчанинг қўлидан ушлаб унга: – Талифа қуми! – деди. Бу сўзнинг таржимаси: «Қизим, сенга айтаман: ўрнингдан тур!» демакдир. 42 Ўн икки яшар қизалоқ шу онда ўрнидан туриб, юра бошлади. Буни кўрганларнинг ақли шошди. 43 Исо: – Буни ҳеч ким билмасин, – деб уларга қатъий буюрди ва қизчага овқат беришларини айтди.

Марк 6

1 Исо у ердан жўнаб, Ўз юртига борди. Шогирдлари ҳам Унинг орқасидан эргашиб келишди. 2 Шанба куни бўлгач, Исо ибодатхонада таълим бера бошлади. Уни тинглаётганларнинг кўпчилиги ҳайратга тушиб: – Булар Унга қаердан насиб бўлган экан? Унга бундай доноликни ким берди? Қандай қилиб Унинг қўли орқали бунақа мўъжизалар содир бўляпти? 3 Марямнинг ўѓли, Ёқуб, Юсуф, Яҳудо ва Симуннинг акаси дурадгор Исо бу эмасми? Унинг сингиллари ҳам мана шу ерда, ўз орамизда турибди-ку! – дейишди. Ва ѓашланиб, Исони рад қилишди. 4 Исо уларга: – Пайѓамбар ўз ватанидан, ўз қариндош-уруѓлари ва уйидан бошқа ерда эътиборсиз қолмас, – деди. 5 Исо у ерда ҳеч қандай мўъжиза яратолмади. Фақатгина бир мунча беморларга қўл тегизиб, уларни соѓайтирди. 6 Уларнинг имонсизлигига ажабланди. Шундан сўнг Исо атрофдаги қишлоқларда кезиб таълим берарди. 7 Ўн икки шогирдини ёнига чақириб, иккита-иккитадан қилиб жўнатмоқчи бўлди. Уларга ёвуз руҳлар устидан ҳокимлик қилиш учун қудрат берди. 8 Уларга буюриб: «Йўл учун ёлѓиз ҳассадан бошқа ҳеч нарса – тўрва ҳам, нон ҳам, камарларингга мис чақа ҳам олманглар, 9 балки оддийгина чориқ кийиб, икки сидра кийим эса кийманглар», – деди. 10 Исо яна деди: «Агар бирон жойда бирон уйга кирсангизлар, у ердан чиқишингизгача ўша уйда қолинглар. 11 Агар бирон жой одамлари сизни қабул қилмаса ва сизга қулоқ солмасалар, у ердан чиқаётганингизда уларга огоҳлантириш тариқасида оёқларингиздан чангни қоқиб кетинглар. [Сизларга чинини айтайин, қиёмат кунида у шаҳардан кўра Садўм ва Ѓамўра шаҳарларининг ҳоли енгилроқ бўлади.]» 12 Шунда шогирдлар йўлга тушиб, халқни тавба қилишга ундаб юришди. 13 Кўп жинларни қувиб чиқаришди ва кўп касалларга ёѓ суртиб уларни соѓайтиришди. 14 Исонинг номи эл оѓзига тушиб қолган эди. Подшоҳ Ҳироднинг қулоѓига ҳам миш-мишлар етганда, у: – Яҳё пайѓамбар тирилиб келибди. Шунинг учун бу Киши орқали бундай ажойиботлар содир бўлмоқда, – деди. 15 Бошқалар эса Уни Илёс пайѓамбар деб ҳисобласа, яна бошқалар Уни қадимги пайѓамбарлар қаторида бир пайѓамбар дердилар. 16 Ҳирод буларни эшитиб: – Бу мен бошини кесган Яҳёдан бошқаси эмас. У қайта тирилиб келган, – деб қаттиқ турди. 17 Ҳирод ўз укаси Филипнинг хотини Ҳиродияга уйлангани сабабли Яҳёни қўлга олиб, зиндонга қаматиб қўйган эди. 18 Чунки Яҳё Ҳиродга: «Укангнинг хотинини олиш сен учун раво эмас», – деб юрган эди. 19 Ҳиродиянинг ўзи Яҳёдан аччиқланиб, уни ўлдирмоқчи бўлган, аммо бу ниятига ета олмаётган эди. 20 Ҳирод эса Яҳёнинг солиҳ ва муқаддас киши эканини билиб, ундан қўрқар ва уни ҳимоя қилар эди. Унинг сўзларини мароқ билан тинглар ва кўп ишларни унинг маслаҳати билан қиларди. 21 Бир куни қулай фурсат туѓилиб қолди. Ҳирод ўзининг туѓилган куни муносабати билан ўз мансабдорлари, мингбошилари ва Жалила юртининг оѓаларига зиёфат берди. 22 Ҳиродиянинг қизи кириб, рақс тушди ва Ҳирод билан улфатларининг кўнглини топди. Подшоҳ қизга: – Нима истасанг, тила, мен сенга бераман, – деди. 23 Унга ҳатто қасам ичиб: – Мендан нима сўрасанг, бераман, подшоҳлигимнинг ярмигача бўлса ҳам, бераман, – деди. 24 Қиз чиқиб онасидан сўради: – Нимани сўрай? – Яҳё пайѓамбарнинг бошини сўра! – деди онаси. 25 Қиз шу онда подшоҳ ҳузурига югуриб бориб: – Менга ҳозироқ лаганда Яҳё пайѓамбарнинг бошини олиб беришингизни сўрайман, – деди. 26 Подшоҳ жуда хафа бўлди. Лекин қасам ичганлиги туфайли ва меҳмонлар хотири учун қизнинг илтимосини рад этишни истамади. 27 У шу ондаёқ жаллодни юбориб, Яҳёнинг бошини келтиришни буюрди. 28 Жаллод зиндонга бориб, Яҳёнинг бошини танидан жудо қилди ва лаганга солиб, қизга олиб берди; қиз эса онасига топширди. 29 Яҳёнинг шогирдлари юз берган ҳодисани эшитиб, унинг жасадини олгани боришди ва уни дафн этишди. 30 Ҳаворийлар Исонинг ҳузурига тўпланиб, қандай ишлар қилишганини, халққа нималар ўргатишганини бирма-бир айтиб бердилар. 31 Исо уларга: – Келинглар, бир ўзимиз бирон хилват жойга борайлик, бир оз дам олинглар, – деди. Чунки келиб-кетувчилар кўплигидан уларнинг овқат ейишга ҳам вақти йўқ эди. 32 Исо билан шогирдлари алоҳида қайиққа тушиб, хилват жойга жўнаб кетишди. 33 Лекин халқ уларнинг кетаётганини кўрди, кўпчилик таниб қолди. Шунда ҳамма шаҳарлардан пиёда йўлга тушишди, Исо билан шогирдлари бораётган жойга югуриб бориб, улардан олдин етиб келишди. 34 Исо қайиқдан чиққанда, шунча халойиқни кўриб, уларга ачинди. Чунки улар чўпонсиз қўйларга ўхшарди. Исо уларга кўп нарсаларни ўргатарди. 35 Анча вақт ўтгандан сўнг, шогирдлар Исонинг ёнига келиб: – Бу ер ёвон экан, энди вақт кеч бўлиб қолди. 36 Халқни қўйиб юбор, атрофдаги қишлоқ ва овулларга бориб ўзларига нон сотиб олишсин, ейдиган ҳеч нарсалари йўқ, – дейишди. 37 Исо уларга жавобан: – Сизлар уларга овқат беринглар! – деди. – Наҳотки биз икки юз кумуш тангага нон сотиб олиб келиб, халққа едирсак? – деб сўрашди Ундан. 38 Исо деди: – Қанча нонларингиз бор? Бориб кўринглар. Улар билиб келгач: – Бешта нон, иккита балиқ бор экан, – дейишди. 39 Исо халойиқни тўп-тўп қилиб яшил ўт устида ўтқазишни шогирдларига буюрди. 40 Халқ юзтадан ва элликтадан тўда-тўда бўлиб ўтирди. 41 Исо бешта нон билан иккита балиқни олди ва осмонга қараб шукрона дуосини ўқиди. Нонларни синдириб, халойиққа тарқатиш учун шогирдларига берди. Иккита балиқни ҳам ҳаммага тақсимлаб берди. 42 Уларнинг ҳаммалари еб тўйди. 43 Сўнг ортиб қолган нон бурдалари ва балиқларни териб олишди, тўла ўн икки сават чиқди. 44 Нон еганлар беш мингга яқин эркак эди. 45 Исо вақт ўтказмай, шогирдларини қайиққа тушириб, нариги томондаги Байтсайда шаҳрига сузиб ўтишга мажбур қилди. Унгача Ўзи одамларга рухсат берадиган бўлди. 46 Халқни жўнатиб юборганидан кейин, Исо ибодат қилиш учун тоққа чиқди. 47 Кеч киргач, қайиқ кўлнинг ўртасида эди, Исо эса ёлѓиз Ўзи қуруқликда эди. 48 Шамол шогирдларга қарши эсар эди. Исо улар қайиқни ҳайдашга қийналаётганини кўрди. Субҳидам чоѓи Исо кўл устида юрганча шогирдлари томон келди-да, ёнларидан ўтгудай бўлди. 49 Шогирдлар эса кўл юзида юрган Исони кўриб, аллақандай шарпа деб ўйлаб, қичқириб юборишди. 50 Ҳаммаси ҳам Уни кўриб, юраклари орқасига тортиб кетди. Аммо Исо ўша заҳоти гапга кириб: – Дадил бўлинглар! Бу Мен, қўрқманглар! – деди. 51 Исо шогирдлари ёнига, қайиққа тушиши билан шамол тинди. Шогирдлар ҳаддан ташқари таажжубланиб, лол бўлиб қолишди. 52 Улар нон билан бўлган мўъжизадан ҳам ибрат олмаган эдилар, ақллари етмас эди. 53 Кўлдан сузиб ўтиб, Генисарет қирѓоѓига келиб тўхтадилар. 54 Қайиқдан чиқишлари биланоқ халқ Исони таниб қолди. 55 Тезда бутун ўша юртга хабар елиб борди. Исонинг қаердалигини эшитганлар эса ўз касалларини тўшакда кўтариб бориб, Исони қидириб топгунча юртни айланадиган бўлишди. 56 Исо қаерга бормасин – қишлоқларгами, шаҳарларгами, овулларгами – одамлар касалларни очиқ майдонларга қўяр, ақалли кийимининг бир чеккасига тегиш учун Ундан илтимос қилишарди. Унга қўл тегизганлар эса шифо топарди.

Марк 7

1 Фарзийлар ва Қуддусдан келган айрим уламолар Исонинг ёнига тўпландилар. 2 Улар Исо шогирдларининг баъзилари ҳаром, яъни ювилмаган қўллари билан нон еяётганларини кўриб, таъна қилдилар. 3 Сабабки, фарзийлар ва умуман яҳудийлар ота-боболарининг урф-одатини сақлаб, қўлларини яхшилаб ювмай ҳеч овқат емайдилар. 4 Бозордан қайтганларида ҳам ювинмай овқат емайдилар. Шунингдек, коса, товоқ, қозон, курси ювиш билан боѓлиқ кўпгина удумларга риоя қиладилар. 5 Шундай қилиб, фарзийлар ва уламолар Исодан: – Сенинг шогирдларинг нега ота-боболар урф-одатини сақламайдилар? Нима учун ювилмаган қўллари билан нон ейишади? – деб сўрадилар. 6 Исо уларга шундай жавоб берди: – Ишаъё пайѓамбарнинг каромати сиз иккиюзламачиларга жуда тўѓри келади, мана унинг китобида Худо нима деган: «Бу халқ Мени ҳурматлар тилида, Лекин дили эса Мендан узоқдур. 7 Улар Менга беҳудага ўқир санолар, Инсонлар амру таълимин фарз деб». 8 [Сизлар-ку қозон-товоқ чайиш билан боѓлиқ ва бошқа яна кўп удумларга риоя қилиб,] Худонинг амрини ташлайсиз-у, инсонлар урф-одатини эса пеш қиласизлар. 9 Яна уларга деди: – Сиз ўз урф-одатларингизни деб Худонинг амрларини бир четга йиѓиштириб қўйишни боплайсиз-да! 10 Мусо пайѓамбар айтган эди: «Ота-онангни ҳурмат қил», ва «Ота-онасини ҳақорат қилган мутлақо ўлдирилсин». 11 Аммо сизлар: Агар ким ота ёки онасига: Менинг сенга ёрдамим қурбон, яъни Худога баѓишланган, – деса, 12 у ота ёки онасига бирон яхшилик қилмаса ҳам бўлади, дейсизлар. 13 Шу билан сиз ўзларингиз ўрнатган урф-одатларингизни деб Худонинг каломини бекор қиласизлар. Ва шунга ўхшаш яна кўп ишларни қиласизлар. 14 Кейин Исо бутун халқни ёнига чақириб, деди: – Ҳаммаларингиз Менга қулоқ солиб, мияга жойланг! 15 Сиртдан инсон ичига кирадиган ҳеч нарса инсонни ҳаром қила олмайди. Аксинча, инсон ичидан чиқадиган нарса инсонни ҳаром қилади. 16 [Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!] 17 Исо халойиқ орасидан чиқиб уйга кирди, шогирдлари Ундан бояги масал ҳақида сўрадилар. 18 У уларга деди: – Сизлар ҳам шунчалик бефаҳммисизлар? Сиртдан инсоннинг ичига кирадиган ҳеч нарса уни ҳаром қила олмаслигини англамайсизларми? 19 Бу нарсалар инсоннинг қалбига эмас, қорнига киради ва керак жойдан чиқиб кетади. Шу билан Исо ҳар қандай озиқ-овқатларни ҳалоллади. 20 У яна деди: – Инсоннинг ичидан чиқадиган нарсалар инсонни ҳаром қилади. 21 Чунки ичдан, яъни инсон қалбидан ёмон фикрлар, фаҳшу зино, қотиллик, 22 ўѓрилик, тамагирлик, бадниятлик, маккорлик, нафсга берилганлик, ѓайирлик, куфр, манманлик ва нодонлик чиқади. 23 Ана шу ёмонликларнинг ҳаммаси инсоннинг ичидан чиқиб, уни ҳаром қилади. 24 Исо у ердан чиқиб, Тир ва Сидўн тарафларига келди. Бир уйга кирди ва буни ҳеч ким билиб қолишини истамас эди, лекин яширина олмади. 25 Қизалоѓини ёвуз руҳ чалган бир аёл Исо ҳақида эшитиб қолди-да, тез келиб Унинг оёѓига йиқилди. 26 Бу аёл Суриянинг Финикия музофотида туѓилган бўлиб, яҳудий эмас эди. Қизидан жинни қувиб чиқаришни Исодан илтимос қилди. 27 Бироқ Исо унга: – Аввал болалар тўйсин, болалардан нонни олиб итларга ташлаш яхши эмас, – деди. 28 Аёл: – Худди шундай, Ҳазрат, лекин итлар ҳам болалар дастурхонидан тўкилган ушоқларни териб ейди-ку, – деб жавоб берди. 29 Исо унга: – Бор, мана шу гапинг учун қизингдан жин чиқиб кетди, – деди. 30 Аёл бориб уйига келганда, қизини жиндан қутулиб, тўшакда ётган ҳолда кўрди. 31 Исо Тир ва Сидўн чегарасидан жўнаб, Ўнкент вилоятидан ўтиб, яна Жалила кўли бўйига келди. 32 Исонинг олдига бир кар-соқовни келтириб, унга қўл тегизишини сўрашди. 33 Исо у одамни халойиқ орасидан олиб чиқиб бир четга тортди-да, бармоқларини унинг қулоқларига тиқиб қўйди ва тупуриб тилига тегизди. 34 Кейин осмонга қараб, чуқур хўрсинди-да, унга: – Ҳффатаҳ! – деди. Бу сўзнинг таржимаси «Очил!» демакдир. 35 Шу онда у одамнинг қулоқлари очилиб, тилга кирди, равонгина гапира бошлади. 36 Исо у ердагиларга, буни ҳеч кимга айтманглар, деб буюрди. Бироқ У одамларга қанча ман этса ҳам, улар янада кўпроқ ошкор этишарди. 37 Улар ҳаддан ташқари тонг қолиб: «У ҳамма нарсани яхши қилади, карларни эшитадиган, соқовларни гапирадиган қилади», – дейишарди.

Марк 8

1 Ўша кунларда яна кўпдан-кўп одам йиѓилган эди. Ейиш учун ҳеч нарсалари қолмаганда, Исо шогирдларини ёнига чақириб деди: 2 – Халққа ачиняпман. Уч кундан бери Менинг олдимда туришибди ва ейдиган ҳеч нарсалари йўқ. 3 Агар уларни уйларига овқат бермай жўнатиб юборсам, йўлда ҳолдан тоядилар, чунки баъзилари олис ерлардан келишган. 4 Шогирдлари бунга жавобан: – Уларни тўйдириш учун бу саҳрода ким қаердан нон топа оларди? – дейишди. 5 – Қанча нонларингиз бор? – сўради Исо. – Еттита, – деди шогирдлар. 6 Шундан кейин Исо халққа ерга ўтиришни буюрди. Еттита нонни олиб, шукрона дуосини ўқиб синдирди ва тарқатиш учун шогирдларига берди. Шогирдлар халққа тарқатишди. 7 Уларда бир оз балиқ ҳам бор эди. Исо дуо ўқиб, буларни ҳам тарқатишни буюрди. 8 Халқ еб тўйди. Ортиб қолган бурдаларни теришганда, етти сават чиқди. 9 У ерда тўрт мингга яқин одам бор эди. Исо халойиққа жавоб берди 10 ва тезда шогирдлари билан қайиққа тушиб, Далманута юртига сузиб ўтди. 11 Фарзийлар Исонинг олдига бориб, У билан баҳслаша бошладилар. Уни синаб кўриш мақсадида кўкдан далил кўрсатишини сўрадилар. 12 Лекин Исо чуқур хўрсинди: – Нега бу авлод далилни талаб қиляпти? Сизларга айтиб қўяй, бу авлодга ҳеч қандай далил кўрсатилмайди! 13 Шундай деди-ю, уларни қолдириб, яна қайиққа тушди ва нариги қирѓоққа сузиб ўтди. 14 Шогирдлар ўзлари билан нон олишни унутибдилар. Қайиқда биттагина нондан бошқа нарса йўқ эди. 15 Шу орада Исо шогирдларини огоҳлантириб: – Менга қаранглар, фарзийларнинг ва Ҳироднинг хамиртурушидан эҳтиёт бўлинглар! – деди. 16 Улар ўзларича: «Буни нон олмаганимиз учун айтди, чоѓи», – деб фикр юритишди. 17 Исо буни билиб қолиб, уларга деди: – Нега сизлар, нонимиз йўқ, деб қайѓуряпсизлар? Ҳали ҳам тушунмаяпсизларми, англамаяпсизларми? Ҳали ҳам юрагингиз сўқирми? 18 Наҳотки кўзларингиз бўлиб, кўрмайсизлар, қулоқларингиз бўлиб, эшитмайсизлар? Ҳсингизда йўқми? 19 Мен бешта нонни синдириб, беш минг кишига бўлиб берганимда, сизлар нон бурдаларидан неча сават териб олдинглар? – Ўн икки сават, – деди улар. 20 – Мен еттита нонни синдириб, тўрт минг кишига бўлиб берганимда, бурдаларидан неча сават териб олдинглар? – Етти сават, – дейишди. 21 – Ҳали ҳам англамадингларми? – деди уларга Исо. 22 Исо Байтсайда қишлоѓига келди. Унинг олдига бир кўрни олиб келиб, унга қўл тегизишини сўрашди. 23 Исо кўрнинг қўлидан ушлаб, қишлоқ ташқарисига олиб чиқди. Кўзларига тупуриб, қўлларини унинг бошига қўйди-да: – Бирон нарса кўряпсанми? – деб сўради. 24 Кўр бошини кўтариб: – Одамларни кўряпман, лекин улар менга юраётган дарахтлардай туюлмоқдалар, – деди. 25 Шундан кейин Исо қўлларини яна кўрнинг кўзларига тегизиб, унга бир қарашни буюрди. У кўзларини очиб қараса, соѓайиб қолган, ҳамма нарсани аниқ кўраётган эди. 26 Исо уни уйига жўнатаркан: – Қишлоққа кирма, [қишлоқда ҳеч кимга буни айтма,] – деди. 27 Исо ўз шогирдлари билан Филип Кесариясига мансуб қишлоқларга кетди. Йўлда У шогирдларидан: – Одамлар Мени ким деб ҳисоблайдилар? – деб сўради. 28 Шогирдлар деди: – Баъзилари Яҳё пайѓамбар деб, бошқалари Илёс пайѓамбар деб, яна бирлари эса ўтган пайѓамбарлардан бири деб ҳисоблайдилар. 29 Исо улардан сўради: – Сизлар-чи, Мени ким деб ҳисоблайсизлар? Бутрус Унга жавоб бериб: – Сен Масиҳсан, – деди. 30 Бундан сўнг Исо, Мен ҳақимда ҳеч кимга гапирманглар, деб шогирдларига қатъий буюрди. 31 Инсон Ўѓли кўп азоб чекиши, оқсоқоллар, олий руҳонийлар ва уламолар томонидан рад қилиниб, ўлдирилиши, учинчи куни эса қайта тирилиши керак, деб Исо шогирдларига уқтира бошлади. 32 Бу ҳақда очиқдан-очиқ гапирар эди. Шунда Бутрус Исони четга тортиб, фикридан айнитишга ҳаракат қилди. 33 Лекин Исо ўгирилиб шогирдларини кўрди-да, Бутрусга таъна қилди: – Йўқол кўзимдан, шайтон! Сен Худонинг ишларини эмас, инсон ишларини ўйлаяпсан, – деди. 34 Шундан сўнг Исо халқ билан шогирдларини олдига чақириб деди: – Кимда-ким Менга эргашишни истаса, ўзидан кечсин ва ўз хочини кўтариб, орқамдан юрсин. 35 Ким жонини аямоқчи бўлса, жонини йўқотади. Ким Мен ва Инжил учун жонини берса, жонини қутқаради. 36 Агар инсон бутун дунёни эгаллаб олса-ю, ўз жонига зарар келтирса, бундан унга нима фойда? 37 Инсон ўз жони эвазига қандай тўлов топиб бераркан? 38 Кимки бу вафосизу гуноҳкор насл орасида Мендан ва Менинг сўзларимдан уялар экан, Инсон Ўѓли ҳам муқаддас фаришталар билан бирга Отасининг улуѓворлигида келганда, ундан уялади.

Марк 9

1 Исо уларга яна деди: – Сизларга чинини айтайин, бу ерда турганлардан баъзилари борки, улар Худо Шоҳлиги қудрат билан келишини кўрмагунча, ўлим кўрмайдилар. 2 Орадан олти кун ўтгач, Исо Бутрус, Ёқуб ва Юҳаннони алоҳида баланд бир тоққа олиб чиқди. У ерда, уларнинг кўзи олдида Исонинг қиёфаси ўзгариб кетди. 3 Унинг кийимлари ярқираб, қордай оппоқ тусга кирдики, ер юзида ҳеч бир кир ювувчи бундай оқартира олмас эди. 4 Тўсатдан шогирдларга Илёс билан Мусо пайѓамбарлар кўринди. Улар Исо билан суҳбатлашаётган эдилар. 5 Шунда Бутрус Исога: – Устоз! Бизлар учун бу ерда бўлиш жуда ёқяпти. Учта чайла ясайлик, бириси Сенга, бириси Мусога, бириси Илёсга, – деди. 6 Лекин у нима дейишини билмас эди, уларни жуда ваҳима босган эди. 7 Шу пайтда бир булут пайдо бўлиб, уларга соя солди. Булут ичидан: – Бу Менинг севикли Ўѓлимдир, Унга қулоқ солинглар! – деган садо келди. 8 Бирданига шогирдлар атрофларига қараб, ёлѓиз Исодан бошқа ҳеч кимни ёнларида кўришмади. 9 Тоѓдан тушаётганларида Исо уларга: – Инсон Ўѓли ўлиб тирилмагунча, бу кўрганларингни ҳеч кимга айтманглар, – деб буюрди. 10 Улар эса бу сўзни дилига тугиб олиб, ўлиб тирилиш ўзи нима экан, деб ўзаро фикрлашар эдилар. 11 Исодан сўрадилар: – Нега уламолар, қиёматдан олдин Илёс пайѓамбар келиши керак, деб айтадилар? 12 Исо уларга жавобан деди: – Тўѓри, аввало Илёс пайѓамбар келиб, ҳамма нарсани йўлга қўяди. Хўш, қандай қилиб Инсон Ўѓли кўп азоб чекиши ва хўрланиши керак, деган оятлар ҳам бор? 13 Бироқ Мен сизларга шуни айтаман: Илёс аллақачон келди ва, у ҳақида ёзилганидек, у билан ўз билганларича қилдилар. 14 Исо қолган шогирдлари ёнига қайтиб келгач, уларнинг атрофида кўп халойиқни ва улар билан баҳслашаётган уламоларни кўрди. 15 Халойиқ Исони кўриши биланоқ ҳаммаси ажабланиб кетишди. Унинг олдига югуриб бориб, салом беришди. 16 Исо уламолардан: – Улар билан нималар тўѓрисида баҳслашяпсизлар? – деб сўради. 17 Халойиқ орасидан кимдир жавоб берди: – Устоз! Мен Сенинг олдингга ўѓлимни олиб келдим, мана уни тилсиз руҳ урган. 18 Ёвуз руҳ уни қаерда тутиб олса, ерга йиқитиб судрайди. Унинг оѓзидан кўпик чиқади, тишларини ѓичирлатиб қотиб қолади. Сенинг шогирдларингга, руҳни қувиб чиқаринглар, дедим, лекин улар эплашолмади. 19 Исо бунга жавобан: – Ҳй имонсиз авлод! Қачонгача сизлар билан бўламан? Қачонгача сизларга чидайман? Олдимга келтиринглар болани! – деди. 20 Болани Исонинг олдига келтиришди. Ёвуз руҳ Исони кўриши биланоқ, болани қалтиратиб ташлади. Бола ерга йиқилди-ю, оѓзидан кўпик оқизганча аѓнаб ётаверди. 21 Исо унинг отасига қараб: – У бу аҳволга тушганига неча вақт бўлди? – деб сўради. – Болалигидан шунақа. 22 Руҳ уни ҳалок қилмоқчи бўлиб кўп мартаба оловга, сувга ташлади. Агар қўлингдан келса, бизларга раҳм қил, ёрдам бергин, – деди. 23 Исо унга: – Қўлимдан келсами? Тўѓриси, сен бир оз бўлса ҳам ишона олсанг эди! Ҳътиқодли киши ҳамма имконга эга бўлади, – деди. 24 Шу он боланинг отаси кўз ёши билан ҳайқириб: – Ҳътиқод қиламан, Раббий! Ҳътиқодсизлигимдан қутқаргин! – деди. 25 Халқ югуришиб йиѓилаётганини кўрган Исо ёвуз руҳга дўқ қилиб: – Ҳй соқов ва кар руҳ, Мен сенга буюраман: боладан чиқ ва қайтиб унга кирма! – деди. 26 Шунда руҳ қаттиқ қичқириб юборди-да, болани шиддат билан қалтиратиб ундан чиқиб кетди. Бола ўликдай бўлиб қолганидан, кўплар уни ўлди, деб айтишди. 27 Лекин Исо уни қўлидан ушлаб кўтарди, бола оёққа турди. 28 Исо уйга кирди. У ёлѓиз экан, шогирдлари Ундан: – Нега биз жинни қувиб чиқаролмадик? – деб сўрадилар. 29 Исо уларга деди: – Бу тоифа жинларни ибодатдан бошқа йўл билан қувиб бўлмайди. 30 Улар у ердан жўнаб, Жалила юрти орқали юриб ўтдилар. Исо эса буни ҳеч ким билиб қолишини истамас эди. 31 У шогирдларига таълим бериб, шундай деди: – Инсон Ўѓли одамлар қўлига тутиб берилади. Уни ўлдиришади, ўлдиришгандан уч кун кейин эса У қайта тирилади. 32 Шогирдлар эса бу сўзларни тушунмасалар-да, аммо Ундан сўрашга ҳам ботина олмадилар. 33 Исо Кафарнаҳум шаҳрига келди. Уйда бўлганда, шогирдларидан сўради: – Йўлда кетаётганингизда нималар ҳақида баҳслашдинглар? 34 Улар индамадилар, йўлда улар ким энг катта деб баҳслашган эдилар. 35 Исо ўтириб, ўн икки шогирдини ёнига чақирди: – Ким биринчи бўлишни истаса, ҳамманинг охирида турсин ва ҳаммага хизматкор бўлсин, – деди. 36 Сўнгра бир болани олиб, уни ўрталарида турѓизиб қўйди ва болани қучоқлаганча, шогирдларига деди: 37 – Ким шундай болалардан бирини Менинг номимдан қабул қилса, у Мени қабул қилган бўлади. Ким Мени қабул қилса, у Мени эмас, балки Мени Юборганни қабул қилган бўлади. 38 Юҳанно Исога: – Устоз! Сенинг номинг билан жин қувиб чиқараётган бир одамни кўриб қолдик. У биз билан юрмаяпти, деб унга буни ман қилдик, – деди. 39 Исо шундай деди: – Ман қилманг! Чунки Менинг номим билан мўъжиза яратган ҳеч ким дарров Мени ёмонлай олмайди. 40 Ким сизга қарши бўлмаса, у сиз томонда. 41 Ким сизга Менинг номим учун, Масиҳ уммати бўлганингиз учун бир пиёла сувгина ичирса ҳам, сизларга чиндан айтаманки, у ўз мукофотидан қуруқ қолмас. 42 «Ким Менга ишонган шу кичиклардан биронтасини йўлдан оздирса, унинг бўйнига бир тегирмон тошини осиб денгизга ташланиши у учун яхшироқ бўлар эди. 43 Агар қўлинг сени йўлдан оздирса, уни чопиб ташла. Икки қўлинг билан сўнмас дўзах ўтига йўлиққанингдан кўра, майиб бўлиб абадий ҳаётга эришганинг яхшироқдир. 44 [Дўзахиларнинг қурти ҳам ўлмас, ўти ҳам сўнмас.] 45 Агар оёѓинг сени йўлдан оздирса, уни чопиб ташла. Икки оёѓинг билан сўнмас дўзах ўтига ташлангандан кўра, чўлоқ бўлиб абадий ҳаётга эришганинг яхшироқдир. 46 [Дўзахиларнинг қурти ҳам ўлмас, ўти ҳам сўнмас.] 47 Агар кўзинг сени йўлдан оздирса, уни ўйиб ташла. Икки кўзинг билан ўтли дўзахга ташлангандан кўра, бир кўз билан Худонинг Шоҳлигига кирганинг яхшироқдир. 48 Дўзахиларнинг қурти ҳам ўлмас, ўти ҳам сўнмас. 49 Ҳамма ҳам ўтда покланади, ҳар бир қурбонлик тузга буланади. 50 Туз – яхши нарса. Лекин туз ўз шўрлигини йўқотса, уни яна нима билан шўр қиласизлар? Гапингиз тузли бўлсин, ўзаро тинч-тотув яшанглар».

Марк 10

1 Исо у ердан кетиб, Яҳудия ўлкасига ва Ўрдун дарёсининг нарёѓига келди. Унинг атрофига яна кўп халқ йиѓилди, У Ўз одати бўйича одамларга яна таълим бера бошлади. 2 Баъзи фарзийлар Уни синаб кўрмоқ ниятида яқинлашиб: – Ҳр ўз хотинидан ажралишига ижозат бериладими? – деб сўрадилар. 3 Исо бунга жавобан: – Мусо сизларга нимани буюрган эди? – деб сўради. 4 – Мусо эркак талоқ хатини ёзиб хотинидан ажралишига ижозат берган эди, – дейишди. 5 Исо уларга жавоб бериб деди: – Баѓри тошлигингиз учун Мусо сизларга бу амрни ёзиб қолдирган. 6 Аслида Худо дунёни яратишиданоқ одамларни эркак ва хотин қилиб яратди. 7 Тавротда ёзилишича: «Шунинг учун эр киши ота-онасини қолдириб, 8 ўз хотинига ёпишиб қолади ва иккови бир тан бўлади». Бунга кўра, улар энди икки эмас, балки бир тан ҳисобланади. 9 Худо бирга қўшганни бандаси ажратмасин. 10 Уйга келганларида, шогирдлар яна шу ҳақда Исодан сўрадилар. 11 У уларга деди: – Ким ўз хотини билан ажралиб бошқасига уйланса, у хотинига нисбатан зино қилган бўлади. 12 Хотин ҳам агар ўз эридан ажралиб бошқасига тегса, зино қилган бўлади. 13 Уларнинг пешанасига қўлини қўйсин, деб Исонинг олдига болаларни келтиришарди. Шогирдлар эса етаклаб келувчиларни койиб қўйишди. 14 Исо буни кўрганда, ѓазабланиб деди: – Болаларга йўл қўйинглар, Менинг олдимга келишига тўсқинлик қилманглар! Мана, Худонинг Шоҳлиги бундайларникидир. 15 Сизларга чинини айтайин: ким Худонинг Шоҳлигини бола каби қабул қилмаса, унга ҳеч киролмайди. 16 Кейин болаларни қучоқлаб, уларнинг пешаналарини силаб дуо қилди. 17 Исо йўлга чиқаётганда, кимдир югуриб келиб, Унинг олдида тиз чўкди-да: – Валинеъмат Устозим! Абадий ҳаёт насиб бўлмоѓи учун нима қилишим керак? – деб сўради. 18 Исо унга деди: – Нега Мени валинеъмат дейсан? Биргина Худодан бошқа ҳеч ким валинеъмат эмас-ку. 19 Сен илоҳий амрларни биласан: «Зино қилма. Одам ўлдирма. Ўѓрилик қилма. Сохта гувоҳлик берма. Бировнинг ҳақини ема. Ота-онангни ҳурмат қил». 20 У киши Исога жавоб қайтариб: – Устозим! Буларнинг ҳаммасига ёшлигимдан буён риоя қилиб келаман, – деди. 21 Исо унга қаради ва яхши кўриб қолди. – Сенга бир нарса етишмайди, – деди унга. – Бор, нимага эга бўлсанг, ҳаммасини сотиб, пулини камбаѓалларга бўлиб бер. Шундагина осмонда хазинанг бўлади. Кейин кел, [хочни олиб] орқамдан юр. 22 Бу сўзлардан бойнинг таъби хира бўлди, чунки унинг мол-мулки кўп эди. У қайѓуриб қайтиб кетди. 23 Исо атрофга кўз югуртириб шогирдларига деди: – Пул-дунёси борларнинг Худо Шоҳлигига киришлари нақадар қийин! 24 Шогирдлар бу сўзларни эшитиб, ақллари шошди. Исо эса қайта бошдан сўз олди: – Болаларим, бойликка умид боѓлаганлар Худо Шоҳлигига киришга қанчалик қийналади! 25 Бой одамнинг Худо Шоҳлигига киришидан кўра, туянинг игна тешигидан ўтиши осондир. 26 Шогирдлар ҳаддан ташқари ажабланиб ўзларича: – Ундай бўлса, ким нажот топа оларкан? – дейишди. 27 Исо уларга кўзини тикиб: – Одамларга бу имконсиз, лекин Худога эмас. Чунки Худо ҳамма имконга эгадир, – деди. 28 Бутрус сўз олиб Исога: – Мана, биз ҳамма нарсани қолдириб, Сенинг орқангдан эргашиб келдик, – деди. 29 Исо бунга жавобан деди: – Сизларга ростини айтсам, ким Мен ва Инжил учун уй-жой, ака-ука, опа-сингил, ота-она, хотин-болаларини ёки ер-мулкини ташлаб кетса, 30 у ҳозир, бу дунёдаёқ дучор бўлаётган қувѓинлар орасида юз ҳисса ортиқ уй-жойлар, ака-укалар, опа-сингиллар, ота-оналар, болалар ва ерларга эга бўлади, келажак дунёда эса абадий ҳаётга сазовор бўлади. 31 Лекин кўп биринчилар охирги ва охиргилар эса биринчи бўладилар. 32 Қуддусга қараб йўл босар эдилар. Исо олдинда кетаётган эди. Шогирдлари ҳайрон эди, бошқалар эса қўрқиб-қўрқиб эргашаётган эдилар. Исо ўн икки шогирдини ёнига чақириб, яна Ўзи билан нима юз бериши тўѓрисида сўзлай бошлади: 33 – Мана, биз энди Қуддусга кириб боряпмиз. У ерда Инсон Ўѓли олий руҳонийлар ва уламолар қўлига тутиб берилади. Улар Уни ўлимга маҳкум қилиб, мажусийларга топширадилар. 34 Улар Уни ҳақорат қиладилар, қамчилайдилар, юзига тупурадилар ва Уни ўлдирадилар. Лекин уч кундан сўнг У қайта тирилади. 35 Забадий ўѓиллари Ёқуб билан Юҳанно Исонинг олдига келиб: – Устоз, бизнинг бир тилагимиз бор, уни биз учун бажо келтиришингни истаймиз, – дейишди. 36 – Сизлар учун нима қилишимни истайсизлар? – сўради Исо. 37 Улар: – Сен улуѓвор даргоҳингда бўлганингда, биримиз Сенинг ўнг томонингда, бошқамиз эса чап томонингда ўтиришимизга рухсат бергин, – дейишди. 38 Исо уларга: – Сизлар нима сўраётганингизни билмайсизлар. Мен ичадиган заққум косани сиз ича оласизларми? Мен ботадиган қайѓу-аламларга ботиб чидаёласизларми? – деди. 39 Улар: – Чидаёламиз, – деб жавоб беришди. Исо уларга деди: – Сизлар-ку Мен ичадиган заққум косани ичиб, ботадиган қайѓу-аламларимга ўзингиз ҳам дучор бўласизлар. 40 Аммо Менинг ўнг ва чап томонимда ўтиришга рухсат бериш Менинг ихтиёримда эмас. Бу ўрин кимларга аталган бўлса, уларники бўлади. 41 Қолган ўнала шогирд буни эшитиб, Ёқуб билан Юҳаннодан аччиқлана кетишди. 42 Исо эса уларни ёнига чақириб, деди: – Биласизларки, халқларнинг ҳокимлари ҳисобланганлар ҳокимлик қилишдан қолишмайдилар, катта амалдорлар элга ўз ҳукмини ўтказадилар. 43 Аммо сизларнинг орангизда бундай бўлмасин. Аксинча, орангизда ким катта бўлишни истаса, сизларга хизматда бўлсин. 44 Орангизда ким биринчи бўлишни истаса, ҳаммангизга қул бўлсин. 45 Чунки Инсон Ўѓли ҳам Ўзига хизмат қилдириш учун эмас, балки Ўзи хизмат қилиш ва Ўз жонини фидо қилиб, кўпларни қутқариш учун келган. 46 Улар Ерихо шаҳрига келдилар. Шаҳардан яна чиқиб кетаётганларида, Исога Ўз шогирдлари ҳамда бир талай халойиқ эргашиб бораётган эди. Йўл чеккасида Тимейнинг ўѓли кўр Бартимей садақа сўраб ўтирган эди. 47 У носиралик Исо ўтиб кетаётганини эшитиб: – Ҳй Довуд Ўѓли Исо, менга раҳм қил! – деб бақира бошлади. 48 Кўп одамлар эса уни койиб, жим бўлишга мажбур қилишди. Лекин у: – Ҳй Довуд Ўѓли, менга раҳм қил! – деб яна қаттиқроқ ҳайқирди. 49 Исо тўхтади ва у одамни ёнига чақиртирди. Кўрни чақиргани борганлар унга: – Қўрқма, ўрнингдан тур, У сени чақиряпти, – дейишди. 50 Кўр тўнини ечиб ташлаб, ўрнидан туриб кетди-да, Исонинг ёнига келди. 51 Исо ундан сўради: – Сен Мендан нима истайсан? – Устозим, кўзларим кўрсин! – деди кўр. 52 Исо унга: – Бор, ишончинг сени қутқарди, – деди. Ўша заҳоти кўрнинг кўзлари очилиб кетди. У Исонинг ортидан эргашиб йўл юрди.

Марк 11

1 Қуддусга яқинлашиб, Зайтун тоѓи этагидаги Байтфагия ва Байтания қишлоқларига келганларида, Исо шогирдларидан иккитасини жўната туриб деди: 2 – Қаршингиздаги қишлоққа боринглар. У ерга киришингиз биланоқ, ҳеч ким минмаган, боѓлаб қўйилган хўтикни топинглар. Уни ечиб бу ерга олиб келинглар. 3 Агар ким сизлардан: «Нима қиляпсизлар?» деб сўраб қолса, «У Раббимизга керак, У уни дарҳол бу ерга қайтариб юборади», деб жавоб беринглар. 4 Улар бориб, кўчада дарвоза ёнида боѓлаб қўйилган хўтикни топиб, ечиб олишди. 5 У ерда турган бир неча киши уларга: – Нима қиляпсизлар? Нега хўтикни ечяпсизлар? – дейишди. 6 Шогирдлар Исо буюрганидек жавоб беришди, одамлар уларни қўйиб юборишди. 7 Хўтикни Исонинг олдига олиб келишди. Унинг устига кийимларини ёзиб қўйишди, Исо унга минди. 8 Кўпчилик ўз кийимларини йўлга пойандоз қилди. Бошқалар эса даштдаги дарахтлардан яшил новдаларни кесиб, йўлга тўшадилар. 9 Олдинда ва орқада юраётганлар: «Нажот бергин! Худованд номидан Келаётган муборак! 10 Отамиз Довуднинг яқинлашган шоҳлиги мангу бўлсин! Кўклардан нажот келсин!» – деб ҳайқиришар эдилар. 11 Исо Қуддусга кириб келиб, маъбадга борди. Ҳамма нарсани кўздан кечириб, вақт кеч бўлиб қолди, деб ўн икки шогирди билан Байтания қишлоѓига кетди. 12 Ҳртаси кун Байтаниядан чиққанларида, Исо оч қолди. 13 У узоқдан барглар билан қопланган бир анжир дарахтини кўриб қолди, бирон нарса топилармикин, деб унга яқинлашди. Дарахтнинг ёнига келиб, баргдан бошқа ҳеч нарса тополмади; чунки анжир териш вақти эмас эди. 14 Исо дарахтга қараб: – Бундан кейин абадий сенинг мевангни егувчи бўлмасин! – деди. Шогирдлари ҳам бу гапни эшитишди. 15 Сўнг Қуддусга келишди. Исо маъбадга кириб, ичкарида олди-сотди қилаётганларни қувиб чиқара бошлади. Саррофларнинг хонтахталарини, кабутар сотувчиларнинг курсиларини аѓдариб юборди. 16 Маъбад ичида бирон нарса кўтариб ўтишга ҳам рухсат бермади. 17 Исо халққа таълим бераётиб деди: – Тавротда: «Менинг уйим барча халқлар ибодат қиладиган уй деб аталгай», – деб ёзилмаганми? Сизлар эса Худонинг уйини қароқчилар уясига айлантириб юборибсизлар! 18 Уламолар ва олий руҳонийлар буни эшитганда, Исони ҳалок этиш чорасини топмоқ пайига тушдилар. Аммо бутун халқ Унинг таълимотига маҳлиё эди, шунинг учун Ундан ҳайиқар эдилар. 19 Кеч бўлгач, Исо шаҳардан ташқарига чиқиб кетди. 20 Ҳрта билан улар яна анжир дарахти ёнидан ўтиб қарашсаки, дарахт илдизигача қуриб қолган экан. 21 Бутрус бўлган ҳодисани эслаб, Исога: – Устоз! Қара, Сен лаънатлаган анжир дарахти қуриб қолибди, – деди. 22 Исо бунга жавобан айтди: 23 – Худога ишончингиз бўлсин. Сизларга гапим шуки, агар ким бу тоққа: «Қўпорилиб денгизга отил», деса-ю, ўз қалбида шубҳаланмай, айтгани бажо келишига қаттиқ ишонса, айтгани бўлади. 24 Бинобарин, сизларга айтаман: сиз ибодатда нимаики сўрасангиз, олишингизга ишонинглар ва эришасизлар. 25 Ибодат қилиб турганингизда бировда гинангиз бўлса, уни кечириб юборинг, токи осмондаги Отангиз ҳам сизларнинг гуноҳларингизни кечирсин. 26 [Агар сизлар бошқаларнинг айб-гуноҳларини кечирмасангизлар, осмондаги Отангиз ҳам сизларни кечирмайди.] 27 Улар яна Қуддусга келдилар. Исо маъбадда айланиб юрган эди, олий руҳонийлар, уламолар ва оқсоқоллар Унинг олдига келиб 28 сўрадилар: – Сен бу мўъжизаларни қандай куч билан қиляпсан? Буларни қилиш учун Сенга ким ваколат берган? 29 Исо уларга шундай жавоб берди: – Мен сизларга бир савол берай. Менга жавоб берсангизлар, Мен ҳам бу ишларни қандай ваколат билан қилаётганимни сизларга айтаман. 30 Яҳё пайѓамбар халқни сувда тавба қилдириш учун Худодан ваколат олганмиди, ёки инсонданми? Жавоб беринглар Менга. 31 Улар ўзларича мулоҳаза юрита бошлашди: «Агар Худодан десак, У: Нега Яҳёга ишонмадингизлар? – дейди. 32 Аммо инсондан десак-чи?» Ваҳоланки, улар халқдан қўрқардилар, чунки ҳаммалари Яҳёни ҳақиқий пайѓамбар деб ҳисобларди. 33 Хуллас, улар Исога жавобан: – Билмаймиз, – дейишди. Исо уларга: – У ҳолда Мен ҳам қандай ваколат билан бу ишларни қилаётганимни сизларга айтмайман, – деб жавоб берди.

Марк 12

1 Исо халққа масаллар орқали сўзлай бошлади: «Бир одам узумзор барпо қилибди. Атроф-теварагини панжара билан ўраб, узум сиқадиган исканжа қуриб, қўриқчи минораси ўрнатибди-да, боѓни боѓбонларга ижарага бериб, ўзи вақтинча бошқа мамлакатга кетибди. 2 Мавсумида узумзорнинг ҳосилидан олиш учун боѓбонларнинг олдига бир хизматкорини юборибди. 3 Боѓбонлар эса уни тутиб уришибди ва ҳеч нарса бермасдан қайтариб юборишибди. 4 Боѓ эгаси яна бошқа бир хизматкорини уларнинг олдига юборибди. Улар эса тош билан унинг бошини ёриб, хўрлаб чиқариб юборишибди. 5 Яна бошқасини йўллабди, унисини эса ўлдиришибди. Бошқа бир қанча хизматкорини юбораверибди, аммо боѓбонлар уларнинг баъзисини уриб, баъзисини ўлдиришибди. 6 Боѓ эгасининг энди биргина одами қолибди, у ҳам бўлса, севикли ўѓли экан. У: „Ўѓлимни ҳурмат этарлар“, – деб, боѓбонлар олдига уни юборибди. 7 Лекин улар бир-бирига: – Бу меросхўр-ку! Қани, уни ўлдирамиз, шунда мерос бизга қолади, – дейишибди. 8 Ўѓлини ушлаб, ўлдириб, боѓдан ташқарига чиқариб ташлашибди. 9 Ҳнди боѓ эгаси нима қилар экан? У келиб боѓбонларни ўлдиради, боѓини эса бошқаларга топширади. 10 Наҳотки сизлар шу оятни ҳеч ўқимаган бўлсангиз: „Бинокорлар кераксиз деб ташлаган тош Нақ бинонинг пештоқидан жой олди. 11 Бу Худованд иродаси туфайлидир, Бизга эса ажойибот тимсолидир“». 12 Дин пешволари буни эшитиб, Исони қўлга олишга интилдилар. Чунки У бу масални ўзлари ҳақида айтганини тушундилар. Бироқ халқдан қўрққанларидан, Уни қолдириб кетдилар. 13 Исони тилидан тузоққа илинтириш учун Унинг олдига фарзийлардан ва Ҳирод одамларидан баъзиларини юбордилар. 14 Улар келиб: – Устоз, – дедилар, – биз биламизки, Сен одилсан, бирор кишига хушомадгўйлик қилмайсан. Одамларга юз-хотир қилмасдан, Худонинг йўлини тўѓри ўргатасан. Сенингча, Қайсарга солиқ тўлаш динга мувофиқми, ёки йўқ? Бизлар берайликми, бермайликми? 15 Исо уларнинг мунофиқлигини билар эди. – Нима, Мени синаб кўрмоқчимисизлар? Менга бир динор олиб келинглар, бир кўрайин, – деди. 16 Улар олиб келгач, Исо сўради: – Бу сурат ва ёзув кимники? – Қайсарники, – деди улар. 17 Исо уларга: – Қайсарнинг ҳақини Қайсарга, Худонинг ҳақини Худога беринглар, – деди. Буни эшитганлар жуда ҳайрон бўлдилар. 18 Бундан кейин ўликлар тирилмайди, деб айтадиган саддуқийлар Исонинг олдига келиб, Ундан сўрадилар: 19 – Ҳй Устоз! Мусо пайѓамбар бизга шундай ёзиб қолдирган: «Агар кимнинг акаси ўлиб, унинг хотини қолиб, аммо ундан фарзанд қолмаган бўлса, унда укаси акасининг хотинига уйланиб, у учун авлод яратсин». 20 Хўш, етти ака-ука бор экан. Биринчиси хотин олиб, насл қолдирмай ўлиб кетибди. 21 Иккинчиси ўша хотинни олиб, фарзанд кўрмай оламдан ўтибди. Учинчисининг бошига худди шу кўргилик тушибди. 22 Шунингдек, ака-укаларнинг еттови ҳам ўша хотинга уйланиб, фарзанд кўрмай оламдан ўтибдилар. Охирида хотин ҳам қазо қилибди. 23 Хўш, қиёматда улар тирилганда, хотин қайси бирининг хотини саналар экан? Еттови ҳам унга уйланган эканлар-ку! 24 Исо уларга шундай жавоб берди: – Сизлар Муқаддас Китобни ҳам, Худонинг қудратини ҳам билмайсизлар, ана шу сабабдан адашяпсизлар. 25 Ўликлар тирилганда, на уйланадилар ва на эрга тегадилар, балки бамисоли осмондаги фаришталардай бўладилар. 26 Наҳотки сизлар Мусонинг китобида, ёнаётган бута тўѓрисидаги оятда Худонинг нима айтганини ҳеч ўқимаган бўлсангизлар? Худо Мусога: «Мен Иброҳимнинг Худоси, Исҳоқнинг Худоси ва Ёқубнинг Худосиман», – деган ва шу тариқа ўликларнинг тирилишига ишора қилган. 27 Чунки Худо ўликларнинг эмас, тирикларнинг Худосидир. Сизлар жуда ҳам адашяпсизлар. 28 Уламолардан бири уларнинг мунозара қилаётганини эшитиб, Исонинг уларга яхши жавоб бериб турганини кўрди. У Исонинг олдига келиб: – Бутун илоҳий амрларнинг энг муҳими қайси бири? – деб сўради. 29 Исо унга жавоб бериб деди: – Бутун амрларнинг энг муҳими шу: «Тингла, эй Исроил! Раббимиз бўлган Худованд – ягона Худованддир. 30 Раббинг бўлган Худовандни бутун қалбинг билан, бутун жонинг билан, бутун онгинг билан ва бутун қувватинг билан севгин». Мана бу энг муҳим амр. 31 Иккинчиси эса ундан кам эмас, чунончи: «Ўзгани ўзинг каби севгин». Булардан буюк амр йўқ. 32 – Яхши гапирдинг, Устоз, – деди уламо Исога. – Худо ягона, Ундан бошқа худо йўқ, деб тўѓри айтдинг. 33 Уни бутун қалб, бутун онг, бутун жон ва бутун қувват билан севиш, ўзгани эса ўзимизни севгандай севиш керак. Бу – ҳар қандай қурбон сўйиш ва назр-ниёз аташдан аълороқдир. 34 Исо унинг оқилона жавоб берганини кўриб: – Сен Худонинг Шоҳлигидан узоқда эмассан, – деди. Шундан кейин бошқа ҳеч ким Ундан сўрашга журъат этмади. 35 Исо маъбадда таълим бераётиб, савол ташлади: – Қандай қилиб уламолар Масиҳни Довуднинг Ўѓли дейдилар? 36 Довуднинг ўзи Муқаддас Руҳ илҳоми билан деганки: «Худованд менинг Раббимга айтди: Ёвларингни оёқларинг остига йиқитмагунимча, Сен Менинг ўнг томонимда ўлтириб тургин». 37 Демак, Довуднинг ўзи Масиҳни Раббим деб атаган бўлса, қандай қилиб Масиҳ унинг ўѓли бўлади? Кўпчилик халқ эса Исони иштиёқ билан тинглар эди. 38 Исо халққа насиҳат қилиб яна шундай деди: – Узун кийимлар кийиш, халқ йиѓинларида алик олиш, ибодатхоналарда ҳурматли ўринда ва зиёфатларда тўрда ўтиришни яхши кўрадиган уламолардан эҳтиёт бўлинглар! 40 Улар бева аёлларнинг уй-жойларини шилиб, хўжа кўрсинга узоқ дуо ўқийдилар. Мана шулар оѓирроқ жазога дучор бўладилар. 41 Исо маъбад хазинаси қаршисида ўтириб, халқнинг садақа қутисига қандай пул солаётганига қараб турар эди. Бир тўда бойлар анчагина пул ташладилар. 42 Бир камбаѓал бева аёл ҳам келиб, икки чақа ташлади. 43 Шунда Исо шогирдларини ёнига чақириб деди: – Сизларга чинини айтайин, бу камбаѓал бева аёл қутига пул ташлаганларнинг ҳаммасидан ҳам кўпроқ ташлади. 44 Чунки бошқаларнинг барчаси ўзларининг ортиқча пулларидан ташладилар. Аммо бу аёл ўзининг тирикчилик ташвишларига қарамасдан, бор-йўѓини ташлади.

Марк 13

1 Исо маъбаддан чиқиб кетаётганда, шогирдларидан бири: – Устоз, қара, нақадар чиройли тошлар, нақадар ҳашаматли бинолар! – деди. 2 Исо унга жавоб бериб: – Бу ҳашаматли биноларни кўряпсанми? Бу ерда бирор-бир ѓишт бутун қолмайди, ҳаммаси вайрон бўлади, – деди. 3 Исо Зайтун тоѓида, маъбаднинг рўпарасида ўтирган вақтда Бутрус, Ёқуб, Юҳанно ва Идрис Ундан алоҳида сўрадилар: 4 – Бизга айт-чи, бу айтганларинг қачон юз беради? Буларнинг амалга ошишини кўрсатадиган белги қандай бўлади? 5 Исо шогирдларига қараб сўз бошлади: «Ҳеч ким сизларни йўлдан оздирмаслиги учун эҳтиёт бўлинглар! 6 Чунки кўп кишилар Менинг номим билан келиб: „Мен У бўламан“, – деб кўпларни йўлдан оздирадилар. 7 Сиз йироқ-яқиндан уруш хабарларини эшитганда, чўчиманглар. Гарчи булар содир бўлиши керак бўлса-да, бу ҳали сўнгги ниҳоя эмас. 8 Халқ халққа қарши, подшоҳлик подшоҳликка қарши кўтарилади. Айрим жойларда зилзилалар, қаҳатчиликлар, қўзѓолонлар бўлади. Бу ҳодисалар эса бамисли тўлѓоқнинг бошидир. 9 Сизлар эса ўзингизга эҳтиёт бўлинглар. Чунки сизларни адлияга топшириб, ибодатхоналарда урадилар. Мен туфайли сизларни ҳокимлар ва подшоҳлар ҳузурида турѓизиб қўядилар, сизлар эса Менинг гувоҳларим бўласизлар. 10 Чунки аввало барча халқларга Инжил Хушхабари тарѓиб қилиниши лозим. 11 Сизларни топшириш учун олиб бораётганларида, нима айтамиз, деб олдиндан ўйламанглар, қайѓурманглар. Ўша соатда нима насиб этса, уни айтинглар. Чунки ўшанда сизлар эмас, балки Муқаддас Руҳ гапиради. 12 Ака укасини, ота боласини ўлимга топширади. Болалар ўз ота-оналарига қарши чиқиб, уларни ўлдирадилар. 13 Менинг номим туфайли ҳамма сизлардан нафратланади. Лекин охиригача чидаган қутулади». 14 «Дониэл пайѓамбар каромат қилиб айтган „даҳшатли разолат“ номуносиб жойда турганини кўрганингизда (ўқиган ўзи тушунсин!) Яҳудияда бўлганлар тоѓларга қочишсин. 15 Томнинг устида бўлганлар пастга тушиб уйидан бирон нарса олиб келиш учун уйига киришмасин. 16 Далада бўлганлар чопонини олгани орқасига қайтишмасин. 17 У кунларда ҳомиладор ва эмизикли аёлларнинг ҳолига вой! 18 Қочишингиз қишга тўѓри келмаслиги учун ибодат қилинглар. 19 Чунки ўша кунларда шундай мусибат бўладики, Худо дунёни яратганидан то ҳозиргача бундай бўлмаган ва қайтиб содир бўлмайди. 20 Агар Раббимиз ўша кунларни қисқартирмаганда эди, ҳеч бир жонзод омон қололмас эди. Лекин У танлаган кишилар учунгина ўша кунларни қисқартиради. 21 Агар ўшанда кимдир сизларга: „Масиҳ мана бу ерда“, ёки: „Мана у ерда“, – деб айтса, ишонманглар. 22 Чунки сохта масиҳлар ва сохта пайѓамбарлар пайдо бўлиб, иложи бўлса, танланганларни ҳам йўлдан оздириш учун ѓаройиботлар ва мўъжизалар кўрсатадилар. 23 Сизлар эса эҳтиёт бўлинглар. Мана, Мен ҳаммасини сизларга олдиндан айтиб қўйдим. 24 Аммо ўша кунларда, ўша мусибатдан кейин қуёш тутилиб, ой хираланади. 25 Юлдузлар осмондан тушиб, самовий кучлар ларзага келади. 26 У вақт Инсон Ўѓли булутлар ичида, буюк қудрат ва шон-шуҳрат билан келаётганини кўрадилар. 27 Ўшанда У фаришталарини юбориб, осмоннинг бир бурчидан бошқа бурчигача, ернинг тўрт томонидан Ўзининг танлаган кишиларини тўплаб олади». 28 «Анжир дарахтидан ибрат олинглар: унинг шохлари кўкариб барглар чиқараётганда, ёз яқинлашганини биласизлар. 29 Шунга ўхшаб, бу ишларнинг содир бўлаётганини кўрганда билингларки, У яқиндир, бўсаѓада турибди. 30 Сизларга чинини айтайин: бу насл ўтмасданоқ, буларнинг ҳаммаси содир бўлади. 31 Еру осмон битар, лекин Менинг сўзларим битмас. 32 Ўша кун ёки соат ҳақида биргина Отамдан бошқа ҳеч ким билмайди; Ўѓил ҳам, осмондаги фаришталар ҳам билмайдилар. 33 Кўз-қулоқ бўлиб туринглар, ҳушёр бўлиб ибодат қилинглар; чунки ўша вақт-соат қачон келишини билмайсизлар. 34 Бу худди сафарга жўнаган уй эгасига ўхшайди. У ўз уй-рўзѓорини хизматкорларига топшириб, ҳар бирига бирон вазифа бериб, дарвозабонга эса ҳушёр бўлиб туришни буюриб, жўнаб кетибди. 35 Худди шундай, сизлар ҳам ҳушёр бўлиб туринглар. Чунки уй Ҳгаси қачон келишини – кечқурунми, ярим тундами, хўрозлар қичқиргандами, ёки эрталабми – билмайсизлар. 36 Мабодо У ногаҳон келиб, сизларни ѓафлат уйқусида кўрмасин! 37 Сизларга нима айтаётган бўлсам, ҳаммага айтганимдир: ҳушёр бўлиб туринглар!»

Марк 14

1 Яҳудийлар хамиртурушсиз нон ейдиган Фисиҳ байрамига икки кун қолган эди. Олий руҳонийлар ва уламолар Исони ҳийла билан тутиб, ўлдириш учун фурсат пойлаб турган эдилар. 2 Улар: – Бу иш фақат байрам кунларида бўлмаслиги керак, яна халқ ѓалаён қилмасин, – дейишди. 3 Исо Байтания қишлоѓида мохов Симуннинг уйида меҳмон бўлиб ўтирган эди, бир аёл ганчдан ясалган идишда соф, қимматбаҳо сунбул мойи олиб келди. Идишни синдириб, мойни Исонинг бошига қуйди. 4 Баъзилар бундан ѓазабланиб, бир-бирига: – Бу мойни бундай исроф этишнинг нима кераги бор эди? 5 Мана, бу мойни уч юз кумуш тангадан ҳам кўпроққа сотиб камбаѓалларга тақсимлаб бериш мумкин эди-ку! – деб аёлни қаттиқ койишди. 6 – Қўйинглар уни! – деди Исо. – Нега аёлни хижолатда қолдиряпсизлар? У Мен учун эзгу иш қилди. 7 Камбаѓаллар ҳар доим сизлар билан бирга бўладилар. Истаган вақтингизда уларга эзгулик қила оласизлар. Лекин Мен доим сизлар билан бирга бўлмайман. 8 Аёл қўлида борини берди. У Менинг танамга хушбўй мой суртиб, ҳозирдан дафнга тайёрлади. 9 Сизларга чинини айтайин: Инжил Хушхабари дунёнинг қайси ерида тарѓиб қилинса, бу аёл ҳам эсланиб, унинг қилган иши ёдга олинади. 10 Шунда ўн икки шогирддан бири бўлган Ишқариёт Яҳудо чиқиб, Исони тутиб бериш учун олий руҳонийларнинг олдига борди. 11 Улар буни эшитиб, севиндилар ва Яҳудога пул беришга аҳд қилдилар. У эса Исога хиёнат қилиш учун қулай пайт излай бошлади. 12 Яҳудийлар хамиртурушсиз нон ейдиган Фисиҳ байрамининг биринчи кунида қурбон қўзисини сўйиш керак эди. Бу кунда шогирдлар Исога: – Фисиҳ байрам таомини қаерда емоқчисан? Биз бориб тайёргарчилик қилайлик, – дейишди. 13 Исо шогирдларидан иккитасини юбораётиб, уларга деди: – Шаҳарга боринглар, сизларга кўзада сув кўтариб кетаётган одам учрайди; унинг орқасидан боринглар. 14 У кирадиган уйнинг эгасига: «Устозимиз: Шогирдларим билан Фисиҳ байрам таомини ейдиган хона қаерда, деб сўраяпти», деб айтинглар. 15 У киши сизларга шинам, тайёрлаб қўйилган катта болохонани кўрсатади. У ерда биз учун ҳозирлик кўринглар. 16 Шогирдлар жўнашди. Шаҳарга кирганларида, худди Исонинг айтганини топдилар ва Фисиҳ байрам таомини тайёрладилар. 17 Оқшом бўлгач, Исо ўн икки шогирди билан бирга у ерга келди. 18 Улар еб ўтирганларида Исо: – Сизларга чинини айтайин, Мен билан таом еяётган сизлардан бир киши Мени тутиб беради, – деди. 19 Шогирдлар хафа бўлиб, бирин-кетин: – Ўша мен эмасми? – деб Ундан сўрай бошладилар. [Ва шогирдлардан бири яна: – Ўша мен эмасми? – деди.] 20 Исо уларга жавобан деди: – Ўн икки шогирдимдан бири-да, ким Мен билан бирга косага нон ивитиб еса, ўшадир. 21 Тўѓри, Инсон Ўѓлининг тақдири оятда ёзилганидай кетяпти. Лекин Инсон Ўѓлини тутиб берадиган ўша одамнинг ҳолига вой! У одамнинг туѓилмагани ўзи учун яхшироқ бўлар эди. 22 Улар овқатланаётганда, Исо нонни олди, дуо ўқиб синдирди ва шогирдларига бериб: – Олинглар, енглар, бу Менинг танамдир, – деди. 23 Косани ҳам олди ва шукрона дуосини ўқиб уларга узатди. Ҳаммалари ундан ичдилар. 24 Исо уларга деди: – Бу кўплар учун тўкиладиган, Янги Аҳдни кучга киритадиган Менинг қонимдир. 25 Сизларга чинини айтайин: Худонинг Шоҳлигида Мен янги шароб ичадиган кунгача узум неъматини бошқа ичмайман. 26 Сўнг улар куйлаб, Зайтун тоѓи томон кетдилар. 27 Исо шогирдларига деди: – Бу тунда ҳаммангиз Мендан юз ўгирасизлар. Чунки Тавротда шундай ёзилган: «Мен чўпонни жароҳатлайман, Қўйлар ўзи тарқаб кетади». 28 Бироқ Мен ўлиб тирилганимдан кейин, сизларни Жалилада кутаман. 29 Бутрус Исога: – Агар ҳамма Сендан юз ўгирса ҳам, мен ўгирмайман! – деди. 30 Исо унга: – Сенга ростини айтсам, бугун, шу кечасиёқ, хўроз икки марта қичқирмасданоқ, сен Мендан уч марта тонасан, – деди. 31 Лекин Бутрус яна таъкид билан ўзиникини тасдиқлаб: – Мен Сен билан бирга ўлишим керак бўлса ҳам, Сендан асло тонмайман, – деди. Бошқа ҳамма шогирдлар ҳам шундай дейишди. 32 Сўнгра Гетсемания деган бир жойга келдилар. Исо шогирдларига: – Мен ибодат қилгунимча, сизлар бу ерда ўтириб туринглар, – деди. 33 Бутрус, Ёқуб ва Юҳаннони Ўзи билан бирга олган Исо ваҳимага тушди ва қаттиқ қайѓура бошлади. 34 Шогирдларига: – Менинг жоним ўлим олдидалигини сезиб, жуда қийналмоқда. Шу ерда қолинглар-да, сергак туринглар, – деди. 35 Бир оз нари кетиб ерга йиқилди, агар иложи бўлса, бу соатнинг алами мени четлаб ўтсин, деб ибодат қилди. 36 – Ҳй азиз Отам! – деди. – Сен ҳамма нарсага қодирсан, бу заққум косани Менинг ёнимдан ўтказиб юборгин. Лекин Менинг истаганим эмас, Сенинг истаганинг бўлсин. 37 Шогирдлари олдига қайтиб келгач, уларни ухлаб ётган ҳолда кўрди. Бутрусга деди: – Симун! Ухлаяпсанми? Бир соатгина ҳам уйѓоқ ўтира олмадингми? 38 Васвасага тушмаслик учун ҳушёр бўлиб, ибодат қилиб туринглар. Руҳ тетик, тана эса заифдир. 39 Исо яна бориб, ўша сўзларни айтиб ибодат қилди. 40 У қайтиб келиб, шогирдларини яна ухлаб ётган ҳолда кўрди. Уларнинг кўзларини ѓафлат босган эди. Унга нима деб жавоб беришларини билмас эдилар. 41 Учинчи марта бориб келиб, Исо шогирдларига деди: – Сизлар ҳали ҳам бепарво ухлаб, роҳатланиб ётибсизларми? Бас энди, мана вақт-соати келди, Инсон Ўѓли гуноҳкорлар қўлига тутиб бериляпти. 42 Туринглар, кетайлик! Мана, Менга хиёнат қилувчи яқинлашиб қолди. 43 Исо ҳали гапириб турганда, ўн икки шогирдидан бири Яҳудо қўққисдан келиб қолди. Унинг ёнида олий руҳонийлар, уламолар ва оқсоқоллар томонидан юборилган, қилич ва таёқ ушлаган оломон бор эди. 44 Хоин Яҳудо: «Мен кимни ўпсам, у Ўша Кишидир. Уни ушланглар ва эҳтиёт қилиб олиб кетинглар», – деб улар билан тил бириктирган эди. 45 Яҳудо келибоқ, Исога яқинлашди-да: – Устоз! Устоз! – деб Уни ўпди. 46 Шу онда одамлар Исога даст солиб, Уни ушлаб олишди. 47 Исонинг ёнида турганлардан бири қиличини қинидан суѓурди-да, олий руҳоний қаролига бир уриб қулоѓини кесиб ташлади. 48 Исо уларга деди: – Сизлар Мени қўлга олиш учун қароқчига қарши чиққандек қиличу таёқлар билан қуролланиб келибсизлар. 49 Мен эса ҳар куни маъбадда сизнинг орангизда эдим, таълим берардим, сизлар-чи, Мени қўлга олмадингизлар. Аммо зотан оятлар бажо келиши лозим. 50 Ўшанда ҳамма шогирдлари Исони ташлаб, қочиб кетишди. 51 Яланѓоч танасини чойшабга ўраган бир йигит ҳам Исога эргашиб бораётган эди. Аскарлар уни ушлаб олганда, 52 у чойшабни ташлаб, улардан яланѓоч ҳолда қочиб қутулди. 53 Исони бош олий руҳонийнинг олдига олиб келдилар. Унинг ёнига ҳамма олий руҳонийлар, оқсоқоллар ва уламолар йиѓилдилар. 54 Бутрус эса Исога узоқдан, то олий руҳонийнинг ҳовлиси ичигача эргашиб келганди. Хизматкорлар билан бирга олов ёнида ўтириб, исинди. 55 Олий руҳонийлар ва Олий Кенгашнинг барча аъзоси Исога ўлим жазоси бериш учун Унга қарши гувоҳ излар эдилар, лекин тополмас эдилар. 56 Кўп одамлар Унга қарши сохта гувоҳлик бераётган бўлсалар-да, аммо берган гувоҳликлари бир-бирига мос келмас эди. 57 Сохта гувоҳлардан баъзилари сўзга чиқиб шундай дер эдилар: 58 – У: «Инсон қўли билан қурилган бу маъбадни Мен бузиб ташлайман-у, уч кунда инсон қўлларисиз, бошқа бир маъбадни тиклайман», – деганини эшитган эдик. 59 Лекин бу хусусда ҳам гувоҳларнинг берган маълумотлари бир-бирига зид эди. 60 Бундан кейин бош олий руҳоний ўртага чиқиб Исодан сўради: – Сен нега ҳеч жавоб қайтармайсан? Уларнинг Сенга қўйган айбларига нима дейсан? 61 Исо эса индамади, ҳеч жавоб қайтармади. Бош олий руҳоний яна Ундан сўради: – Муборак Худонинг Ўѓли – Масиҳ Сенмисан? 62 Исо: – Мен Ўшаман ва сиз Инсон Ўѓлини қодир Тангрининг ўнг томонида ўтириб, осмон булутлари билан келаётганини кўрасизлар, – деди. 63 Шундан кейин бош олий руҳоний ўз кийимларини йиртиб: – Бизларга яна гувоҳларнинг нима кераги бор? 64 Куфр кетганини ўзларингиз эшитдингизлар. Бунга нима дейсизлар? – деди. Ҳаммалари Уни ўлимга лойиқ деб топишди. 65 Баъзилар Унга тупура бошлашди. Унинг юз-кўзини боѓлаб, муштлаганларича: – Пайѓамбарлигингни кўрсат-чи! – дейишарди. Хизматкорлар ҳам Уни шапалоқлашарди. 66 Бутрус пастдаги ҳовлида экан, олий руҳонийнинг хизматкор аёлларидан бири келиб қолди. 67 Исиниб турган Бутрусни кўриб, унга тикилиб қаради-да: – Сен ҳам носиралик Исо билан бирга эдинг-ку! – деди. 68 Лекин Бутрус инкор этди: – Сен нима деяпсан ўзи, тушунмаяпман, англамаяпман, – деди-ю, бошқа ёққа, ташқи ҳовлига чиқиб кетди. Шу пайт хўроз қичқирди. 69 Хизматкор аёл уни яна учратиб, у ерда турганларга: – Бу улардан бири-ку! – деб сўзлай бошлади. 70 Бутрус яна инкор этди. Бир оздан кейин у ерда турганлар яна Бутрусга гапира бошлашди: – Ҳақиқатан сен улардан бирисан, жалилаликсан, [лаҳжанг жуда ўхшайди]. 71 – Сизлар айтаётган бу Одамни мен танимайман! – деб Бутрус лаънат ўқиб, қасам ича бошлади. 72 Нақ шу пайт хўроз иккинчи марта қичқирди. Исонинг: «Хўроз икки марта қичқирмасданоқ, сен Мендан уч марта тонасан», – деган сўзи Бутруснинг эсига тушиб, йиѓлай бошлади.

Марк 15

1 Тонг отар-отмас, олий руҳонийлар, оқсоқоллар ва уламолар ҳамда Олий Кенгашнинг қолган аъзолари маслаҳатлашиб олишди ва Исони боѓлатиб, Пилатга олиб бориб топширишди. 2 Пилат Исодан: – Сен яҳудийларнинг Подшосимисан? – деб сўради. – Ўзинг айтдинг, – деб жавоб берди Исо. 3 Олий руҳонийлар Уни кўп масалада айблаётган эдилар. 4 Пилат яна Унга: – Сен ҳеч нарсага жавоб бермайсанми? Кўряпсан-ку, Сенга қарши айблар жуда кўп! – деди. 5 Лекин Исо бошқа ҳеч жавоб бермади. Пилат бунга ҳайрон қолди. 6 Ҳар байрамда Пилат халқнинг илтимосига биноан бир маҳбусни озод қилар эди. 7 Ўшанда исён вақтида қотиллик қилган Барабба исмли бир киши ўз шериклари билан қамоқда эди. 8 Халқ янгитдан қий-чувлашиб, Пилатдан ҳар доим қилиб келган ишни улар учун адо этишни сўрай бошлади. 9 Олий руҳонийлар Исони кўролмаганларидан тутиб берганликларини билган Пилат: – Яҳудийларнинг Подшосини олдингизга чиқариб юборишимни истайсизларми? – деб сўради. 11 Олий руҳонийлар эса, бунинг ўрнига яхшиси Бараббани озод қилишини талаб қилинглар, деб халқни қўзѓаб қўйишди. 12 Пилат яна уларга хитоб қилди: – Ундай бўлса, сизлар яҳудийларнинг Подшоси деб атаган Кишини нима қилишимни истайсизлар? 13 – Уни хочга михлаб қўй! – деб қайтадан шовқин-сурон кўтаришди. 14 Пилат сўради: – У нима ёмонлик қилибди? – Уни хочга михлаб қўй! – деб яна кучлироқ бақиришди. 15 Шундан кейин Пилат халқни мамнун қилай, деб уларнинг олдига Бараббани чиқариб юборди. Исони эса роса савалатгандан сўнг хочга михлаш учун аскарларга топширди. 16 Аскарлар Исони ҳукумат саройидаги маҳкама биносига олиб бориб, бутун бўлинмани Унинг бошига тўплашди. 17 Унга шоҳона тўн кийдиришди ва тиканлардан тож ўриб бошига қўйишди. 18 – Яшавор, эй яҳудийларнинг Подшоси! – деб Уни қутлай бошлашди. 19 Қамиш билан Унинг бошига уриб, юзига тупуришди. Унинг олдида тиз чўкиб, таъзим қилишди. 20 Уни шундай масхара қилганларидан кейин, Ундан шоҳона тўнни ечиб олиб, Ўзининг кийимларини кийдиришди ва Уни хочга михлаш учун олиб кетишди. 21 Искандар ва Руфнинг отаси, киринеялик Симун исмли бир киши даладан келиб ўтиб кетаётган эди. Бу кишини Исонинг хочини кўтариб боришга мажбур қилишди. 22 Ниҳоят Исони «Бошсуяги» маъносини берувчи Гўлгота деган жойга олиб келишди. 23 Унга мирра аралаштирилган шароб беришди, лекин У ичмади. 24 Бундан сўнг Исони хочга михлаб қўйишди. Унинг кийимларини эса ўзаро бўлишиб, ким нима олади, деб қуръа ташлашди. 25 Уни хочга михлаганларида соат тўққиз эди. 26 Боши устида «Яҳудийларнинг Подшоҳи» деб Унинг айбини кўрсатадиган ёзув бор эди. 27 Исо билан бирга икки қароқчини ҳам – бирини Унинг ўнг томонига, иккинчисини эса чап томонига хочга михлаб қўйдилар. 28 [Шундай қилиб, «У жиноятчилар қаторида турди», деган оят бажо бўлди.] 29 Ўтиб кетаётганлар бошларини чайқаганча Исони ҳақоратлашарди: – Ҳей маъбадни бузиб уч кун ичида тиклайдиган! 30 Ўзингни Ўзинг қутқариб, хочдан тушиб кўр-чи! 31 Олий руҳонийлар ва уламолар ҳам уларга қўшилиб, Исони масхаралай кетишди. Улар бир-бирига: – Бошқаларни қутқарди, Ўзини эса қутқара олмайди! 32 Исроилнинг Подшоси Масиҳ эндиликда хочдан тушсин, токи биз кўриб Унга ишонайлик! – дейишарди. Исо билан бирга хочга михланганлар ҳам Уни сўкар эдилар. 33 Туш чоѓи бутун ерни қоронѓилик қоплаб, соат учгача давом этди. 34 Соат учда Исо баланд овоз билан: – Ҳлоҳи, Ҳлоҳи, ламо шавақтани? – деб фарёд қилди. Бу сўзнинг таржимаси: «Тангрим, Тангрим, нега Мени ташлаб қўйдинг?» – демакдир. 35 У ерда турган баъзилар буни эшитиб: – Қаранг, У Илёс пайѓамбарни чақиряпти-ку, – дейишди. 36 Шунда биров югуриб бориб, шимгични сиркага ботириб, қамишнинг учига илиб қўйди-да, Исога ичирмоқчи бўлди. У: – Тўхтанглар, кўрайлик-чи, Илёс келиб хочдан туширармикан, – деди. 37 Аммо Исо қаттиқ фарёд қилдию жон берди. 38 Маъбаддаги парда юқоридан пастгача йиртилиб, иккига бўлиниб кетди. 39 Исонинг қаршисида турган юзбоши Унинг шундай қаттиқ фарёд қилиб жон берганини кўриб: – Ҳақиқатан ҳам бу Одам Худонинг Ўѓли экан! – деди. 40 У ерда узоқдан қараб турган аёллар бор эди. Улар орасида магдалалик Марям, кичик Ёқуб билан Юсуфнинг онаси Марям ҳамда Саломия бор эдилар. 41 Исо Жалилада эканлигида, улар Унга хизмат қилиб эргашиб келган эдилар. У ерда Исо билан бирга Қуддусга келган бошқа кўп аёллар ҳам бор эди. 42 Жума куни кеч киришига сал қолган, дам олиш кунига тайёргарлик қилиш вақти тугаётган эди. 43 Шунда Олий Кенгашнинг таниқли аъзоси, Худо Шоҳлигига кўз тикиб юрган ариматеялик Юсуф журъат этиб, Пилатнинг ҳузурига борди ва Исонинг жасадини сўради. 44 Пилат Унинг дарров ўлганига ҳайрон бўлди. Юзбошини чақириб: – Унинг ўлганига кўп бўлдими? – деб сўради. 45 Юзбошидан билиб олгач, жасадни Юсуфга берди. 46 Юсуф кафан сотиб олди. Исони хочдан тушириб олиб, кафанга ўради ва қояда ўйилган қабрга қўйди. Кейин қабрнинг оѓзига бир тошни юмалатиб келтириб, қўйиб кетди. 47 Магдалалик Марям билан Юсуфнинг онаси Марям эса Исонинг қаерга кўмилганини кўрдилар.

Марк 16

1 Шанба кунги дам олиш вақти тугагач, магдалалик Марям, Ёқубнинг онаси Марям ва Саломия бориб Исога суртиш учун атирлар сотиб олдилар. 2 Якшанба куни жуда барвақт туриб, тонг отарда қабрга бордилар. 3 Улар бир-бирига: – Қабр оѓзидаги тошни биз учун ким аѓдариб беради? – дейишди. 4 Бошларини кўтариб қарашсаки, тош аллақачон аѓдарилган экан; у жуда ҳам катта эди. 5 Қабр ичига кириб, ўнг томонда ўтирган оқ кийимли бир йигитни кўрдилару, чўчидилар. 6 Йигит уларга: – Қўрқманглар! – деди. – Сизлар хочга михланган носиралик Исони изламоқдасизлар. У тирилди, У бу ерда йўқ. Мана Унинг қўйилган жойи! 7 Ҳнди сизлар бориб Унинг шогирдларига, айниқса Бутрусга: «У сизларни Жалилада кутяпти; сизларга айтганидек, Уни ўша ерда кўрасизлар», – деб айтинглар. 8 Аёллар қабрдан чиқиб, югуриб қочиб кетдилар. Уларни қалтироқ ва даҳшат босган эди. Қўрққанларидан ҳеч кимга бирон нарса айтмадилар. 9 Якшанба куни эрта саҳарда тирилган Исо биринчи бўлиб етти жиндан қутқарган магдалалик Марямга кўринди. 10 Марям бориб, илгари Исо билан бирга бўлган, энди эса мотам тутиб йиѓлаётган кишиларга хабар етказди. 11 Бироқ улар Исонинг тирик эканлигини ва Марям Уни кўрганлигини эшитсалар ҳам, ишонмадилар. 12 Шундан кейин Исо йўлда бир қишлоқ томон кетаётган иккита шогирдига бошқачароқ қиёфада кўринди. 13 Улар эса қайтиб келиб, бошқаларга хабар етказишди, лекин уларга ҳам ишонмадилар. 14 Ниҳоят, Исо Ўзининг еб-ичиб ўтирган ўн бир шогирдига зоҳир бўлди. Уни тирилган ҳолда кўрган одамларга ишонмай, имонсиз қолганлари, дийдасини қотиргани учун уларга таъна қилди. 15 Исо шогирдларига деди: «Бутун жаҳон бўйлаб юринглар ва ҳамма тирик жонга Инжил Хушхабарини тарѓиб қилинглар. 16 Ким ишониб, сувда имон келтирса, нажот топади. Ишонмаган эса маҳкум бўлади. 17 Қуйидаги аломатлар имонлиларга ҳамроҳ бўлади: Менинг номим билан жинларни қувиб чиқарадилар. Янги тилларда сўзлайдилар. 18 Қўлларига илон олиб кўтарсалар ёки ҳалокатли бирон нарса ичсалар ҳам, уларга зарар етмайди. Беморларга қўлларини қўйганда, улар соѓайиб кетадилар». 19 Раббимиз Исо шогирдларига ушбуларни тайинлаб бўлгач, осмонга кўтарилди ва Худонинг ўнг томонига ўтирди. 20 Шогирдлар эса кетиб, ҳамма ёқда воизлик қилиб юрдилар. Раббимиз уларга кўмаклашар ва пайдо қилган мўъжизалар орқали Ўз каломини тасдиқлар эди. Омин.

Луқо 1

1 Орамизда авж олган воқеаларни ҳикоя қилишга киришган кўпларнинг ташаббуслари маълумдир. 2 Бу бўлиб ўтган ҳодисотларни бошданоқ ўз кўзлари ила кўриб, бизга нақл қилган кишилар Илоҳий Каломнинг шоҳиду хизматкорлари бўлмишлар. 3 Шундай қилиб, мен ҳам бошидан ҳаммасини синчиклаб текширганимдан кейин, эй муҳтарам Теофил, бу воқеаларнинг тафсилотини тартиб ила сизга ёзиб беришни муносиб кўрдим, 4 токи сиз берилган маълумотларнинг жуда асосли эканини билингиз. 5 Яҳудия юртида Ҳирод ҳокимлик қилаётган даврда руҳонийларнинг Абиё аждодидан Закариё исмли бир руҳоний бор эди. Унинг хотини эса Ҳорун авлодидан бўлиб, оти Ҳлисабет эди. 6 Буларнинг иккови ҳам солиҳ ва художўй кишилар бўлиб, Худованднинг бутун амру фармонларига беками-кўст риоя қилиб юришар эди. 7 Лекин Ҳлисабет пуштсиз бўлганидан, уларнинг фарзанди йўқ эди; бунинг устига иккови ҳам қартайиб қолган эдилар. 8 Хизмат навбати ўз авлодига қолган бир кунда Закариё Худо ҳузурида руҳонийлик хизматини ўтаб турган эди. 9 Руҳонийлар одати бўйича, Худованд маъбадига кириб хушбўй тутатқилар тутатиш қуръаси унга насиб этган эди. 10 Тутатқи тутатиш вақтида катта жамоат ташқарида ибодат қилаётган эди. 11 Шу пайт Худованднинг бир фариштаси тутатқи тутатиладиган қурбонгоҳнинг ўнг ёѓида пайдо бўлиб, Закариёга зоҳир бўлди. 12 Закариё уни кўриб, эсанкиради-ю ваҳимага тушди. 13 Фаришта унга деди: – Закариё, қўрқма, чунки сенинг илтижоларинг ижобат бўлди. Хотининг Ҳлисабет сенга бир ўѓил туѓиб беради ва унинг исмини Яҳё қўясан. 14 У сенга шодлик ва бахт-саодат келтиради, унинг туѓилганидан кўплар қувонади. 15 У Худованд назарида улуѓ киши бўлади, маю шаробни сира ичмайди. Онаси қорнидан у Муқаддас Руҳга тўлиб тушади. 16 Исроил фарзандларидан кўпларини у ўзларининг Ҳгаси – Худовандга қайтариб қўяди. 17 У Илёс пайѓамбарнинг руҳи ва қудрати ила Раббимиз олдида юриб келади. Оталар дилини фарзандларига қайтариб, осий бандаларнинг фикрини солиҳлар томон мойил қилиб, ҳозирланмиш бир халқни Раббимизга тақдим этади. 18 Закариё фариштага: – Мен бунга қандай амин бўламан? Мана, ўзим қариб қолдиму, хотиним ёши ҳам ўтиб қолди, – деди. 19 Фаришта унга жавоб берди: – Мен Худо олдида турган Жаброилман, сенга бу гаплар тўѓрисида хушхабар етказиш учун юборилганман. 20 Ўз вақтида бажо бўлажак сўзларимга ишонмаганинг учун, мана энди тилдан қоласан. Бу ишлар амалга ошадиган кунгача гапиролмайсан, – деди. 21 Шу орада Закариёни кутиб турган халқ унинг маъбадда имиллаб қолганига ҳайрон бўлди. 22 Закариё халқ олдига чиққач, сўзламоққа тили айланмади. Халқ унинг маъбадда ваҳий кўрганлигини тушунди. Закариё гунг бўлиб қолгани учун, улар билан имо-ишора орқали мулоқот этди. 23 Диний хизмат муддати тугагач, Закариё уйига қайтиб борди. 24 Орадан кунлар ўтиб, унинг хотини Ҳлисабет ҳомиладор бўлди. У беш ой яшириниб юрди. 25 «Бу менга Раббимнинг назарлари тушган шу кунларда бўлди, – дерди у. – У менга эътибор бериб, эл ичида юзи қораликдан қутқарди». 26 Ҳлисабетнинг ҳомиладорлигига олти ой бўлгач, Худо фаришта Жаброилни Жалиланинг Носира деган шаҳрига, 27 Довуд авлодидан Юсуф исмли йигитга унаштирилган бир қизга юборди. Қизнинг оти Марям эди. 28 Фаришта унинг олдига кириб: – Салом, эй Худо ёрлақаган! Худованд сен билан. Аёллар ичра мубораксан, – деди. 29 Марям эса фариштани кўриб, унинг сўзларидан саросимага тушди. «Бу қанақа саломлашиш бўлди?» – дея кўнглидан ўтказди. 30 Фаришта унга деди: – Марям, қўрқма, сен Худодан иноят топдинг. 31 Мана, сен ҳомиладор бўлиб, ўѓил туѓажаксан ва Унинг исмини Исо қўюрсан. 32 У улуѓ бўлгай, Худойи Таолонинг Ўѓли деб ном олгай. Худойи Таоло Унга отаси Довуднинг тахтини бергай. 33 У Ёқуб хонадони узра абадий подшоҳлик қилур ва бу подшоҳликнинг чеки бўлмагай. 34 Марям: – Мен ҳали эр кўрмаган бўлсам, бу қандай бўлади? – деб сўради фариштадан. 35 Фаришта жавоб берди: – Муқаддас Руҳ сенинг устингга тушиб келади, Худойи Таолонинг қудрати сени қоплайди. Шу сабабли сендан туѓилажак муқаддас бола Худонинг Ўѓли дейилур. 36 Мана, бепушт деб юришган қариндошинг Ҳлисабет ҳам қарилигида ўѓилга ҳомиладор бўлди. Ҳомиласи олтинчи ойда. 37 Зеро Худонинг бирон каломи пучга чиқмас. 38 Шунда Марям: – Мана, мен Худованднинг бандасиман. Менга айтганинг келсин, – деди. Фаришта эса унинг ёнидан ѓойиб бўлди. 39 Марям ўша кунлардаёқ зудлик билан йўлга тушиб, тоѓлик юртга, Яҳудо қабиласига мансуб бир шаҳарга борди. 40 У Закариёнинг уйига кириб Ҳлисабет билан саломлашди. 41 Ҳлисабет Марямнинг саломини эшитгани замон унинг қорнидаги боласи ўйноқлаб кетди. Ҳлисабет Муқаддас Руҳга тўлди-да, 42 баланд овоз билан хитоб қилиб деди: – Сен аёллар ичра мубораксан, қорнингдаги бола ҳам муборакдир! 43 Не бахтки, Раббимнинг оналари менга ташриф айладилар! 44 Сенинг саломинг қулоѓимга етиши биланоқ қорнимдаги бола қувончдан ўйноқлаб кетди. 45 Ҳй эътиқод қилган, бахтлисан! Чунки Худованд сенга айтганларини амалга оширгай. 46 Марям шундай деди: 47 «Жон-таним-ла Худовандни улуѓлайман, Халоскор Тангрим ила кўнглим шод-хуррам. 48 Мен бандаи ҳақирига У назар солди. Ҳнди мени барча авлодлар олқагай. 49 Қодир Тангри азимкорлик кўрсатди менга; Унинг исми – муқаддасдир. 50 Унинг марҳаматлари насиб этгай Ундан қўрққан авлод-аждодларга. 51 Кучини У кўрсатди-да қўлдан келувчи, Манманларни ўз хаёллари-ла тўздай тўзитди. 52 Тахтларидан туширди ҳукмдорларни, Баландга кўтарди ҳақир-мўминни. 53 Очларни тўйѓизиб бахт-саодатли қилди, Қуппа-қуруқ жўнатди бойликка ўчни. 54 Ота-бобомизга берган ваъдаси бўй-ла, Иброҳимга ҳамда унинг зурриётига 55 Шафқат қилишни ёдда тутиб мангу, Ўѓлони – Исроилга ҳиммат айлади». 56 Шундай қилиб, Марям уч ойча Ҳлисабет билан бўлиб, ўз уйига қайтиб келди. 57 Ҳлисабетнинг ой-куни тўлиб, ўѓил туѓди. 58 Қўни-қўшни ва қариндошлари Худованднинг унга кўрсатган буюк марҳаматини эшитиб, у билан бирга қувонишди. 59 Саккизинчи куни болани суннат қилгани олиб боришди. Унга отасининг исмини – Закариё қўймоқчи бўлишди. 60 Бунга боланинг онаси эътироз билдириб: – Йўқ, исмини Яҳё қўямиз, – деди. 61 Лекин бошқалар: – Қариндош-уруѓинг орасида бу исм билан аталган ҳеч ким йўқ-ку, – дейишди унга. 62 Шу пайт отасига ҳам имо-ишора қилиб, ундан болага қандай исм қўймоқчи эканлигини сўрашди. 63 Закариё бир тахтача талаб қилди ва: «Унинг исми Яҳё бўлади», – деб ёзиб қўйди. Ҳамма ҳайрон қолди. 64 Ўша заҳоти Закариёнинг оѓзи очилиб, тилга кирди. У Худони улуѓлаб гапира бошлади. 65 Атрофда яшовчиларнинг ҳаммасини ваҳима босди. Бу ҳақдаги овоза бутун тоѓлик Яҳудия ўлкасига ёйилиб, оѓизга тушиб кетди. 66 Ҳшитган барчанинг фикри булар билан банд бўлиб: «Ажабо, бу бола ким бўлар экан?» – деб юришди. Чунки Худованднинг қўли унда намоён эди. 67 Чақалоқнинг отаси Закариё Муқаддас Руҳга тўлиб, башорат қилиб деди: 68 «Ўз халқини йўқлаб, асоратдан қутқарган Раббимиз Исроилнинг Худовандига ҳамду санолар! 69 У қули Довуд хонадонидан чиққан Қудратли Нажоткорни берди бизга; 70 Қадимдан муқаддас пайѓамбарлар орқали сўзлаганига мувофиқ, 71 У барча ашаддий душманларимиз қўлидан бизни қутқаргай. 72 Ота-бобомизларга марҳамат айлаб, Улар-ла қилган муқаддас аҳдини ёдлади. 73 Отамиз Иброҳимга қасамёд қилганига кўра, У ёвларимиз қўлидан бизни қутқариб, 74 Умримиз борича Ўз паноҳида бехатар сақлаб, 75 Муқаддаслик ва солиҳлик ила Ўзига хизмат қилмоѓимизга илож топажак. 76 Сен ҳам, эй чақалоқ, Ҳақ Таолонинг пайѓамбари деб ном оласан. Зеро сен Раббимиз олдида юриб, У қадам босар йўлни муҳайё қилурсан. 77 Унинг халқига гуноҳлари афв бўлиб, Нажот топажакларини англатарсан. 78 Зеро Худойимиз меҳр-шафқати ила Юксакликдан нажот тонги ёришди, Уфқимизни равшан қилиб юборди. 79 Зулматда, ўлим соясида ўтирганларга зиёсин сочди, Оёқларимизни эса тинчлик йўлига бурди». 80 Шундай қилиб, бола Яҳё улѓайиб ва руҳан қувватланиб, Исроилга кўринадиган кунигача чўл-саҳроларда бўлди.

Луқо 2

1 Ўша кунларда Қайсар Август, бутун Рим дунёсидаги аҳоли рўйхатга олинсин, деган фармон чиқарди. 2 Шундай қилиб, Сурияда Квириний ҳокимлик қилганда илк бор рўйхатга олиш содир бўлди. 3 Ҳар ким рўйхатдан ўтиш учун ўз шаҳрига борди. 4 Шунингдек, Юсуф ҳам Жалиланинг Носира шаҳридан Яҳудияга, Довудлар шаҳри Байтлаҳмга борди. Чунки у Довуд насаби ва хонадонидан эди. 5 У ўзига унаштирилган қиз, ҳомиладор Марям билан бирга рўйхатдан ўтмоқчи бўлди. 6 Улар ўша ерда бўлганларида эса Марямнинг ой-куни тўлди. 7 У ўзининг тўнѓич ўѓлини туѓди. Уни йўргаклаб, охурга ётқизиб қўйди, чунки мусофирхонада уларга жой йўқ эди. 8 Ўша юртда чўпонлар бор эди. Улар тунда сурувларини пойлаб, далада тунар эдилар. 9 Тўсатдан Худованднинг фариштаси уларнинг олдида пайдо бўлди ва илоҳий нур уларнинг кўзларини қамаштирди. Бу даҳшат чўпонларни ваҳимага солди. 10 – Қўрқманглар! – деди уларга фаришта. – Мен сизларга эл-халқни чексиз қувонтиражак Хушхабарни келтирдим. 11 Бугун Довудлар шаҳрида сизлар учун Халоскор туѓилди. У Раббимиз – Масиҳдир. 12 Мана, сизларга Унинг белгиси: йўргакланган, охурда ётган чақалоқни топасизлар. 13 Бирданига фаришта ёнида лак-лак самовий қўшинлар бўй кўрсатди. Улар Худога ҳамду сано айтишарди: 14 «Самодаги Худога ҳурмату иззат, Ердаги бандаларга тинчлигу марҳамат!» 15 Фаришталар улар олдидан осмонга кўтарилган замон, чўпонлар ўзаро сўз қотдилар: – Қани, келинглар, Байтлаҳмга бориб, Худованд бизга билдирган бу воқеани кўрайлик! 16 Улар югура боришиб, Марям, Юсуф ва охурда ётган чақалоқни топдилар. 17 Кўришибоқ, чақалоқ ҳақида ўзларига айтилган башоратдан сўзладилар. 18 Ҳамма эшитганлар чўпонларнинг гапига жуда ҳайрон бўлишди. 19 Марям эса бу сўзларнинг барини дилига тугиб олиб, чуқур ўйлаб юрди. Охири чўпонлар: 20 – Биз ҳамма нарсани айни айтилганидек топдик, – деб, эшитиб кўрганлари учун Худога ҳамду сано ўқиб, қайтдилар. 21 Орадан саккиз кун ўтиб, чақалоқни суннат қилмоқ лозим бўлди. Марям ҳомиладор бўлишидан олдин фаришта унга буюрганидай, боланинг исмини Исо қўйдилар. 22 Мусонинг Қонунида баён этилган чилла даври тамом бўлгач, Худовандга баѓишлаш учун Исони Қуддусга олиб келдилар. 23 Чунки Худованд Қонунида: «Туѓилган ҳар бир тўнѓич ўѓил Худовандга баѓишлансин», деб битилган. 24 Яна Худованд Қонунида айтилишича, улар «иккита мусича ёки иккита каптар палапонини» қурбон қилишга ният қилдилар. 25 Ўша вақтда Қуддусда Шимъўн номли бир одам бор эди. У солиҳ ва диндор бўлиб, Исроилнинг тасалли топиш замонини интизор бўлиб кутар эди. Муқаддас Руҳ эса унга ёр эди. 26 Муқаддас Руҳ унга: «Сен Худованд юборган Масиҳни кўрмагунингча, ўлмайсан», деб илҳом берган эди. 27 Шундай қилиб, Шимъўн Муқаддас Руҳ таъсирида маъбадга борди. Исонинг отасию онаси Илоҳий Қонунда буюрилган маросимларни ижро қилайлик, деб чақалоқни ичкари олиб кирганларида, 28 Шимъўн чақалоқни қучоѓига босиб, Худони улуѓлаб деди: 29 «Ҳой Ҳгам, Сен айтган сўзингга мувофиқ, Қулингга энди тинч жавоб бергайсан. 30 Зероки ўз кўзим-ла кўролдим 31 Барча эллар учун ҳозирлаган нажотинг, 32 Турли элу халқларга илоҳий нур сочувчи, Халқинг Исроилга эса шараф келтирувчи нажотинг». 33 Исонинг отаси Юсуф ва онаси У ҳақда айтилган бу сўзларга ҳайрон бўлишди. 34 Шимъўн уларни дуо қилиб, Исонинг онаси Марямга деди: – Мана шу ётган гўдак Исроилда кўпларнинг қулаши ҳамда юксалишига сабабчи бўлади, илоҳий синоат деб кўп қаршилик қўзѓайди. 35 Сенинг қалбингга ҳам бу тиѓ санчилар, кўпларнинг қалбидаги фикр-хаёли ҳам ошкор бўлиб қолар. 36 У ерда Ошер қабиласидан Фануилнинг қизи Анна исмли жуда кекса бир пайѓамбар аёл ҳам бор эди. У ёш эр кўриб, етти йилда тул қолган эди. 37 Саксон тўрт ёшар бева энди маъбаддан ҳеч айрилмасди, рўза тутарди, кечаю кундуз тоат-ибодат қилиб, Худо хизматида эди. 38 Шу онда у ҳам яқинлашиб, Худовандни мадҳ этганча Қуддуснинг нажот кунига кўз тикиб юрганларнинг ҳаммасига бу бола ҳақида сўзлай бошлади. 39 Юсуф билан Марям Худованд Қонунида буюрилган бутун удумларни бажо келтиргандан кейин Жалилага, ўз шаҳарлари Носирага қайтиб бордилар. 40 Бола эса ўсиб, ҳикматга бой ва руҳан бақувват бўла борган сайин, Худонинг инояти Унда намоён бўлар эди. 41 Исонинг ота-онаси ҳар йили Фисиҳ байрамида Қуддусга борар эдилар. 42 Исо ўн икки ёшга тўлганда, улар яна одатдагидай байрам учун Қуддусга бордилар. 43 Байрам кунлари тамом бўлиб, улар уйга қайтар эканлар, ўсмир Исо Қуддусда қолди. Исонинг ота-онаси эса буни пайқамадилар. 44 У бошқалар билан бирга келяпти, деб ўйладилар. Бир кунлик йўл юришгач, қариндош билан танишлари орасида Исони қидира бошладилар. 45 Уни тополмай, қидира-қидира Қуддусга қайтдилар. 46 Уч кундан сўнг Уни маъбаддан топдилар. У муаллимлар орасида ўтириб, уларни тинглар ва ҳам саволлар берар эди. 47 Уни тинглаётганлар бари Унинг фаҳм-идрокига ва бераётган жавобларига ҳайрон эдилар. 48 Ота-онаси Уни кўриб, ажабландилар. Онаси Унга: – Болам, нега бизни бундай овора қилдинг? Мана, отанг билан мен жуда қайѓуриб Сени қидириб келяпмиз, – деди. 49 Исо уларга: – Мени қидиришингизнинг нима кераги бор эди? Ёки Отамнинг ишлари билан машѓул бўлишим кераклигини билмас эдингизми? – деди. 50 Аммо улар Унинг айтган сўзларини тушунмадилар. 51 Исо улар билан бирга жўнаб, Носирага қайтиб келди. Уларга итоатли бўлиб юрди. Онаси эса бу гапларнинг ҳаммасини дилига тугиб олди. 52 Шундай қилиб, Исо заковатда ҳам, ёшда ҳам улѓайиб бориб, Худо ва бандаларининг меҳрини қозонар эди.

Луқо 3

1 Қайсар Тибериус салтанатининг ўн бешинчи йили эди. Яҳудияда Пўнтий Пилат, Жалилада Ҳирод, Итурея билан Трахонит вилоятларида унинг укаси Филип, Авилина юртида эса Лисаний ҳокимлик қилар эдилар. 2 Ҳанан ва Каяфа олий руҳоний лавозимида эдилар. Ўша вақтда саҳрода яшаётган Закариёнинг ўѓли Яҳёга Худо каломи келди. 3 Яҳё Ўрдун дарёси атрофидаги бутун юртларни кеза бошлади, халқни тавба-тазарру қилишга ва гуноҳлари кечирилиши учун сувга чўмиб имон келтиришга чорлади. 4 Бу воқеа худди Ишаъё пайѓамбарнинг китобида битилган оятга тўѓри келади: «Мана, чўлда нидо янграмоқда: Худованд йўлини тайёрлангиз, Равон айлангиз сўқмоқларин! – дея. 5 Неки сой бор, тўлажак лим-лим, Ҳар тоѓу тош чўкажак бир қур. Қинѓир-қийшиқ йўллар ростланиб, Паст-баландликлар текис бўлур, 6 Ҳар бир башар Худо нажотин кўрур». 7 Яҳё ўз ҳузурида сувга чўмиб имон келтириш учун келаётган халқ оммасига хитоб қилди: – Ҳой илонлар зоти-ей! Бошингизга келаётган Худо ѓазабидан қочишни сизларга ким уқтирди? 8 Бундан буён тавба қилганингизга яраша самара беринглар! Ўзингизча: Отамиз Иброҳим, деб ўйлаб ўтирманглар. Мен сизларга: Худо шу тошлардан Иброҳимга авлод тиклашга қодир, деяпман. 9 Ҳозирдан дарахтлар илдизида болта ётибди-ку. Ҳнди яхши мева бермаган ҳар бир дарахт кесилиб оловга ташланади. 10 Халойиқ Яҳёдан сўради: – Ундай бўлса, биз нима қилишимиз керак? 11 У жавоб бериб деди: – Кимнинг иккита уст-боши бўлса, бирини муҳтожларга берсин. Кимнинг озиқ-овқати бўлса, у ҳам шундай қилсин. 12 Солиқчилардан баъзилари ҳам сувда имон келтириш учун келиб, Яҳёдан: – Устоз, биз нима қилишимиз керак? – деб сўрашди. 13 Яҳё: – Сизларга буюрилганидан ортиѓини талаб қилманглар, – деб жавоб берди. 14 Баъзи бир аскарлар ҳам ундан: – Хўш, бизлар нима қилишимиз керак? – деб сўрадилар. Яҳё уларга: – Ҳеч талончилик қилманглар, ҳеч кимнинг ҳақини еманглар, ўз маошингиз билан қаноатланиб юринглар, – деди. 15 Халойиқ умидвор бўлиб, Яҳё ҳақида: «Бу Масиҳ эмасмикин?» – деб кўнгилдан ўтказиб турар эди. 16 Яҳё эса ҳаммага жавобан деди: – Мен сизларни сувгагина чўмдириб юрибман. Лекин бундан сўнг мендан қудратли Киши келмоқда, мен Унинг чориқ ипларини ечишга ҳам муносиб эмасман. У сизларни Муқаддас Руҳга ва оташга чўмдиради. 17 Унинг паншахаси қўлида тайёр турибди, У Ўз хирмонини шопириб ташлайди: буѓдойни Ўз омборига тўплаб, сомонни эса сўнмас ўтда ёндириб юборади. 18 Яҳё яна кўп нарсалар хусусида халойиққа насиҳат қилиб, Хушхабарни баён этар эди. 19 Вилоят ҳокими Ҳирод ҳам Яҳё тарафидан фош бўлиб қолди. Чунки у ўз укасининг хотини Ҳиродияни олган ва бошқа бир қатор ёмонликлар ҳам қилган эди. 20 Шундай қилиб, Ҳирод қилѓиликлари етмагандай, бунинг устига Яҳёни зиндонга қаматиб қўйди. 21 Барча халойиқ сувга чўмиб имон келтираётган вақтда, Исо ҳам сувга чўмди. У ибодат қилиб турганда осмон очилиб кетди 22 ва Муқаддас Руҳ жисм тусини олиб, каптар шаклида Унинг устига тушиб келди. Осмондан эса: «Сен Менинг севикли Ўѓлимсан, Сендан мамнунман», – деган садо келди. 23 Исо Ўз хизматини бошлаган вақтда ўттиз ёшлар чамасида эди. У Юсуфнинг ўѓли ҳисобланар эди. Юсуф эса – Ҳли ўѓли, 24 Маттот ўѓли, Левий ўѓли, Малкий ўѓли, Янай ўѓли, Юсуф ўѓли, 25 Маттатиё ўѓли, Омўс ўѓли, Наҳум ўѓли, Ҳесли ўѓли, Нагай ўѓли, 26 Маҳат ўѓли, Маттатиё ўѓли, Шимъий ўѓли, Йўсеҳ ўѓли, Йўдо ўѓли, 27 Юҳанно ўѓли, Резо ўѓли, Зарубобил ўѓли, Шаълтиэл ўѓли, Нерий ўѓли, 28 Малкий ўѓли, Аддий ўѓли, Қосам ўѓли, Ҳлмодам ўѓли, Ѓер ўѓли, 29 Йўшуа ўѓли, Илъазар ўѓли, Ёрим ўѓли, Маттот ўѓли, Левий ўѓли, 30 Шимъўн ўѓли, Яҳудо ўѓли, Юсуф ўѓли, Юнус ўѓли, Ҳлёқим ўѓли, 31 Малиё ўѓли, Манно ўѓли, Маттато ўѓли, Натан ўѓли, Довуд ўѓли, 32 Ишай ўѓли, Обид ўѓли, Бўаз ўѓли, Салмўн ўѓли, Наҳшўн ўѓли, 33 Аминадоб ўѓли, Ром ўѓли, Ҳасрўн ўѓли, Парас ўѓли, Яҳудо ўѓли, 34 Ёқуб ўѓли, Исҳоқ ўѓли, Иброҳим ўѓли, Тераҳ ўѓли, Наҳўр ўѓли, 35 Саруѓ ўѓли, Раѓу ўѓли, Фалаж ўѓли, Ҳавер ўѓли, Шалаҳ ўѓли, 36 Қенан ўѓли, Арпахшод ўѓли, Сом ўѓли, Нуҳ ўѓли, Ламак ўѓли, 37 Матушалоҳ ўѓли, Ҳанўх ўѓли, Ёред ўѓли, Маҳолалил ўѓли, Қенан ўѓли, 38 Ҳнўш ўѓли, Шит ўѓли, Одам ўѓли, Худо ўѓли эди.

Луқо 4

1 Исо Муқаддас Руҳга тўлган ҳолда Ўрдун дарёсидан қайтиб келди. У Муқаддас Руҳнинг таъсирида саҳрода айланиб юриб, 2 қирқ кун иблис томонидан васвасага солинди. У бу кунларда ҳеч нарса емай, охирида оч қолди. 3 Ўшанда иблис Исога: – Агар Сен Худонинг Ўѓли бўлсанг, бу тошга буюр, нонга айлансин! – деди. 4 Исо бунга жавобан: – Тавротд: «Инсон ёлѓиз нон билан эмас, балки Худонинг ҳар бир каломи билан яшайди», деб ёзилган, – деди. 5 Сўнг Исони баланд бир тоққа олиб чиқиб, иблис бир лаҳзада оламнинг барча салтанатларини Унга кўрсатди. 6 Иблис Исога деди: – Барча бу ўлкалар устидан ҳокимлик қилишни ҳамда буларнинг шон-шуҳратини Сенга бераман; улар менга топширилган ва мен истаганимга бераман. 7 Ҳнди Сен менга сажда қилсанг бас, ҳаммаси Сеники бўлади. 8 Исо жавоб бериб: – Йўқол олдимдан шайтон! Тавротд: «Ҳганг Худовандга сажда қил, биргина Унга итоатда бўл», деб ёзилган, – деди. 9 Кейин иблис Исони Қуддусга олиб борди. Уни маъбаднинг тепасига турѓизиб, шундай деди: – Агар Сен Худонинг Ўѓли бўлсанг, Ўзингни бу ердан пастга ташла-чи. 10 Чунки шундай битилгани бор: «У Ўз фаришталарига сен ҳақда амр этгай, Токи сени асраб қолсинлар. 11 Улар сени қўлларида кўтариб кетар, Оёѓинг ҳам тошга қоқилмагай». 12 Исо иблисга жавобан: – Яна: «Ҳганг Худовандни синама», деб ёзилгани ҳам бор, – деди. 13 Иблис эса барча васвасаларини тамом қилгандан кейин вақтинча Исодан узоқлашди. 14 Исо Муқаддас Руҳ қудратида Жалилага қайтиб келди. У ҳақда мамлакат бўйлаб овоза тарқалди. 15 Яҳудийлар ибодатхоналарида таълим бергани сари, ҳамма Унинг дуосини қилди. 16 Сўнг Исо ўсиб тарбияланган жойи Носирага борди. Ўз одати бўйича шанба кунида ибодатхонага кириб, тиловат қилиш учун ўрнидан турди. 17 Унга Ишаъё пайѓамбарнинг китобини узатдилар. У китобни очиб, қуйидаги оят ёзилган жойни топди: 18 «Худованднинг Руҳи Менга ёр. У Мени муқадда мой-ла мойлади. Бечораларга мужда етказмоқ учун, Дилабгорларга шифо бермоқ учун, Асирга: озод бўлгил, Кўрга: очилсин кўзинг, демоқ-чун, Мазлумга эркинликни эълон этиб, 19 Марҳамат йили бўлгай, демоқ-чун, Худованд Мени юборди». 20 Кейин Исо китобни ёпиб, хизматкорга бериб, ўтирди. Ибодатхонадаги барчанинг кўзи Унга тикилди. 21 Исо уларга сўзлай бошлади: – Сизлар эшитган калом шу бугун бажо бўлди, – деди. 22 Ҳамма Исонинг айтганларини маъқуллар эди. Унинг оѓзидан чиққан латиф сўзларга маҳлиё бўлишиб: «Юсуфнинг ўѓли эмасми Ўзи?» – деб қўяр эдилар. 23 Исо уларга деди: – Сизлар албатта: «Ҳй табиб, ўзингни ўзинг давола» деган матални эсимга туширмоқчисизлар. «Биз эшитганимиздай, Кафарнаҳумда рўй берган ишларни бу ерда, ўз юртингда ҳам қил-чи», деб айтмоқчисизлар-да. 24 Кейин Исо давом этди: – Сизларга чинини айтайин, ҳеч қандай пайѓамбар ўз юртида қабул қилинмайди. 25 Масалан, Илёс пайѓамбар даврида уч йилу олти ой осмон тутилиб, бутун мамлакатда оѓир очарчилик бўлганда, Исроилда кўп бева аёллар бор эди. 26 Аммо Илёс уларнинг биронтасига юборилмай, фақатгина Сидўн диёридаги Зорафат шаҳрида яшовчи бир бевага юборилган эди. 27 Худди шу сингари Ҳлиша пайѓамбарнинг даврида ҳам Исроилда кўп моховлар бор эди. Аммо буларнинг биронтаси соѓаймаган бўлса-да, фақатгина суриялик Наоман соѓайиб қолди, – деди. 28 Йиѓилган жамоат буларни эшитиб, ҳаммалари қаттиқ ѓазабланиб кетишди. 29 Ўринларидан туриб, Исони шаҳардан ташқарига ҳайдаб чиқаришди-да, Уни ташлаб юбориш учун ўз шаҳарлари қурилган тепанинг четига олиб боришди. 30 Лекин Исо уларнинг орасидан ёриб ўтиб, кўздан ѓойиб бўлди. 31 Исо Жалиланинг Кафарнаҳум шаҳрига келиб, шанба кунларида халққа таълим берадиган бўлди. 32 Халқ эса Исонинг таълимотига ҳайрон қолди, чунки Унинг сўзида куч-қудрат бор эди. 33 Шаҳарнинг ибодатхонасида жинга чалинган, ёмон руҳли бир одам бор эди. У баланд овоз билан бақириб: 34 – Қўйсанг-чи, носиралик Исо! Бизлар билан нима ишинг бор? Сен бизни ҳалок қилгани келдинг-ку! Сенинг кимлигингни биламан: Сен Худонинг Азизисан! – деди. 35 – Жим бўл ва бу одамдан чиқиб кет! – деди Исо жинга дўқ уриб. Жин эса бу одамни ҳамманинг кўз ўнгида ерга қулатди-да, унга ҳеч қандай зарар етказмай, чиқиб кетди. 36 Ҳаммани ваҳима босди. Халқ ўзаро мулоҳаза қилиб: «Бу қандай гап экан? У ёмон руҳларга ҳам куч-қудрат ва ҳокимлик билан буюради, улар эса чиқиб кетади!» – дейишар эди. 37 Шундай қилиб, Исо ҳақидаги шов-шув ён-атрофга овоза бўлди. 38 Исо ибодатхонадан чиқиб Симуннинг уйига кирди. Симуннинг қайнонаси оѓир иситмада қийналиб ётган эди. Исога касални кўриб қўйишни илтимос қилишди. 39 Исо аёлнинг ёнига келиб, иситмани койиб қўйди. Иситма эса ўша заҳоти аёлни тарк этди. У турибоқ, уларга хизмат қилишга тутинди. 40 Қуёш ботаётган чоѓ, ҳамма турли хасталикларга йўлиққан одамларини Исонинг ҳузурига келтиришарди. Исо қўлларини ҳар бирига тегизиб уларга шифо берарди. 41 Жинлар эса: «Сен Худонинг Ўѓли – Масиҳсан!» – деб бақирганларича, кўп одамларни тарк этардилар. Исо жинларга дўқ уриб, гапиришларига монелик қиларди. Чунки улар Унинг Масиҳлигини биларди. 42 Кундуз бўлгач, Исо уйдан чиқиб хилват жойга тортиниб кетди. Халқ эса Уни қидириб топиб, ташлаб кетмасликни сўраб ёлворди. 43 Исо уларга: – Мен Худо салтанати тўѓрисидаги Хушхабарни бошқа шаҳарларга ҳам етказишим фарз, Мен шунинг учун юборилганман, – деди. 44 Шундай қилиб, Исо Жалила юртининг ибодатхоналарида воизлик қилиб юрди.

Луқо 5

1 Бир куни Исо Генисарет кўли ёқасида турганда, халойиқ Худонинг каломини тинглаш учун Унинг ҳузурида тирбанд эди. 2 Исо кўл қирѓоѓида турган икки қайиқни кўрди. Балиқчилар шу орада қайиқдан чиқиб, тўрларини юваётган эдилар. 3 Қайиқлардан бири Симуннинг қайиѓи эди. Исо унга тушиб, қирѓоқдан бир оз нарироқ сузиб боришни Симундан илтимос қилди. Сўнг ўтириб, қайиқ ичидан халққа таълим беришга тушди. 4 Насиҳатларини тугатиб, Исо Симунга: – Чуқурроқ сувларга сузиб бориб, ўлжа учун тўрларингизни ташланглар, – деди. 5 Симун жавоб бериб: – Устоз, бизлар тун бўйи уриниб, ҳеч нарса тутолмадик. Лекин Сенинг сўзинг бўйича тўрни ташлайман, – деди. 6 Улар Исонинг айтганини қилгач, жуда кўп балиқ овладиларки, ҳатто тўрлари йиртилиб кетди. 7 Улар бошқа қайиқдаги ўртоқларига ёрдам беришлари учун ишора қилдилар. Ўртоқлари келиб, иккала қайиқни чўкар даражада тўлдириб олдилар. 8 Симун Бутрус буни кўрди-да, Исонинг тизига чўккалаб: – Ё Раббий! Менинг олдимдан кетгин, чунки мен гуноҳкор инсонман, – деди. 9 Улар тутган бундай мўл балиқ овидан ўзини ва у билан бирга бўлганларнинг ҳаммасини ваҳима босган эди. 10 Симуннинг шериклари Забадий ўѓиллари Ёқуб билан Юҳанно ҳам ваҳимага тушишган эди. Исо Симунга қараб: – Қўрқма, бундан буён инсонларни овлайсан, – деди. 11 Улар иккита қайиқни қирѓоққа тортдилар ва ҳаммасини қолдириб, Исонинг ортидан эргашдилар. 12 Исо бир шаҳарда бўлганда, бутун танаси мохов бўлган бир киши келиб қолди. У Исони кўриб, юз тубан ерга ташланди-да: – Ҳй Ҳазрат, агар истасанг, мени моховликдан поклай оласан, – деб ялинди. 13 Исо қўлини узатди ва унга тегизиб: – Истайман, пок бўл! – деб қўйди. Моховлик эса ўша заҳоти ундан ариди. 14 Исо унга буни ҳеч кимга айтмасликни тайинлади. Унга: – Бориб ўзингни руҳонийга кўрсат, дардинг ариганини тасдиқлатиш учун Мусо пайѓамбар амр этган қурбонликларни келтириб бер; бундан ҳаммага далолат бўлсин, – деди. 15 Шу билан Исо ҳақидаги гап-сўз яна кўпроқ ёйилиб кетди. Тумонат халойиқ Уни тинглаш ва ўзларининг дардларидан фориѓ бўлиш учун Унинг олдига йиѓилиб келар эди. 16 У эса гоҳо-гоҳо хилват жойларга чекиниб, ибодат қилар эди. 17 Исо таълим бераётган кунларнинг бирида Жалила билан Яҳудия юртларининг ҳар бир қишлоѓидан ҳамда Қуддусдан фарзийлар ва Таврот тафсирчилари келди. Улар ўтириб тинглар эканлар, хасталарни шифоловчи илоҳий куч Исода намоён бўлаётган эди. 18 Кимсалар тўшакда шол бир одамни олиб келдилар. Уни уйга, Исонинг олдига олиб киришга уриндилар. 19 Лекин одам кўплигидан бунинг иложини тополмай, уйнинг томига чиқиб, томни ёриб, шолни тўшаги билан ўртага, Исонинг олдигаёқ туширдилар. 20 Исо уларнинг эътиқодини кўриб: – Ҳй одам боласи, сенинг гуноҳларинг кечирилди, – деди. 21 Уламолар ва фарзийлар эса: «Куфрлик қилаётган бу Одам ким экан? Ёлѓиз Худодан бошқа гуноҳларни ким кечира олади?» – деб мулоҳаза юрита бошладилар. 22 Исо уларнинг мулоҳазаларини сезиб, бунга жавобан: – Сизлар кўнгилда нималарни мулоҳаза қиляпсизлар? – деди. 23 – Нимани айтиш осонроқ: Гуноҳларинг кечирилди, деб айтишми, ёки: ўрнингдан туриб юра қол, деб айтишми? 24 Лекин Инсон Ўѓлининг ер юзида гуноҳларни кечириш қудрати борлигини ҳам билиб қўйинглар! Шундай дейиши билан Исо шол одамга қайрилиб: – Сенга айтаман: Ўрнингдан тур, тўшагингни ол-да, уйингга юр! – деди. 25 Шол ўша заҳоти ҳамманинг кўз ўнгида ўрнидан туриб кетди, ўзи ётган тўшагини олиб, Худони улуѓлаб уйига кетди. 26 Ҳаммани ваҳима босди. Худони олқишлар эканлар: – Биз ажиб ишлар кўрдик-да бугун, – дедилар қаттиқ қўрқиб. 27 Шундан сўнг Исо у ердан чиқиб, солиқ йиѓадиган жойда ўтирган Левий номли солиқчини кўриб қолди, унга: – Менинг орқамдан юр! – деди. 28 У ўрнидан турди, ҳамма нарсасини қолдириб, Исонинг кетидан эргашди. 29 Сўнгра Левий ўз уйида Исо шарафига катта зиёфат берди. Улар билан бирга еб-ичиб ўтирганлар орасида оддий халқдан талай киши ва кўпгина солиқчилар бор эди. 30 Дин олимлари ва фарзийлар эса зорланиб, Исонинг шогирдларига: – Нега сизлар солиқчию гуноҳкорлар билан бирга еб-ичиб ўтирибсизлар? – дейишди. 31 Исо уларга шундай жавоб берди: – Соѓлар эмас, беморлар табибга муҳтождир. 32 Мен тақводорларни эмас, гуноҳкорларни тавбага чақиргани келганман. 33 Яна Унга дедилар: – Мана, Яҳёнинг шогирдлари тез-тез рўза тутиб ибодат қилишади, фарзийларнинг шогирдлари ҳам худди шундай қилишади. Сенинг шогирдларинг-чи, нега еб-ичиб юрибдилар? 34 Исо уларга деди: – Куёв даврада бўлган вақтда тўй аҳлини рўза тутишга мажбур қилиб бўлармикин? 35 Бироқ куёв улардан жудо бўлган кунлар келади, ана ўшанда рўза тутадилар. 36 Исо уларга бир масални ҳам айтиб берди: – Ҳеч ким янги кийимдан йиртиб олиб, эски кийимга ямоқ солмайди. Акс ҳолда янги кийим йиртиқ-ямоқ бўлади ва янги кийимдан олинган ямоқ ҳам эски кийимга тўѓри келмайди. 37 Шунингдек, ҳеч ким янги шаробни эски мешга қуймайди. Чунки янги шароб мешни йиртади, шароб тўкилади ва меш ҳам нобуд бўлади. 38 Аксинча, янги шаробни янги мешга қуйиш керак. [Шунда у ҳам, бу ҳам сақлаб қолинади.] 39 Ҳеч ким эски шаробни сипқирар экан, янгисини истамайди. «Ҳскиси ширин», – деб ўтираверади.

Луқо 6

1 Фисиҳ байрамидан кейинги биринчи шанбада Исонинг ѓалла даласидан ўтишига тўѓри келди. Унинг шогирдлари бошоқларни узиб, кафтга уқалаб еяётган эдилар. 2 Баъзи фарзийлар эса уларга деди: – Нега сизлар дам олиш кунида қилиш мумкин бўлмаган ишни қиляпсизлар? 3 Исо уларга шундай жавоб берди: – Наҳотки сизлар Довуд билан унинг ҳамроҳлари оч қолганда нималар қилганини ҳеч ўқимаган бўлсангиз? 4 Довуд Худонинг уйига кириб, фақат руҳонийларгина ейиши мумкин бўлган бахшида нонларни олиб еб, ҳамроҳларига ҳам берган эди. 5 Кейин Исо уларга деди: – Инсон Ўѓли дам олиш кунининг ҳам ҳокимидир. 6 Бошқа шанба кунида ҳам Исо ибодатхонага кириб таълим беришга тушди. У ерда ўнг қўли қуриб қолган бир одам бор эди. 7 Уламолар билан фарзийлар Исони айблаш учун бирон важ топиш мақсадида, У шанба кунида ҳам одамни соѓайтирармикан, деб Уни кузатиб турдилар. 8 Исо бўлса, уларнинг фикрларини билиб, қўли шол одамга: – Ўрнингдан туриб ўртага чиқ! – деб буюрди. У ўртага чиқди. 9 Исо ҳаммага хитоб қилиб деди: – Мен сизларга савол берай: дам олиш кунида нима қилиш лозим – яхшиликми ёки ёмонликми? Жонни халос қилишми ёки ҳалок қилишми? Улар индамадилар. 10 Исо уларга бирин-кетин кўз югуртирди-да, у одамга: – Қўлингни узат! – деди. У одам шундай қилиши биланоқ шол қўли бошқа қўлидай соппа-соѓ бўлиб қолди. 11 Бошқалар эса жазаваланиб, Исони нима қилсак экан, деб ўзаро фикрлаша бошладилар. 12 Ўша кунларда Исо ибодат учун тоққа чиқди ва кечани Худога ибодат қилиш билан ўтказди. 13 Тонг ёришгач, шогирдларини ёнига чақирди ва ораларидан қуйидаги ўн икки кишини танлаб, ҳаворий қилиб тайинлади: 14 У Бутрус деб ҳам юритган Симун, унинг укаси Идрис, Ёқуб, Юҳанно, Филип, Бартолмей, 15 Матто, Тўма, Алфей ўѓли Ёқуб, ватанпарвар деб танилган Симун, 16 Ёқуб ўѓли Яҳудо ва кейинчалик хиёнат қилган Яҳудо Ишқариёт. 17 Шундан сўнг Исо улар билан бирга пастга тушиб, ясси бир жойда тўхтади. Унинг кўплаб шогирдлари, шунингдек, бутун Яҳудиядан, Қуддусдан, Тир ва Сидўн соҳилларидан келган жуда катта оломон 18 Исони тинглаш ва ўз хасталикларидан фориѓ бўлиш учун у ерга тўпланган эдилар. Ёмон руҳлардан азият тортганлар ҳам келиб, шифо топар эдилар. 19 Бутун халқ Унга қўл тегизиш илинжида интилар эди, чунки Ундан ҳаммани соѓайтирадиган шифобахш бир куч чиқар эди. 20 Исо кўзларини шогирдларига тикиб, деди: «Ҳй камбаѓаллар, саодатлисиз! Чунки Худонинг Шоҳлиги сизникидир. 21 Ҳй ҳозир оч-юпунлар, саодатлисиз! Чунки сиз тўқ бўлажаксизлар. Ҳй ҳозир йиѓлаётганлар, саодатлисиз! Чунки сизга севинч кулгиси келур. 22 Инсон Ўѓлига ён босганингиз учун Одамлар сиздан нафратланса, Жамиятдан қувѓин қилиб, ҳақорат қилса, Номингизга доѓ тушириб этса бадном, Сиз барибир саодатмандсизлар! 23 Ўша кунда севининг, севинчдан ўйнанглар! Зеро сизга само мукофоти буюк бўлур. Пайѓамбарларга ҳам оталари шу йўлни тутган. 24 Лекин бойлар, ҳолингизга вой! Чунки сиз ўз ҳузурингизни олиб бўлдингиз. 25 Ҳй ҳозир тўқлар, ҳолингизга вой! Чунки сиз оч қолажаксизлар. Ҳозир кулгувчилар, ҳолингизга вой! Сиз йиѓлаб-ҳўнграйсизлар. 26 Сиз ҳақда хуш гапирса-да ҳамма инсонлар, Бу ҳолда ҳам ҳолингизга вой! Сохта пайѓамбарларга ҳам оталари шу йўлни тутган». 27 «Лекин сиз, тинглаётганларга айтаман: душманларингизни севинглар, сиздан нафратланганга яхшилик қилинглар. 28 Сизга қарѓиш ёѓдирганга дуолар ўқинг. Сизга озор берганлар учун ибодат қилинглар. 29 Бир чаккангга урганга иккинчисини ҳам тут. Тўнингни олгандан кўйлагингни ҳам аямагил. 30 Сендан сўраган ҳар кимсага бер, сеникини олгандан қайтариб беришини талаб қилма. 31 Одамлар сизларга қандай муомала қилишларини истасангизлар, сиз ҳам уларга шундай муомалада бўлинг. 32 Агар сизни севганларнигина севсангиз, қандай савоб қилган бўласизлар? Ана, гуноҳкорлар ҳам ўзларини севганларни севадилар. 33 Агар ўзингизга яхшилик қилганларгагина яхшилик қилсангиз, қандай савоб қилган бўласиз? Ана, гуноҳкорлар ҳам худди шундай қиладилар. 34 Агар сиз қайтариб олишга умид қилиб қарз берсангиз, қандай савоб қилган бўласиз? Ана, гуноҳкорлар ҳам қанча қарзлари бўлса, шунча қайтариб олиш мақсадидагина гуноҳкорларга қарз берадилар. 35 Лекин сиз душманларингизни севинг, яхшилик қилинг, ҳеч нарса тама қилмай қарз беринг. Шунда буюк мукофот олиб, Таолонинг ўѓиллари бўласизлар. Чунки Унинг Ўзи ҳам ношукурлар билан ёмон ниятлиларга нисбатан меҳрибон-ку. 36 Шундай қилиб, Отангиз раҳмдил бўлгани каби, сизлар ҳам раҳмдил бўлинглар». 37 «Бошқаларни ҳукм қилманг, сизлар ҳам маҳкум бўлмайсиз. Бошқаларни айбламанг, сизлар ҳам айбдор бўлмайсиз. Бошқаларни кечиринг, сизлар ҳам кечириласиз. 38 Бошқаларга беринг, сизларга ҳам қайтади – яхшилаб босилган, силкитилган, тўлиб-тошган ўлчов билан қўйин-қўнжингизга тўкилади. Чунки сизлар қандай ўлчов билан ўлчасангизлар, худди шундай ўлчов сизларга ҳам татбиқ этилади». 39 Исо уларга қуйидаги матални ҳам айтиб берди: «Кўр кўрни етаклаб юра олармикин? Иккаласи ҳам чоҳга тушиб кетмасмикин? 40 Ана, шогирд ўз устозидан юқори бўлмас. Аммо камолотга етгандан кейин ҳар ким ўзининг устозидай бўлур. 41 Сен нега биродарингнинг кўзидаги зирапчага қарайсан-у, лекин ўз кўзингдаги ходани сезмайсан? 42 Сен ўз кўзингдаги ходани кўрмай туриб қандай биродарингга: „Кел, биродарим, кўзингдаги зирапчани чиқарай“, дея оласан? Ҳй иккиюзламачи! Олдин ўз кўзингдан ходани чиқариб қўй, кейин биродарингнинг кўзидан зирапчани чиқаришни аниқ кўрасан». 43 «Яхши дарахт ёмон мева бермас, ёмон дарахт ҳам яхши мева бермас. 44 Ҳар бир дарахт ўз мевасидан билинур. Тиканзордан анжир терилмас, бутазордан узилмас узум. 45 Яхши одам ўзининг яхши қалб хазинасидан яхшилик чиқарур. Ёмон одам ўзининг ёмон қалб хазинасидан ёмонлик чиқарур. Одамнинг дили нимага тўлиб-тошса, тили ўшани гапирур». 46 «Нега сизлар Мени „Ё Раббим, ё Раббим“ деб чақирасиз-у, аммо айтганларимни қилмайсизлар? 47 Менинг олдимга келган ва сўзларимни эшитиб, бажо келтирган ҳар бир кишининг кимга ўхшашлигини сизларга уқтирай: 48 У уй қураётганда қазиб чуқур қилган ва пойдеворини тош устига ўрнатган одамга ўхшайди. Сел тошиб, ўша уйни сув босибди-ю, лекин уйни қўзѓатолмабди. Чунки у тош устига маҳкам ўрнатилган экан. 49 Лекин сўзимни эшитиб, унга амал қилмаган киши уйини тупроқ устига, пойдеворсиз қурган одамга ўхшайди. У уйни сув босган ҳамон қулаб тушибди, унинг харобалиги эса қўрқинчли бўлибди».

Луқо 7

1 Исо Ўзини тинглаб турган халққа бу сўзларини айтиб бўлганидан кейин, Кафарнаҳум шаҳрига кирди. 2 У ерда бир юзбошининг жуда азиз хизматкори касал бўлиб, ўлим тўшагида ётган эди. 3 Юзбоши Исодан хабардор бўлиб, У келиб хизматкорини даволасин, деб илтимос қилиш учун яҳудийларнинг оқсоқолларини Унинг ҳузурига юборди. 4 Улар Исонинг ёнига келгач, бир самимий ўтинч билан: – У Сенинг шафоатингга муносибдир. 5 У халқимизни севади, бизга ҳатто ибодатхона ҳам қуриб берган, – дейишди. 6 Исо улар билан бирга кетди. У уйга яқинлашиб қолганда, юзбоши Исога бу гапларни айтгани дўстларини пешвоз чиқарди: – Ҳй Ҳазрат, овора бўлма! Кулбамга оёқ босишинг учун муносиб эмасман. 7 Шунинг учун Сенинг олдингга боришни ҳам ўзимга лойиқ кўрмадим. Сен биргина сўз айтсанг, бас, хизматкорим соѓайиб кетади. 8 Чунки мен ҳам буйруққа тобе одамман, шунингдек, менинг ихтиёримда ҳам аскарлар бор. Бирисига «кет» десам, кетади, бошқасига «кел» десам, келади; бирон хизматкоримга «шуни қил» десам, қилади. 9 Исо бу сўзларни эшитгач, юзбошига ҳайрон қолди. У ўгирилиб, орқасидан эргашиб келаётган халойиққа: – Сизларга шуни айтиб қўяй, Мен бундай зўр эътиқодни Исроилда ҳам топганим йўқ, – деди. 10 Юборилганлар уйга қайтиб келишганда, бемор хизматкорни тузалган ҳолда кўрдилар. 11 Орадан кўп ўтмай, Исо Наин деган шаҳарга кетди. Кўплаб шогирдлари ва анча халқ У билан бирга юришар эди. 12 Исо шаҳарнинг дарвозасига яқинлашганда, бир бева аёлнинг яккаю ягона ўѓли ўлигини кўтариб чиқаётган эдилар. Тумонат шаҳар аҳолиси у аёлни ўраб олган эди. 13 Раббимиз Исо онани кўргач, унга раҳми келиб: – Йиѓлама! – деди. 14 У ёндашиб, тобутга қўл тегизди. Тобуткашлар тўхтаб қолишди. Исо ўликка: – Ҳй йигит, сенга айтяпман: тур ўрнингдан! – деди. 15 Ўшанда ўлик ростланиб ўтирди-да, гапира бошлади. Исо уни онасига топширди. 16 Ҳаммани ваҳима босди. «Орамизда буюк пайѓамбар пайдо бўлди, Худо Ўз халқини йўқлаб келди», – деганларича, Худони олқишлар эдилар. 17 Шу тариқа Исонинг донѓи бутун Яҳудия ҳамда ён-атрофдаги жойларга тарқалди. 18 Яҳёнинг шогирдлари бу бўлиб ўтган воқеалар ҳақида устозларига хабар беришди. 19 Шунда Яҳё шогирдларидан иккитасини чақириб: «Келадиган Қутқарувчи Сенмисан, ёки биз бошқасини кутайликми?» – деб сўраш учун уларни Исонинг олдига юборди. 20 Улар Исонинг олдига келиб: – Бизни Яҳё пайѓамбар юборди. У Сендан: «Келадиган Қутқарувчи Сенмисан, ёки биз бошқасини кутайликми?» деб сўраяпти, – дейишди. 21 Нақ шу пайтда Исо турли хасталик ва иллатларга мубтало ва ёвуз руҳларга чалинган талай халққа шифо бериб, кўпгина кўрнинг кўзини ҳам очиб юрган эди. 22 Исо Яҳёнинг шогирдларига жавобан деди: – Боринглар, кўриб эшитаётганларингизни Яҳёга билдиринглар: кўрлар кўряпти, чўлоқлар юряпти, моховлар тузаляпти, карлар эшитяпти, ўликлар тириляпти ва бечоралар Хушхабарни эшитяптилар. 23 Мени деб васвасага тушмаган бахтлидир! 24 Яҳёнинг хабарчилари кетгандан кейин, Исо халққа қарата Яҳё тўѓрисида гапира бошлади: «Саҳрога нима кўргани бордингизлар? Шамолда ҳилпираб турган қамишними? 25 Ахир, нима кўргани бордингизлар? Башанг кийинган одамними? Бироқ башанглар, нашъаларда яшовчилар подшоҳларнинг саройида бўлади-ку! 26 Ахир, нима кўргани бордингизлар? Пайѓамбарними? Ҳа, сизларга ростини айтсам, пайѓамбардан ҳам улуѓини кўрдингизлар. 27 Бу киши ҳақида Тавротда шундай ёзилган: „Мен Сендан аввал Ўз элчимни юборарман, У Сенинг олдингда йўл ҳозирлаб юрар“. 28 Сизларга айтаманки, аёл зотидан туѓилганлар орасида Яҳё пайѓамбардан улуѓроқ бирон пайѓамбар йўқ. Шунга қарамай, Худонинг Шоҳлигида ҳатто энг кичик ҳисоблангани ҳам ундан каттадир». 29 Шунда барча халқ ва ҳатто солиқчилар ҳам Яҳёнинг ваъзига қулоқ солиб, сувда имон келтирдилар ва Худони одил деб тан олдилар. 30 Лекин дин олимлари ва фарзийлар сувда имон келтирмай, Яҳёнинг ваъзини, шунингдек, ўзларига мўлжалланган Худо иродасини рад қилдилар. 31 «Шундай қилиб, бу насл одамларини нимага тенглаштирай? – давом этди Раббимиз Исо. – Улар нимага ўхшайди? 32 Ана улар майдонда ўтиришиб, бир-бировига: „Сизларга най чалдик, ўйнамадинглар, Сизларга йиѓи чиқардик, йиѓламадинглар“, – деб қичқиришадиган болаларга ўхшайдилар. 33 Чунки Яҳё пайѓамбар келиб нон емади, шароб ичмади; сизлар эса уни „жин урибди“ дейсизлар. 34 Инсон Ўѓли келиб, ҳам еди, ҳам ичди; бу гал эса Уни „кабобхўру шаробхўр, солиқчилар билан гуноҳкорларнинг дўсти“ дейсизлар. 35 Ва лекин илоҳий ҳикмат унга риоя қилувчилар орқали оқланади». 36 Фарзийлардан бири Исони таом ейишга таклиф қилди. Исо фарзийнинг уйига кириб, дастурхон атрофида ўтирди. 37 Бу шаҳарлик гуноҳкор деб танилган бир аёл Исонинг фарзий уйида меҳмон бўлганлигини билиб, бир ганч идишда атир мой олиб келди. 38 Исонинг орқа томонида, оёқлари ёнгинасида турганича йиѓлаб, кўз ёшлари билан Унинг оёқларини ҳўллай бошлади. Сўнг сочлари билан Исонинг оёқларини артганча, ўпа туриб атир мой суртди. 39 Исони таклиф этган фарзий буни кўргач: «Агар бу одам пайѓамбар бўлганида эди, Унга суйкалиб турган шу аёлнинг кимлигини, қанақа гуноҳкор аёл эканлигини билар эди», – деб кўнглидан ўтказди. 40 Исо унга қайрилди: – Симун, сенга айтадиган сўзим бор. – Айтгил, Устоз! – деди у. 41 Исо деди: – Бир қарз берувчининг икки қарздори бор экан, бири беш юз, иккинчиси эллик кумуш танга қарз бўлган экан. 42 Бироқ қарздорларнинг тўлаш учун ҳеч нарсаси бўлмаганидан, у икковини ҳам кечирибди. Айтиб бер-чи, улардан қайси бири уни кўпроқ севар экан? 43 Симун жавоб бериб: – Менинг фикримча, кўпроқ қарзи кечирилган киши бўлса керак, – деди. – Тўѓри мулоҳаза қилдинг, – деди унга Исо. 44 Кейин аёлга ўгирилиб: – Бу аёлни кўряпсанми? – деди Симунга. – Мен сенинг уйингга келганимда, оёқларимни ювгани сув берганинг йўқ. У эса ўзининг кўз ёшлари билан оёқларимни ҳўллаб, сочлари билан артиб қуритди. 45 Сен-чи, Мени ўпганинг йўқ, бу аёл эса келганимдан бери оёқларимни ўпишдан тўхтамаяпти. 46 Сен бошимга ҳатто мой қуймадинг, у эса-чи оёѓимга атир мой суркади. 47 Шунинг учун сенга айтиб қўяй: унинг кўп гуноҳлари кечирилган, кўп севишининг сабаби ана шунда. Кимки оз кечирилса, у оз севади. 48 Сўнг Исо аёлга қайрилиб: – Гуноҳларинг кечирилди, – деди. 49 Исо билан бирга еб-ичиб ўтирганлар ўзларича фикр юрита бошлашди: «Ким бўлди бу гуноҳни ҳам кечираётган?» 50 Исо эса яна аёлга: – Ишончинг сени қутқарди, эсон-омон боргил, – деди.

Луқо 8

1 Орадан кўп ўтмай, Исо шаҳару қишлоқлар бўйлаб Худо салтанати тўѓрисидаги Хушхабарни тарқатар эди. Ўн икки шогирди У билан бирга юришар эди. 2 Шунингдек, ёмон руҳлардан ва турли касалликлардан халос бўлган бир неча аёллар, шу жумладан, ичидан еттита жин чиқиб кетган магдалалик Марям, 3 Ҳироднинг сарой бошқарувчиси Хузанинг хотини Йўанна, Сусанна ва бошқа кўп аёллар ҳам Исо билан юриб, ўз мол-мулкларини сарф қилиб, Унинг тирикчилигига хизмат қилишар эди. 4 Яна кўп халқ тўпланиб, барча шаҳарлар аҳолиси ҳам Унинг олдига оқиб келаётган бир пайтда, Исо масал билан гап бошлади: 5 «Уруѓ сепувчи ўз уруѓини сепиш учун чиқибди. Сепаётганда баъзи уруѓлар йўл ёқасига тушиб, поймол бўлибди. Осмондаги қушлар келиб, уруѓларни чўқиб кетибди. 6 Баъзи уруѓлар тошлоқ ерга тушибди. Уруѓлар кўкариб чиқибдию, лекин тупроқ намсиз бўлгани учун қуриб қолибди. 7 Яна бошқа уруѓлар тиканлар орасига тушибди. Тиканлар ўсиб, уруѓларни бўѓиб қўйибди. 8 Яна баъзи уруѓлар яхши ерга тушибди. Улар кўкариб чиқиб, юз марта кўп ҳосил берибди». Исо буларни айтиб бўлиб: «Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!» – деб хитоб қилди. 9 Шогирдлар Исодан: – Бояги масалнинг маъноси нима? – деб сўрашди. 10 У шундай жавоб берди: – Худо Шоҳлигининг сирларини билиш қобилияти сизларга насиб бўлган. Бошқаларга бўлса, ҳамма нарсани масаллар билан тушунтираман, токи оятдагидек: «Улар қараб туриб кўрмасинлар, эшитиб туриб англамасинлар». 11 «Бу масалнинг маъноси шу: Уруѓ – Худонинг каломидир. 12 Йўл ёқасига тушган донлар шундай одамларни билдирадики, улар каломни эшитадилар, лекин кейин имон ва нажот топмасликлари учун иблис уларнинг юрагидан каломни олиб кетади. 13 Тошлоқ ерга тушган донлар эса шундай одамларни билдиради: улар каломни эшитганда уни севинч билан қабул қилаверадилар. Лекин улар илдизга эга эмас. Ўқтин-ўқтин ишонсалар-да, синов вақтида имондан қайтадилар. 14 Тиканлар орасига тушган уруѓлар шундай инсонларни билдирадики, улар каломни эшитадилар, бироқ ҳаётнинг ташвишлари, бойлик ва завқ-шавқ савдолари остида бўѓилиб, пишиқ ҳосил бермайдилар. 15 Яхши ерга тушган уруѓ эса шундай кишиларни билдиради: улар каломни эшитиб, яхши, соф юракда сақлайдилар ва чидам билан ҳосил берадилар». [Исо буларни айтиб: «Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!» – деб хитоб қилди.] 16 «Ҳеч ким шамни ёқиб, уни идиш билан ёпмайди ёки чорпоя тагига қўймайди. Аксинча, кирганлар ёруѓликни кўрсин, деб уни шамдонга қўяди. 17 Шунингдек, ошкора бўлмайдиган ҳеч қандай сир йўқ, маълум ва аён бўлмайдиган ҳеч яширин нарса йўқ. 18 Шу сабабдан қандай тинглаётганингизга диққат қилинглар. Чунки кимда бор бўлса, унга яна берилади. Кимда йўқ бўлса, ўзида бор бўлишини фикр қилган нарсаси ҳам ундан тортиб олинади». 19 Исонинг онаси билан укалари Унинг олдига келдилар, аммо халойиқ кўплигидан Унга яқинлаша олмадилар. 20 Исога: – Онанг ва укаларинг Сени кўрмоқчи бўлиб ташқарида турибдилар, – деган хабар етказишди. 21 Исо уларга шундай жавоб берди: – Менинг онам ва укаларим – Худо каломини тингловчи ва бажо келтирувчилардир. 22 Кунларнинг бирида Исо Ўз шогирдлари билан қайиққа тушиб уларга: – Кўлнинг нариги томонига сузиб ўтайлик, – деди. Улар жўнаб кетишди. 23 Сузиб кетаётганларида Исо ухлаб қолди. Кўлда қаттиқ бўрон турди. Қайиқ сувга тўлиб, улар хавфли аҳволда қолди. 24 Шогирдлар Исонинг ёнига бориб: – Устоз, Устоз, ҳалокатдамиз! – деб Уни уйѓотишди. Исо туриб шамолга ва тўлқинланаётган сувларга дўқ урди. Шу заҳоти бўрон тиниб, сукунат тушди. 25 Исо шогирдларига: – Ишончингиз қани? – деди. Улар эса жуда қўрқиб донг қотиб қолишди. – Ким экан У? Мана шамоллар ва сувларга ҳам буюради, улар эса Унга бўйсунади! – дейишди бир-бирига. 26 Жалиланинг қарши томонидаги Гадара юртига сузиб келдилар. 27 Исо қирѓоққа чиқиши билан шаҳардан бир одам учради. Бу одам анча вақтдан бери жинга гирифтор бўлиб, кийим ҳам киймасди. У уйда ҳам турмай, қабристон ѓорларида яшар эди. 28 Исони кўргач, у қичқириб юборди-да, ўзини Унинг олдига ташлаб, баланд овоз билан: – Ҳй Исо, Худойи Таолонинг Ўѓли, мен билан нима ишинг бор? Ўтинаман, мени қийнама! – деди. 29 Чунки Исо ёмон руҳга бу одамдан чиқиб кетишни буюрган эди. Уни сақлаш учун занжир-кишан билан боѓлаган бўлсалар-да, лекин у бандларни узиб ташлар ва жин тез-тез уни тутиб чўл-саҳроларга судраб борар эди. 30 Исо ундан сўради: – Исминг нима? – Исмим Тумонат, – деди у. Чунки унинг вужудини бир талай жин чирмаган эди. 31 Жинлар ўзларини тубсиз қаърга юбормасликни Исодан ёлвориб сўрадилар. 32 Шу тоѓнинг ён баѓрида катта бир тўнѓиз подаси ўтлаб юрган эди. Жинлар тўнѓизларга киришга рухсат бериши учун Исодан ёлвориб сўрадилар. Исо уларга рухсат берди. 33 Шунда жинлар одамдан чиқиб, тўнѓизларга кириб олдилар. Тўнѓиз подаси тик қияликдан пастга ёпирилди ва кўлда ѓарқ бўлди. 34 Тўнѓиз боқувчилар содир бўлган воқеани кўргач, югуриб бориб шаҳарда ва овулларда буларни гапириб бердилар. 35 У жойлар аҳолиси эса бўлиб ўтган ҳодисани кўриш учун далага чиқиб, Исонинг ёнига келди. Жин чиққан одамни кийинган ва ақли расо ҳолатда Исонинг оёѓи томонда ўтирганини кўриб, ваҳимага тушишди. 36 Ҳодисани кўрганлар эса у одамнинг жиндан қандай қутулганини ҳаммага сўзлаб беришди. 37 Шунда Гадара атрофидан келган барча аҳоли қаттиқ даҳшатга тушди, уларнинг еридан чиқиб кетишни Исодан илтимос қилишди. Исо эса қайиққа тушиб қайтиб кетди. 38 Жинлардан халос бўлган одам Исо билан бирга юрмоқликни Ундан сўради. Лекин Исо унга: 39 – Ўз уйингга қайтиб бориб, Худо сен билан нималар қилганини гапириб бер, – деб уни жўнатди. У киши бориб, Исо у билан нималар қилганини бутун шаҳарда эълон қиладиган бўлди. 40 Исо бериги қирѓоққа қайтиб келгач, халқ Уни қувониб қаршилади, чунки ҳамма Уни кутиб турган эди. 41 Шу пайт ибодатхонанинг жамоабошиси бўлган Яир исмли бир киши келиб қолди. Исонинг оёқларига ўзини ташлаб, унинг уйига боришини ўтиниб сўради. 42 Чунки унинг ўн икки ёшлардаги биргина қизи ўлим тўшагида ётар эди. Исо бораркан, халойиқнинг сиқувида қолди. 43 Шу ўртада ўн икки йилдан бери қон кетишидан азоб чекаётган бир аёл ҳам бор эди. У бор-йўѓини табибларга сарф этгани билан ҳеч биридан шифо топмаган эди. 44 Аёл Исога орқа томондан яқинлашиб, этагига элас қўл тегизган онда қон оқиши дарҳол тўхтади. 45 – Ким у Менга қўлини тегизган? – деди Исо. Ҳамма тонгач, Бутрус билан ёнидагилар деди: – Устоз, халойиқ Сени ўраб, сиқиб турибди, Сен эса-чи, Менга ким қўл тегизди, дейсан? 46 Лекин Исо: – Кимдир Менга аниқ тегди-да, Мен Ўзимдан бир куч чиққанини сездим, – деди. 47 Аёл бошқа яширина олмаганини пайқагач, қалтираганча Исога яқинлашиб, Унинг оёқларига ўзини ташлади-ю, Унга қандай мақсад билан текканлигини ва ўша заҳоти қандай дарддан халос бўлганини бутун халққа эшиттириб сўзлаб берди. 48 Исо унга: – Дадил бўл, қизим! Ишончинг сени қутқарди, эсон-омон боргил, – деди. 49 Исо гапини ҳали тугатмасданоқ, жамоабошининг уйидан кимдир келиб, жамоабошига: – Қизингиз ўлди, Устозни овора қилмай қўяқолинг, – деди. 50 Буни эшитган Исо у одамга: – Қўрқма, фақат ишонгин, қизинг қутқарилади, – деди. 51 Исо ўша уйга келиб, Бутрус, Юҳанно, Ёқуб ва қизнинг ота-онасидан бошқа ҳеч кимнинг Ўзи билан ичкарига киришига рухсат бермади. 52 Ҳамма қизча учун йиѓлаб нола қилаётган эди. Бироқ Исо: – Йиѓламанглар, у ўлган эмас, фақат ухлаб ётибди, – деди. 53 Улар қизчанинг ўлганлигини била туриб, Унинг устидан кулишди. 54 Исо эса [ҳаммани ташқарига чиқариб,] қизчанинг қўлидан ушлаб қолди-да: – Ҳй қизалоқ, ўрнингдан тур! – деб хитоб қилди. 55 Қизчанинг руҳи танига қайтди. У шу ондаёқ ўрнидан туриб кетди. Исо унга овқат беришни буюрди. 56 Қизнинг ота-онаси ҳайрон қолдилар. Исо эса уларга бўлган воқеа ҳақида ҳеч кимга айтмасликни буюрди.

Луқо 9

1 Исо ўн икки шогирдини ёнига чақириб, уларга бутун жинлар устидан ҳокимлик қилиш ва касалларни соѓайтириш қудратини берди. 2 Худонинг Шоҳлигини эълон қилиш ва хасталарга шифо беришга уларни юбориб, 3 Исо деди: «Йўлга ҳеч нарса олманглар: ҳасса ҳам, тўрва ҳам, нон ҳам, ақча ҳам, бир жуфт кўйлак ҳам олманглар. 4 Қайси уйга кирсангизлар, у ердан жўнагунингизча ўша уйда қолинглар. 5 Агар бирор шаҳарда сизни қабул қилмасалар, у ердан чиқаётганингизда аҳолига огоҳлантириш тариқасида оёқларингиздаги чангни қоқиб кетинглар». 6 Шогирдлар жўнадилар. Қишлоқдан-қишлоққа ўтиб бориб, ҳамма ёқда Хушхабарни тарѓиб қилар, касалларга шифо берар эдилар. 7 Вилоят ҳокими Ҳирод содир бўлаётган ажойиботларни эшитиб, эсанкираб қолди. Чунки баъзилар: «Яҳё тирилиб келибди», – десалар, 8 бошқалар эса: «Илёс пайѓамбар пайдо бўлибди», – дердилар. Яна бошқалар бўлса: «Қадимги пайѓамбарлардан бири тирилиб келибди», – деб юришди. 9 Ҳирод бўлса: «Мен Яҳёни бошидан жудо қилганман. Ҳнди бундай ишларни қиляпти, деб юришгани ким экан?» – деди-да, Исони кўргиси келди. 10 Шу орада Исонинг ҳаворийлари сафардан қайтиб келиб, қилган ишларини Унга айтиб беришди. Исо ҳаворийларни Байтсайда номли шаҳар яқинидаги хилват жойга Ўзи билан олиб кетди. 11 Аммо халойиқ буни билиб, Унинг орқасидан бораверди. Исо уларни яхши қаршилаб, Худонинг Шоҳлиги тўѓрисида суҳбатлашди, шифога муҳтожларни даволади. 12 Кун ботиб, кеч кира бошлади. Исонинг ўн икки шогирди Унинг олдига келиб: – Халойиққа рухсат бер, атрофдаги овул ва қишлоқларга бориб ризқини топсин, тунасин. Чунки бунда овлоқ жойдамиз, – дедилар. 13 – Сизлар уларга овқат беринглар! – деди Исо. – Бешта нон ва иккита балиқдан бошқа бирон нарсамиз йўқ-ку. Бориб шунча кишига овқат сотиб ололамизми? – деди шогирдлар. 14 Ўша ерда беш мингга яқин эркак бор эди. Исо шогирдларига: – Халойиқни ҳар қаторга элликтадан қилиб ўтқазинглар, – деди. 15 Шогирдлар худди шундай қилиб, ҳаммани ўтқаздилар. 16 Исо бешта нон билан иккита балиқни олди-ю, осмонга қараб шукрона дуосини ўқиди. Сўнг буларни майда-майда қилиб, халққа тарқатиш учун шогирдларига берди. 17 Ҳаммалари еб тўйди. Ортиб қолган бурдаларни териб олишганда, ўн икки сават чиқди. 18 Бир вақтда Исо ёлѓиз Ўзи ибодат қилар эди. Шогирдлари ҳам яқин турар эдилар. Исо улардан: – Халқ Мени ким деб ҳисоблайди? – дея сўради. 19 Улар жавоб бериб: – Яҳё пайѓамбар деб ҳисоблайди, бошқалар эса Илёс пайѓамбар деб ҳисоблайди. Яна бошқалар бўлса: «Қадимги пайѓамбарлардан бири тирилиб келибди», деб ўйлаб юришибди, – дедилар. 20 Исо улардан: – Сизлар-чи, Мени ким деб ҳисоблайсизлар? – деб сўради. Бунга жавобан Бутрус: – Сен Худо юборган Масиҳсан! – деди. 21 Исо буларни ҳеч кимга айтманглар, деб шогирдларига қатъий буйруқ берди. 22 «Инсон Ўѓли кўп азоб чекиши, оқсоқоллар, олий руҳонийлар ва уламолар томонидан рад қилиниб ўлдирилиши, учинчи куни эса қайта тирилиши керак», – деди. 23 Сўнг ҳаммага хитоб қилиб деди: «Агар ким Менга эргашишни истаса, ўзидан кечсин ва ҳар куни ўз хочини кўтариб, ортимдан юрсин. 24 Ким ўз жонини сақлаб қолмоқчи бўлса, уни йўқотади. Ким Мен учун жонини йўқотса, уни сақлаб қолади. 25 Агар инсон бутун дунёни эгаллаб олса-ю, бироқ ўзига зарар етказса ёки ҳалокатга йўлиқса, бундан қандай фойда кўради? 26 Ким Мендан ва Менинг сўзларимдан уялса, Инсон Ўѓли ҳам Ўзи, Отаси ва муқаддас фаришталар салобати ила келганда, ундан уялади. 27 Сизларга чинини айтайин: бу ерда турганлардан баъзилари борки, Худонинг Шоҳлигини кўрмагунча, ўлим кўрмайдилар». 28 Исо бу сўзларни айтгандан кейин саккиз кунча ўтиб, Бутрус, Юҳанно ва Ёқубни олиб, ибодат қилиш учун тоққа чиқди. 29 У ибодат қилаётганда, юзининг кўриниши ўзгариб, кийимлари яшиндай оқ бир тусда ярқираб кетди. 30 Шу онда нур ёѓилиб турган икки зот – Мусо ва Илёс пайѓамбарлар пайдо бўлиб, Исо билан гапга тушдилар. Улар Исонинг яқинда Қуддусга бориб оламдан ўтиши тўѓрисида суҳбатлашар эдилар. 32 Бутрус ва у билан бирга бўлганларни уйқу элитган эди. Қўққисдан уйѓонишиб, нурли Исони ва У билан бирга турган икки зотни кўрдилар. 33 У зотлар энди Исодан ажралиб кетайлик, деган пайтда Бутрус Исога: – Устоз, бизга бу жой жуда ёқяпти! Қани, учта чайла қурайлик – бириси Сенга, бириси Мусога, бириси Илёсга, – деди. Аммо у нима деярини билмас эди. 34 Бутрус гапини тугатмасданоқ, бир булут пайдо бўлиб уларга соя солди. Улар булут остида қолиб, ваҳимага тушдилар. 35 Булут ичидан: – Бу Менинг азиз Ўѓлимдир; Унга қулоқ солинглар, – деган садо эшитилди. 36 Садо узилгач, шогирдлар Исонинг у ерда ёлѓиз қолганини кўрдилар. Улар кўрганларини яшириб, ўша кунларда ҳеч кимга билдирмадилар. 37 Ҳртаси кун улар тоѓдан тушди. Исони кўп халойиқ қаршилади. 38 Кимдир бирдан халқ ичидан дод солди: – Устоз! Сендан ялиниб сўрайман, ўѓлимга бир қарагин, у менинг ягона болам-ку. 39 Бир руҳ болани тутиб туради ва у бирданига бақириб юборади. Руҳ уни оѓзидан кўпик чиққунча ерга йиқитиб судрайди, уни обдан қийнаб, зўрѓа ундан айрилади. 40 Мен Сенинг шогирдларингга, руҳни қувинглар, деб ёлвордим, лекин улар эплолмади, – деди. 41 Исо бунга жавобан: – Ҳй вафосиз ва бузуқ насл! Қачонгача сизлар билан бирга бўламан? Қачонгача сизларга чидаб тураман? Ўѓлингни бу ерга келтир! – деди. 42 Бола яқинлашмасданоқ, жин уни ерга аѓнатиб ура кетди. Лекин Исо ёмон руҳга бас қилишни буюрди, болани соѓайтирди ва уни отасига топширди. 43 Ҳамма Исонинг буюклигига ҳайрон қолди. Исонинг қилаётган ишларидан ҳамма таажжубда экан, У Ўз шогирдларига: 44 «Сизлар бу сўзларимни қулоқларингизга қуйиб олинглар! – деди. – Инсон Ўѓли одамлар қўлига тутиб берилиши муқаррардир». 45 Шогирдлар бўлса, бу сўзни тушунмадилар. Бу сўз уларнинг тушунчасидан яширин бўлиб, маъносига етмадилар, Исодан сўрашга эса қўрқар эдилар. 46 Шогирдлар орасида: қай биримиз каттамиз, деган тортишув бўлди. 47 Уларнинг кўнглидаги фикрни уқиб, Исо бир болани олиб Ўзининг ёнига турѓизди-да, 48 уларга деди: – Ким бу болани Менинг номимдан қабул қилса, Мени қабул қилган бўлади. Ким Мени қабул қилса, Мени Юборганни қабул қилган бўлади. Орангизда ким энг кичик экан, мана у буюк ҳисобланади. 49 Шунда Юҳанно сўз олди: – Устоз! Сенинг номинг билан жинларни қуваётган бир одамни кўрдик. У биз билан юрмагани сабабли, унга буни ман этдик. 50 – Ман қилманг – деди Исо. – Кимки сизга қарши эмас, у сиз томонда. 51 Исонинг оламдан ўтиш кунлари яқинлашаркан, У Қуддусга боришга жазм қилди. 52 Ўзидан олдин хабарчиларни юборди. Улар Исо келишига ҳозирлик кўриш учун Самариянинг бир қишлоѓига кирдилар. 53 Лекин У Қуддусга кетаётган сайёҳ кўринишида бўлгани учун, самарияликлар Исони қабул қилмадилар. 54 Шогирдлари Ёқуб ила Юҳанно буни кўриб: – Раббий, истасанг, биз Илёс пайѓамбар қилганидек, буларни гумдон қилиш учун осмондан олов тушсин деб айтайлик! – дедилар. 55 Исо эса уларга бурилди-да, таъна қилиб: – Сизлар қандай руҳда бораётганингизни билмайсизлар, – деди. 56 – Инсон Ўѓли инсон жонини ҳалок қилиш эмас, халос қилиш учун келган. Сўнгра улар бошқа қишлоқ сари кетдилар. 57 Йўлда кетар эканлар, кимдир Исога: – Ҳазрат, қаерга борма, мен Сенинг орқангдан юраман, – деди. 58 Исо унга: – Тулкиларнинг инлари, кўк қушларининг уялари бор. Лекин Инсон Ўѓлининг бош суқадиган жойи йўқ, – деди. 59 Бошқа бирисига Исо: – Орқамдан юр! – деди. Лекин у: – Ҳазрат, олдин бориб отамни кўмиб келишга ижозат бер, – деди. 60 Исо унга: – Ўликларни қўй, уларни ўзича ўлик бўлганлар кўмсин. Сен эса бориб, Худонинг Шоҳлиги ҳақида хабар тарқатгин, – деди. 61 Яна бошқа бири: – Ҳазрат, мен Сенинг орқангдан юраман. Фақат олдин бориб уйдагилар билан хайрлашишимга ижозат бер, – деди. 62 Лекин Исо унга деди: – Қўлларини омочда тутиб, орқасига қараган ҳеч ким Худонинг Шоҳлиги учун лаёқатли бўлмас.

Луқо 10

1 Бу ҳодисалардан кейин Раббимиз Исо бошқа етмиш шогирдни танлаб, Ўзи ташриф буюрадиган ҳар бир шаҳар, ҳар бир жойга Ўзидан олдин бориб турсин учун уларни иккита-иккитадан юборди. 2 Уларга хитобан деди: «Ҳосил мўл, бироқ юмушчилар оз. Ўз ҳосилингни йиѓиб-терадиган юмушчилар юбор, деб ҳосил Ҳгасига илтижо қилинглар. 3 Боринглар! Сизни бўрилар орасига қўзилардай юборяпман. 4 Ҳамён ҳам, тўрва ҳам, чориқ ҳам олманг, йўлда ҳеч кимга салом ҳам берманглар. 5 Қайси уйга кирсангизлар, аввал бошда: „Уйингизга тинчлик бўлсин“, деб салом беринглар. 6 Агар у ерда бирор тинчликсевар бўлса, унинг боши саломат бўлади. Бўлмаса, саломингиз сизларга қайтиб келади. 7 Кирган уйда қолинглар, сизларга нимаики берсалар, уни еб-ичинглар. Чунки меҳнаткаш ўз меҳнатига яраша тақдирланмоққа муносибдир. Уйма-уй ўтиб юрманглар. 8 Қайси шаҳарга келганингизда сизларни қабул қилсалар, олдингизга қўйилганни енглар. 9 Ўша ердаги касалларга шифо бериб, уларга: „Худонинг Шоҳлиги сизларга яқинлашди“, деб айтинглар. 10 Агарда қайси шаҳарга келганингизда сизларни қабул қилмасалар, у ердан чиқаётганингизда кўча-кўйда баралла: 11 „Шаҳрингиздан оёқларимизга ёпишган чангни ҳам қоқиб, ўзингизга қолдириб кетяпмиз. Бироқ шунга қарамай билиб қўйингларки, Худонинг Шоҳлиги сизларга яқинлашди“, деб айтинглар. 12 Сизларга гапим шуки, қиёмат кунида у шаҳардан кўра Садўм шаҳрининг ҳоли енгилроқ бўлади». 13 «Сенинг ҳолингга вой, эй Ҳоразин! Сенинг ҳолингга вой, эй Байтсайда! Агар сизларда содир бўлган мўъжизалар Тир билан Сидўн шаҳарларида яратилганда, улар аллақачон жулга ўраниб, кулга ўтириб, тавба қилган бўлардилар. 14 Мана, қиёмат кунида сиздан кўра Тир ва Сидўннинг ҳоли енгилроқ бўлади. 15 Ҳй сен, кўккача ўрлаган Кафарнаҳум, тубан кетажаксан тамуѓга! 16 Сизни тинглаган Мени тинглаган бўлади. Сизни рад этган Мени рад этган бўлади. Мени рад этган эса Мени Юборганни рад этган бўлади». 17 Етмиш шогирд қувонч билан сафардан қайтиб келиб Исога: – Раббий, Сенинг номингни тилга олсак, жинлар ҳам бизга бўйсунади-ку! – дедилар. 18 Исо уларга деди: – Мен шайтоннинг осмондан яшиндай тушганини кўрдим. 19 Мана, Мен сизларга илону чаёнларни эзиб ташлаш ҳамда душманнинг бутун куч-қудратини оёқ ости қилиш иқтидорини берганман. Ҳеч нарса сизларга зарар етказмайди. 20 Бироқ руҳлар сизга бўйсунаётганидан қувонманглар, балки номларингиз осмонда ёзилганидан қувонинглар! 21 Ўша пайтда Исо илоҳий Руҳдан илҳомланиб, жуда хуррам бўлиб деди: – Ҳй Ота, еру кўк Ҳукмдори! Сен бу ишларни доною оқиллардан яшириб, гўдакларга маълум этганинг учун Сенга ҳамду сано айтаман. Ҳа Ота, Сенинг эзгу хоҳишинг шундай эди. 22 [Кейин Исо шогирдларига ўгирилиб, деди:] – Отам Менга ҳамма нарсани топширган. Ўѓилнинг кимлигини Отадан бошқа ҳеч ким билмайди, Отанинг кимлигини ҳам Ўѓилдан ва Ўѓил билим беришни истаган кишидан бошқа ҳеч ким билмайди. 23 Сўнг шогирдларига қараб, Исо алоҳида деди: – Сизлар кўраётган нарсаларни кўриб турган кўзлар саодатлидир! 24 Сизларга шуни айтайин: не-не пайѓамбару подшоҳлар сиз кўраётганни кўрмоқ орзу этгандилар, лекин кўролмадилар, сиз эшитаётганни эшитмоқ орзу этгандилар, лекин эшитолмадилар. 25 Шунда Исони синаш мақсадида келган Таврот тафсирчиларидан бири оёққа туриб, Унга савол берди: – Устоз, абадий ҳаёт насиб бўлмоѓи учун нима қилишим керак? 26 – Тавротда нима ёзилган? Қандай ўқийсан? – деб сўради Исо. 27 У киши шундай жавоб берди: – «Ҳганг Худовандни бутун қалбинг, бутун жонинг, бутун қувватинг ва бутун онгинг билан сев, яқинингни эса ўзинг каби сев», – деб ёзилган. 28 Исо унга: – Сен тўѓри жавоб бердинг, шундай қилгин, ана шунда яшайсан! – деди. 29 Аммо у одам ўзини оқламоқчи бўлиб: – Хўп, менга яқин ким? – деб сўради Исодан. 30 Исо унга ўрнакли нақл билан жавоб қайтарди: – Бир одам Қуддусдан Ерихога борар экан, қароқчилар қўлига тушиб қолибди. Қароқчилар унинг кийимларини ечиб олиб, ўласи қилиб уриб, шу ҳолича ташлаб кетибдилар. 31 Иттифоқо, шу йўлдан бир руҳоний борар экан. Уни кўриб, ёнидан ўтиб кетибди. 32 У жойга бир левит ҳам келиб, у одамни кўрибоқ, ёнидан ўтиб кетаверибди. 33 Бир самариялик йўловчи эса бу жойдан ўтаркан, унинг устидан чиқиб қолибди ва ҳолига кўп куйинибди. 34 Унинг ёнига келибди-да, яраларига мой суриб, шароб қуйиб, боѓлаб қўйибди. Сўнг уни ўз уловига миндирибди-да, меҳмонхонага олиб келиб, унга ѓамхўрлик қилибди. 35 Ҳртасига жўнаётганда икки кумуш танга чиқарибди-да, меҳмонхона эгасига бериб: «Унга яхши қарагин. Агар бундан зиёд харж қилар бўлсанг, мен қайтиб келганимдан сўнг сенга бераман», – деб кетибди. 36 Сенингча, учовидан қайси бири қароқчиларнинг қўлига тушган одамнинг яқини саналади? 37 Таврот тафсирчиси: – Унга шафқат қилган одам-да, – деб жавоб берди. – Бор, сен ҳам шундай қил! – деди унга Исо. 38 Ўз йўлларида давом этишди. Исо бир қишлоққа кирди. Бу ерда Марта исмли аёл Уни уйига таклиф қилди. 39 Унинг Марям исмли бир синглиси бор эди. Марям Исонинг оёқлари олдида ўтириб Унинг сўзларини тинглар эди. 40 Марта эса тайёргарчилик ишлари билан жуда овора эди. Ниҳоят, у Исо ёнига келиб: – Ҳазрат! Синглим бир ўзимни хизматда қолдириб қўйганига эътибор бермаяпсанми? Унга айтгин, менга ёрдам берсин! – деди. 41 Исо унга шундай жавоб берди: – Марта, Марта, бунча уриниб ташвишланмасанг! 42 Зарур бўлган биттагина иш бор. Марям эса ўзи учун яхши улушни танлади ва бу ундан тортиб олинмайди.

Луқо 11

1 Исо бир жойда ибодат қилар эди. Ибодатни тамом қилгач, шогирдларидан бири Унга: – Раббий! Яҳё ўз шогирдларини ўргатганидек, бизни ҳам ибодат қилишга ўргат, – деди. 2 Исо уларга деди: – Ибодат қилаётганингизда шундай деб айтинглар: Ҳй, Отамиз! Сенинг муқаддас исминг улуѓлансин. Сенинг Шоҳлигинг келсин. 3 Кундалик ризқимизни бериб тургин. 4 Гуноҳларимизни кечиргин, чунки биз ҳам ўзимизга қарздор бўлган ҳар бир кишини кечирамиз. Бизни васвасага дучор қилмагин. 5 Яна уларга деди: «Фараз қилайлик, орангизда бир кишининг дўсти бор. Ярим кечада дўсти унинг олдига келиб: – Дўстим, менга учта нон қарз бериб тур. 6 Менинг бир дўстим йўлдан ўтатуриб, ташриф буюрди, олдига қўядиган ҳеч нарсам йўқ, – дейди. 7 Униси ичкаридан жавоб бериб: – Мени безовта қилма. Ҳшик қулф, болаларим мен билан бир тўшакда ётишибди, энди ўрнимдан туриб сенга беролмайман, – дейдими? 8 Сизларга ростини айтсам: ўз дўсти бўлгани учун ҳам туриб унга бермаса-да, лекин унинг шилқимлиги туфайли у туриб, қанча сўраса, шунча беради. 9 Шундай қилиб, Мен сизга айтаман: сўраб туринглар, сизга берилади. Излаб туринглар, топасизлар. Тақиллатиб туринглар, эшик очилади. 10 Чунки ҳар бир сўраган олар, излаган топар, тақиллатганга эшик очилар. 11 Орангиздаги қайси бир ота, ўѓли ундан нон сўраса, унга тош беради? Ёки балиқ сўраса, унга балиқ ўрнига илон беради? 12 Ёки тухум сўраса, унга чаён беради? 13 Шундай қилиб, сизлар ёвуз бўла туриб болаларингизга яхши ҳадялар бера билар экансиз, самодаги Ота эса Ундан сўраганларга Муқаддас Руҳни бериши янада шубҳасиздир». 14 Бир куни Исо соқовдан жинни қувиб чиқарди. Жин чиққандан сўнг, соқов тилга кирди, халқ эса ҳайратда қолди. 15 Аммо ораларидан баъзилари: «У инс-жинслар бошлиѓи иблиснинг кучи билангина жинларни қувиб чиқаряпти!» – дедилар. 16 Бошқалар эса Исони синаб кўрмоқчи бўлиб, осмондан далолат кўрсатишни Ундан талаб қилдилар. 17 Исо уларнинг қалб кечинмаларини билиб, деди: «Ўз ичидан бўлинган ҳар бир подшоҳлик нурайди, ўз ичидан бўлинган хонадон хароб бўлади. 18 Агар шайтон ҳам ўзаро бўлинган бўлса, унинг салтанати қандай тура олади? Сизлар бўлса, яна Мени иблис кучи билан жинларни қувиб чиқараётибди, дейсиз-а? 19 Агар Мен жинларни иблис кучи билан қувиб чиқараётган бўлсам, у ҳолда сизларнинг ўѓилларингиз кимнинг кучи билан қувиб чиқаришади? Шу сабаб ҳам улар сизга ҳакам бўладилар. 20 Агар Мен Худо дасти ила жинларни қувиб чиқараётган эканман, бу Худо Шоҳлигининг сизга етиб келгани демак. 21 Агар кучли одам ўз уйини қурол-яроѓи билан қўриқлаб турса, унинг мол-мулки бехатар бўлади. 22 Аммо ундан кучлироѓи ҳужум қилиб уни енгса, у таянган барча қуролларини тортиб олади ва ўлжасини истаганга тақсимлаб беради. 23 Ким Мен билан бирга бўлмаса, Менга қаршидир. Ким Мен билан бирга йиѓмаса, сочади. 24 Ёвуз руҳ инсондан чиққанидан кейин, роҳат излаб сувсиз ерларни айланиб юради ва топмагач: „Чиққан уйимга қайтиб бораман“, дейди. 25 Келгач эса, уйни супурилган ва йиѓиштирилган ҳолда кўради. 26 Шунда бориб, ўзидан ҳам ёвузроқ бошқа еттита руҳни чақиради ва улар билан уйга кириб яшай бошлайди. У одамнинг кейинги ҳоли аввалгидан баттарроқ бўлар». 27 Исо бу сўзларни айтаётганда, халқ орасидан бир аёл овозини баланд қилиб: – Сени асраган қорин, Сени эмизган кўкрак бахтлидир! – деб юборди. 28 Лекин Исо деди: – Аниқроѓи, Худо каломини тинглаб уни бажо келтирганлар бахтлидир! 29 Кўпдан-кўп халойиқ йиѓила бошлагач, Исо сўз очиб деди: «Бу насл ёмондир! Бу насл бир далил изламоқда, аммо Юнус пайѓамбарнинг аломатидан бошқа унга далил берилмайди. 30 Юнус Ниневия аҳолиси учун қандай аломатли бўлган бўлса, Инсон Ўѓли ҳам бу насл учун шундай аломатли бўлади. 31 Жануб маликаси қиёмат кунида бу насл одамлари билан бирга тирилиб, уларни маҳкум этади. Чунки у Сулаймоннинг ҳикматини тинглаш учун дунёнинг олис элидан келган. Ҳамда мана, Сулаймондан буюкроѓи бу ердадир! 32 Ниневия одамлари қиёмат кунида бу насл билан бирга туриб, уни маҳкум этадилар. Чунки улар Юнуснинг ваъзи сабабли тазарру қилганлар. Ҳамда мана, Юнусдан буюкроѓи бу ердадир!» 33 «Ҳеч ким шамни ёқиб, уни кўринмас ерга ёки челакнинг тагига қўймайди. Аксинча, кирганлар зиёни кўрсин, деб уни шамдонга қўяди. 34 Таннинг чироѓи – кўз. Агар кўзинг тиниқ бўлса, бутун танинг ҳам нурли бўлар. Агарда кўзинг ёмон бўлса, танинг ҳам қоронѓи бўлар. 35 Шунинг учун, ичингдаги нур қоронѓи бўлмаслигига эътибор бер. 36 Агар танингда бирон қоронѓи қисм бўлмай, ҳамма жойи нурланиб турса, шунда ёнар чироқ сени ёритгандек, бутун танинг ҳам ёрқин бўлар». 37 Исо буларни гапириб турганда, бир фарзий Уни дастурхонга таклиф қилди. Исо унинг уйига кириб, овқатланишга ўтирди. 38 Исо овқатдан олдин қўлларини ювмаганини фарзий кўриб, ажабланди. 39 Раббимиз Исо унга деди: «Ҳй фарзийлар, сизлар пиёлаю товоқнинг сиртини тозалайсиз-у, аммо ичингиз талончилик ва ёвузликка тўлиб-тошади! 40 Ҳой бефаҳмлар! Сиртни яратган ични ҳам яратган эмасми? 41 Яхшиси, ўзингизда боридан хайр-садақа беринглар, шунда сизлар учун ҳамма нарса ҳалол бўлади. 42 Ҳй фарзийлар, ҳолингизга вой! Сизлар ялпиз, заъфарон ва ҳар хил сабзавотдан ушр берасиз-у, аммо ҳаққоният ва Худо севгисига бепарвосизлар! Буларнинг бирини бажара туриб, иккинчисини ҳам ташлаб қўймаслигингиз керак эди. 43 Ҳй фарзийлар, ҳолингизга вой! Сизлар ибодатхоналарда тўрда ўтириш ва халқ йиѓинларида алик олишни яхши кўрасизлар. 44 Ҳолингизга вой, эй мунофиқ тафсирчилар ҳамда фарзийлар! Сизлар одамлар сезмай устидан босиб ўтган белгисиз қабрларга ўхшайсизлар». 45 Шу маҳалда Таврот тафсирчиларидан бири сўзга чиқиб Исога: «Устоз, бу сўзларни айтиб, бизни ҳам ранжитдинг-ку», – деди. 46 Исо эса айтди: «Ҳй тафсирчилар, сизларнинг ҳам ҳолингизга вой! Сиз кўтариб бўлмайдиган юкларни инсонларга юклайсиз-у, ўзларингиз эса у юкларга бармоѓингизни ҳам тегизмайсизлар. 47 Ҳолингизга вой! Сизлар ота-боболарингиз ўлдирган пайѓамбарларга мақбара қурасизлар. 48 Шу билан ота-боболарингизнинг қилмишларини тасдиқлаб, уларга ҳамфикрдек бўлмоқдасизлар. Улар-чи, пайѓамбарларни ўлдиришганди, сизлар эса уларга мақбара қуриб юрибсизлар! 49 Шунинг учун ҳам Худо ўз ҳикматларида шундай деган: „Мен уларга пайѓамбарлар ва расуллар юбораман. Улардан баъзиларини ўлдирадилар, баъзиларини эса қувѓин қиладилар“. 50 Шу сабабли, дунё бино бўлгандан бери тўкилган барча пайѓамбарлар қони, Ҳобилдан тортиб, қурбонгоҳ ила маъбад орасида ўлдирилган Закариёгача тўкилган барча қонлар шу наслнинг бўйнига тушади! Ҳа, сизларга яна айтаманки, бу қонлар шу наслдан талаб қилинади! 52 Ҳй тафсирчилар, маърифат калитини қўлга олганингиз учун ҳолингизга вой! Ўзларингиз-ку эшикдан кирганингиз йўқ, кирмоқчи бўлганларга эса тўсқинлик қилиб турибсизлар». 53 Исо буларни энди айтиб тугатар экан, уламолар ва фарзийлар Уни қаттиқ сиқувга олдилар, кўплаб сўроқларга жавоб беришга мажбурладилар. 54 Унинг оѓзидан Уни айбловчи бирон гап чиқишини пойлаб, Уни тузоққа тушириш пайида эдилар.

Луқо 12

1 Шу орада мингларча одам тўпланиб, бир-бирини эзаётгандай туюлар эди. Исо олдин Ўз шогирдларига қараб сўзлай бошлади: «Фарзийларнинг хамиртурушидан (яъни риёкорлигидан) эҳтиёт бўлинглар! 2 Очилмай қоладиган ҳеч ёпиқ нарса йўқ, билинмай қоладиган ҳеч қандай сир йўқ. 3 Сизнинг қоронѓиликда сўзлаганларингиз ёруѓликда эшитилажак, берк эшиклар орқасида қулоққа шивирлаганларингиз томлар узра эълон этилажак». 4 «Мен сиз, дўстларимга айтаман: баданни ўлдириб, кейин бошқа бирон нарса қилишга қодир бўлмаганлардан қўрқманглар. 5 Бироқ кимдан қўрқишингиз кераклигини сизларга уқтирай: кишини ўлдиргандан кейин жаҳаннамга ташлашга ҳам қодир бўлган Худодан қўрқинглар. Ҳа, сизларга айтаман, Ундан қўрқинглар! 6 Бешта чумчуқ икки тангага сотилмайдими? Худо ҳузурида буларнинг бириси ҳам унутилмаган. 7 Сизларга келсак, бошингиздаги сочлар ҳам бари саноқли. Демак, қўрқманглар, сиз кўпдан-кўп чумчуқлардан қадрлироқсиз. 8 Сизларга яна шуни айтай: кимда-ким инсонлар олдида Мени тан олса, Инсон Ўѓли ҳам Худо фаришталари олдида уни тан олади. 9 Бироқ кимда-ким инсонлар олдида Мени инкор этса, у Худо фаришталари олдида ҳам инкор этилади. 10 Кимки Инсон Ўѓлига қарши сўз айтса, кечирилади. Лекин ким Муқаддас Руҳни куфр қилса, кечирилмайди. 11 Сизларни диний ҳайъатлар ва бошлиқлар, ҳокимлар олдига олиб келганларида, нима деб, қандай гапириб ўзимизни ҳимоя қиламиз, деб қайѓурманглар. 12 Чунки нима дейиш кераклигини ўша онда Муқаддас Руҳ сизларга ўргатади». 13 Халойиқ ичидан кимдир Исога: – Устоз, акамга айт, меросни мен билан бўлсин, – деди. 14 Исо унга: – Ҳй инсон! Мени сизларга ким қози ёки мерос бўлувчи қилиб қўйди? – деди. 15 Кейин халойиққа: – Ҳҳтиёт бўлинглар, ўзингизни ҳар турли тамагирликдан сақланглар. Зеро инсон умри унинг мол-мулки кўплигига боѓлиқ эмас, – деди. 16 Исо уларга шундай масал келтирди: «Бир бой одамнинг даласи мўл ҳосил бериб турар экан. 17 Бой ўз-ўзига: – Нима қилай? Ҳосилни қўядиган жойим йўқ, – деб ўйлаб юрган экан. 18 – Мана бундай қиламан, – дебди охири, – омборларимни бузиб, каттароѓини қураман, бутун ѓалла ва молларимни шу ерга жойлайман. 19 Сўнг ўз-ўзимга: Ҳй жоним, дейман, сен кўп йилларга етгулик давлат тўпладинг. Ҳнди роҳат қил, еб-ичгин, кайф-сафо сургин, – дебди. 20 Лекин Худо унга: – Ҳй нодон! Бу кечаёқ жонинг олинади. Шунда бу тежаб қўйганларинг кимга қолади? – дебди. 21 Ўзи учун бойлик тўплаб, Худо назарида бойимаган кишининг қисмати ана шундай бўлади». 22 Исо шогирдларига яна деди: «Бинобарин, сизларга айтаманки, нима еймиз, деб жонингиз учун, нима киямиз, деб танингиз учун ташвишланиб юрманглар. 23 Жон овқатдан, тан эса кийимдан аълодир. 24 Қарѓаларга қаранглар: улар на экади, на ўради, на омборлари ва на қўрхоналари бор. Шунга қарамай, Худо уларнинг ризқини беради. Сизлар эса қушлардан нақадар қадрлисизлар! 25 Сизлардан ким ташвишланиб, ўз умрини бир лаҳза бўлсин узайтира олар экан? 26 Бу қадар кичик ишни қилишга қурбингиз етмас экан, бошқа нарсалар ташвишини қилмоқ не даркор? 27 Пиёзгулларга қаранглар, улар қандай ўсади! Улар меҳнат ҳам қилмайди, чарх ҳам йигирмайди. Аммо сизларга айтаманки, ҳатто подшоҳ Сулаймон ўзининг шуҳрат чўққисида ҳам буларнинг биридай кийинмаган эди. 28 Бугун бор бўлиб, эртага ўчоққа ташланадиган дашт ўтига Худо бундай зеб берган бўлса, сизларни ундан кам кўрармикин, эй имони сустлар! 29 Нима еймиз, нима ичамиз, деб қайѓуриб юриб безовта бўлманглар. 30 Дунё халқлари ҳадеб бу нарсаларнинг пайида юрадилар. Лекин сизларнинг Отангиз буларга муҳтож эканингизни билади-ку! 31 Сизлар, яхшиси, Худо Шоҳлиги пайида бўлинглар ва қолгани сизга насиб этади. 32 Қўрқмагил, эй кичик пода! Отангиз Шоҳликни сизларга беришни муносиб кўрди. 33 Мол-мулкингизни сотиб, садақа беринглар. Ўзингизга эскирмайдиган ҳамёнлар қилиб, кўкларда битмас-туганмас хазина ҳозирланглар. У ерда уларга ўѓри ҳам яқинлашмас, куя ҳам тушмас. 34 Хазинангиз қаерда бўлса, юрагингиз ҳам ўша ерда бўлур». 35 «Белларингиз белбоѓлиқ, чироқларингиз ёниб турсин! 36 Сизлар хўжайин тўйдан қайтишини кутиб турган, у келиб эшикни тақиллатиши билан очиб беришга тайёр турган одамлардек бўлинглар. 37 Хўжайин келганда ҳушёр ҳолда кўрган хизматкорлар бахтлидир! Сизларга чинини айтайин, у хизматкорларини ўтқазиб, бел боѓлаганча ўзи уларнинг хизматига тушиб кетади. 38 Хоҳ ярим кечада, хоҳ тонготарда хўжайин келиб қолса-ю хизматкорларини шундай ҳолда учратса, улар қандай бахтлидирлар! 39 Аммо билингларки, агар уй эгаси ўѓри қай соатда келишини билганда, у бедор бўлиб, уйига лаҳим қазилишига йўл қўймас эди. 40 Шунингдек, сизлар ҳам тайёр бўлиб туринглар, чунки Инсон Ўѓли сиз ўйламаган соатда келиб қолади». 41 Шу пайт Бутрус Исодан: «Раббий, Сен у масални фақат биз учун айтяпсанми, ёки ҳамма учунми?» – деб сўради. 42 Раббимиз Исо деди: «Уй аҳлига ўз вақтида ризқ-рўз тарқатиш учун хўжайин хизматкорларига бошлиқ қилиб қўйган ишончли ва ақлли уй бошқарувчи ким? 43 Хўжайин келиб, хизматкорини юмуш қилиб турганда кўрса, у қандай бахтлидир! 44 Сизларга чинини айтайин, ўзининг бутун мол-мулклари устидан уни назоратчи қилиб қўяди. 45 Мабодо у хизматкор ўз кўнглида: „Хўжайиним яқин орада келмайди“, деб қаролу чўриларни ура кетса-да, еб-ичиб маст-аласт бўлса, 46 у хўжайин хизматкори кутмаган бир кунда, ўйламаган бир соатда келиб қолади-ю, уни тилка-пора қилиб, бошига даҳрийлар кунини солади. 47 Хўжайиннинг хоҳишини билиб, тайёр бўлмаган, хўжайин истагича иш тутмаган хизматкор кўп таёқ ейди. 48 Билмай туриб жазога муносиб иш қилган хизматкор эса оз таёқ ейди. Кимга кўп берилган бўлса, ундан кўп талаб қилинади. Кимга кўп ишониб топширилган бўлса, ундан кўпроқ ундирилади». 49 «Мен ер юзига ўт ёқиш учун келдим. Ўт эндиёқ аланга олишини қанчалик истардим! 50 Мен жуда оѓир дард-аламни бошдан кечиришим керак. Бу амалга ошмагунча нақадар қийналаман! 51 Мени ер юзига тинчлик келтириш учун келган, деб ўйлайсизларми? Сизга йўқ, аксинча, низо солгани келганман, деяпман. 52 Зеро бундан буён бир уйда беш киши ўзаро бўлинган бўлади, учтаси иккитасига ва иккитаси учтасига қарши тарафкашлик қилади. 53 Ота ўѓлига қарши, ўѓил отасига қарши, она қизига қарши, қиз онасига қарши, қайнона келинига қарши, келин қайнонасига қарши чиқади». 54 Исо халқ оммасига яна ушбуни ҳам айтди: «Сиз ѓарбдан булут кўтарилганини кўрдингизми, ҳамон „жала бўлади“ дейсизлар ва худди шундай бўлади. 55 Жануб шамоли эсган вақтда сизлар „жазирама иссиқ бўлади“ дейсизлар ва шундай бўлади. 56 Ҳй риёкорлар! Еру кўк юзини аниқлай биласиз-у, нега бу вақт-соатнинг маъносини била олмайсизлар? 57 Наҳотки ўзингизча тўѓри йўлни пайқамасангиз? 58 Сен рақибинг билан бирга маҳкамага бораётганингда, йўл-йўлакай у билан келишишга ҳаракат қил. Акс ҳолда у сени қозининг олдига судраб келади, қози сени зиндонбонга топширади, зиндонбон эса сени зиндон қаърига ташлайди. 59 Сенга гапим шуки: сўнгги тийинни тўламагунингча, у ердан чиқмайсан».

Луқо 13

1 Ўша вақтда кимлардир Исога келиб, ҳоким Пилат ўлдирган жалилаликлар ҳақида хабар қилишди. Пилат уларни тиѓдан ўтказиб, қонларини ўзлари сўйган қурбонлар қонига аралаштириб ташлаган эди. 2 Исо хабарчиларга деди: «Сизнингча, бу жалилаликлар бошқа бутун Жалила кишиларидан кўпроқ гуноҳкор бўлгани учун шунчалик жафо чекдиларми? 3 Сизга йўқ дейман. Лекин тавба қилмасангиз, ҳаммаларингиз ҳам улар каби ҳалок бўласиз. 4 Масалан, Силоам минораси қулаганда, ўн саккиз киши эзилиб нобуд бўлган эди. Сизлар бу кишиларни Қуддусда яшовчи ҳаммадан кўра айбдорроқ деб ўйлайсизми? 5 Сизга йўқ дейман. Лекин тавба қилмасангиз, ҳаммаларингиз ҳам улар каби ҳалок бўласиз». 6 Исо қуйидаги масални ҳам айтиб берди: «Бир кишининг узумзорида ўтқазилган анжир дарахти бор экан. Киши келиб, ундан мева излабди-ю, лекин тополмабди. 7 У боѓбонга: – Мен уч йилдан бери бу анжир дарахтидан мева излаб келаман ва тополмайман. Уни кесиб ташла, нега у ерни банд қилиб турибди? – деб айтибди. 8 Боѓбон эса шундай жавоб берибди: – Хўжайин, дарахтингиз бу йил ҳам турсин. Мен унинг ён-баѓирларини бир чопиб гўнг солай. 9 Балки мева берар. Майли, агар бермаса, унда келгуси йил кесиб ташларсиз». 10 Шанба куни Исо яҳудий ибодатхоналарининг бирида таълим бераётган эди. 11 У ердаги бир аёл ўн саккиз йилдан бери ёмон руҳдан қийналиб оѓриган, икки букилган, қаддини сира тиклаёлмас эди. 12 Исо уни кўргач, ёнига чақириб деди: – Ҳй хотин, сен дардингдан халос бўлдинг! 13 Сўнг қўлларини аёлнинг бошига қўйди. Аёл қадди тикланди-қолди, Худога олқишлар айта бошлади. 14 Исо дам олиш куни ҳам шифолаш билан машѓул эканини кўрган жамоабоши аччиқланиб, жамоага: – Ишлаш учун олти кун бор. Даволанмоқчи бўлсангиз, шанбадан бошқа кун келинглар, – деди. 15 Раббимиз Исо унга жавобан деди: – Ҳй мунофиқ! Шанба куни бўлишига қарамай, ҳар бирингиз ўз ҳўкиз ёки эшагингизни охурдан ечиб суѓоргани олиб бормайсизми? 16 Шунга кўра, ўн саккиз йилдан бери шайтон боѓлаб қўйган, бобомиз Иброҳим қизи ҳисобланган бу аёлни шанба куни кишанларидан озод қилиш ўринли эмасмиди? 17 Исонинг бу сўзлари Унга қаршилик кўрсатганларнинг ҳаммасини уятга қўйди. Бутун халқ эса Исо бажараётган барча ажойиб ишларни кўргани сайин қувонар эди. 18 Исо яна сўз олди: «Худонинг Шоҳлиги нимага ўхшаш? Уни нимага тенглаштирайин? 19 У бир одам ўз боѓига эккан хантал уруѓига ўхшар. Уруѓ униб, улкан дарахт бўлибдики, шохлари аро кўк қушлари ҳам қўниб уя қурибди». 20 Таѓин деди: «Худонинг Шоҳлигини нимага ўхшатай? 21 У бир аёл бутун хамирни ошириш учун уч тоѓора унга қориштириб солган хамиртуруш бурдасига ўхшар». 22 Исо Қуддус томон йўл олиб, шаҳарма-қишлоқ юриб таълим берар эди. 23 Кимдир Унга савол берди: – Ҳазрат, нажот топадиганлар озми? Исо ҳаммага айтди: 24 «Тор эшикдан кириш учун жон куйдиринглар. Сизга шуни айтай: 25 Уй Ҳгаси туриб эшикни бекитиб қўйгач, кўплар кириш учун интиладилар, бироқ киролмайдилар. Ўшанда сизлар ҳам ташқарида қолиб: – Ё Раббий, ё Раббий, бизларга очиб бер! – деб эшикни тақиллата бошлайсизлар. Лекин У сизларга: – Ким ва қаердан эканингизни билмайман, – деб жавоб беради. 26 Шунда сизлар: – Биз Сенинг олдингда еб-ичдик, Сен бизнинг кўчаларда таълим бериб юрдинг-ку, – деб айтасизлар. 27 У эса: – Кимсиз, қаердансиз, билмайман, деб сизларга айтиб эдим-ку. Ҳй бадкирдорлар тўдаси, Менинг кўзимдан узоқлашинглар! – дейди. 28 Ўшанда йиѓи-сиѓи ва оҳу воҳлар чекасизлар. Чунки ўзингизни ташқарига қувѓинди, Иброҳим, Исҳоқ, Ёқуб ва барча пайѓамбарларни эса Худонинг Шоҳлиги соясида кўрасизлар. 29 Шарқу ѓарбдан, шимолу жанубдан одамлар келиб, Худо Шоҳлигида зиёфатга ўтирадилар. 30 Ўша вақт баъзи охиргилар биринчи, биринчилар эса охирги бўладилар». 31 Ўша куни фарзийлардан айримлари Исонинг олдига келиб: – Бу ердан чиқиб кет, чунки Ҳирод Сени ўлдирмоқчи, – дейишди. 32 Исо уларга шундай деди: – Бориб у тулкига айтинглар: Мен бугун ва эрта жинларни қувиб, шифокорлик қилмоқдаман. Учинчи куниёқ даврим тугар. 33 Шундай бўлса ҳам, Мен бугун, эрта ва индин Ўз йўлимдан оѓмай юраверишим керак. Чунки пайѓамбар Қуддусдан ташқарида ўлдирилиши маҳолдир. 34 О Қуддус, Қуддус! Пайѓамбарларни қатл қилиб, ҳузурингга юборилганларни тошбўрон қилгувчи шаҳар! Товуқ ўз жўжаларини қанотлари остига қандай тўпласа, Мен ҳам сенинг болаларингни неча бор шундай тўпламоқчи бўлдим, лекин сиз истамадингиз. 35 Мана, сизнинг уй-жойингиз ҳувиллаб қолади. Сизга шуни айтиб қўяй: «Худованд номидан Келаётган муборак», – деб хитоб қилмагунингизча, Мени яна кўрмайсизлар.

Луқо 14

1 Бир шанба куни Исо фарзийлар мазҳаби бошлиқларидан бирининг уйига меҳмонга борди. Уни зимдан кузатиб туришарди. 2 Исонинг олдида истисқо дардидан қийналиб юрган бир одам пайдо бўлди. 3 Исо уни кўриши билан Таврот тафсирчилари ва фарзийларга қайрилиб: – Дам олиш кунида кишини шифолаш мумкинми, йўқми? – деб сўради. 4 Улар эса индамадилар. Исо бу одамни ушлади-да, шифолаб, жўнатиб юборди. 5 Сўнг дин пешволарига деди: – Сизлардан кимнингдир ўѓли ёки ҳўкизи қудуққа тушиб кетса, шанба куни бўлишига қарамай, дарҳол чиқариб олмасмидингиз? 6 Улар эса бу гапга бирон жавоб топа олмадилар. 7 Меҳмонлар тўрда ўтиришга интилаётганларини пайқаган Исо уларга ибратли нақл айтди: 8 «Сени биров никоҳ тўйига чақирса, тўрга чиқиб ўтираверма. Ҳҳтимол, таклиф этилганлар орасида сендан эътиборлироѓи бўлиб қолар. 9 Шунда икковингизни ҳам чақирган мезбон келиб сенга: „Бу ўринни унга бўшатиб бер“, – дейиши мумкин. Сен эса хижолат тортиб, пойгаҳда ўтиришга мажбур бўласан. 10 Шунинг учун, таклиф этилган бўлсанг, пойгаҳда ўтириб тур, токи мезбоннинг ўзи келиб сенга: „Дўстим, илтимос тўрга чиққин“, – деб айтсин. Шунда бошқа меҳмонлар кўзида сенинг ҳурматинг ортади. 11 Кимки ўзини юқори олса, пасайтирилади. Кимки ўзини паст олса, юксалтирилади». 12 Сўнг Исо Ўзини таклиф қилган уй эгасига деди: «Тушки ёки кечки зиёфат қилганингда, дўст, ака-ука, қариндош-уруѓ ва бой қўшниларингнигина чақириб турма. Чунки улар ҳам сени чақириб, қаримта қилишига тўѓри келади. 13 Аксинча, зиёфат берганингда, қашшоқ, майиб, шол ва кўрларни чақир. 14 Шунда сен бахтлисан. Чунки улар сенга қаримтасини қайтара олмаса-да, лекин қиёматда солиҳлар тирилганида сен бунинг қаримтасини кўрасан». 15 Исо билан бирга дастурхон атрофида ўтирганлардан бири бу сўзларни эшитиб, Унга: – Худонинг Шоҳлигида туз тотган киши бахтлидир! – деди. 16 Исо ўз навбатида унга деди: «Бир одам кечки катта дастурхон ясаб, кўпларни таклиф этибди. 17 Зиёфат вақти етганда: – Келинглар, дастурхон тайёр бўлди, – деб меҳмонларни чақирмоқ учун хизматкорини юборибди. 18 Шунда ҳаммалари келишиб олгандек, узр сўрай бошлашибди. Биринчиси унга: – Мен ер сотиб олдим, бориб уни кўришим керак. Илтимос, мени кечиринг, – дебди. 19 Бошқаси эса: – Мен беш жуфт ҳўкиз сотиб олдим, уларни синагани боряпман. Илтимос, мени кечиринг, – дебди. 20 Учинчи бирови ҳам: – Мен хотин олдим, шунинг учун келолмайман, – дебди. 21 Хизматкор қайтиб келиб, хўжайинига вазиятни тушунтирибди. Хўжайин ѓазабланиб, хизматкорига: – Тез бўл, шаҳарнинг йўлак ва кўчаларини кезиб чиқ, қашшоқ, майиб, шол ва кўрларни бу ерга олиб кел, – дебди. 22 Хизматкор бориб келиб: – Хўжайин, буюрганларингизни бажардим-у, яна ҳам бўш жой бор, – дебди. 23 Шунда хўжайин хизматкорига: – Йўлларга чиқ, сўқмоқларга бор, элни келишга қиста, токи уйим тўлсин, – дебди. 24 – Сизларга айтаманки, чақирилган одамлардан бирортаси ҳам зиёфатимдан тотиб кўрмайди. [Чунки даъват этилганлар кўп, аммо танланганлар оздир.]» 25 Кўпдан-кўп халойиқ Исо билан бирга борар экан, У ўгирилиб уларга деди: 26 «Агар ким Менинг ҳузуримга келса-ю, ўзининг ота-онаси, хотини, бола-чақаси, ака-укаси, опа-сингиллари ва ҳатто ўз жонидан кўнгил узмаса, у Менинг шогирдим бўлолмайди. 27 Кимки ўз хочини кўтариб орқамдан юрмаса, Менинг шогирдим бўлолмайди. 28 Сизлардан бирортангиз иморат қурмоқчи бўлсангиз, уни битириш учун маблаѓ етарлими, деб олдиндан харажатини ҳисоблаб чиқмайсизми? 29 Бўлмаса пойдевор солиб, иморат қура билмасангиз, ўтган-кетган кўриб: 30 „Бу одам қуришни бошлади-ю битира олмади“, – деб масхара қилишади. 31 Ёки қайси подшоҳ бошқа бир подшоҳга қарши урушга борса, ўзимнинг ўн минг аскарим билан йигирма минг аскарга қарши чиқишга кучим етармикан, деб олдиндан ўтириб маслаҳатлашмас экан? 32 Кучи етмаса, душман ҳали узоқдалигида унинг олдига элчи юбориб сулҳ сўрайди. 33 Шундай қилиб, сизлардан ҳар бирингиз ўзингизнинг бор-йўѓингиздан кўнгил узмасангиз, Менинг шогирдим бўлолмайсиз. 34 Туз – яхши нарса. Лекин туз ўз таъмини йўқотса, уни яна нима билан шўр қилиш мумкин? 35 Ерга ҳам, гўнгга ҳам ярамайди, уни ахлатга ташлаб юборадилар. Кимнинг эшитар қулоѓи бўлса, эшитсин!»

Луқо 15

1 Ҳар қандай гуноҳкор одамлар ва солиқчилар Исони тинглаш учун Унинг олдига оқиб келар эдилар. 2 Буни кўрган фарзийлар ва уламолар: «Мана, У гуноҳкорларни қабул қилиб, бирга еб-ичмоқда», – деб норозилик билдирдилар. 3 Исо эса уларга қуйидаги масални айтиб берди: 4 «Сизлардан кимнингдир юзта қўйи бўлса-ю, улардан бирортасини йўқотса, тўқсон тўққизтасини даштда қолдириб, йўқолган қўйни топмагунча қидирмайдими? 5 Уни топгач, қувониб елкасига олиб кўтариб кетади. 6 Уйга келгач, дўстлари билан қўшниларини чақириб: „Мен билан бирга қувонинглар, мен йўқолган қўйимни топдим“, – дейди. 7 Сизларга айтаманки, худди шунга ўхшаб, тавбага ҳожат сезмаган тўқсон тўққиз тақводордан кўра, тавба қилган биттагина гуноҳкор учун осмонда шодлик бўлади». 8 «Ёки қайси бир аёлнинг ўнта кумуш тангаси бўлса-да, биттасини йўқотиб қўйса, у шам ёқиб пулни топмагунча уйини супуриб-сидириб синчиклаб қидирмайдими? 9 Пулни топгач, дугоналари билан қўшниларини чақириб: „Мен билан бирга қувонинглар, мен йўқолган тангамни топдим“, – дейди. 10 Сизларга айтаманки, худди шунингдек, тавба қилган битта гуноҳкор учун Худо фаришталари ҳузурида шодлик бўлади». 11 Исо яна деди: «Бир одамнинг икки ўѓли бор экан. 12 Уларнинг кичиги отасига: – Ота, мол-мулкингиздан менга тегишли қисмини беринг, – дебди. Ота бисотини икки ўѓлига бўлиб берибди. 13 Бир неча кундан кейин кичик ўѓил бор-йўѓини йиѓиштириб, узоқ бир мамлакатга кетибди. У ерда шалоқ яшаб, мол-дунёсини кўкка совуриб юрибди. 14 Борини исроф этгандан кейин, у мамлакатда оѓир қаҳатчилик бошланибди, йигит ҳам муҳтожликка йўлиқибди. 15 У бориб, бу мамлакат фуқароларидан бирига ёлланибди. У эса йигитни ўз даласидаги тўнѓизларни боқишга юборибди. 16 Ниҳоят, йигит тўнѓизлар ейдиган қўзоқлар билан қорнини тўйдиришга ҳам зор бўлибди, лекин унга шуни ҳам раво кўришмас экан. 17 Ўзига келгач, у дебди: „Отамнинг қанчадан-қанча ёлланма ишчиларининг нони ошиб-тошиб ётибди, мен эса бу ерда очликдан ўляпман. 18 Ҳнди отамнинг олдига борай ва унга: Ота, мен Худога ва сизга қарши гуноҳ қилдим. 19 Ҳнди сизнинг ўѓлингиз аталишга лойиқ эмасман. Мени ёлланма ишчиларингиз қаторига қабул қилсангиз, бас, дейман“. 20 Йигит отаси олдига равона бўлибди. У ҳали узоқда келаётганлигидаёқ, отаси ўѓлини кўриб, кўнгли бўшаб кетибди. Югурганча бориб, ўѓлининг бўйнидан қучиб, юз-кўзларидан ўпибди. 21 Ўѓли унга: – Ота, мен Худога ва сизга қарши гуноҳ қилдим. Ҳнди сизнинг ўѓлингиз деб аталишга лойиқ эмасман, – дебди. 22 Ота хизматкорларига шундай буюрибди: – Тез бўлинг, энг нафис тўн келтириб елкасига ёпинг, қўлига узук тақинг, оёқларига чориқ кийгизинглар. 23 Бўрдоқини олиб чиқиб, сўйинглар, еб-ичайлик, хурсандчилик қилайлик. 24 Чунки менинг бу ўѓлим ўлган эди – тирилди, йўқолган эди – топилди. Шундай қилиб, хурсандчилик қила бошлабдилар. 25 Катта ўѓил шу пайтда далада экан. Қайтаётиб уйга яқинлашганда, қулоѓига чолѓу ва ўйин-кулги садолари эшитилибди. 26 Хизматкорлардан бирини чақириб: – Нима гап? – деб сўрабди. 27 – Укангиз келди, отангиз уни соѓ-саломат кўргани учун бўрдоқини сўйдилар, – дебди у. 28 Шунда катта ўѓил аччиқланиб, ичкарига киргиси келмабди. Отаси эса ташқарига чиқиб, ўѓлига ўтиниб гапирибди. 29 У отасига жавоб берибди: – Мен шунча йилдан бери сизга хизмат қиламан. Сира сизнинг буйруѓингизга қарши чиққаним йўқ. Лекин дўстларим билан хурсандчилик қилишим учун сиз менга битта улоқ ҳам атамадингиз. 30 Аммо мол-мулкингизни фоҳишаларга сарфлаб қайтган анави ўѓлингизга бўрдоқи сўйибсиз! 31 Отаси унга шундай жавоб берибди: – Ўѓлим! Сен доимо мен билан биргасан, менинг ҳамма нарсам сеники. 32 Бироқ бугун шодланиш, хурсандчилик қилиш керак. Чунки сенинг бу уканг ўлган эди – тирилди, йўқолган эди – топилди».

Луқо 16

1 Исо Ўз шогирдларига ҳам айтди: «Бир бойнинг хўжалик ишларини бошқарувчиси бор экан. Бойнинг қулоѓига, иш бошқарувчи мол-мулкингизни бежо сарф қилиб юрибди, деган чақув етибди. 2 Шунда бой иш бошқарувчини чақириб: – Сен тўѓрингда узунқулоқ гап юрибди. Ишларингнинг ҳисобини бер, сен энди уйимни бошқаролмайсан, – дебди. 3 Иш бошқарувчи ўзича: – Нима қилсам экан? – дебди. – Хўжайиним бошқарувчиликни қўлимдан оляпти. Ер қазишга кучим етмайди, тиланчилик қилиш эса менга уят. 4 Бошқарувчиликдан бўшатилганимдан сўнг одамлар яна ўз уйларига қабул қилишлари учун нима қилсам бўлади? Сўнг: – Ҳа, топдим! – дебди-да, 5 хўжайинидан қарз бўлганларнинг ҳар бирини алоҳида ёнига чақирибди. Биринчисидан сўрабди: – Хўжайинимдан қанча қарзинг бор? 6 – Юз кува зайтун мойи, – жавоб берибди у. – Тилхатингни ол, тезда ўтириб эллик кува деб ёз! – дебди унга иш бошқарувчи. 7 Кейин бошқасидан ҳам сўрабди: – Сенинг қанча қарзинг бор? – Юз қанор буѓдой, – жавоб берибди у. Унга ҳам: – Тилхатингни ол, саксон қанор деб ёз! – дебди. 8 Хўжайини эса ўзининг бу шум иш бошқарувчисини, ақлли иш қилдинг, деб мақтабди. Чиндан ҳам бу дунёнинг одамлари ўзларига ўхшаганлар орасида нур аҳлидан кўра эс-ҳушлироқ ҳаракат қиладилар». 9 «Мен сизга айтаманки, бу бевафо дунёнинг бойлигидан фойдаланиб дўст орттиринглар, токи бу бойлик тугагач, сизларни абадий маконларга қабул қилсинлар. 10 Кичик ишда садоқатли бўлган буюк ишда ҳам садоқатлидир. Кичик ишда садоқатсиз бўлган буюк ишда ҳам садоқатсиздир. 11 Агар сиз бу бевафо дунёнинг бойлигига содиқ бўлмасангиз, ҳақиқий бойликни сизга ким ишониб беради? 12 Агар бошқаларнинг нарсасига содиқ бўлмасангиз, ўз насибангизни сизга ким беради? 13 Ҳеч қандай хизматкор икки хўжайинга хизмат қилолмайди. У ё бирини ёмон кўриб, бошқасини севади, ёки бирига ихлос қўйиб, бошқасини хор қилади. Сиз ҳам Худога, ҳам пулга бирдек сиѓина олмайсиз». 14 Фарзий мазҳабидагилар буларни эшитиб, пулпараст бўлганлари учун Исога мазах қила бошладилар. 15 Исо уларга деди: «Сиз одамлар олдида ўзингизни тақводор қилиб кўрсатасизлар, лекин Худо юрагингизни билади. Ана, одамларда кўкка кўтарилган неки бўлмасин, Худо назарида жирканчдир. 16 Таврот ва Пайѓамбарлар даври Яҳё келгунча давом этди. У вақтдан буён Худо Шоҳлиги тўѓрисидаги Хушхабар ваъз қилинмоқда ва ҳамма бу Шоҳликка кириш учун зўр бермоқда. 17 Бироқ Тавротдан бир чизиқ йўқолишидан кўра, еру осмоннинг йўқолиши осонроқдир. 18 Кимда-ким ўз хотинидан ажралиб, бошқасига уйланса, зино қилган бўлади. Шунингдек, эридан ажралган хотинга уйланган киши ҳам зино қилган бўлади». 19 «Кимхоб ва шойи кийимлар кийиб, ҳар куни дабдабали базмларда кайф-сафо сурган бир бой одам бор экан. 20 Бойнинг дарвозаси олдида ҳамма баданига яра тошган Лазар исмли бир қашшоқ гадой ётар экан. 21 У бой дастурхонидан тўкилган ушоқлар билан қорин тўйдиришни орзу қилар, итлар эса келиб унинг яраларини ялаб кетар экан. 22 Бир куни гадой ўлиб қолибди, фаришталар уни Иброҳим алайҳиссаломнинг ёнига олиб борибдилар. Кейин бой ҳам ўлиб, уни кўмишибди. 23 Тамуѓ азобидан ўтар экан, бой бошини кўтариб узоқдаги Иброҳимни ва унинг ёнидаги Лазарни кўрибди. 24 У фарёд кўтариб: – Ҳй Иброҳим ота! Менга раҳм қилиб Лазарни юборгин, у бармоѓининг учини сувга ботириб тилимга сув томизсин. Чунки мен бу оловда кўп азоб чекяпман, – дебди. 25 Иброҳим унга шундай жавоб берибди: – Унутма, ўѓлим, сен ҳаётингда яхшилик насибангни олиб бўлдинг, Лазар эса ёмонлик насибасини олиб бўлди. Ҳнди у бу ерда тасалли топяпти, сен бўлсанг, азоб чекяпсан. 26 Бундан ташқари, сиз билан бизнинг орамизда тубсиз жарлик бор. Бу ердан сиз томон ўтмоқчи бўлганлар ўта олмайдилар ва у ердан биз томон ҳам ўтмайдилар. 27 – Ундай бўлса, эй ота, сендан ўтиниб сўрайман, Лазарни отамнинг уйига юборгин. 28 Менинг бешта укам бор. Улар ҳам бу азобли жойга келмасликлари учун уларни огоҳлантириб қўйсин, – дебди бой. 29 Иброҳим унга: – Улар Мусо пайѓамбарни ва бошқа пайѓамбарларни билишади, уларга қулоқ солишсин, – дебди. 30 Бой эса: – Йўқ, Иброҳим ота, қулоқ солмаслар. Фақат ўликлардан бири уларнинг олдига борса, ўшанда тавба қиларлар, – дебди. 31 Иброҳим шундай дебди: – Агар Мусо ва бошқа пайѓамбарларга қулоқ солмаган бўлсалар, ўликлардан бири тирилиб борса ҳам ишонмайдилар».

Луқо 17

1 Исо ўз шогирдларига яна деди: «Васвасалар келиши шаксиздир. Лекин ким орқали келса, ўша одамнинг ҳолига вой! 2 Бу кичиклардан биронтасини йўлдан оздиргандан кўра, унинг бўйнига тегирмон тошини осиб, денгизга ташланиши у учун фойдалироқ бўлар эди. 3 Ўзларингизга эҳтиёт бўлинглар! Агар биродаринг гуноҳ қилса, унга танбеҳ бер. Агар тавба қилса, уни кечир. 4 Агар сенга қарши бир куннинг ўзида етти марта гуноҳ қилса-ю, етти марта сенга қайтиб келиб: „Тавба қилдим“, – деса, уни кечириб юбор». 5 Ҳаворийлар Раббимиз Исога: – Имонимизга имон қўш, – дедилар. 6 Раббимиз жавоб берди: – Агар зиѓирдай имонингиз бўлиб, шу тут дарахтига: «Илдизинг билан қўпорилиб чиқ ва денгизга кўчиб илдиз от», – десангиз, дарахт сизга бўйсунади. 7 «Орангиздаги қай бирингиз қўш ҳайдовчи ёки подачи хизматкорингиз даладан қайтгач, унга: „Тез келиб дастурхонга ўтир“, – дейсиз? 8 Аксинча: „Кечки овқатимни тайёрла, ишга бел боѓлаб, овқатланиб бўлгунимча менга хизмат қил, ундан кейин ўзинг еб-ичасан“, – демайсизми? 9 Хўжайин буюрган ишларни бажарган қул ташаккур олармикин? Қайдам. 10 Сизлар ҳам шунга ўхшаб, ўзингизга буюрилган ҳамма ишни бажаргандан сўнг: „Бизлар арзимайдиган қуллармиз, фақат зиммамиздаги ишни қилдик“, – денглар». 11 Исо Самария билан Жалила оралиѓидан ўтиб, Қуддус томон йўл олди. 12 У бир қишлоққа кираётганда, ўнта моховга дуч келди. Улар узоқда турганча 13 овозларини баланд қилиб: – Ҳй Устозимиз Исо, бизга раҳм қил! – дейишди. 14 Уларни кўрган Исо: – Бориб, ўзларингни руҳонийларга кўрсатинглар, – деди. Улар эса йўлда кетаётиб, моховдан фориѓ бўлишди. 15 Улардан бири ўзининг шифо топганини пайқагач, баланд овоз билан Худони улуѓлаб орқага қайтди. 16 Исонинг оёқларига йиқилиб Унга ташаккур билдирди. Бу одам самариялик эди. 17 Исо: – Шифо топган ўн киши эди-ку? Қолган тўққизингиз қани? 18 Худони улуѓлаш учун шу бегона кишидан бошқа ҳеч ким қайтиб келмадими? – деди. 19 Сўнг у одамга: – Ўрнингдан туриб бора қол, ишончинг сени қутқарди, – деди. 20 Фарзийлар Исога: – Худонинг Шоҳлиги қачон келади? – деган саволни беришди. Исо уларга жавоб берди: – Худонинг Шоҳлиги кўзга кўриниб келмайди. 21 «Қара, у бу ерда», ёки «Ана у ерда», – деб ҳам айтишмайди. Мана, Худонинг Шоҳлиги ўз ичингиздадир. 22 Сўнг Исо шогирдларига қайрилиб, деди: – Шундай кунлар келадики, Инсон Ўѓлининг биттагина кунини кўришга ҳавас қиласизлар, бироқ кўролмайсизлар. 23 Сизларга: «Мана, у бу ерда», ёки «Мана шу ерда», деб айтишса, борманглар, уларнинг орқасидан қувманглар. 24 Чунки чақмоқ чақиб, фалакни бир учидан бошқа учигача ярқиратиб юборганидек, Инсон Ўѓли ҳам Ўз кунида худди шундай пайдо бўлади. 25 Лекин ундан аввал У кўп азоб чекиши ва бу насл томонидан рад қилиниши керак. 26 Нуҳ пайѓамбар даврида қандай бўлган бўлса, Инсон Ўѓли келадиган кунларда ҳам шундай бўлади. 27 Нуҳ кемага кирган кунига қадар едилар, ичдилар, уйландилар, турмушга чиқдилар. Ва тўфон келиб, ҳаммани ҳалок қилди. 28 Лут кунларида ҳам шундай бўлди: еб-ичдилар, олди-сотди қилдилар, экин-тикин ва бинокорлик билан машѓул бўлдилар. 29 Лекин Лут Садўм шаҳридан чиққан куниёқ осмондан олов ва олтингугурт ёѓиб, ҳаммани ҳалок қилди. 30 Инсон Ўѓли зоҳир бўлган кунда ҳам худди шундай бўлади. 31 У кунда томнинг устида бўлган киши уйда қолдирган анжомларини олиш учун пастга тушмасин. Шунингдек, даладаги ҳам қайтиб келмасин. 32 Лутнинг хотинини эслаб туринглар. 33 Кимки жонини сақлашга ҳаракат қилса, уни йўқотади. Кимки жонини фидо қилса, уни қутқаради. 34 Сизга яна айтаманки, ўша кеча бир тўшакда икки киши бўлади; бири олинади, бири қолдирилади. 35 Икки аёл бирга тегирмон тортаётган бўлади; бири олинади, бири қолдирилади. 36 [Икки киши далада бўлади; бири олинади, бири қолдирилади.] 37 Шогирдлар Исодан сўради: – Раббий, бу воқеалар қаерда юз беради? – Мурда қаерда бўлса, калхатлар ҳам ўша ерда тўпланади, – деди Исо.

Луқо 18

1 Исо шогирдларига доимо, безмасдан ибодат қилиш кераклиги ҳақида масал айтиб берди: 2 «Бир шаҳарда Худодан ҳам қўрқмайдиган, одамдан ҳам уялмайдиган бир қози бор экан. 3 Ўша шаҳарда бир тул аёл ҳам яшар экан. У қозининг олдига доим келиб: – Мени рақибимдан ҳимоя қилинг, – деб ўтиниб юрибди. 4 Қози анча вақтгача эътибор бермас экан. Охирида у ўзи-ўзига: – Мен Худодан қўрқмайман, одамдан ҳам уялмайман. 5 Бироқ майли, бу тул аёл менга тинчлик бермаётгани учун, уни ҳимоя қила қолай. Бўлмаса у келавериб, жонимдан безор қилади, – дебди. 6 Ҳшитяпсизми, инсофсиз қози нима дебди, – давом этди Раббимиз Исо. 7 – Наҳотки Худо Ўзига кечаю кундуз фарёд қилаётган Ўз танлаганларини ҳимоя қилмаса, наҳотки уларни кўп куттириб қўйса? 8 Сизларга айтаманки, уларни кўп ўтмай ҳимоя қилади. Бироқ Инсон Ўѓли келганда, ер юзида имон топармикин?» 9 Ўзининг тақводорлигини пеш қилиб, бошқаларни эса камситиб юрган баъзи одамларга Исо қуйидаги масални айтиб берди: 10 «Бири фарзий, бошқаси солиқчи бўлган икки киши ибодат қилиш учун маъбадга кирибдилар. 11 Фарзий алоҳида туриб, ўзича шундай ибодат қилибди: – Ё Худо! Мен бошқа одамлардай талончи, жиноятчи, зиногар ва ҳатто шу солиқчи сингари бўлмаганим учун Сенга шукр айтаман. 12 Ҳафтада икки марта рўза тутаман. Топганимнинг ўндан бирини ушр учун ажратаман. 13 Солиқчи бўлса узоқда туриб, ҳатто кўзларини осмонга қаратишга ҳам ботина олмай, кўкрагига урганича: – Ё Худо, мен гуноҳкорга раҳм қил! – дебди. 14 Сизга айтаманки, бу одам боягидан кўра оқланиб уйига қайтибди. Чунки ўзини юқори олган ҳар бир киши пасайтирилади, ўзини паст олган эса юксалтирилади». 15 Уларга қўли тегсин, деб Исонинг олдига ёш болаларни ҳам келтиришар эди. Шогирдлар буни кўриб, келтирувчиларни койий бошлашди. 16 Исо эса болаларни ёнига чақириб, шогирдларига шундай деди: «Болалар Менинг олдимга келишларига ижозат беринг, уларни койиманг. Зеро Худонинг Шоҳлиги шундайларникидир. 17 Сизларга чинини айтайин: кимки Худонинг Шоҳлигини бола каби қабул қилмаса, унга киролмайди». 18 Бошлиқлардан бири Исодан сўради: – Валинеъмат Устозим! Абадий ҳаёт насиб бўлмоѓи учун нима қилишим керак? 19 Исо унга деди: – Нега сен Мени валинеъмат дейсан? Биргина Худодан бошқа ҳеч ким валинеъмат эмас. 20 Илоҳий амрларни биласан: «Зино қилма. Одам ўлдирма. Ўѓрилик қилма. Сохта гувоҳлик берма. Ота-онангни ҳурмат қил». 21 – Буларнинг ҳаммасига ёшлигимдан амал қилиб келаман, – деди бояги бошлиқ киши. 22 Буни эшитиб, Исо: – Сенга яна бир нарса етишмайди: нимага эга бўлсанг, ҳаммасини сот ва пулини камбаѓалларга бўлиш. Шундагина осмонда хазинанг бўлади. Ва сўнг келиб, Менга эргашгил, – деди. 23 Бошлиқ бу сўзни эшитиб, жуда хафа бўлди, негаки у ҳаддан зиёд бадавлат эди. 24 Исо унинг хафа бўлганини кўриб: – Мол-дунёси борлар Худо Шоҳлигига киришга нақадар қийналади! 25 Бойнинг Худо Шоҳлигига киришидан кўра, туянинг игна тешигидан ўтиши осонроқдир, – деди. 26 Буни эшитганлар эса: – Ундай бўлса, ким нажот топа олар экан? – деб сўрашди. 27 – Одамларга иложсиз нарса Худо учун иложи бордир, – деди Исо. 28 – Мана, биз мол-ҳолимизни қолдириб, Сенинг орқангдан эргашиб келдик! – деди Бутрус. 29 Исо шогирдларига деди: – Сизларга чинини айтайин, Худо Шоҳлиги йўлида уй-жой, ота-она, ака-ука, опа-сингил ёки хотин-болаларини қолдириб кетган ҳар бир киши 30 бу дунёдаёқ қат-қат яхшиликлар топиб, у дунёда эса абадий ҳаётга муяссар бўлур. 31 Исо ўн икки шогирдини махсус чақириб уларга деди: «Биз энди Қуддусга яқинлашиб қолдик. Ана ўша ерда Инсон Ўѓли тўѓрисида ёзилган барча пайѓамбар оятлари амалга ошади. 32 Уни мажусийларга топширадилар, Уни масхаралаб ҳақорат қиладилар, Унинг юзига тупурадилар. 33 Уни қамчилаб ўлдирадилар. Аммо учинчи куни У қайта тирилади». 34 Шогирдлар эса бу сўзлардан ҳеч нарса англамадилар. Бу сўзлар маъноси уларга сирли эди, айтилганни улар идрок этмадилар. 35 Исо Ерихо шаҳрига кириб келаётганда, бир кўр йўл чеккасида садақа сўраб ўтирар эди. 36 Олдидан халойиқ ўтиб кетаётганини эшитиб: – Нима гап? – деб сўради. 37 – Носиралик Исо ўтяпти, – деб унга хабар қилишди. 38 Шунда кўр: – Ҳй Довуд Ўѓли Исо, менга раҳм қил! – деб бақириб юборди. 39 Олдинда кетаётганлар эса: – Жим бўл! – деб уни койиб қўйишди. Лекин у янада кучлироқ ҳайқира бошлади: – Ҳй Довуд Ўѓли, менга раҳм қил! 40 Шунда Исо тўхтаб, кўрни ёнига келтиришларини буюрди. Кўр келгач, 41 Исо ундан сўради: – Сен нима қилишимни истайсан? – Ҳазрат, кўзларим кўрсин! – деди у. 42 Исо унга: – Кўзларинг кўрсин, ишончинг сени қутқарди, – деди. 43 Шу заҳоти кўрнинг кўзлари кўра бошлади. У Худога олқишлар айтганча Исонинг кетидан эргашди. Буни кўрган бутун халқ Худога ҳамду санолар айтди.

Луқо 19

1 Исо Ерихо шаҳрига кириб, гузарларидан ўтиб борарди. 2 Йўлда Заккай исмли бир одам учради; у солиқчиларнинг бошлиѓи бўлиб, жуда бой эди. 3 У Исони кўришга, ким эканлигини билишга ошиқар эди. Бироқ бўйи пастлиги туфайли ва халойиқ кўплигидан Уни кўролмади. 4 Исони кўриш учун олдинга югуриб, бир ёввойи анжир дарахтига чиқиб олди. Чунки Исо ўша ердан ўтиши керак эди. 5 Исо у жойга келгач, юқорига қараб қўйди-да, унга: – Заккай! Тезроқ пастга туш, Мен бугун сенинг уйингга қўнишим керак, – деди. 6 Заккай дарров пастга тушди, Исони қувонч билан қаршилаб, меҳмон қилди. 7 Буни кўрганларнинг ҳаммаси: – У гуноҳкор одамнинг уйига ташриф буюрди, – деб норозилик билдиришди. 8 Аммо Заккай Раббимиз Исонинг олдида қўл қовуштириб туриб, Унга деди: – Ҳй Ҳазрат, мол-мулкимнинг ярмини камбаѓалларга бериб юбораман. Агар бировнинг ҳақини еб кетган бўлсам, тўрт баробар кўпайтириб берганим бўлсин. 9 Исо унга шундай жавоб берди: – Бугун бу уйга нажот келди. Чунки бу одам ҳам бобомиз Иброҳим ўѓлидир. 10 Инсон Ўѓли эса адашганни излаб топиш ва қутқазиш учун келган. 11 Исо Қуддусга яқинлашиб қолгани сабабли, Уни тинглаётган халойиқ, Худо Шоҳлиги ҳозир намоён бўлиши керак, деб ўйлар эди. Шундай қилиб, Исо Ўз нутқини бир масал билан давом эттирди: 12 «Асилзода бир одам ўзи учун салтанат олиб келиш учун узоқ мамлакатга борибди. 13 Ўзининг хизматкорларидан ўн нафарини чақирибди-ю, уларга ўн тилладан бўлиб бериб: – Мен қайтиб келгунимча, бу пулни ишлатиб туринглар, – деб жўнаб кетибди. 14 Ҳолбуки, асилзоданинг ҳамшаҳарлари уни ёмон кўришар экан. Ҳамшаҳарлар унинг орқасидан элчилар юбориб: – Бу одам бизга подшоҳ бўлишини истамаймиз, – деб айттирибдилар. 15 Бир муддатдан сўнг у асилзода салтанат эгаси бўлиб, ўз ватанига қайтиб келибди. Берган ақчалари билан ким қанча фойда ундирганини билиш учун, хизматкорларини ёнига чақиртирибди. 16 Биринчиси келиб: – Хўжайин, сизнинг тиллангиз ўн тилла ундирди, – дебди. 17 Хўжайин унга: – Офарин, сен яхши хизматкор экансан. Кичик ишда садоқат кўрсатганинг учун ўнта шаҳар устидан ҳоким бўласан, – дебди. 18 Иккинчиси келиб: – Хўжайин, сизнинг тиллангиз беш тилла фойда келтирди, – дебди. 19 Унга ҳам: – Сен ҳам беш шаҳарга ҳокимлик қиласан, – дебди. 20 Учинчиси келиб: – Хўжайин! Мана сизнинг тиллангиз, мен уни рўмолчага тугиб сақладим. 21 Мен сиздан қўрқдим, сиз қаттиққўл одамсиз. Сиз бермасдан оласиз, экмасдан ўрасиз, – дебди. 22 Хўжайин эса унга дебди: – Ҳй ёмон хизматкор, оѓзингдан чиққанини елкангга ёпиштирай! Менинг қаттиққўллигимни ҳамда бермасдан олишимни, экмасдан ўришимни биларкансан, 23 нега пулимни муомалага киритмадинг? Шунда мен келиб, ҳеч бўлмаса фойдасини кўрардим. 24 Сўнг хўжайин ёнида турганларга қараб: – Унинг қўлидан тиллани олиб, ўн тилласи борга беринглар, – дебди. 25 – Хўжайин, унинг ўн тилласи бор-ку! – дейишибди улар. 26 – Сизларга ростини айтсам, кимда бор бўлса, унга яна берилади. Кимда йўқ бўлса, қўлида бор бўлгани ҳам ундан тортиб олинади. 27 Ҳнди менинг подшоҳлик қилишимни истамаган ўша душманларимга келсак, уларни шу ерга келтиринглар-да, кўзим олдида дами тиѓдан ўтказинглар!» 28 Бу сўзларни айтиб, Исо олѓа босганча Қуддус сари йўл олди. 29 Зайтун тоѓи этагидаги Байтфагия билан Байтания қишлоқларига яқинлашгач, У икки шогирдини юбориб деди: 30 – Қаршингиздаги қишлоққа боринглар. Қишлоққа киргач, боѓлаб қўйилган, ҳозиргача одам боласи минмаган хўтикни топасизлар. Уни ечиб олиб келинглар. 31 Агар кимки сизлардан: «Хўтикни нега ечяпсизлар?» – деб сўраб қолса, «У Раббимизга керак», деб айтинглар. 32 Шогирдлар жўнаб, худди Исонинг айтганини топдилар. 33 Хўтикни ечаётганларида унинг эгалари: – Нега хўтикни ечяпсизлар? – деб сўрашди. 34 Шогирдлар: – У Раббимизга керак, – дедилар. 35 Хўтикни Исонинг олдига келтиришди-да, устига ўз кийимларини ташлаб, Исони миндиришди. 36 У миниб кетаётганида, қолган шогирдлар кийимларини йўлга пойандоз қилди. 37 Исо энди Зайтун тоѓидан ошиб, паст томонга, шаҳарга қараб юраётган эдики, шогирдлар тумонати кўрган барча мўъжизаларини эслаб хурсанд бўлишди, овозларини баланд кўтариб, Худо шаънига ҳамду санолар айта бошлашди: 38 «Худованд номидан келаётган Подшоҳ муборак! Кўкларда тинчлик, Арши Аълода иззат!» 39 Шунда халойиқ орасидаги баъзи фарзийлар Исога: – Устоз, шогирдларингни жим қил! – дейишди. 40 У эса уларга жавобан: – Сизга айтаманки, агар булар жим бўлса, тошлар чинқиргай! – деди. 41 Исо Қуддусга кирай деганда, шаҳарни кўриб, унинг ҳолига йиѓлаб юборди: 42 – Кошки сен ҳеч бўлмаса шу кунингда тинчлигингга нелар даркор эканини билсанг эди! Бироқ ҳозир бу кўзларингдан яширингандир. 43 Бошингга шундай кунлар тушадики, душманларинг атрофингга девор тортиб, чор тарафдан қуршаганча сиқувга оладилар. 44 Сени ер билан яксон қилиб, кўксингдаги фарзандларингни қирѓин қиладилар. Илоҳий йўқлаш вақт-соатини билмаганинг учун, кулингни кўкка совурадилар. 45 Исо маъбадга кириб, ичкарида олди-сотди қилаётганларни қувиб чиқара бошлади. 46 Уларга шундай деди: – Тавротда: «Менинг уйим ибодат уйи бўлгай», – деб ёзилган. Сизлар эса Худо уйини қароқчилар уясига айлантириб юборибсизлар! 47 Исо ҳар кун маъбадда таълим берадиган бўлди. Олий руҳонийлар, уламолар ва халқ оқсоқоллари эса Уни ҳалок қилиш пайига тушдилар. 48 Лекин бунинг чорасини топмадилар, негаки бутун халқ Исони жону дили билан тинглар эди.

Луқо 20

1 Ўша кунларнинг бирида Исо маъбадда таълим бериб, халққа Хушхабарни баён этар эди. Олий руҳонийлар ва уламолар эса оқсоқоллар билан бирга келиб, 2 Исога савол беришди: – Бизларга айт-чи, Сен бу ишларни қандай ҳуқуқ билан қиляпсан? Буларни қилиш учун Сенга ким ваколат берган? 3 Исо уларга шундай жавоб берди: – Мен ҳам сизларга бир савол берайин, Менга айтинглар: 4 Яҳё пайѓамбар одамларни сувда тавба қилдириш учун кимдан ваколат олган эди? Худоданми, инсонданми? 5 Улар эса ўзаро мулоҳаза юритдилар: «Агар Худодан десак, У: „Нега Яҳёга ишонмадингизлар?“ – дейди. 6 Агар инсондан десак, бутун халқ бизни тошбўрон қилади, чунки халқ Яҳёнинг пайѓамбарлигига қатъий ишонади». 7 Ниҳоят Исога жавобан: – Қаерданлигини билмаймиз, – дедилар. 8 Исо уларга: – Ундай бўлса, Мен ҳам бу ишларни қайси ваколат билан қилаётганимни сизга айтмайман, – деди. 9 Исо сўзини давом эттириб, халққа ушбу масални айтиб берди: «Бир одам узумзор яратиб, уни боѓбонларга ижарага бериб, ўзи узоқ вақтга бошқа мамлакатга кетибди. 10 Ҳосил чоѓи узумзор маҳсулидан унга беришлари учун боѓбонлар олдига бир хизматкорини юборибди. Лекин боѓбонлар уни уриб, қуруқ қайтаришибди. 11 Узумзор эгаси яна бир хизматкорини юборибди. Уни ҳам уриб, ҳақорат қилиб, қуруқ қайтариб юборишибди. 12 Яна учинчисини юборганда, уни ҳам ярадор қилиб, қувиб чиқаришибди. 13 Шунда узумзор эгаси: – Нима қилсам экан? Севикли ўѓлимни юбора қолай. Балки уни кўриб, инсофга келишар, – дебди. 14 Аммо боѓбонлар унинг ўѓлини кўришлари билан ўзаро муҳокамага тушиб: – Бу меросхўр-ку! Уни ўлдирамиз, мероси бизга қолади, – дейишибди-да, 15 ўѓлини узумзордан ташқарига ҳайдаб, ўлдиришибди. Начора, узумзор эгаси уларни нима ҳам қиларди? 16 У келиб бояги боѓбонларни йўқ қилади, узумзорни эса бошқаларга топширади». Буни эшитганлар: – Худо кўрсатмасин! – деб юборишди. 17 Исо эса уларга тикилиб, шундай деди: – У ҳолда, Забурдаги: «Бинокорлар кераксиз деб ташлаган тош Нақ бинонинг пештоқидан ўрин олди», – деган оят нимани ифодалайди? 18 Кимки бу тошга йиқилса, парчаланиб кетади. Тош кимнинг устига тушса, уни эзиб юборади. 19 Исо бу масални уларга қарата айтганини олий руҳонийлар билан уламолар пайқаб, шу онда Унга қўл узатмоқчи бўлдилар, лекин халқдан ҳайиқдилар. 20 Исони зимдан кузатиб, Унинг олдига ўзларини мўмин-қобил кишилардек кўрсатувчи исковучларни юбордилар. Айтадиган бирон ножўя сўзи учун Уни тузоққа илинтириш ва шу йўсин ҳокимнинг қўли ва ҳукмига топшириш ниятлари бор эди. 21 Улар Исодан сўрадилар: – Устоз! Биз биламизки, Сен ҳақиқатгўйсан, тўѓри таълим берасан, ҳеч кимга юз-хотир қилмасдан Худонинг ҳақиқий йўлини ўргатмоқдасан. 22 Бизга айт-чи, Қайсарга қарамлик солиѓи тўлашимиз динга мувофиқми, йўқми? 23 Исо уларнинг маккорлигини англаб: – [Нега Мени синаб кўрмоқчисизлар?] 24 Қани, Менга бир динор кўрсатинглар! Бу тангадаги сурат ва ёзув кимники? – деди. – Қайсарники, – жавоб берди улар. 25 Исо: – Ундай бўлса, Қайсарнинг ҳақини Қайсарга, Худонинг ҳақини Худога беринглар, – деди. 26 Шундай қилиб, халқ олдида айтган биронта сўзи учун ҳам Исони тузоққа туширолмадилар. Унинг жавобидан ҳайрон бўлиб, лол қолдилар. 27 Ўшанда қайта тирилиш бўлишини инкор этадиган саддуқийлардан баъзилари келиб, Исога савол бердилар: 28 – Ҳй Устоз! Мусо пайѓамбаримиз шундай ёзиб қолдирган: «Агар хотини бор одам фарзандсиз қазо қилса, укаси унинг хотинини олиб, ўз акасига авлод тикласин». 29 Хўш, етти ака-ука бор эди. Биринчиси уйланиб, боласиз ўтиб кетди. 30 Иккинчиси ҳам ўша хотинни олиб, ўлди. 31 Шунингдек, учинчиси ҳам, ҳатто еттинчисигача ҳаммаси ҳам ўша хотинни олиб, фарзанд кўрмай ўлиб кетдилар. 32 Ҳаммасидан кейин хотин ҳам ўлди. 33 Хўш, қиёматда у қайси бирининг хотини бўлади экан? Чунки у еттовига ҳам хотинлик қилган эди-ку. 34 Исо уларга жавобан деди: – Бу дунёнинг болалари уйланадилар ва эрга тегадилар. 35 Лекин у дунёга кетганлар ҳамда тирилишга сазовор бўлганлар уйланмайдилар ҳам, эрга тегмайдилар ҳам. 36 Улар энди ўлим кўрмайдилар. Улар фаришталар билан тенг бўлиб, қиёмат аҳли сифатида Худонинг болалари бўладилар. 37 Мусо пайѓамбарнинг ўзи ҳам ёнаётган бута тўѓрисидаги оятда Худовандни «Иброҳимнинг Худоси, Исҳоқнинг Худоси ва Ёқубнинг Худоси» деб атаб, ўликларнинг тирилишига ишора қилган эди. 38 Зотан Худо ўликларнинг эмас, тирикларнинг Худосидир. Унга нисбатан ҳамма тирикдир. 39 Шунда уламолардан баъзилари: – Устоз, Сен яхши сўзладинг, – дедилар. 40 Ва Исодан яна бирон гап сўрашга ботинолмадилар. 41 Исо уларга деди: «Нега Масиҳни Довуднинг ўѓли дейишади? 42 Мана, Довуднинг ўзи Забур китобида нима деган: 43 „Худованд менинг Раббимга айтди: Ёвларингни оёқларинг остига йиқитмагунимча, Сен Менинг ўнг томонимда ўлтириб тургин“. 44 Демак, Довуд Масиҳни Раббим деб атаган бўлса, қандай қилиб Масиҳ Довуднинг ўѓли бўлади?» 45 Бутун халойиқ тинглаб турганда, Исо ўз шогирдларига бурилиб деди: 46 «Узун кийимлар кийиб юришни ва халқ йиѓинларида алик олишни севадиган, ибодатхоналарда юқори ўринни олиш ва зиёфатларда тўрда ўтиришни яхши кўрадиган уламолардан эҳтиёт бўлинглар! 47 Улар беваларнинг уй-жойларини шилиб, хўжа кўрсинга узоқ дуо ўқийдилар. Ана бундайлар оѓирроқ жазога мубтало бўлѓусидир».

Луқо 21

1 Исо маъбаднинг садақа қутисига назар солиб, хайр-эҳсон ташлаб турган бой одамларни кўрди. 2 Шунингдек, икки тийин ташлаган бир камбаѓал бева аёлни ҳам кўрди. 3 Шунда Исо деди: «Сизларга чинини айтайин, бу камбаѓал бева ҳаммадан кўпроқ эҳсон берди. 4 Чунки буларнинг бариси ўзларининг ортиқча пулларидан худойи қилди. Аммо бу аёл камчилигига қарамасдан, ўзининг бор-йўѓини ташлади». 5 Баъзи кишилар маъбаднинг нақадар гўзал тошлар ва бахшидалар билан безатилгани тўѓрисида сўзлашар эдилар. Исо эса деди: 6 – Шундай кунлар келадики, сиз шу ерда кўриб турган бинолардан бирор ѓишт бутун қолмайди, ҳаммаси вайрон бўлади. 7 Улар Исодан сўрадилар: – Устоз, бу ишлар қачон юз беради? Буларнинг содир бўлажагини қандай аломатдан билмоқ мумкин? 8 Исо деди: – Йўлдан озмаслик учун эҳтиёт бўлинглар! Зеро кўплар «Бу Менман» ва «Вақт яқин», деб Менинг номим остида келадилар. Уларнинг орқасидан борманглар. 9 Уруш ва исёнлардан дарак топганда чўчиманглар. Чунки булар аввалдан бўлиб ўтиши керак, лекин дарҳол сўнгги ниҳоя келмайди. 10 Кейин Исо давом этиб уларга деди: «Халқ халққа қарши, подшоҳлик подшоҳликка қарши кўтарилади. 11 Айрим жойларда шиддатли зилзилалар, қаҳатчиликлар, ўлатлар бўлади. Ваҳимали ҳодисалар содир бўлиб, осмонда ажиб ѓаройиботлар юз беради. 12 Лекин буларнинг ҳаммасидан бурун сизларни исканжага олиб, қувѓин қиладилар, диний ҳайъатларга топшириб, зиндонларга ташлайдилар. Менинг номим туфайли сизларни подшоҳлар ва ҳокимлар олдига олиб борадилар. 13 Шунда сиз фурсатдан фойдаланиб, Мен ҳақда шоҳидлик қиласизлар. 14 Ўзимизни қандай ҳимоя қиламиз, деб олдиндан қайѓурмасликни юрагингизга тугиб олинглар. 15 Чунки Мен сизларни оѓзи ботир қилиб, шундай ҳикмат бераманки, сизларга қарши чиққанлардан бирортаси ҳам фикрингизни инкор этолмай, гапсиз-сўзсиз қоладилар. 16 Ҳатто ота-она, ака-ука, қариндош-уруѓ, ёр-биродарларингиз сизни тутиб беришади, баъзиларингизни эса ўлимга топширишади. 17 Менинг номим туфайли ҳамма сиздан нафратланади. 18 Бироқ бошингиздан бир тола соч ҳам нобуд бўлмайди. 19 Сабр-бардош билан жонингизни сақлаб қоласиз». 20 «Қуддусни қўшинлар қуршаб олганини кўрганда билингки, шаҳарнинг хароб бўлиш вақти яқинлашган. 21 Ўшанда Яҳудияда бўлганлар тоѓларга қочсин, шаҳарнинг ичида бўлганлар ундан чиқсин, атроф-теваракда бўлганлар шаҳарга асло кирмасин. 22 Чунки бу кунлар – барча оятлар бажо бўлѓуси интиқом кунлари бўлади. 23 У кунларда ҳомиладор ва эмизувчи аёлларнинг ҳолига вой! Чунки ер юзини катта мусибат чулѓаб олиб, бу халқнинг бошига қаҳр-ѓазаб ёѓади. 24 Улар қилич дамидан ўтказилиб, барча элларга асир қилиб олиб кетиладилар. Ёт халқларнинг даврони тугамагунча, Қуддус ёт халқлар томонидан оёқ ости қилинади». 25 «Қуёш, ой ва юлдузларда ажойиб аломатлар пайдо бўлади. Денгиз шовуллаб-жўшиб тўлқинланган сари, ер юзидаги халқлар эсанкираб, маъюсликка тушадилар. 26 Одамлар жаҳонга келаётган мусибатларни кутиб, қўрқувдан адо бўладилар. Чунки ўшанда самовий кучлар ларзага келади. 27 Ниҳоят, булут ичида, буюк қудрат ва улуѓворлик ила келаётган Инсон Ўѓлини кўрадилар. 28 Бу воқеалар рўй бера бошлаганда, энди халос бўлиш вақт-соатингиз яқинлашганини билиб, қоматингизни ѓоз тутиб бош кўтаринглар». 29 Исо уларга бир масални айтиб берди: «Анжир дарахтига ва дарахтнинг бошқа турларига қаранглар: 30 улар япроқ ёзаётганини кўриб, ёз келиб қолганини ўзингиз ҳам англайсиз. 31 Худди шунга ўхшаб, бояги ишларнинг содир бўлаётганини кўрганингизда билингки, Худонинг Шоҳлиги жуда яқиндир. 32 Сизларга чинини айтайин, бу насл ўтмасданоқ, буларнинг ҳаммаси содир бўлажак. 33 Еру осмон битар, лекин Менинг сўзларим битмас. 34 Ўзингизни эҳтиёт қилинг! Айш қилиб, кайф суриб, ҳаётнинг ташвишлари остида бўѓилиб, юракларингизни ёѓ босмасин, таѓин у кун ногаҳон бошга тушиб сизни тўрга илинтирмасин! 35 Чунки у кун ер юзида яшовчи ҳар бир кишини босиб олажак. 36 Шу сабабдан доим ҳушёр бўлинглар. Юз бергувчи бу мусибатлардан омон қолишга куч топиб, Инсон Ўѓли олдида туришга муносиб бўлмоқ учун доимо ибодат қилинглар». 37 Исо кундузи маъбадда таълим берар, тунларини эса шаҳардан чиқиб, Зайтун тоѓида ўтказар эди. 38 Барча халқ Исони тингламоқ учун эрталабдан маъбадга, Унинг ҳузурига оқиб келар эди.

Луқо 22

1 Хамиртурушсиз нон ёпиладиган Фисиҳ байрами яқинлашаётган эди. 2 Олий руҳонийлар билан уламолар халқдан қўрқиб, Исони орадан кўтариш чорасини излардилар. 3 Шунда ўн икки ҳаворийдан бири – Яҳудо Ишқариётнинг ичига шайтон кириб олди. 4 Яҳудо бориб, олий руҳонийлар ва маъбад миршаббошилари билан Исони қандай қўлга тушириш тўѓрисида маслаҳатлашиб олди. 5 Улар севиниб, унга пул беришга аҳд қилдилар. 6 Яҳудо бунга розилик берди ва Исони халқ кўзидан яширинча уларнинг қўлига тутиб бериш учун қулай пайт излайдиган бўлди. 7 Хамиртурушсиз нон ейиладиган ва қурбонлик қўзи сўйиладиган Фисиҳ байрамининг қутлуѓ куни келди. 8 Исо Бутрус билан Юҳаннони юбориб: – Боринглар, Фисиҳ байрами таомини ейишимиз учун тайёргарлик кўринглар, – деди. 9 Улар Исодан сўради: – Қаерда тайёрлашимизни буюрасан? 10 Исо уларга деди: – Хўш, шаҳарга киришингизда кўзада сув кўтариб кетаётган бир одам учрайди. Ортидан у кирадиган уйга эргашиб киринг 11 ва уй эгасига шундай денглар: «Устоз сендан: Шогирдларим билан Фисиҳ байрам таомини ейдиган хона қаерда, деб сўраётир». 12 Шунда у сизга тўшалган катта болохонани кўрсатади. Ўша ерда ҳозирлик кўринглар. 13 Шогирдлар бориб, худди Исонинг айтганини топдилар ва Фисиҳ таомини тайёрлаб қўйдилар. 14 Зиёфат вақти етгач, Исо ўн иккала ҳаворий билан бирга дастурхон атрофида жой олди 15 ва уларга деди: – Мен азоб чекмасимдан аввал бу Фисиҳ таомини сизлар билан бирга ейишни жуда ҳам орзу қилгандим. 16 Сизларга айтиб қўяй: бу таом Худо Шоҳлигида тўла маъносини топмагунча, Мен уни бошқа емайман. 17 Кейин Исо косани олиб, шукрона дуосини айтиб деди: – Буни олинглар, ўзаро бўлишинглар. 18 Сизларга айтиб қўяй: Худонинг Шоҳлиги амалга ошмагунча, Мен узум ичкилигини бошқа ичмайман. 19 Сўнгра нонни олди, шукрона дуосини айтиб синдирди ва шогирдларига бериб: – Бу сизлар учун фидо бўлаётган Менинг танамдир. Мени эслаб туриш учун шундай қилинглар, – деди. 20 Овқатланиб бўлишгач, Исо яна бир бор косани олиб, шундай деди: – Бу коса Худо одамзод ила тузган Янги Аҳдни билдиради. Бу аҳд Менинг сизлар учун тўкаётган қоним эвазига кучга киради. 21 Бироқ, Менга хиёнат қилувчининг қўли ҳам Мен билан бир дастурхонга чўзилмоқда. 22 Ҳа, Инсон Ўѓли тақдирида бўлган йўлдан кетиб борадир. Аммо Унга хиёнат қилгучи кишининг ҳолига вой! 23 – Ким экан ичимизда бу ишни қиладиган? – дея ҳаворийлар ўзаро суриштира бошладилар. 24 Ҳаворийлар орасида, биздан ким энг буюк деб ҳисобланмоѓи керак, деган масала ҳақида тортишув ҳам юз берди. 25 Исо уларга деди: «Ҳл-юрт подшоҳлари ўз халқлари устидан ҳукмронлик қиладилар. Ҳлни бошқарувчилар олиҳиммат деб олқишланадилар. 26 Сизлар эса бундай бўлманглар. Аксинча, ичингизда ким катта бўлса, энг кичикдай бўлсин. Ким раҳбар бўлса, хизматкордек бўлсин. 27 Қай бири улуѓдир – дастурхонга ўтирганми, ёки хизмат қилиб турганми? Дастурхонга ўтирган эмасми? Мен эса орангизда бамисоли хизматкордирман. 28 Синов чоѓларимда Мен билан бирга дош берганлар сизлар бўлдингиз. 29 Шу сабабдан, Отам Менга васият қилгани каби, Мен ҳам сизга Шоҳликни васият қиламан. 30 Сиз Менинг Шоҳлигим дастурхонида ўтириб еб-ичасизлар, тахтларга ўтириб, Исроилнинг ўн икки қабиласи устидан ҳукмронлик қиласизлар». 31 Раббимиз Исо яна деди: – Симун, Симун! Мана, шайтон сизларни буѓдой каби ѓалвирдан ўтказишга изн сўради. 32 Бироқ Мен, имондан тоймагил, дея сен учун ибодат қилдим. Сен бир кун қайтиб келганингда, биродарларинг имонини мустаҳкамла. 33 Симун Исога жавобан: – Раббий! Мен Сен билан зиндонга ҳам, ўлимга ҳам боришга тайёрман! – деди. 34 Исо деди: – Сенга шуни айтайин, Бутрус, бугун хўроз қичқирмасдан аввалоқ сен Мени танишдан уч марта тонасан. 35 Исо шогирдларига деди: – Мен сизларни ҳамёнсиз, тўрвасиз, чориқсиз юборганимда, бирон нарсада камчилигингиз бормиди? – Ҳеч нарсада! – жавоб берди улар. 36 Исо уларга шундай деди: – Бироқ энди кимнинг ҳамёни бўлса, ўзи билан олсин. Кимнинг тўрваси бўлса, ёнида кўтариб юрсин. Бўлмаса, кийимини сотиб қиличга алмаштирсин. 37 Сизларга айтиб қўяй: Тавротдаги «У жиноятчилар қаторида турди», – деган оят Менда амалга ошмоѓи лозим. Чиндан ҳам, Мен тўѓримда ёзилган барча оятлар бажо бўлмоқда. 38 Шогирдлар: – Раббий, ана бу ерда иккита қилич бор! – дейишди. – Бас! – деди Исо. 39 Исо у ердан жўнаб, одати бўйича Зайтун тоѓига чиқиб кетди. Шогирдлари ҳам Унинг орқасидан кетдилар. 40 Бу ерга келганда, Исо уларга: – Васвасага тушмаслик учун ибодат қила туринглар, – деди. 41 Ўзи улардан бир тош отар масофача нари борди-да, тиз чўкиб ибодат қила бошлади: 42 – Ҳй Ота, кошки бу заққум косани Мендан ўтказиб юборсанг! Лекин Мен айтгандек эмас, Сен айтгандек бўлсин. 43 Шу орада осмондан бир фаришта Исога зоҳир бўлиб, Уни қувватлаб турди. 44 У жон илинжида янада ҳафсала билан ибодат қилди. Ундан чиққан тер эса ерга томаётган қон томчиларига ўхшар эди. 45 Ибодатдан туриб, Исо шогирдлари ёнига келди. Уларни қайѓудан ухлаб ётган ҳолда кўрди. 46 Уларга: – Нега ухлаб ётибсизлар? Қани туринглар, васвасага тушмаслик учун ибодат қила туринглар, – деди. 47 Исо ҳали буларни гапириб бўлмасдан, бир оломон кўзга кўринди. Ўн икки ҳаворийдан Яҳудо исмлиси олдинда келаётиб, Исога яқинлашди-да, Уни ўпишга чоѓланди. [Чунки у: «Мен кимни ўпсам, У Ўша кишидир», деб эшларига айтиб қўйган эди.] 48 Исо унга: – Яҳудо, сен Инсон Ўѓлига ўпиш билан хиёнат қиляпсанми? – деди. 49 Исонинг ёнидагилар воқеа қаёққа йўналаётганини пайқаб: – Раббий, қилични ишга солайликми? – дейишди. 50 Улардан бири эса олий руҳонийнинг қаролини бир уриб, ўнг қулоѓини узиб туширди. 51 Шунда Исо: – Қўйинглар, бас! – деди-да, қаролнинг қулоѓига қўл тегизиб уни асл ҳолига қайтарди. 52 Сўнг Ўзига рўпара бўлган олий руҳонийлар, маъбад миршаббошилари ва оқсоқоллар томон қайрилиб, деди: – Сизлар худди қароқчининг пайига тушгандек қиличу таёқ билан Мени олгани келибсизлар! 53 Лекин ҳар куни сизлар билан бирга маъбадда бўлганимда Менга қўл тегизмадинглар. Бироқ энди замон сизники, энди зулумот ҳукмрон. 54 Исони ушлаб, бош олий руҳонийнинг уйига олиб бордилар. Бутрус эса узоқдан уларга эргашиб келди. 55 Ҳовлининг ўртасида олов ёқиб бирга ўтиришганда, Бутрус ҳам у кишиларнинг орасига ўтирди. 56 Бир оқсоч Бутруснинг олов ёнида ўтирганини кўриб, унга тикилиб қаради-да: – Бу одам ҳам У билан бирга бўлган! – деди. 57 Лекин Бутрус у аёлга: – Ҳй синглим, мен Уни танимайман! – деб инкор этди. 58 Бир оздан кейин бошқа бир одам Бутрусни кўриб: – Сен ҳам улардан бирисан-ку! – деди. Лекин Бутрус унга ҳам: – Ҳй биродар, мен улардан эмасман! – деди. 59 Бирон соат ўтгандан сўнг яна кимдир: – Ҳақиқатан бу одам ҳам У билан бирга бўлган, асли у ҳам жалилалик, – деди комил ишонч билан. 60 Лекин Бутрус: – Биродар, ўзи нима деяпсан? – деди унга ҳам. Шу заҳоти, у гапини тугатмасданоқ, хўроз қичқирди. 61 Раббимиз Исо Бутрусга қайрилиб, унга кўзини тикди. Шунда Бутрус Раббимизнинг унга: «Бугун хўроз қичқирмасдан, сен Мендан уч марта тонасан», – деган сўзини эслади. 62 Ва ташқарига чиқиб, аччиқ-аччиқ йиѓлади. 63 Исони ушлаб турган одамлар эса Уни ҳақоратлаб ура бошладилар. 64 Унинг кўзларини боѓлаб, юзига шапалоқлар тортиб: – Қани кароматингни кўрсат-чи, Сени ким уряпти экан? – деб сўрашди Ундан. 65 Яна анча куфр сўзлар билан Уни таҳқирладилар. 66 Тонг отгач, халқ оқсоқоллари ва олий руҳонийлар билан уламолар тўпланиб, Исони ўзларининг Олий Кенгаши ўтказилувчи машваратхоналарига келтирдилар. 67 – Сен Масиҳмисан? Бизларга очиѓини айт! – дейишди Уни сўроқ қилиб. Исо уларга шундоқ деди: – Сизларга айтсам, ишонмайсизлар. 68 Сизларга савол берсам, жавоб бермайсиз, Мени озод ҳам қилмайсизлар. 69 Бироқ бундан буён Инсон Ўѓли Қодир Тангрининг ўнг томонида ўлтиражак. 70 Шунда ҳамма бирданига: – Демак, Сен Худонинг Ўѓлимисан? – деб сўрашди. – Ўша Мен эканимни ўзингиз айтдингизлар, – деди уларга Исо. 71 Шунда улар: – Бизга яна қандай гувоҳлик керак? Ўз оѓзидан ўзимиз эшитдик, ахир! – дейишди.

Луқо 23

1 Бутун Кенгаш аъзолари туриб, Исони Пилатнинг олдига келтирдилар. 2 Улар айбловни бошлаб: – Биз бу Одам халқимизни йўлдан оздираётганини аниқладик. У Қайсарга солиқ тўлашни ман этиб, Ўзини Ўзи Масиҳ, яъни подшоҳ деб айтмоқда, – дедилар. 3 Пилат Исодан: – Сен яҳудийларнинг Подшоҳимисан? – деб сўради. Исо унга жавоб бериб: – Ўзинг айтяпсан, – деди. 4 Пилат олий руҳонийларга ва халқ йиѓинига хитобан: – Мен бу Одамда ҳеч қандай айб кўраётганим йўқ, – деди. 5 Лекин улар қаттиқ туриб: – Жалиладан тортиб шу ергача – бутун Яҳудия бўйлаб таълимотини ёйиб, халқни ѓалаёнга солмоқда, – дедилар. 6 Пилат Жалила сўзини эшитгач: – Бу Одам жалилаликми? – деб сўради. 7 Исонинг Ҳирод ҳукумати доирасидан эканини билгач, Уни шу кунларда Қуддусда турган Ҳироднинг қошига юборди. 8 Ҳирод Исони кўриб жуда кайфи чоѓ бўлди. Чунки У ҳақда хабардор бўлиб, анчадан бери Уни кўрмоқчи бўлган, У қилган бирон-бир мўъжизани ўз кўзи билан кўришни умид қилиб юрган эди. 9 Шундай қилиб, Унга анча саволлар берди. Бироқ Исо унга ҳеч бир жавоб қайтармади. 10 Атрофда турган олий руҳонийлар ва уламолар эса Уни шиддат билан қораладилар. 11 Ҳироднинг ўзи ҳам аскарлари билан бирга Исони камситиб масхара қилди-да, Унга шоҳона чопон кийдириб, Пилатнинг олдига қайтариб юборди. 12 Бу ҳодисадан аввал бир-бирига адоватда бўлган Ҳирод ва Пилат ўша куни дўстлашдилар. 13 Пилат эса олий руҳонийлар, бошлиқлар ва халқни бир ерга чақириб, 14 уларга деди: – Сизлар бу Одамни халқни йўлдан оздиришда айблаб олдимга олиб келдинглар. Аммо мен Уни ўз кўзларингиз олдида текшириб кўрсам-да, сизлар қўяётган айбларнинг биронтасини ҳам Ундан топмадим. 15 Мен Уни Ҳироднинг олдига юбордим, Ҳирод ҳам ҳеч нима тополмади. Хуллас, Унда ўлимга лойиқ бирор-бир айб топилмади. 16 Бинобарин, Уни бир калтаклаб бўшатиб юбораман. 17 [Пилат айни ҳар байрамда бир маҳбусни озод қилишига тўѓри келар эди.] 18 Халойиқ эса бир оѓиздан: – Унга ўлим! Бизларга Бараббани чиқариб юбор! – деб бақира кетишди. 19 Барабба эса шаҳарда юз берган исёнга аралашиб қотиллик қилганлигидан зиндонга ташланган эди. 20 Пилат Исони бўшатиб юбормоқчи бўлиб, яна бир бор халойиққа хитоб этди. 21 Лекин улар: – Уни хочга михлаб қўй! Хочга! – деб қичқирдилар. 22 Пилат учинчи марта уларга хитобан: – У ахир нима ёмонлик қилди? Мен Унда ўлимга лойиқ бирор-бир айб топганим йўқ. Шундай экан, мен Уни бир калтаклаб бўшатиб юборайин, – деди. 23 Бироқ улар овозлари борича қичқиришда давом этиб, Исони хочга михлашни қаттиқ туриб талаб қилдилар. Ниҳоят халойиқ ва олий руҳонийларнинг бақириқ-чақириқлари устун келди 24 ва Пилат уларнинг талабига кўнди. 25 Улар сўраб турган, исёнчилиги ва қотиллиги учун зиндонга солинган одамни озодликка чиқариб, Исони эса уларнинг ихтиёрига топширди. 26 Исони олиб чиқаётганларида, даладан келаётган Симун исмли киринеялик бир одамни ушлашди-да, Исонинг орқасидан кўтариб бориш учун хочни унга юклашди. 27 Жуда кўп халойиқ, жумладан Исога йиѓи қилиб кўксига ураётган талай хотин-қизлар Унинг орқасидан эргашиб борди. 28 Исо уларга қараб: – Ҳй Қуддус қизлари! – деди. – Мен учун йиѓламанглар, аксинча, ўзингиз ва болаларингиз учун йиѓланглар. 29 Зеро шундай кунлар келадики: «Туѓмаган аёллар, бепушт қоринлар, бола эмизмаган кўкраклар бахтлидир», – деб айтишади. 30 Ўшанда тоѓларга: «Устимизга қуланг!», тепаликларга эса: «Бизни босиб қолинг!» – деб айтишади. 31 Ям-яшил оѓочга бундай қилишса, қуриган оѓочга не қилишар экан? 32 Исо билан бирга икки жиноятчини ҳам ўлимга олиб бордилар. 33 Бошсуяги деган жойга келганларида, Исони ҳамда ўнг ва сўл томонида иккала жиноятчини хочга михлаб қўйдилар. 34 Исо: – Ҳй Ота! Уларни кечиргин, улар нима қилаётганини билмайдилар, – дер эди. Аскарлар қуръа ташлаб, Исонинг кийимларини бўлиб ола бошладилар. 35 Халойиқ томоша қилиб турди. Улар билан бирга бошлиқлар ҳам Исонинг устидан ҳиринглашиб: – Бошқаларни қутқарар эди. Модомики У Худонинг арзандаси – Масиҳ экан, қани Ўзини Ўзи қутқарсин-чи! – дейишарди. 36 Аскарлар ҳам Унга сирка ичиргани яқинлашиб: 37 – Агар Сен яҳудийларнинг Подшоҳи бўлсанг, Ўз-ўзингни қутқар-чи! – дедилар истеҳзо билан. 38 Исонинг боши узра [юнон, лотин ва ибрий тилларида] «Яҳудийларнинг Подшоҳи будир» – деган ёзув бор эди. 39 Осилган жиноятчилардан бири: – Агар Сен Масиҳ бўлсанг, қани Ўзингни ва бизларни ҳам қутқар, – деб Исони куфр этди. 40 Иккинчиси эса унга таъна қилиб: – Сен ҳам айни жазога маҳкум бўлиб, Худодан қўрқмайсанми? 41 Мана бизлар қилмишимизга яраша одилона жазо олдик. У эса ҳеч қандай ёмонлик қилгани йўқ, – деди. 42 Кейин Исога: – Ё Раббий, Шоҳлигингга кирганингда мени эслагин! – деди. 43 Исо унга деди: – Сенга чиндан айтаманки, бугуннинг ўзида сен Мен билан бирга жаннатда бўласан. 44 Туш чамасида қуёш қорайиб, бутун ерни соат учгача давомли зулмат қоплади. 45 Маъбаддаги парда ўртасидан йиртилиб кетди. 46 Исо баланд овоз билан фарёд қилди: – Ота! Руҳимни Сенинг қўлларингга топширяпман. Шундай деди-да, жон таслим қилди. 47 Воқеани кўриб турган юзбоши Худони улуѓлаб: – Ҳақиқатан ҳам, бу солиҳ Одам экан, – деди. 48 Томошага тўпланган бутун халойиқ содир бўлган воқеаларни кўриб, кўксига ура-ура қайтиб кетди. 49 Исони билганларнинг бари, шу жумладан, Жалиладан Унга эргашиб келган аёллар узоқда турганча, бу ҳодисотни кузатдилар. 50 Кенгаш аъзоларидан Юсуф исмли яхши ва солиҳ бир киши бор эди. 51 У яҳудийларнинг Ариматея шаҳридан бўлиб, Худо Шоҳлигига кўз тикиб юрар эди. У Кенгашнинг қарорида ҳам, ишида ҳам иштирок этмаган эди. 52 Юсуф Пилатнинг олдига бориб Исонинг жасадини сўради. 53 Сўнг Уни хочдан тушириб олиб кафанлади ва қояда ўйилган, ҳали ичига кимса қўйилмаган бир қабрга қўйди. 54 У кун жума бўлиб, дам олиш вақти бошланишига сал қолган эди. 55 Жалиладан Исо билан бирга келган аёллар ҳам эргашиб бориб, қабрни ва Жасад қандай қўйилганини кўрдилар. 56 Қайтиб келганларидан сўнг, атирлар ва хушбўй ёѓлар тайёрладилар. Шанба куни эса илоҳий амр бўйича ором олдилар.

Луқо 24

1 Якшанба куни эрта тонгда аёллар тайёрлаб қўйган атирларини олиб қабрга келдилар. [Улар билан бирга бошқа бир неча аёллар ҳам бор эди.] 2 Улар қабр оѓзидаги тошни аѓдарилган ҳолда кўрдилар. 3 Ичкарига кириб, Раббимиз Исо жасадини топмадилар. 4 Улар бундан гангиб турганда, бирдан олдиларида ялтироқ кийим кийган икки зот пайдо бўлди. 5 Аёллар ваҳимадан бошларини ерга эгиб туришди. У зотлар уларга: – Нега сиз тирикни ўликлар орасидан излаяпсизлар? – дейишди. 6 – У бу ерда йўқ, У қайтадан тирилиб кетди. Ҳали Жалилада эканидаёқ айтганларини эслангиз. 7 У сизга: «Инсон Ўѓли гуноҳкор одамлар қўлига тутиб берилажак, хочга михланажак, учинчи куни эса қайтадан тирилажак», – деган эди-ку. 8 Аёллар Исонинг бу сўзларини эсладилар. 9 Қабрдан қайтиб бориб, бу ҳақда ўн бир ҳаворийга ва бўлак барчага маълум қилдилар. 10 Ҳаворийларга бу хабарни етказганлар – магдалалик Марям, Йўанна, Ёқубнинг онаси Марям ва улар билан бирга бўлган бошқа аёллар эди. 11 Бироқ бу сўзлар ҳаворийларга қуруқ гап туюлиб, аёлларга ишонмадилар. 12 Бутрус эса ўрнидан туриб, қабр томон югурди. Ичкарига энгашиб қараб, у ерда фақат кафаннинг ўзинигина кўрди. Юз берган воқеадан ҳайратга тушиб, ортига қайтди. 13 Худди шу куни шогирдлардан иккиси Қуддусдан бир тош узоқликдаги Ёммаус деган қишлоққа боришар эди. 14 Рўй берган бу ҳодисотлардан ўзаро гаплашиб кетдилар. 15 Ўзаро сўзлашиб ва баҳслашиб боришар экан, Исонинг Ўзи уларга яқинлашиб, ҳамроҳлик қилди. 16 Лекин уларнинг кўзлари Уни танимоққа ожиз эди. 17 Исо улардан: – Сизлар ўзаро нималар ҳақида тортишиб боряпсиз? Нега юзингиз ѓамгин? – деб сўради. 18 Шогирдлардан Клеопа дегани Унга жавоб берди: – Наҳотки Қуддусга келганлар орасида шу кунларда бу ерда содир бўлган ҳодисалардан бир Ўзинг бехабар бўлсанг? 19 – Қайси ҳодисалар? – сўради Исо. – Худо ва бутун халқнинг олдида қудратли иши ва сўзи билан танилган носиралик Исо пайѓамбар ҳақидаги ҳодисалар-да, – дейишди Унга. 20 – Бизнинг олий руҳонийлар билан бошлиқларимиз ўлим жазосини талаб қилиб, Уни хочга михлатдилар. 21 Биз Уни Исроилни халос қиладиган Нажоткор деб ўйлаб, умидвор бўлгандик. Бунинг устига-устак, бу ҳодисалар содир бўлганига бугун учинчи кун бўлдики, 22 бизнинг айрим аёлларимиз бизни ҳайратда қолдиришди. Улар эрта билан қабрга бориб, 23 Унинг жасадини тополмай келишди. Улар ҳатто: фаришталарни кўрдик, деб айтишди. Фаришталар уларга: «Исо тирик», – дейишибди. 24 Шунда орамиздан баъзи одамлар қабрга бориб, худди аёллар айтганларининг шоҳиди бўлишибди, Исонинг Ўзини эса кўришмабди. 25 Исо уларга: – Ҳй фаросатсизлар! Барча пайѓамбар сўзларига ишончи суст одамлар! 26 Масиҳ Ўз улуѓворлигига эришмоқ учун шу азобларни бошдан кечирмоѓи керакмасмиди? – деди. 27 Шундай қилиб, Исо Мусо пайѓамбардан тортиб, барча пайѓамбар китобларида Ўзи ҳақида ёзилган оятларнинг ҳаммасини уларга тушунтира бошлади. 28 Ниҳоят, ўша бораётган қишлоққа яқинлашдилар. Исо Ўзини йўли давом этадиган қилиб кўрсатди. 29 Лекин улар Унга: – Биз билан бирга қол, чунки кун ботай деб қолди, энди кеч кира бошлади, – деб Уни қисташди. Исо улар билан бирга қолгани ичкарига кирди. 30 Улар билан бирга дастурхон ёнида ўтирганда, нонни олиб шукрона дуосини айтди ва нонни синдириб уларга берди. 31 Шундагина уларнинг кўзлари очилиб, Уни таниб қолишди. Бироқ Исо шу онда кўздан ѓойиб бўлди. 32 Шогирдлар бир-бирига: – У йўлда биз билан гаплашиб, оятларни тушунтираётганида, кўнглимизга илиқлик югурмаганмиди, ахир! – дедилар. 33 Шу заҳоти ўринларидан туриб, Қуддусга қайтиб бордилар. Ўн бир ҳаворийни ва улар билан тўпланиб турганларни топдилар. 34 Улар келганларга: – Раббимиз ҳақиқатан тирилиб келган, У Симунга зоҳир бўлибди-ку, – дедилар. 35 Келганлар ҳам йўлдаги воқеаларни, Исо нонни синдираётганда Уни қандай таниб қолганликларини айтиб бердилар. 36 Улар ҳали бу хусусда сўзлашаётганда, Исонинг Ўзи ўрталарида зоҳир бўлди. – Сизларга тинчлик бўлсин! – деди. 37 Шогирдлар ўтакаси ёрилгандай бўлиб, арвоҳ кўряпмиз, деб ўйладилар. 38 Лекин Исо уларга деди: – Нега бунча ҳаяжонланмоқ? Нечун кўнглингизда бунча гумонлар туѓиляпти? 39 Қўлларимга ва оёқларимга қаранглар, бу Менинг Ўзим. Мени ушлаб кўринглар. Менда кўриб турганингиздек арвоҳнинг эту устухони бўлмайди-ку, ахир! 40 Шундай деб, Исо қўл-оёқларини уларга кўрсатди. 41 Шогирдлар севинчидан таажжубланиб ҳали ишонмайин турганларида, Исо улардан сўради: – Бу ерда ейдиган бирон нарсангиз борми? 42 Улар Унга бир парча қовурилган балиқ [ва бир оз мумли асал] беришди. 43 Исо буни олиб, уларнинг кўзлари олдида еди. 44 Сўнгра уларга: – Мен ҳали сизлар билан бирга бўлганимда, Мен ҳақимда Мусо Қонунида, Пайѓамбарлар ва Забур китобларида ҳамма ёзилганлар бажо келиши керак, деб айтган эдим-ку. Мана шу бўлиб-ўтганларга тўѓри келади, – деди. 45 Кейин оятларни англамоқ учун шогирдларининг зеҳнини очиб юборди 46 ва уларга яна деди: – Мана шу ёзилганларга кўра, Масиҳ азоб чекиши ва учинчи куни эса қайта тирилиши керак эди. 47 Шунингдек, Қуддусдан бошлаб барча халқлар Унинг номи билан тавба-тазарруга чақирилмоѓи ва гуноҳлари кечирилиши эълон қилинмоѓи ҳам лозим. 48 Сизлар эса бу ишларга гувоҳ бўлажаксиз. 49 Ҳнди Мен Отамнинг берган ваъдасини сизларга юбораман. Аммо юқоридан бу қудратни олмагунингизча, Қуддус шаҳрида қола туринглар. 50 Кейин Исо шогирдларини шаҳардан ташқарига, Байтания яқинларигача олиб чиқди-да, қўлларини кўтариб уларни дуо қилди. 51 Дуо қилаётиб, улардан узоқлашганча осмонга кўтарилди. 52 Шогирдлар эса Унга сажда қилдилар ва катта севинч ила Қуддусга қайтиб бордилар. 53 Худога ҳамду санолар айтиб, доимо маъбадда бўлдилар. Омин.

Юҳанно 1

1 Азалда Калом бор эди. Калом Худо узурида эди, Калом – Худо эди. 2 Азалданоқ У Худо узурида эди. 3 Борлиқ У орқали бор бўлган, Усиз ҳеч нарса бор бўлган эмас. Неки бор бўлган бўлса, У орқали бор бўлган. 4 Унда ҳаёт бор эди, Ҳаёт инсонларнинг нури эди. 5 Нур зулматда порлайди, Зулмат эса нурни қоплай олмади. 6 Худо томонидан юборилган бир одам бор эди, унинг исми Яҳё эди. 7 У шоҳидлик қилгани, нур ҳақида шоҳидлик қилгани келган эди, токи ҳамма унинг шаҳодати орқали имон келтирсин. 8 Унинг ўзи нур эмас эди, у фақат нур ҳақида шаҳодат беришга юборилган эди. 9 Дунёга келаётган ҳамма одамзодни ёритувчи ҳақиқий нур бор эди. 10 Калом дунёда бор эди, Дунё У орқали бор бўлган эди, Бироқ дунё Уни танимади. 11 Ўзиникиларнинг ёнига келди У, Лекин Ўзиникилар Уни қабул қилмади. 12 Уни қабул қилганларга эса, Барча Унинг номига имон келтирганларга У Худонинг фарзанди бўлиш иқтидорини берди. 13 Улар на қондан, На тана хоҳишидан, На эр хоҳишидан, Балки Худодан туѓилдилар. 14 Калом инсон қиёфасига кирди Ва биз аро маскан қилди. Биз эса Унинг улуѓворлигини кўрдик; Отаси ҳузуридан келган, Марҳамат ва ҳақиқат ила тўлган Ягона Ўѓилнинг улуѓворлигини кўрдик. 15 Яҳё У ҳақда гувоҳлик берди ва овозини баланд қилиб деди: «Менинг кетимдан Келаётган бор, У мендан ҳам улуѓ, чунки У мендан илгарироқ бор эди, деб айтганим Шунинг Ўзидир». 16 Унинг камолотидан биз ҳаммамиз Марҳамат устига марҳамат олдик. 17 Таврот Қонуни Мусо орқали берилган эди, Илоҳий марҳамат ва ҳақиқат эса Исо Масиҳ орқали зоҳир бўлди. 18 Ҳеч ким ҳеч қачон Худони кўрган эмас; Отасининг баѓрида бўлган ягона Ўѓил Ўзи Уни изҳор қилди. 19 Қуддусдаги яҳудийлар юборган руҳонийлар ва левитлар Яҳё пайѓамбарнинг олдига бориб ундан: – Сен кимсан? – деб сўрадилар. Яҳё шаҳодат берди: 20 – Мен Масиҳ эмасман, – деб очиқ тан олди у, инкор этмади. 21 Яна ундан: – Бўлмаса Илёс пайѓамбармисан? – деб сўрадилар. – Йўқ! – деди у. – Ўша пайѓамбармисан? – деб савол бердилар. У яна: – Йўқ! – деб жавоб берди. 22 – Ахир, сен кимсан? Бизни юборганларга жавоб қилишимиз керак. Сен ўзинг ҳақингда нима дейсан? – деб сўрадилар. 23 – Мен, Ишаъё пайѓамбарнинг айтганидай, «Худовандга йўл ҳозирланглар», деб саҳрода хитоб қилувчининг садосиман, – деди Яҳё. 24 Унинг олдига юборилганлар орасида фарзийлар ҳам бор эди. 25 Улар Яҳёдан: – Модомики сен Масиҳ ҳам, Илёс ҳам, ўша пайѓамбар ҳам эмас экансан, нега халқни сувга чўмдириб, тавба қилдириб юрибсан? – деб сўрадилар. 26 Яҳё уларга жавоб берди: – Мен одамларни сувга чўмдиряпман, холос. Лекин орангизда сизлар танимайдиган Кимса турибди. 27 Менинг кетимдан келаётган [ва мендан илгари бор бўлган] Кимса бор, деб айтганим ана Ўшадир. Мен Унинг чориѓи ипларини ечишга ҳам муносиб эмасман, – деди. 28 Бу ҳодисалар Яҳё одамларни тавба қилдириб юрган ерда, Ўрдун дарёсининг нарёѓидаги Байтаварада содир бўлди. 29 Ҳртасига Яҳё Исонинг ўзига яқинлашаётганини кўриб, шундай деди: «Мана, дунёнинг гуноҳини Ўзига олувчи Худонинг қурбонлик Қўзиси! 30 Мен айтган эдим: Менинг кетимдан келаётган Зот бор, У мендан улуѓ, чунки У мендан илгари ҳам бор эди. Бу – Ўшанинг Ўзидир. 31 Мен Уни билмас эдим, лекин Исроил Уни таниб олсин, деб мен одамларни сувга чўмдириб, тавба қилдиргани келдим». 32 Яҳё яна шундай шаҳодат берди: «Мен Илоҳий Руҳнинг осмондан каптардай учиб келиб, Ўшанинг устига қўнганини кўрдим. 33 Мен Уни билмас эдим. Лекин одамларни сувга чўмдиришга мени юборган Худонинг Ўзи: „Муқаддас Руҳ кимнинг устига тушиб қўнганини кўрсанг, билки, Муқаддас Руҳга Чўмдирувчи Ўшадир“, – деган эди менга. 34 Мен эса Уни кўрдиму, мана бу – Худонинг Ўѓлидир, деб шаҳодат бердим». 35 Ҳртасига Яҳё яна иккита шогирди билан шу ерда турган эди. 36 У юриб келаётган Исога тикилиб қараб: – Мана Худонинг қурбонлик Қўзиси! – деди. 37 Иккала шогирд Яҳёнинг бу сўзларини эшитиб, Исонинг орқасидан эргашиб боришди. 38 Исо ўгирилиб қараб, уларнинг эргашиб келаётганини кўрди-да: – Сизларга нима керак? – деб сўради улардан. – Сен қаерда турасан, Раввий? – дейишди улар. («Раввий» устоз маъносидадир). 39 – Бориб кўринглар, – деди Исо. Улар бориб, Исонинг турар жойини кўришди. Ўша куни У билан қолишди. Соат тўртлар чамаси эди. 40 Яҳёдан Исо ҳақида эшитиб, Унинг орқасидан эргашганлардан бири Симун Бутруснинг укаси Идрис эди. 41 У дастлаб акаси Симунни топди-да, унга: – Биз Масиҳни топдик, – деди. (Масиҳ – «Худо юборган» демакдир.) 42 Идрис акасини Исонинг олдига олиб келди. Исо эса унга тикилиб: – Сен Юнус ўѓли Симунсан-ку, сен Кифа (яъни Тош) деган ном оласан, – деди. 43 Ҳртаси куни Исо Жалилага бормоқчи бўлди. У Филипни топиб унга: – Орқамдан юр! – деди. 44 Филип Байтсайда шаҳридан, Идрис билан Бутруснинг ҳамшаҳари эди. 45 Филип кетди. У Натанъилни топиб, унга: – Биз Мусо ва бошқа пайѓамбарлар Тавротда ёзган Юсуф ўѓли носиралик Исони топдик, – деди. 46 – Носира шаҳридан бирон яхшилик чиқармикин? – деди Натанъил унга. – Бориб кўргин! – деди унга Филип. 47 Бундан сўнг Исо Натанъилнинг Ўзига яқинлашаётганини кўриб: – Қаранг, ҳеч ҳийлани билмайди, худди ҳақиқий исроиллик! – деди. 48 Натанъил Исодан сўради: – Сен мени қаердан танийсан? – Филип сени чақирмасидан олдин, сен анжир дарахтининг тагида эдинг. Мен сени ўша ерда кўрган эдим, – деб жавоб берди Исо. 49 Шунда Натанъил: – Устоз, Сен Худонинг Ўѓлисан, Сен Исроилнинг Подшоҳисан! – деди. 50 Исо унга жавобан: – Мен сенга: Сени анжир дарахти тагида кўрдим, деганим учун ишоняпсан-да. Сен бундан ҳам буюк ишларни кўрасан! – деди. 51 Сўнг унга яна: – Сизларга ростини айтай: бундан кейин осмон очилиб, Инсон Ўѓли олдига Худо фаришталари тушиб-чиқаётганини кўрасизлар, – деди.

Юҳанно 2

1 Учинчи куни Жалиланинг Кана шаҳарчасида никоҳ тўйи бўлди. Исонинг онаси ҳам у ерда эди. 2 Исо билан шогирдлари ҳам тўйга таклиф этилган эдилар. 3 Шароб тугаб қолгач, Исонинг онаси Унга: – Уларда шароб қолмабди, – деди. 4 Исо унга: – Менинг ишимга аралашма, аёл. Менинг вақт-соатим ҳали етгани йўқ, – деди. 5 Шунда онаси хизматчиларга: – У сизларга нимаики деса, ўшани қилинглар, – деди. 6 Ўша ерда яҳудийлар таҳоратда ишлатадиган, ҳар бири икки-уч челак сиѓимли олтита тош хум бор эди. 7 Исо хизматчиларга: – Хумларни сувга тўлдиринглар, – деди. Улар хумларни лиммо-лим тўлдиришди. 8 Исо уларга: – Ҳнди чўмичлаб олиб, тўйбошига олиб боринглар, – деди. Улар эса олиб боришди. 9 Тўйбоши шаробга айланган сувни татиб кўрди. Унинг қаёқдан келганлигини у билмас эди, фақат олиб келган хизматчилар билишар эди. Тўйбоши куёвни чақиртиб унга айтди: 10 – Ҳар ким аввал яхши шаробни қўяди. Кайф қилишгандан кейингина ёмонроѓини беради. Сен эса яхши шаробни шу вақтгача сақлабсан-ку! 11 Исо дастлабки ушбу мўъжизасини Жалиланинг Кана шаҳарчасида намойиш қилди, бу билан Ўзининг улуѓворлигини зоҳир қилди. Шогирдлари эса Унга имон келтирдилар. 12 Шундан кейин Исо, онаси, укалари ва шогирдлари Кафарнаҳум шаҳрига келдилар ва у ерда бир неча кун турдилар. 13 Яҳудийларнинг Фисиҳ байрами яқинлашиб қолгани учун Исо Қуддус шаҳрига борди. 14 Маъбадга кирганда, ҳўкиз, қўй, каптарларни сотаётганлар ва ўтирган саррофларни кўрди. 15 Исо арқондан дарра ясади-да, маъбаддан ҳаммасини, ҳўкизу қўйлари билан бирга, қувиб чиқарди, саррофларнинг хонтахталарини аѓдариб, пулларини сочиб юборди. 16 Каптар сотувчиларга: – Буларни йўқотинглар бу ердан, Отамнинг уйини савдохонага айлантирманглар! – деди. 17 Шунда Унинг шогирдлари «Сенинг уйингга бўлган рашким Менинг ичимни кемириб кетди», деган оятни эсладилар. 18 Шунда яҳудий мансабдорлари: – Бундай қилишга қандай ҳуқуқинг бор? Исбот қилиб мўъжиза ярат-чи! – деб Исодан талаб қилдилар. 19 Исо деди: – Бу маъбадни бузинглар, Мен уч кун ичида уни тиклайман. 20 Бунга жавобан яҳудий мансабдорлари: – Бу маъбад қирқ олти йилда қурилган, Сен уни уч кунда тикламоқчимисан-а?! – дедилар. 21 Ҳолбуки, Исо маъбад деб Ўзининг баданини назарда тутган эди. 22 Исо ўлиб тирилгандан кейин, шогирдлари Унинг бу сўзини эсладилар ва муқаддас битикка ҳам, Исонинг сўзига ҳам ишондилар. 23 Исо Қуддусда, Фисиҳ байрамида бўлганда, кўп одамлар Унинг қилаётган ибратли мўъжизаларини кўриб, Унга имон келтирдилар. 24 Аммо Исо ҳамма инсонларнинг кўнглини билгани учун, Ўзини уларга ишонмас эди. 25 Унга инсон ҳақида бирор маълумотнинг ҳожати йўқ эди, чунки инсон дилида нима борлигини У билар эди.

Юҳанно 3

1 Яҳудий бошлиқларидан Никодим исмли бир одам бор эди, у фарзийлар мазҳабида эди. 2 Бу одам бир кун кечаси Исонинг олдига келиб, Унга деди: – Устоз! Сен Худодан келган бир муаллим эканингни биз биламиз, чунки ҳеч ким, агар Худо у билан бўлмаса, Сен қилаётган мўъжизаларни қилолмайди. 3 Исо унга шундай жавоб берди: – Сенга ростини айтай: агар ким юқоридан туѓилмаса, Худо салтанатини кўролмайди. 4 – Кекса одам яна қандай туѓила олади? Онасининг қорнига иккинчи гал кириб туѓила оладими? – деб сўради Никодим. 5 Исо жавоб берди: – Сенга ростини айтай: агар ким сувдан ва Руҳдан туѓилмас экан, Худо салтанатига киролмайди. 6 Танадан туѓилган танадир, Руҳдан туѓилган эса Руҳдир. 7 Сизлар юқоридан туѓилишингиз керак, деганимга таажжубланма. 8 Шамол истаган жойда эсаверади. Унинг товушини эшитасан-у, лекин қайси томондан келиб, қайси томонга кетишини билмайсан. Руҳдан туѓилган ҳар бир кишида ҳам шундай бўлади. 9 – Бу қандай бўлиши мумкин? – сўради Никодим. 10 Исо унга жавоб берди: – Сен Исроилнинг устозисан-ку ахир, нега буни билмайсан? 11 Сенга ростини айтай: Биз билганимизни сўзлаймиз, кўрганимиз ҳақида шаҳодат берамиз. Лекин сизлар Бизнинг шаҳодатимизни қабул қилмаяпсизлар. 12 Агар сизлар ердаги нарсалар ҳақида айтганларимга ишонмасангизлар, самовий нарсалар тўѓрисида гапирганларимга қандай ишонасизлар? 13 Осмонда турадиган ва осмондан тушган Инсон Ўѓлидан бошқа ҳеч ким осмонга чиққан эмас. 14 Мусо саҳрода илонни қандай юқорига кўтарган бўлса, Инсон Ўѓли ҳам худди шундай юқорига кўтарилиши керак. 15 Шу тариқа Унга ишонган ҳар бир киши ҳалок бўлмай, абадий ҳаётга эришади. 16 Зеро Худо оламни шунчалик севдики, Ўзининг ягона Ўѓлини берди, токи Унга ишонган ҳар бир киши ҳалок бўлмасин, балки абадий ҳаётга эга бўлсин. 17 Худо оламни ҳукм қилиш учун эмас, балки Ўѓли орқали қутқариш учун Ўѓлини дунёга юборди. 18 Унга ишонган одам ҳукм қилинмайди. Унга ишонмаган одам эса аллақачон маҳкум бўлган, чунки у Худонинг ягона Ўѓли исмига ишонмаган. 19 Илоҳий ҳукм шундан далолатдирки, оламга нур келган бўлса ҳам, одамлар нурдан кўра зулматни аъло кўрдилар; чунки уларнинг қилмишлари ёмонлик эди. 20 Кимки ёмонлик қилиб юрса, нурни ёмон кўради, ёмон қилмишлари фош бўлиб қолмаслиги учун нурга қараб юрмайди. 21 Кимки ҳақиқат йўлини тутса, нурга қараб юради, токи Худога таяниб қилган ишлари ошкора бўлсин. 22 Шундан кейин Исо билан шогирдлари Яҳудия юртига келдилар. Исо улар билан бир муддат у ерда қолиб, одамларни сувга чўмдириб, тавба қилдирар эди. 23 Яҳё ҳам Салим яқинидаги Ҳйнон ерида халқни дарёга чўмдириб юрган эди. У ер серсув бўлиб, одамлар оқиб келар эди. 24 Яҳё эса ҳали зиндонга ташланмаган эди. 25 Шу маҳал Яҳёнинг шогирдлари билан яҳудий мансабдорлари орасида таҳорат ҳақида баҳс бўлди. 26 Охири Яҳёнинг олдига бориб дедилар: – Устоз! Ўрдун дарёсининг нариги бўйида сен билан бўлган, сен гувоҳлик берган Одам бор-ку, ўша Одам энди халқни сувда тавба қилдириб юрибди, ҳамма ҳам Унинг олдига боришяпти. 27 Бунга жавобан Яҳё деди: – Агар осмондан насиб бўлмаса, инсон ҳеч нарсани сиѓдира олмайди. 28 Мен Масиҳ эмасман-у, фақат Унинг олдидан юборилганман, деб айтганимга ўзингиз гувоҳсизлар. 29 Келин кимга тегишли бўлса, куёв ўшадир. Лекин куёвнинг ёнида туриб унга қулоқ солган дўсти куёвнинг овозини эшитибоқ, севиниб қувонади. Худди шундай: менинг қувончим энди комил бўлди. 30 Масиҳ улѓайиши, мен эса пасайишим керак. 31 Юқоридан келган Зот ҳаммадан устундир. Ердан бўлган ерга мансубдир ва ерга хос гапиради. Осмондан Келган эса ҳаммадан устундир. 32 У кўргани ва эшитгани ҳақида гувоҳлик беради, аммо ҳеч ким Унинг гувоҳлигини тан олмайди. 33 Унинг гувоҳлигини тан олувчи киши эса Худонинг ҳақлигини тасдиқлайди. 34 Худо юборган Зот Худонинг сўзларини гапиради; Худо Ўз Руҳини чексиз-ўлчовсиз беради. 35 Ота Ўѓлини севади, У ҳамма нарсани Унинг қўлига топширган. 36 Кимки Худо Ўѓлига ишонса, абадий ҳаётга эришади. Ўѓилга ишонмаган одам эса ҳаёт кўрмай, Худонинг ѓазабига учрайди.

Юҳанно 4

1 Исо Яҳёдан кўра кўпроқ одамларни дарёда тавба қилдириб, шогирд орттиряпти, деган хабар фарзийларнинг қулоѓига етиб борди. 2 (Ваҳоланки, Исонинг Ўзи эмас, шогирдлари халқни дарёда тавба қилдирар эдилар.) 3 Исо буни билиб қолгач, Яҳудияни ташлаб, яна Жалилага кетди. 4 Исо йўл-йўлакай Самариядан ўтиши керак эди. 5 Шундай қилиб, У Самариянинг Сиҳар деган шаҳрига келди. Бу шаҳар Ёқубнинг ўѓли Юсуфга берган ерига яқин эди. 6 Ёқубнинг қудуѓи ҳам ўша ерда эди. Исо йўл юриб чарчаган эди, қудуқнинг ёнига ўтирди. Тахминан туш пайти эди. 7 Шу вақт самариялик бир аёл сув олгани келиб қолди. Исо унга: – Менга ичгани сув бер, – деди. 8 Исонинг шогирдлари эса овқат сотиб олиш учун шаҳарга кетган эдилар. 9 Самариялик аёл: – Сен яҳудий бўлсанг, мен самариялик аёл бўлсам, қандай қилиб сув сўрашга журъат қилдинг? – деди. (Чунки яҳудийлар самарияликлар билан алоқа қилмайдилар.) 10 Исо аёлга жавоб берди: – Агар сен Худонинг инъомини ва «Менга сув бергин», деб айтаётганнинг кимлигини билганингда эди, сен ўзинг Ундан сув сўрар эдинг ва У сенга ҳаётбахш сув берар эди. 11 – Ҳазрат! – деди аёл, – Сенда сув оладиган ҳеч нарса йўқ-ку, қудуқ эса чуқур. Ахир, Сенинг ҳаётбахш сувинг қаерда? 12 Бобокалонимиз Ёқуб бу қудуқни бизга берган, ўзи ҳам, болалари ва чорвалари ҳам ундан сув ичган. Наҳотки Сен ундан ҳам катта бўлсанг? 13 Исо аёлга шундай жавоб қайтарди: – Бу сувдан ким ичса, яна чанқаб қолади. 14 Лекин Мен берадиган сувдан ким ичса, абадий чанқамайди. Мен берадиган сувдан ичганнинг вужудида булоқ пайдо бўлиб, абадий ҳаёт сари жўшиб оқаверади. 15 – Ҳазрат, бу сувдан менга ҳам бер, мен ҳам энди чанқамайин ва сув олгани бу ерга келавермайин, – деди аёл. 16 – Бориб эрингни бу ерга чақириб кел, – деди Исо. 17 – Менинг эрим йўқ, – деди аёл. – Ҳрим йўқ деб сен тўѓрисини айтдинг, – деди Исо. 18 – Сенинг беш нафар эринг бўлган, ҳозиргиси ҳам эринг эмас. Буни сен тўѓри айтдинг! 19 – Ҳазрат, кўриб турибманки, Сен пайѓамбарсан, – деди аёл. 20 – Ота-боболаримиз бу тоѓда топиндилар. Аммо сизлар, топинадиган ер Қуддусда, дейсизлар. 21 Исо унга айтди: – Менга ишонгин, шундай вақт келадики, ўшанда Отага на бу тоѓда, на Қуддусда топинасизлар. 22 Сизлар нимага топинишни билмайсизлар, бизлар эса нимага топинишни биламиз. Чунки нажот яҳудийлардандир. 23 Бироқ вақт-соати билан ҳақиқий топинувчилар Отага Руҳ ва ҳақиқат билан топинадилар, ана ўша вақт-соат келди! Ота шу йўсинда Ўзига топинувчиларни излайди. 24 Худо – Руҳдир, Унга топинувчилар эса Руҳ ва ҳақиқат билан топинмоқлари лозим. 25 Аёл Исога: – Қутқарувчи Масиҳ келажагини биламан. У келганда, ҳамма нарсани бизга маълум қилади, – деди. 26 Исо аёлга: – Сен билан гаплашаётган Мен Ўшаман, – деди. 27 Шу пайтда Исонинг шогирдлари келиб қолишди. Унинг бир аёл билан гаплашаётганини кўриб ҳайрон бўлишди. Лекин бирортаси ҳам: «Ундан нима талаб қиляпсан?» ёки: «У билан нима тўѓрисида гаплашяпсан?» – деб сўрамади. 28 Шундан кейин аёл кўзасини ўша ерда қолдириб, шаҳарга борди ва одамларга деди: 29 – Боринглар, мен қилган ҳамма ишларни айтиб берган Одамни кўринглар! У Масиҳ эмасмикин? 30 Одамлар эса шаҳардан чиқиб, Исонинг олдига бордилар. 31 Шу орада шогирдлари: – Устоз, овқат еб олгин, – деб Исодан илтимос қилишди. 32 Аммо Исо уларга деди: – Менинг ейдиган бошқа овқатим бор, сизлар уни билмайсизлар. 33 Шогирдлари ўзаро гап қотиб: – Ажабо, бирон киши Унга овқат келтирганмикин? – деб ҳайрон бўлишди. 34 Исо уларга деди: – Менинг овқатим – Мени Юборганнинг иродасини адо этиш, Унинг юмушини бажо келтиришдан иборатдир. 35 Сизлар: ўрим-йиѓимга ҳали тўрт ой вақт бор, деб айтяпсизлар-ку. Ҳнди сизларга айтай: кўзларингизни экинзорларга тикиб қаранглар. Ҳосил аллақачон етилибди, ўрим-йиѓимга тайёр бўлибди. 36 Ўроқчи ҳозирдан меҳнат ҳақини олади ва абадий ҳаёт учун ҳосилини йиѓиб олади; шундай бўлгани учун экувчи билан ўроқчи биргаликда қувонадилар. 37 «Бириси экади, бошқаси ўради», деган мақол шу вазиятга тўѓри келади. 38 Мен сизларни ўзингиз заҳмат чекмаган ҳосилни ўргани юбордим. Бошқалар заҳмат чеккан эди, сизлар эса уларнинг заҳматидан фойдаланасизлар. 39 Шундан кейин, ўша шаҳарда яшовчи талай самарияликлар Исога имон келтиришди. Улар ҳалиги аёлнинг «Мен қилган ишларнинг ҳаммасини айтиб берди», деган гувоҳлигига ишонишган эди. 40 Шундай қилиб, самарияликлар Исонинг олдига келиб, уларникида қолишини илтимос қилишди. У эса икки кун ўша ерда қолди. 41 Натижада Исонинг сўзини эшитиб, янада кўпроқ одамлар имон келтирди. 42 Улар аёлга: – Ҳнди сенинг сўзларинг туфайлигина ишонаётганимиз йўқ. Уни ўзимиз ҳам эшитдик, У ҳақиқатан оламнинг Қутқарувчиси – Масиҳ эканига қаноат ҳосил қилдик, – дейишди. 43 Икки кун ўтгандан кейин Исо у ердан Жалилага жўнаб кетди. 44 Унинг Ўзи: «Пайѓамбар ўз юртида эътиборсиз қолади», деб таъкидлаган эди. 45 Жалилага келганда эса, аҳоли Уни очиқ чеҳра билан кутиб олди. Чунки улар Қуддусдаги байрамга борганларида, у ерда Исонинг бутун қилган ишларини кўрган эдилар. 46 Шундай қилиб, Исо яна Жалиланинг Кана шаҳарчасига келди, бу ерда У сувни шаробга айлантирган эди. Ўша пайтда Кафарнаҳум шаҳрида бир сарой амалдорининг ўѓли касал бўлиб ётган эди. 47 Бу одам Исонинг Яҳудиядан Жалилага келганлигини эшитиб, Унинг олдига борди. Ўлим тўшагида ётган ўѓлини бориб кўриб тузатишни Исодан ўтиниб сўради. 48 – Сизлар ажойиботу мўъжизалар кўрмагунча ишонмайсизлар-да! – деди унга Исо. 49 – Ҳазрат, – деди сарой амалдори Унга, – болагинам ўлмасидан олдин етиб боргин! 50 – Сен борақол, ўѓлинг соѓ-саломат, – деди Исо. У одам Исонинг айтганига ишониб, кетди. 51 Ҳртага унинг йўлига чиқиб турган хизматкорлари уни қаршилаб: – Болангиз соѓ-саломат, – дейишди. 52 – Қайси соатда аҳволи енгиллашди? – дея сўради. – Кеча тушда соат бирда иситмаси тушиб қолди, – дейишди хизматкорлар. 53 Боланинг отаси Исо унга: «Ўѓлинг соѓ-саломат», дегани шу вақтга тўѓри келганини англади. Ўзи ва бутун хонадони Исога имон келтирди. 54 Бу эса Исонинг Яҳудиядан Жалилага келиб қилган иккинчи ибратли мўъжизаси эди.

Юҳанно 5

1 Бу ҳодисалардан кейин яҳудийларнинг байрами бўлди ва Исо Қуддусга борди. 2 Қуддуснинг Қўй дарвоза номли кираверишида яҳудийча Байт-Ҳасда деган беш шийпонли бир ҳовуз бор эди. 3 Бу шийпонларда кўр, чўлоқ, майиб-мажруҳ жуда кўп беморлар ётар, [сувнинг қимирлашини интизор бўлиб кутардилар. 4 Чунки Худованднинг бир фариштаси гоҳ-гоҳ ҳовузга тушиб, сувни ҳаракатга келтирар эди. Сув қимирлаши билан ҳовузга биринчи бўлиб ким тушса, ҳар қандай хасталикдан халос бўлар эди.] 5 Бу ерда ўттиз саккиз йилдан бери касал бўлиб ётган бир киши бор эди. 6 Исо унинг ётганини кўрди, узоқ вақтдан бери хаста эканлигини пайқади-да, – Соѓайишни истайсанми? – деб сўради ундан. 7 Бемор Исога жавоб берди: – Ҳа, Ҳазрат! Лекин сув қимирлаганда, мени ҳовузга туширадиган одамим йўқ. Мен боргунимча, бошқаси мендан олдин тушиб олади. 8 – Ўрнингдан тур, тўшагингни олиб юр! – деди Исо беморга. 9 У эса шу ондаёқ соѓайиб қолди. Тўшагини олиб, юриб кетди. У кун дам олиш куни эди. 10 Шунинг учун яҳудий мансабдорлари соѓайиб кетган одамга: – Бугун дам олиш куни-ку, сенга тўшагингни кўтариш мумкин эмас! – дейишди. 11 – Мени соѓайтирган Одам менга: «Тўшагингни олиб юр», деб айтди-да, – деди у одам. 12 – «Тўшагингни олиб юр», деб айтган Одам ким? – деб сўрадилар. 13 Шифо топган одам эса Унинг кимлигини билмас эди, у ерда халқ кўплигидан Исо Ўзини четга олган эди. 14 Кейинроқ Исо у одамни маъбадда учратиб қолди. – Мана, сен соѓайдинг. Ҳнди бошқа гуноҳ қилма, таѓин бошингга янада ёмон кун келмасин, – деди унга. 15 Бу одам бориб, уни соѓайтирган Исо эканлигини яҳудий мансабдорларига хабар қилди. 16 Улар эса, дам олиш кунида бундай ишлар қилиб юрибди, деб [Исонинг жонига қасд қилиб,] Уни қувѓин қила бошладилар. 17 Аммо Исо уларга шундай деди: – Менинг Отам шу кунгача Ўз ишини қилиб келяпти, Мен ҳам Ўз ишимни қиляпман, – деди. 18 Ана шу сўзи учун яҳудийлар Исони ўлдиришга яна кўпроқ ҳаракат қилишди. Чунки У дам олиш кунини бузибгина қолмай, балки Худони Отам деб, Ўзини Худога тенглаштирган эди. 19 Буларга қарши Исо деди: «Сизларга ростини айтай: Ўѓил Отанинг қилган ишларини кўрмагунча, Ўзи ҳеч нарса қила олмайди. Ота нималарни қилса, Ўѓил ҳам худди шуларни қилади. 20 Чунки Ота Ўѓлини севади, Ўзи қилган ҳамма нарсани Ўѓлига кўрсатади. Сизларни таажжубда қолдиргудек, бундан каттароқ ишларни ҳам кўрсатади. 21 Ота қандай қилиб ўликларни тирилтириб уларга ҳаёт бахш этса, Ўѓил ҳам кимни истаса, ўшанга ҳаёт бахш этади. 22 Шунингдек, Ота ҳеч кимни ҳукм қилмайди, балки ҳукм қилиш ҳуқуқини бутунлай Ўѓлига берган, 23 токи ҳамма Отани қандай ҳурмат қилса, Ўѓлини ҳам шундай ҳурмат қилсинлар. Ким Ўѓилни ҳурмат қилмаса, Уни юборган Отани ҳам ҳурмат қилмаган бўлади. 24 Сизларга ростини айтай: Менинг сўзларимни тинглаган ва Мени Юборганга ишонган киши абадий ҳаётга эга бўлади. У ўлимдан ҳаётга ўтгани учун ҳукм қилинмайди. 25 Сизларга ростини айтай: ўликлар Худо Ўѓлининг овозини эшитадиган вақт келади ва келиб қолди ҳам. Унинг овозини эшитганлар эса тирилиб кетадилар. 26 Чунки Отанинг Ўзи ҳаёт манбаи бўлгани каби, Ўѓлига ҳам ҳаёт манбаи бўлишни ато қилган. 27 Ота ҳукм қилиш ваколатини ҳам Ўѓлига берган, чунки У Инсон Ўѓлидир. 28 Бунга таажжубланмангиз, қабрда ётган марҳумларнинг ҳаммаси Худо Ўѓлининг овозини эшитадиган вақт келади. 29 Шунда ўликлар қабрдан чиқадилар; яхшилик қилганлар яшаш учун, ёмонлик қилганлар эса ҳукм қилиниш учун тириладилар». 30 «Мен Ўз-Ўзимдан ҳеч нарса қилолмайман. Қандай эшитсам, шундай ҳукм қиламан ва Менинг ҳукмим ҳаққонийдир. Чунки Мен Ўз иродамни эмас, балки Мени юборган Отамнинг иродасини бажо келтиришни истайман. 31 Агар Мен Ўзим ҳақимда Ўзим гувоҳлик берсам, Менинг гувоҳлигим ҳақиқий бўлмайди. 32 Мен ҳақимда бошқа гувоҳлик берувчи бор ва биламанки, Унинг берган гувоҳлиги ҳақиқатдир. 33 Сизлар Яҳёнинг олдига одам юбордингизлар, у ҳақиқат тўѓрисида гувоҳлик берди. 34 Гарчи Мен инсоннинг гувоҳлигини қабул қилмасам-да, лекин буларни сизлар нажот топишингиз учун айтяпман. 35 Яҳё – ёниб, нур сочиб турган чироқ эди. Сизлар эса унинг нурида бирпас қувонмоқчи бўлдингизлар. 36 Бироқ Мен Яҳёдан кўра каттароқ гувоҳликка эгаман. Чунки Отамнинг тамомлашим учун берган ишлари, шу бажараётган ишларимнинг ўзи Мени Отам юборганлигига гувоҳлик бермоқда. 37 Мени юборган Отамнинг Ўзи ҳам Мен ҳақимда гувоҳлик бериб турибди. Сизлар эса ҳеч қачон Унинг овозини ҳам эшитмагансиз, қиёфасини ҳам кўрмагансизлар. 38 Унинг каломи ҳам кўнгилларингиздан жой олмайди, чунки У юборган Зотга ишонмаяпсизлар. 39 Сизлар Муқаддас Битикларни текширасизлар, чунки улар орқали абадий ҳаётга эришамиз, деб ўйлайсизлар. Ана ўша Битиклар Мен тўѓримда гувоҳлик беради. 40 Аммо сизлар абадий ҳаётга эришиш учун Мен тарафга келишни истамайсизлар-ку. 41 Мен инсонлардан таҳсин-тасанно қабул қилмайман. 42 Лекин сизларни биламан, қалбларингизда Худога муҳаббат йўқ. 43 Мен Отамнинг номидан келган бўлсам-да, аммо сизлар Мени қабул қилмаяпсизлар. Ўз номи билан келадиган аллакимни қабул қилаверасизлар. 44 Сизлар-ку бир-бирингиздан таҳсин-тасанно олишни яхши кўрасизлар, лекин ягона Худонинг таҳсинига сазовор бўлишга ҳаракат қилмайсизлар. Қандай қилиб ҳам ишона олардингиз? 45 Мен сизларни Отам олдида айблайман, деб ўйламанглар. Сизларни айбловчи ўзингиз умид боѓлаган Мусо бўлади. 46 Агар Мусога ишонганингизда эди, Менга ҳам ишонар эдингизлар; у Мен ҳақимда ёзган эди. 47 Мусонинг ёзувларига ишонмабсизларми, Менинг сўзларимга қандай ишонасизлар?»

Юҳанно 6

1 Шундан кейин Исо Жалила (яъни Тиверия) кўлининг нариги қирѓоѓига сузиб ўтди. 2 Унинг беморлар билан қилаётган ажойиб ишларини бир талай халойиқ кўриб, Унинг орқасидан эргашиб бораверди. 3 Исо тоққа чиқиб, у ерда ўз шогирдлари билан ўрнашди. 4 Яҳудийларнинг Фисиҳ байрами яқинлашаётган эди. 5 Исо бир қараса, халойиқ кўплашиб У томонга келаётган экан. Исо Филипдан: – Буларни тўйѓазиш учун қаердан нон сотиб оламиз? – деб сўради. 6 Бу гапни эса уни синаб кўриш учун айтганди, Ўзи нима қилишни билар эди. 7 – Буларнинг ҳар қайсисига оз-оздан берсак ҳам, икки юз кумушлик нон етмайди-ку! – деб жавоб берди Филип. 8 Шунда шогирдларидан бири, Бутруснинг укаси Идрис Исога: 9 – Бу ерда бир болада бешта арпа нон ва иккита балиқ бор эмиш, лекин кўпчиликка бу нима ҳам бўлар эди, – деди. 10 – Одамларни ерга ўтқазинглар, – деди Исо. У ер қалин майсазор эди. Беш мингга яқин бўлган эркаклар жамоати ёнбошлаб ўтирди. 11 Исо нонларни олиб, шукрона дуосини ўқиди-ю [шогирдларига бўлиб берди, шогирдлар эса] ким қанча истаса, ўтирганларнинг ҳаммасига бўлиб берди. Балиқлар билан ҳам худди шу йўлни тутди. 12 Одамлар еб тўйди. Бундан кейин Исо Ўз шогирдларига: – Қолган бурдаларни териб олинглар, ҳеч нарса исроф бўлмасин, – деди. 13 Шогирдлар одамлар еган бешта арпа нондан ортиб қолган бурдаларни териб олишди, ўн иккита сават чиқди. 14 Шунда одамлар Исонинг қилган ибратли мўъжизасини пайқаб: – Ҳақиқатан ҳам, Бу оламга келадиган Пайѓамбар экан, – дедилар. 15 Исо одамлар Уни зўрлик билан ушлаб, подшоҳ қилиб кўтармоқчи эканликларини билиб қолгач, яна ёлѓиз Ўзи тоққа чиқиб кетди. 16 Кечки пайт Исонинг шогирдлари кўл бўйига бордилар. 17 Қайиққа тушиб, кўлнинг бериги қирѓоѓидаги Кафарнаҳумга қараб йўл олдилар. Қоронѓи тушган, Исо эса ҳали ҳам уларнинг олдига келмаган эди. 18 Кучли шамол эсиб, кўл тўлқинланиб кетди. 19 Улар бир тош йўлча сузганларидан кейин, кўл юзида юриб қайиққа яқинлашаётган Исони кўриб қолишди-да, ваҳимага тушишди. 20 – Бу Мен, қўрқманглар! – деди уларга Исо. 21 Улар Исони қайиққа олмоқчи бўлдилар. Лекин ўша заҳотиёқ қайиқ улар бораётган қирѓоққа етиб тўхтаб қолди. 22 Ҳртаси куни кўлнинг нариги ёқасида қолган халқ у ерда шогирдлар тушган қайиқдан бошқа қайиқ йўқлигини кўришди ва Исо шогирдлари билан бирга қайиққа тушмаганини, шогирдлари ёлѓиз ўзлари сузиб кетганини пайқадилар. 23 Шу пайт Тивериядан бошқа қайиқчалар келиб қолди. Қайиқчалар тўхтаган жой Раббимиз Исо шукрона дуосини ўқиган ва халқ нон еган ерга яқин эди. 24 Халойиқ Исо билан шогирдларининг у ерда йўқлигини кўргач, қайиқларга тушиб, Исони қидириб Кафарнаҳумга сузиб келишди. 25 Кўлнинг бериги бўйидан Уни топдилар. – Устоз, Сен қачон бу ерга келдинг? – деб сўрадилар. 26 Исо уларга шундай жавоб берди: – Сизларга гапнинг ростини айтсам, сизлар ибратли мўъжизаларни кўрганингиз учун эмас, балки нон еб тўйганингиз учун Мени қидиряпсизлар. 27 Сиз ўткинчи озиқ учун эмас, абадий ҳаётга бошловчи боқий озиқ учун ҳаракат қилинглар, уни сизларга Инсон Ўѓли беради. Инсон Ўѓли эса Ота – Худонинг муҳрига моликдир. 28 Халқ Исодан: – Худога маъқул ишларни бажариш учун нима қилишимиз керак? – деб сўради. Исо деди: 29 – Худога маъқул иш – Худо юборган Зотга ишонишдир. 30 – Бизлар Сенга ишонишимиз учун қандай иш қиласан, кўрайлик-чи, қандай ибратли мўъжиза кўрсатасан? – деди халойиқ. 31 – Ота-боболаримиз саҳрода манна еганлар, Тавротда: «Ейиш учун уларга осмондан нон ёѓдирди», деб ёзилган. 32 Исо уларга деди: – Сизларга ростини айтсам, сизларга осмондан нон берган Мусо пайѓамбар эмас. Осмондан тушган ҳақиқий нонни сизларга Менинг Отам беради. 33 Худо берган нон осмондан тушувчи ва дунёга ҳаёт баѓишловчи нондир. 34 Бунга қарши халқ: – Ҳазрат, бундай нонни бизга доимо бериб тургин! – деди Исога. 35 Исо шундай айтди: – Мен ҳаёт нониман. Менинг олдимга келган одам сира оч қолмас, Менга ишонган одам ҳеч қачон чанқамас. 36 Лекин Мен сизларга айтган эдим-ку, Мени кўриб турган бўлсангизлар ҳам, ишонмаяпсизлар. 37 Отам кимни Менга берган бўлса, Менинг олдимга келади. Олдимга келган одамни эса сира қувиб чиқармайман. 38 Мен Ўз иродамни эмас, балки Мени юборган Отамнинг иродасини адо этиш учун осмондан тушганман. 39 Мени Юборганнинг иродаси – Унинг Менга берганларидан ҳеч бирини йўқотмаслигим, балки охирги кунда уларнинг ҳар бирини тирилтиришимдир. 40 Отамнинг иродаси яна шуки, Унинг Ўѓлини кўрган, Унга ишонган ҳар бир киши абадий ҳаётга эга бўлсин. Мен эса бундайларни охирги кунда тирилтираман. 41 Исо «Мен осмондан тушган нонман», дегани учун яҳудийлар Ундан нолий бошлашди. 42 – Юсуфнинг ўѓли Исо бу эмасми? Ота-онасини биз таниймиз-ку! Ҳнди қандай қилиб У: «Мен осмондан тушдим», деб айтяпти? – дейишарди ўзаро. 43 – Ўзаро нолиманглар! – деди уларга Исо. 44 – Агар Мени юборган Отам бировни жалб қилмаса, у Менга ҳеч ҳам етишолмайди. Менга етишган одамни эса охирги кунда тирилтираман. 45 Пайѓамбар оятида: «Ҳамма Худо томонидан ўргатилган бўлади», – деб битилган. Шундай қилиб, Отадан эшитган ва ўрганган ҳар бир киши Менинг олдимга келади. 46 Аслида ҳеч ким Отани кўрган эмас, биргина Худодан чиққан Зот Отани кўрган. 47 Сизларга ростини айтай: Кимки Менга ишонса, абадий ҳаётга эга бўлади. 48 Мен ҳаёт нониман. 49 Ота-боболарингиз саҳрода манна еб, ўлиб кетганлар. 50 Одам еб ўлмаслиги учун осмондан тушадиган нон бор, мана у кўз ўнгингизда турибди. 51 Мен осмондан тушган тирик нондирман. Бу нонни еган киши абадий яшайди. Мен берадиган нон – Ўзимнинг танамдир, уни дунёга ҳаёт бахш этиш учун фидо қиламан. 52 Шунда яҳудийлар: – У қандай қилиб бизга Ўзининг танасини едира олар экан? – деб ўзаро талашиб-тортиша бошладилар. 53 Исо уларга айтди: – Сизларга ростини айтай: агар Инсон Ўѓлининг танасини емасангизлар ва Унинг қонини ичмасангизлар, у ҳолда сизда ҳаёт бўлмайди. 54 Менинг танамни еган ва қонимни ичган одамда абадий ҳаёт бор, Мен уни охирги кунда тирилтираман. 55 Менинг танам – ҳақиқий озиқ, қоним – ҳақиқий ичимликдир. 56 Танамни еб, қонимни ичадиган киши Мен билан, Мен эса У билан бир жон, бир тан бўламиз. 57 Худди барҳаёт Отам Мени юборгандай, Мен Отам орқали яшаётгандай, Мени еган одам ҳам Мен орқали яшайди. 58 Осмондан тушган нон мана шудир. Бу нон ота-боболарингиз еган маннага ўхшамайди, улар манна еб ўлиб кетганлар. Мен берган нонни еган одам эса абадий яшайди. 59 Исо бу сўзларни Кафарнаҳумдаги яҳудийлар ибодатхонасида таълим бераётганда гапирар эди. 60 Унинг кўп шогирдлари бу гапларни эшитиб: – Қандай қаттиқ сўзлар! Ким буни тинглайди? – дейишар эди. 61 Шогирдларининг норози бўлганликларини Исо Ўз кўнглида сезди. – Бу сизларни васвасага соляптими? 62 Хўш, Инсон Ўѓлининг илгариги жойига чиқишини кўрсангизлар нима бўпти? 63 Руҳ ҳаёт бахш этади, жисм ҳеч қандай фойда келтирмайди. Менинг сизларга айтиб келаётган сўзларим руҳдир, ҳаётдир. 64 Шунга қарамай, ичингизда имонсиз қолганлар бор, – деди. Кимлар имонсиз, ким хиёнат қилади – Исо ҳаммасини аввалдан билар эди. 65 – Отам йўл қўймаса, ҳеч ким Менинг олдимга келолмайди, дейишимга боис ана шу бўлган эди, – деди У яна. 66 Ўша вақтдан бошлаб Унинг кўп шогирдлари Исодан юз ўгириб, У билан бошқа юрмайдиган бўлдилар. 67 Шунда Исо ўн икки шогирдидан: – Наҳотки сизлар ҳам кетмоқчи бўлсангизлар? – деб сўради. 68 – Раббим, – деди Симун Бутрус, – бизлар кимга борайлик? Сенда абадий ҳаётнинг сўзлари бор. 69 Бизлар ишондик ва билдик, Сен Худонинг Азизи – Масиҳсан. 70 Исо уларга айтди: – Сизларни ўн иккита қилиб танлаган Ўзим эмасми? Лекин сизларнинг бирингиз иблисдир. 71 Исо Симун ўѓли Яҳудо Ишқариётни назарда тутган эди. У ўн икки шогирддан бири бўлиб, Исога хиёнат қилмоқчи бўлган эди.

Юҳанно 7

1 Шундан кейин Исо Жалилада юрар эди. Яҳудий мансабдорлари Уни ўлдиришга қасд қилганликлари учун, Яҳудияда юришни истамади. 2 Яҳудийларнинг Чайла байрами яқинлашаётган эди. 3 Шундай қилиб, Исонинг укалари Унга: – Бу ердан чиқиб Яҳудияга бор, қилаётган ишларингни шогирдларинг ҳам кўрсин. 4 Ўзини машҳур қилмоқчи бўлган ҳар бир киши яширинча иш қилиб юрмайди-ку! Сен бу ишларни қилаётган бўлсанг, қани Ўзингни дунёга ошкор қилиб кўр, – дейишди. 5 Ҳатто укалари ҳам Унга ишонмас эдилар. 6 Исо уларга шундай деди: – Менинг вақт-соатим ҳали келгани йўқ. Лекин сизлар учун ҳар вақт қулайдир. 7 Дунё сизлардан нафратлана олмайди, лекин Мендан нафратланади. Чунки Мен унинг қилмишлари ёмонлигини фош қиламан. 8 Майли, сизлар байрамга боринглар. Мен ҳозирча бу байрамга бормайман, чунки Менинг вақтим бўлгани йўқ. 9 Шу сўзларни айтиб, Исо Жалилада қолди. 10 Исонинг укалари байрамга боргандан сўнг, Ўзи ҳам борди; фақат очиқ эмас, яширинча борди. 11 Яҳудий мансабдорлари эса Исони байрамда қидирар, «У қаёқда?» – деб сўраб-суриштирар эдилар. 12 Омма орасида Исо тўѓрисида ҳар хил гап-сўзлар ёйилаётган эди. Баъзилари: «У яхши Одам», – десалар, бошқалари: «Йўқ, У халқни йўлдан оздиряпти», – дейишарди. 13 Бироқ яҳудий мансабдорларидан қўрққанлари учун У ҳақда ҳеч ким очиқ гапирмас эди. 14 Байрамнинг ярми ўтганда, Исо маъбадга кириб таълим бера бошлади. 15 Шунда яҳудий мансабдорлари: – Бу Одам ўқимаган бўлса, қандай қилиб Муқаддас Битикларни билади? – деб таажжубландилар. Исо уларга жавобан айтди: 16 – Менинг таълимотим Ўзимники эмас, балки Мени Юборганникидир. 17 Ким Унинг иродасини бажаришни истаса, бу таълимот Худоданми, ёки Мен Ўзимдан гапиряпманми, билиб олади. 18 Ким ўз номидан гапирса, ўзига улуѓлик излайди. Ким уни юборганга улуѓлик изласа, у ҳаққонийдир, унинг дилида бирон ноҳақлик йўқ. 19 Тавротни сизларга Мусо пайѓамбар бермадими? Шунга қарамай, бирортангиз ҳам Таврот Қонунига қараб иш юритмайсиз. Нима учун Мени ўлдирмоқчисизлар? 20 – Сени жин урибди! Ким Сени ўлдирмоқчи экан? – деди халойиқ. 21 Исо эса Ўз сўзида давом этди: – Мен битта иш қилдим, ҳаммангиз бунга ҳайрон қоляпсизлар. 22 Мусо сизларга суннатни буюрган (суннат аслида Мусодан эмас, балки ота-боболардан меросдир), сизлар эса дам олиш кунида ўѓил болани суннат қиласизлар. 23 Мусонинг Қонуни бузилмасин деб, ҳатто дам олиш куни ўѓил бола суннат қилинадиган бўлса, нега сизлар Менга дам олиш куни одамзодни бутунлай соѓайтирди, деб ѓазаб қиласизлар? 24 Юзаки ҳукм қилманглар, ҳукмингиз адолатли бўлсин. 25 Шунда баъзи қуддусликлар гапга кирди: – Ўлдириш учун қидириб юришган Шу эмасми? 26 Мана У бемалол сўзлаяпти, Унга қарши ҳеч ким ҳеч нарса демаяпти. Наҳотки бошлиқлар Унинг ҳақиқий Масиҳ эканлигига тан беришган бўлса? 27 Ахир, Бунинг қаерданлигини ҳаммамиз биламиз-ку, бироқ Масиҳ келганда, Унинг қаерданлигини ҳеч ким билмайди. 28 Бунга жавобан Исо маъбадда овозини баланд қилиб, шундай таълим бера бошлади: – Сизлар Менинг кимлигимни ҳам, қаерданлигимни ҳам биласизлар. Лекин Мен Ўз-Ўзимдан келганим йўқ. Мени Ҳақ юборган, сизлар Уни билмайсизлар. 29 Мен Уни биламан, чунки Мен Унинг олдидан келганман, Мени Ўша юборган. 30 Бу сўзи учун Исони ушлашга интилдилар. Бироқ ҳеч ким Унга қўл узатмади, чунки Унинг вақт-соати ҳали келмаган эди. 31 Шу билан бирга, оломондаги кўпгина одамлар Унга имон келтирди. Улар: – Масиҳ келганда бундан ҳам кўпроқ мўъжиза яратармикин? – дейишарди. 32 Исо тўѓрисида халқ орасида бундай гап-сўзлар тарқалаётганини фарзийлар эшитиб, олий руҳонийлар билан тил бириктиришди-да, Исони қўлга олиш учун миршабларни юборишди. 33 Исо деди: – Мен сизлар билан узоқ бўлмайман, яна Мени Юборганнинг олдига қайтиб бораман. 34 Сизлар Мени излайсиз-у, лекин тополмайсизлар. Мен қаерда бўлсам, сизлар у ерга боролмайсиз. 35 Шу пайт яҳудийлар: – У қаерга бормоқчи, биз Уни тополмас эканмиз? – дейишди ўзаро. – Наҳотки У юнонлар орасида тарқалиб кетган яҳудийлар олдига бориб, яҳудийларга ҳам, юнонларга ҳам таълим бермоқчи бўлса? 36 «Сизлар Мени излайсиз-у, лекин тополмайсизлар, Мен қаерда бўлсам, сизлар у ерга боролмайсизлар», деган гапларининг мазмуни нима экан? 37 Байрамнинг охирги, улуѓ кунида Исо тик турди-да, овозини баланд қилиб хитоб қилди: – Ким чанқаган бўлса, Менинг олдимга келиб ичсин. 38 Муқаддас Битикда айтилганидек, Менга ишонганнинг вужудидан ҳаётбахш сув дарё бўлиб оқади. 39 Исо бундай деб, Муқаддас Руҳни назарда тутган эди; Унга ишонганлар Муқаддас Руҳни яқин орада олишлари керак эди. Исо ҳали улуѓворликка юксалмаган, шунинг учун Муқаддас Руҳ ҳануз тушмаган эди. 40 Оломон ичидан баъзилар бу сўзларни эшитиб: – Ҳақиқатан Бу ўша пайѓамбар, – дедилар. 41 Бошқалари: – Бу Масиҳ, – дейишса, яна бўлаклари: – Масиҳ Жалиладан кела оладими? 42 Тавротда, Масиҳ Довуднинг уруѓи бўлади, У Довуднинг юрти – Байтлаҳмдан чиқиб келиши лозим, деб ёзилмаганми? – дейишди. 43 Шу тариқа Исо туфайли халқ орасида низо юзага келди. 44 Баъзилар Уни тутмоқчи бўлишди, аммо ҳеч ким Унга қўл кўтармади. 45 Шу пайт миршаблар олий руҳонийлар ва фарзийлар олдига қайтиб келишди. – Нега Уни олиб келмадинглар? – деб сўрашди улардан. 46 – Дунёда ҳеч ким бу Одамдай гапирмаган, – деди миршаблар. 47 – Бўлмаса, сизлар ҳам йўлдан озибсизлар-да! – дейишди фарзийлар. 48 – Бошлиқлар ёки фарзийлардан биронтаси Унга ишонганмикин? 49 Лекин Тавротни билмаган бу жоҳил оммага лаънатлар бўлсин! 50 Фарзийлардан Никодим номли бири, аввал тунда Исонинг олдига келган одам, сўз олди: 51 – Айбланувчининг ўзини оқлашига имкон бермай, унинг ишини тергаб аниқламай маҳкум қилиш бизнинг Таврот Қонунимизга мосмикин? 52 – Наҳотки сен ҳам Жалиладан бўлсанг? Яхши ўйлаб кўр, Жалиладан пайѓамбар чиқмаслиги аниқ, – дейишди унга. 53 Шундан кейин ҳаммалари уй-уйларига тарқалиб кетдилар.

Юҳанно 8

1 Исо Зайтун тоѓи томон кетди. 2 Ҳрталаб яна маъбадга қайтиб келди. Бутун халқ Унинг олдига келар, У эса одамларга таълим бериб ўтирар эди. 3 Шу орада уламолар билан фарзийлар бир аёлни Исонинг олдига келтиришди, уни зино қилаётганда ушлаб олишган эди. 4 – Устоз! – дейишди аёлни ўртага қўйиб. – Бу аёл зино қилаётганида ушланди. 5 Мусо пайѓамбар Қонунимизда бундайларни тошбўрон қилишни буюрганлар. Сен нима дейсан? 6 Бу сўроқ билан Исони тузоққа илинтириб айбламоқчи эдилар. Исо эса уларга эътибор бермай, энгашиб бармоѓи билан ерга ёзар эди. 7 Улар бу ҳақда сўрайвергач, Исо тик турди-да: – Сизнинг ичингизда ким бегуноҳ бўлса, ўша биринчи бўлиб аёлга тош отсин, – деди. 8 Сўнг яна энгашиб ерга ёзаверди. 9 Улар бу гапни эшитиб, виждонан фош бўлишди. Чоллардан бошлаб, кексаю ёш ҳаммаси бирин-кетин кета бошлашди. Охирида ёлѓиз Исо билан ўртада турган аёл қолди. 10 Исо ўрнидан турди-да, аёлдан бошқани кўрмай: – Ҳй аёл! – деди, – сени айбловчилар қани? Ҳеч ким сени маҳкум қилмадими? 11 – Ҳеч ким, Ҳазрат! – деб жавоб берди аёл. – Мен ҳам сени маҳкум қилмайман, – деди Исо. – Бор, бундан кейин бошқа гуноҳ қилма. 12 Исо яна халққа хитоб қилди: – Мен оламнинг нуриман. Кимки Менга эргашса, зулматда юрмайди, балки ҳаёт нурига эга бўлади. 13 Исонинг шу сўзига қарши фарзийлар: – Сен Ўзингга Ўзинг шоҳидлик беряпсан. Сенинг шоҳидлигинг ҳақиқат эмас, – дейишди. 14 Исо шундай жавоб берди: – Мен Ўзимга Ўзим шоҳидлик берсам ҳам, тўѓри шоҳидлик бераман. Чунки Мен қаердан келиб, қаерга кетаётганимни биламан. Сизлар эса Менинг қаердан келиб, қаерга кетаётганимни билмайсизлар. 15 Сизлар ташқи қиёфага қараб ҳукм қиласизлар; Мен эса ҳеч кимни ҳукм қилмайман. 16 Агарда Мен ҳукм қилсам ҳам, тўѓри ҳукм қиламан. Чунки ёлѓиз эмасман, Мени юборган Отам Мени ёқлайди. 17 Мана, ўзларингизнинг Тавротда: «Икки шоҳиднинг гувоҳлиги тўѓридир», деб ёзилган. 18 Шундай қилиб, Ўзимга Ўзим ҳам шоҳидлик бераман, Мени юборган Отам ҳам шоҳидлик беради. 19 – Сенинг Отанг қаерда? – деб сўрадилар Исодан. У бунга жавобан: – Сизлар на Мени, на Отамни танийсизлар. Агар Мени таниганингизда, Отамни ҳам таниган бўлар эдингизлар, – деди. 20 Бу сўзларни Исо маъбадда таълим бераётиб, садақа қутисининг олдида айтди. Ҳеч ким Уни тутиб олмади, чунки Унинг вақт-соати ҳали келмаган эди. 21 Исо уларга яна деди: – Мен кетяпман. Сиз Мени қидирасиз-у, гуноҳкор бўлиб ўласизлар. Мен борадиган жойга сизлар бора олмайсизлар. 22 – Наҳотки У Ўзини Ўзи ўлдиради? «Мен борадиган жойга сизлар бора олмайсизлар», деб айтяпти-ку, – дейишди ўзаро яҳудийлар. 23 Исо уларга шундай деди: – Сизлар пастдансиз, Мен эса юқориданман. Сизлар бу оламдан, Мен эса бу оламдан эмасман. 24 Сиз гуноҳкор бўлиб ўласизлар, деб айтдим-ку сизларга. Ҳа, агар Ўша Мен эканлигимга ишонмасангизлар, гуноҳкор бўлиб ўласизлар. 25 – Сен кимсан? – деб сўрашди шу маҳал Исодан. Исо шундай деди: – Бошданоқ сизларга қандай айтган бўлсам, худди Ўшаман. 26 Сиз ҳақингизда айтадиган ҳамда ҳукм ўтказадиган кўп нарсаларим бор. Бироқ Мени Юборган ҳақиқатгўйдир, Мен Ундан нима эшитган бўлсам, ўшани дунёга маълум қиламан. 27 Улар эса Исо Ўз Отаси ҳақида гапираётганини тушунмадилар. 28 Исо Ўз сўзида давом этди: – Инсон Ўѓлини юқорига кўтарганингизда, Ўша Мен эканлигимни билиб қоласизлар. Ўшанда сизлар Мен Ўзимчалик ҳеч нарса қилмаслигимни, аксинча, Отам Менга қандай ўргатган бўлса, шундай сўзлаётганимни биласизлар. 29 Мени Юборган Ўзим биландир. Отам Мени ёлѓиз қолдирмаган, Мен ҳар доим Унга маъқул бўлган ишларни қиламан. 30 Исо бу сўзларни айтар экан, кўп одамлар Унга ишондилар. 31 Шу вақт Исо Унга ишонган яҳудийларга деди: – Агар Менинг каломимга риоя қилсангизлар, ҳақиқий шогирдларим бўласизлар. 32 Сизлар ҳақиқатни билиб оласизлар, ҳақиқат эса сизларни озод қилади. 33 – Биз Иброҳим наслимиз, – деб жавоб берди улар. – Ҳеч қачон ҳеч кимга қул бўлмаганмиз. Сен қандай қилиб, «Озод бўласизлар», деяпсан? 34 – Сизларга гапнинг ростини айтсам, – деди Исо, – гуноҳ қилувчи ҳар бир киши гуноҳнинг қулидир. 35 Қул уйда умрбод турмайди, ўѓил умрбод туради. 36 Шундай қилиб, агар Ўѓил сизларни озод қилса, ҳақиқатан эркин бўласизлар. 37 Иброҳим насли эканлигингизни биламан. Бироқ Менинг жонимга қасд қилмоқчисизлар. Чунки Менинг сўзим қалбингизга ўрнашмайди. 38 Мен Отамнинг ҳузурида нима кўрган бўлсам, ўшани сўзлаб бераман. Сизлар эса ўз отангиз ҳузурида кўрганларингизни бажарасизлар. 39 Улар Исога жавобан: – Бизнинг отамиз Иброҳим-ку, – дейишди. – Агар сиз Иброҳим фарзандлари бўлсангиз эди, Иброҳимнинг қилган ишларини қилар эдингизлар, – деди Исо. 40 – Ҳнди бўлса, Худодан эшитган ҳақиқатни сизларга сўзлаб бераётган Одамни – Мени ўлдирмоқчисизлар. Иброҳим бундай йўл тутмаган эди. 41 Сизлар ўз отангизнинг ишларини қиляпсизлар. – Биз фаҳшдан туѓилган эмасмиз-ку, бизнинг битта Отамиз бор, У Худодир, – деб жавоб беришди Исога. У уларга шундай деди: 42 – Агар Отангиз Худо бўлганида эди, Мени севар эдингиз, чунки Мен Худодан чиқдим. Мен Ўзимча келганим йўқ, Мени У юборди. 43 Нега айтганларимни англамаяпсизлар? Сабаб, Менинг сўзимни эшита олмайсизлар. 44 Сизларнинг отангиз – иблисдир. Сизлар ўз отангизнинг нафсу эҳтиросларини бажо келтирмоқчисизлар. Азалданоқ иблис қотил эди. У ҳақиқат томонида турмаган, чунки унда ҳақиқат йўқ. У ёлѓон сўзлаганда, ўзига яраша сўзлайди. Чунки у ёлѓончи, ёлѓоннинг отасидир. 45 Аммо Мен ҳақиқатни сўзлаётганим учун, Менга ишонмаяпсизлар. 46 Қайси бирингиз Мени бирон гуноҳ билан айблай оласиз? Агарда ҳақиқатни сўзлаётган бўлсам, нега Менга ишонмаяпсизлар? 47 Ким Худоники бўлса, Худонинг сўзларини эшитади. Сизлар эса Худога бегона бўлганингиз учун, эшитмаётирсиз. 48 Бунга жавобан яҳудийлар: – Сен самарияликсану, Сени жин урибди, деб хато қилмабмиз! – дейишди. 49 – Мени жин ургани йўқ, – деди Исо. – Мен фақат Отамни ҳурмат қиламан. Сизлар эса Мени бадном қиляпсизлар. 50 Мен Ўз шуҳратимни изламайман, Мени Улуѓловчи ва Ҳукмловчи бор. 51 Сизларга ростини айтайин: ким Менинг сўзимга риоя қилса, абадий ўлимга юз тутмайди. 52 – Ҳнди биз биламиз, Сени жин урибди, – дейишди яҳудийлар Унга. – Иброҳим ва пайѓамбарлар бари ўлиб кетган, Сен эса: «Ким Менинг сўзимга риоя қилса, абадий ўлимга юз тутмайди», деяпсан-а?! 53 Наҳотки Сен вафот этган отамиз Иброҳимдан ҳам катта бўлсанг? Пайѓамбарларнинг ҳаммаси ҳам ўлиб кетишган. Сен Ўзингни ким деб ҳисоблайсан? 54 Исо жавоб берди: – Агар Мен Ўзимни Ўзим улуѓласам, Менинг улуѓлигим пучдир. Отамнинг Ўзи Мени улуѓлайди. Сизлар Уни Худойимиз дейсизлар, 55 аммо аслида Уни таниганингиз йўқ. Мен эса Уни таниб-биламан. Агар Уни билмайман, десам, сизларга ўхшаган ёлѓончи бўламан. Бироқ Мен Уни таниб-биламан ва Унинг каломига риоя қиламан. 56 Отангиз Иброҳим Менинг кунимни кўришини билиб, шод-хуррам бўлган эди. Ҳнди кўриб, хуррам бўлди. 57 – Сен ҳали эллик ёшга тўлганинг йўѓу, Иброҳимни ҳам кўрибсан-а?! – дейишди яҳудийлар Унга. 58 Исо уларга: – Сизларга ростини айтай: Иброҳим вужудга келмасидан олдин Мен бор эдим, – деди. 59 Шунда Исога отиш учун тош олдилар. Лекин Исо улардан чекиниб, маъбаддан ташқарига чиқди. [Халқнинг ўртасидан ёриб ўтиб, узоқлашиб кетди.]

Юҳанно 9

1 Исо ўтиб кетаётганда, Унинг кўзига бир туѓма кўр одам чалинди. 2 Шогирдлари Исодан: – Устоз, бунинг кўр бўлиб туѓилишида ким гуноҳкор, ўзими ёки ота-онасими? – деб сўрадилар. 3 Исо шундай жавоб берди: – Бунда на ўзи гуноҳкор, на ота-онаси, балки Худонинг ишлари унда намоён бўлиши учун у кўр туѓилган. 4 Кун ёруѓ экан, Мени Юборганнинг ишларини қилишим лозим. Ана тун келяпти, ўшанда ҳеч ким иш қила олмайди. 5 Мен оламда бор эканман, оламнинг нуридирман. 6 Исо буларни айтди-ю, ерга тупурди, тупукдан лой қилиб, кўрнинг кўзларига суртди. 7 – Бориб Силоам ҳовузида ювин, – деди унга. (Силоам – «Юборилган» демакдир.) Кўр одам бориб ювинди ва кўзи очилиб қайтди. 8 Шунда унинг қўшнилари ва илгари унинг кўр бўлиб ўтирганини кўрган одамлар: – Бу ҳалиги тиланчилик қилиб ўтирган кўр одам эмасми? – деб сўрашарди. 9 Баъзилар: – Бу худди ўша, – десалар, бошқалар: – Ўшанга ўхшайди, – дейишарди. Одамнинг ўзи эса: – Ўша менман, – деб таъкидларди. 10 – Ундай бўлса, кўзларинг қандай очилди? – деб сўрадилар. 11 – Исо деган Киши тупукдан лой қилиб кўзларимга суртди-ю, «Бориб Силоам ҳовузида ювин», деди. Мен бориб ювиндим ва кўрадиган бўлиб қолдим, – деди у одам. 12 – У қаерда? – деб сўрадилар. – Билмайман, – деб жавоб берди у. 13 Илгари кўр бўлган ўша одамни фарзийларнинг олдига келтиришди. 14 Ўша куни яҳудийларнинг дам олиш куни эди. Бунга қарамай, Исо лой қилиб, кўр одамнинг кўзларини очган эди. 15 Бинобарин, фарзийлар ҳам кўрдан кўзлари қандай очилганини сўрадилар. – У кўзларимга лой суртди. Мен ювиндим-у, кўзларим кўрадиган бўлди, – деди ҳалиги одам. 16 – Бу Одам Худодан эмас, чунки У дам олиш кунига риоя қилмаяпти, – деди баъзи фарзийлар. Бошқалари эса: – Гуноҳкор одам бундай мўъжизаларни қандай қила олади? – дейишди. Шундай қилиб, ораларида нифоқ пайдо бўлди. 17 – Кўзларингни очган у Киши ҳақида сен нима дейсан? – деб сўрашди яна кўр одамдан. – У пайѓамбар, – деди ўша. 18 Бироқ яҳудий дин арбоблари кўзлари очилган одамнинг ота-онасини чақиртирмагунча, унинг илгари кўр бўлганига ва кўзлари очилганига ишонмадилар. 19 Ота-онаси келди. – Кўр туѓилган, деб айтган ўѓлингиз шуми? Хўш, энди қандай қилиб унинг кўзлари кўряпти? – деб сўрашди ота-онасидан. 20 Ота-онаси жавоб беришди: – Бу бизнинг ўѓлимиз, унинг кўр туѓилганини биламиз. 21 Лекин қандай қилиб кўзлари кўраётганини, кўзларини ким очганини биз билмаймиз. У балоѓат ёшида, ўзидан сўранглар. Ўзи учун ўзи жавоб берсин. 22 Кўрнинг ота-онаси яҳудий дин арбобларидан қўрққанлари учун бундай айтдилар. Дин арбоблари бундан аввал, ким Исонинг Масиҳлигини тан олса, ибодатхонадан бадарѓа қилинсин, деган фатвони чиқарган эдилар. 23 Ана шу сабабдан кўрнинг ота-онаси: «У балоѓат ёшида, ўзидан сўранглар», – дейишди. 24 Шундай қилиб, илгари кўр бўлган одамни иккинчи марта чақиришди: – Худони улуѓла! Биз у Одамнинг гуноҳкорлигини биламиз, – дейишди. 25 – У гуноҳкорми, йўқми, мен билмайман, – деб жавоб берди у, – Мен шуни биламанки, мен кўр эдим, энди эса кўзларим кўряпти. 26 – У сенга нима қилди? Кўзларингни қандай очди? – деб яна ундан сўрадилар. 27 – Олдин ҳам мен сизларга айтган эдим-ку, аммо сизлар қулоқ солмаяпсизлар! Яна нима хоҳлайсизлар? Наҳотки сизлар ҳам Унинг шогирдлари бўлмоқчисизлар? – деди у одам. 28 Яҳудий дин арбоблари эса уни жеркиб: – Сен Унинг шогирди, биз Мусонинг шогирдларимиз. 29 Биз биламизки, Мусога Худо гапирган. Бу Киши-чи, Унинг қаерданлигини ҳам билмаймиз, – дейишди. 30 – Ана шуниси жуда ажабланарли-да! – деди уларга кўзи очилган одам. – Сизлар Унинг қаерданлигини билмайсизлар, аммо кўзларимни очган ана Шунинг Ўзи! 31 Маълумки, гуноҳкорларга Худо қулоқ солмайди. Бироқ ким Худодан қўрқиб, Унинг иродасига амал қилса, Худо уни тинглайди. 32 Туѓма кўрнинг кўзларини биров очганлиги дунёда эшитилмаган гап. 33 Агар У Киши Худодан бўлмаганда, ҳеч нарса қилолмасди. 34 Яҳудий дин арбоблари бунга жавобан: – Сен ўзинг бутунлай гуноҳ ичида туѓилган экансан-у, энди бизларга ақл ўргатяпсанми? – дейишди-да, уни қувиб чиқаришди. 35 У одамнинг қувиб чиқарилганлигини Исо эшитди-ю, уни ахтариб топди. – Сен Худонинг Ўѓлига ишонасанми? – деб сўради ундан. У одам Исога: 36 – Ҳазрат, – деди, – У кимдирки, мен Унга ишонсам? 37 – Сен Уни кўрдинг, мана сен билан гаплашаётган – Ўшанинг Ўзи, – деди Исо. 38 Шунда у одам: – Ишонаман, ё Раббий, – деди-да, Исога сажда қилди. 39 Исо: – Кўрлар кўрсин, кўзи очиқлар эса кўр бўлсин, деб Мен бу дунёни ҳукм қилгани келганман, – деди. 40 Унинг атрофида баъзи фарзийлар турган эди. Улар бу гапни эшитгач: – Наҳотки бизлар ҳам кўр бўлсак? – деб сўрашди. 41 Исо уларга деди: – Агар кўр бўлганингизда, гуноҳингиз бўлмас эди. Лекин сизлар «Кўзларимиз кўряпти», деганингиз учун, гуноҳингиз ўз бўйнингизда қолади.

Юҳанно 10

1 «Сизларга ростини айтай: ким қўй қўрасига эшикдан кирмай, бошқа йўлдан ошиб тушса, у ўѓри ва босқинчидир. 2 Ҳшикдан кирган одам эса қўйларнинг чўпонидир. 3 Унга дарвозабон эшикни очиб беради. Қўйлар унинг товушига қулоқ солади. У эса ўз қўйларини номма-ном чақириб ташқарига олиб чиқади. 4 У ўз қўйларини қўрадан олиб чиқиб, уларнинг олдида бораверади. Қўйлар эса унга эргашади, чунки улар чўпоннинг товушини биладилар. 5 Бегона кишига эса эргашмайдилар. Аксинча, бегонанинг товушини танимай, ундан қочиб кетадилар». 6 Исо бу ибратли нақлни айтиб берганда, тингловчилари Унинг нима демоқчи эканлигини тушунмадилар. 7 Шу сабабдан Исо яна гап олди: «Сизларга ростини айтай: Мен қўйларнинг эшигиман. 8 Мендан илгари ўтганларнинг ҳаммаси ўѓри ва босқинчи эдилар. Лекин қўйлар уларга қулоқ солмадилар. 9 Мен эшикман. Ким Мен орқали кирса, нажот топади. У кириб чиқиб, яйлов ҳам топади. 10 Ўѓри фақат ўѓирлаш, бўѓизлаш, барбод қилиш учун келади. Мен эса уларга ҳаёт, фаровон ҳаёт бериш учун келганман. 11 Мен яхши Чўпонман. Яхши Чўпон қўйлари учун жонини баѓишлайди. 12 Ёлланган одам қўйларнинг чўпону эгаси эмас. У бўрининг келганини кўргач, қўйларни ташлаб, қочиб кетади. Бўри эса қўйларни талаб, тумтарақай қилади. 13 Ёлланган одам қўйлар ҳақида ҳеч қайѓурмагани учун қочиб кетади. 14 Мен яхши Чўпонман. Мен Ўзимникиларни биламан, Ўзимникилар эса Мени биладилар. 15 Отам Мени қандай таниб-билса, Мен ҳам Отамни шундай таниб-биламан. Мен қўйларим учун жонимни баѓишлайман. 16 Бу қўрадагидан бошқа қўйларим ҳам бор. Уларни ҳам олиб келишим керак. Улар ҳам Менинг товушимни эшитади ва бир сурув, бир чўпон бўлади. 17 Мен жонимни бериб, яна қайтиб оламан, шу боис Отам Мени севади. 18 Ҳеч ким жонимни Мендан ололмайди, Мен Ўз ихтиёрим билан уни бераман. Уни бериш ҳам қайтадан олиш ҳуқуқим бор. Ушбу муқаддас бурчни Менга Отам топширган». 19 Бу гап сабаб бўлиб, яҳудийлар орасида яна келишмовчилик пайдо бўлди. 20 Ораларидан кўпи: – Уни жин урибди, У телбалик қиляпти-ку! Нега Унга қулоқ соляпсизлар? – дер эдилар. 21 Бошқалари эса: – Бу жин урганнинг сўзлари эмас, сўқир одамнинг кўзларини жин оча олармиди? – деб айтишарди. 22 Ўша вақтда Қуддусда Маъбадни Янгилаш байрами қутланарди. Қиш эди. 23 Исо маъбадда Сулаймон равоқида айланиб юрар эди. 24 Яҳудий дин арбоблари Унинг атрофини ўраб олдилар. – Қачонгача Сен бизларни лақиллатасан? Агар Сен Масиҳ бўлсанг, бизларга очиѓини айт, – дейишди. 25 Исо уларга жавоб берди: – Мен сизларга айтдим, аммо сизлар ишонмаяпсизлар. Менинг Отам номидан қилаётган ишларимнинг ўзи Мен тўѓримда шоҳидлик бермоқда. 26 Сизлар эса ишонмаяпсизлар. Аввал айтганимдек, сизлар Менинг қўйларимдан эмассизлар. 27 Менинг қўйларим товушимга қулоқ солади. Мен уларни танийман, улар эса Менга эргашиб юришади. 28 Мен уларга абадий ҳаёт баѓишлайман ва улар абадий ҳалок бўлмайдилар. Ҳеч ким уларни Менинг қўлимдан тортиб ололмайди. 29 Уларни Менга берган Отам ҳаммадан буюкдир. Отамнинг қўлидан уларни тортиб олишга ҳеч кимнинг кучи етмайди. 30 Мен ва Отам – бирмиз. 31 Шунда яҳудий дин арбоблари яна Исони тошбўрон қилмоқчи бўлиб, тош ола бошладилар. 32 – Мен сизларга Отам номидан кўп хайрли ишлар кўрсатдим, уларнинг қайси бири учун Мени тошбўрон қилмоқчисизлар? – сўради Исо. 33 Яҳудий дин арбоблари Унга жавобан: – Сени хайрли ишинг учун эмас, балки куфрлигинг учун тошбўрон қилмоқчимиз. Сен одам бўла туриб Ўзингни Худо деяпсан! – дейишди. 34 Исо шундай жавоб қайтарди: – Сизнинг Тавротда: «Мен айтдим, сизлар худоларсиз», деб ёзилган эмасми? 35 Мана Худо қадимгиларга каломини юбориб, уларни ҳатто худолар деб атаган. Муқаддас Битикни эса бузиб бўлмайди. 36 Шундай экан, Отам Ўзига ажратиб олган ва дунёга юборган Киши «Худонинг Ўѓлиман» деса, нима бўпти? Нега сизлар Мени куфрликда айблайсизлар? 37 Агар Мен Отамнинг ишларини қилмаётган бўлсам, Менга ишонмай қўя қолинглар. 38 Агар Унинг ишларини қилаётган бўлсаму, сизлар ишонмаётган бўлсангизлар, ақалли Менинг ишларимга ишонинглар. Отам Менда ва Мен Отамда эканимизни англаб, имонингизни комил қилинглар. 39 Шунда яна Исони ушлаб олишга ҳаракат қилдилар, аммо Исо улардан қутулиб қолди. 40 Сўнг Исо яна Ўрдун дарёсининг нарёѓига, илгари Яҳё пайѓамбар одамларни тавба қилдириб юрган жойга борди ва у ерда қолди. 41 Унинг олдига кўп одамлар келаверди. Улар: – Яҳё ҳеч қандай мўъжиза яратмаган эди, лекин Яҳёнинг бу Киши ҳақида айтганлари ҳаммаси тўѓри чиқди, – дейишар эди. 42 Шундай қилиб, ўша ерда талай одамлар Исога узил-кесил ишондилар.

Юҳанно 11

1 Байтания деган қишлоқда Лазар исмли бир одам касал ётган эди. Марям ва Марта номли опа-сингил ҳам шу қишлоқда яшар эдилар. 2 Раббимиз Исога атир мой суртган ва Унинг оёқларини сочи билан артиб қуритган ўша Марям эди. Касал ётган Лазар эса Марямнинг акаси эди. 3 Опа-сингил Исога: – Ҳазрат, Сенинг азиз дўстинг касал бўлиб ётибди, – деб хабар етказишди. 4 Исо буни эшитиб: – Бу касаллик ўлим билан якунланмайди, балки Худонинг улуѓланишига, шунингдек, Худо Ўѓлининг улуѓланишига сабаб бўлади, – деди. 5 Исо Марта ва унинг синглисини ҳамда Лазарни севар эди. 6 Аммо Лазарнинг бемор бўлиб ётганини билса ҳам, ўша жойда яна икки кун қолди. 7 Бундан сўнг У шогирдларига: – Яна Яҳудияга борамиз, – деди. 8 – Устоз, – деди шогирдлари, – яқиндагина яҳудияликлар Сени тошбўрон қилмоқчи эдилар-ку! Ҳнди яна у ерга бормоқчимисан? 9 Исо жавоб берди: – Кундуз ўн икки соат-ку! Ким ёруѓда юрса, қоқилмайди, чунки бу дунёнинг ёруѓини кўради. 10 Кечаси юрган эса қоқилади, чунки ёруѓлик у билан эмас. 11 Бу сўзларини айтиб бўлиб, уларга яна деди: – Дўстимиз Лазар ухлаб қолди. Мен уни уйѓотгани кетяпман. 12 – Ҳазрат, агар ухлаб қолган бўлса, тузалиб кетади, – деди шогирдлари. 13 Исо Лазарнинг ўлимини назарда тутган эди. Шогирдлар эса Исо одатдаги уйқу тўѓрисида гапирди, деб ўйладилар. 14 Кейин Исо уларга очиѓини айтди: – Лазар вафот этди. 15 Мен сизлар учун хурсандманки, ўша ерда йўқ эдим, чунки бу сизларнинг имон топишингизга ярайди. Қани энди юринглар, унинг олдига борайлик. 16 Шунда «Ҳгиз» лақабли Тўма бошқа шогирдларга: – Қани юринглар, биз ҳам У билан ўламиз! – деди. 17 Исо у ерга етиб бориб билдики, Лазарнинг дафн қилинганига тўрт кун бўлган экан. 18 Байтания қишлоѓи Қуддусдан яқин уч чақиримча ерда эди. 19 Кўп яҳудийлар Марта билан Марямнинг олдига акасининг вафоти муносабати ила тасалли бериш учун борган эдилар. 20 Марта Исонинг келаётганини эшитиб, Уни кутиб олгани чиқди. Марям эса уйда ўтирар эди. 21 – Ҳазрат! – деди Марта Исога. – Агар Сен бу ерда бўлганингда эди, менинг акам ўлмас эди. 22 Аммо ҳозир ҳам биламан, Сен Худодан нима сўрасанг, Худо Сенга беради. 23 – Сенинг аканг тирилади, – деди Исо. 24 – Биламан, қиёматда, охиратда тирилади, – деди Марта. 25 Исо унга деди: – Мен тирилиш ва ҳаётдирман. Менга ишонган одам ўлса ҳам яшайди. 26 Кимда-ким Менга ишониб яшаса, то абад ўлмайди. Бунга ишонасанми? 27 – Ҳа, Раббим, – деди Марта, – Сен оламга келадиган Масиҳ, Худонинг Ўѓлисан, деб ишонаман. 28 Шундай деди-ю, Марта бориб синглиси Марямни яширинча чақирди. – Устоз шу ерда, У сени чақиряпти, – деди Марямга. 29 Марям буни эшитгач, шошиб ўрнидан турди-да, Исонинг олдига жўнади. 30 Исо ҳали қишлоққа кирмаган, Марта Уни кутиб олган жойда пойлаб турар эди. 31 Марям билан уйда қолган, унга тасалли бераётган яҳудийлар унинг шошилиб ўрнидан туриб ташқарига чиққанлигини кўришди. Марям йиѓлагани қабрга кетяпти, деб ўйлашиб, унинг орқасидан кетаверишди. 32 Марям Исо турган ерга етиб келиб Уни кўрди-ю, оёқларига ўзини ташлаб: – Ҳазрат! – деди, – агар Сен шу ерда бўлганингда, менинг акам ўлмас эди! 33 Марям ҳам, у билан келган яҳудийлар ҳам йиѓлаётган эдилар. Исо буни кўриб, қаттиқ изтиробга тушди, кўнгли ўртаниб кетди. 34 – Уни қаерга қўйдингизлар? – деб сўради. – Бориб кўргин! – дедилар. 35 Исонинг кўзи ёшланди. 36 Яҳудийлар: – Қаранг, уни нақадар севар экан! – дейишди. 37 Лекин улардан баъзилари: – Кўрнинг кўзларини очган бу Киши наҳот унинг ўлмай қолиши учун бирор нарса қилолмаган бўлса? – дедилар. 38 Исо таѓин қаттиқ изтироб чекиб, қабр олдига келди. Қабр бир ѓор бўлиб, унинг оѓзида тош ётган эди. 39 Исо: – Тошни кўтаринглар! – деди. Марҳумнинг синглиси Марта Унга: – Ҳазрат, У қабрга қўйилганига тўрт кун бўлди, энди ҳидланиб қолган, – деди. 40 – Агар инонсанг, Худонинг улуѓворлигини кўрасан, деб сенга айтган эдим-ку, – деди Исо. 41 Шундай қилиб, марҳум ётган ѓор оѓзидан тошни кўтариб олдилар. Исо эса осмонга кўз тикканча: – Ҳй Ота! – деди, – Мени эшитганинг учун Сенга ташаккур билдираман. 42 Сен Мени доимо эшитишингни биламан-у, лекин бу сўзларни шу ерда турган халқ учун, улар Мени Сен юборганингга ишонсин деб айтдим. 43 Шундай деди-ю, баланд овоз билан хитоб қилди: – Лазар, ташқарига чиқ! 44 Шу пайт қўлу оёқлари дока билан боѓланган, юзи рўмол билан ўралган жасад чиқиб келди. – Уни ечинтириб, қўйинглар, кетаверсин, – деди Исо одамларга. 45 Марямни йўқлагани келган яҳудийлардан кўпи Исонинг қилган ишини кўриб, Унга ишонишди. 46 Аммо баъзилари фарзийларнинг олдига бориб, Исонинг қилганларини айтиб беришди. 47 Шундан кейин олий руҳонийлар ва фарзийлар кенгашга йиѓилишди. – Биз нима қилайлик? Бу Одам жуда кўп мўъжизалар яратиб юрибди-ку! – дейишди ўзаро. 48 – Агар Уни ўз эркига қўйиб берсак, ҳамма Унга ишониб кетади. Римликлар келиб, муқаддас жойимизни ҳам, халқимизни ҳам босиб оладилар. 49 Улардан бири, шу йили бош олий руҳоний бўлган Каяфа сўз олди: – Сизлар ҳеч нарсани билмайсизлар. 50 Бутун миллат ҳалок бўлганидан кўра, битта киши халқ учун ўлиши биз учун яхшироқ эканини ўйламадингизларми? 51 Бу сўзлар ундан ўзича чиқмаган эди. У шу йили бош олий руҳоний сифатида каромат қилиб, Исо халқ учун ўлишини олдиндан айтган эди. 52 Амалда Исо ёлѓиз яҳудий халқи учунгина эмас, балки тарқалиб гумроҳ бўлган барча Худо фарзандларини ҳам йиѓиб бирлаштириш учун ўлиши керак эди. 53 Шундай қилиб, ўша кундан бошлаб Исони ўлдиришга тил бириктирдилар. 54 Исо эса энди яҳудийлар орасида очиқ юролмайдиган бўлиб қолди. У ердан саҳро яқинидаги Ҳфрайим шаҳрига борди. Ўша жойда Ўзининг шогирдлари билан қолди. 55 Яҳудийларнинг Фисиҳ байрами яқин эди. Мамлакатнинг ҳамма ёѓидан эл-улус байрамдан олдин покланиш учун Қуддусга боришарди. 56 Шу вақтда Исони излардилар. Маъбадда йиѓилиб турганлар ўзаро: «Қандай ўйлайсизлар, У байрамга келармикан?» – деб сўраб-суриштирар эдилар. 57 Олий руҳонийлар ва фарзийлар эса Исони қўлга олиш ниятида юриб: «Ким Унинг қаердалигини билиб қолса, хабар қилсин», деган фармон чиқардилар.

Юҳанно 12

1 Фисиҳ байрамидан олти кун олдин Исо яна Байтанияга, яъни ўлган Лазарни тирилтирган қишлоққа борди. 2 Ўша ерда Исога зиёфат ҳозирладилар. Марта хизмат қилиб юрган эди, Лазар эса Исо билан меҳмонлар қаторида ўтирар эди. 3 Шу пайт Марям бир шиша соф, қимматбаҳо сунбул мойи олиб келди ва Исонинг оёқларига суртиб, сочлари билан Унинг оёқларини артиб қуритди. Мойнинг ҳидидан уй хушбўй исга тўлиб кетди. 4 Исонинг шогирдларидан бири, Унга хиёнат қиладиган Симуннинг ўѓли Яҳудо Ишқариёт гап қистириб: 5 – Бу мойни уч юз кумуш тангага сотиб камбаѓалларга бўлиб берса бўлмасмиди? – деди. 6 Бу гапни у камбаѓалларга қайишгани учун эмас, балки ўѓри бўлгани учун айтди. Пул қутиси Яҳудонинг назоратида эди, у қутига солинадиган пулларни шилиб кетар эди. 7 – У аёлни тинч қўйинглар! – деди Исо. – Зотан у бу мойни Менинг дафн кунимга сақламоқчи эди. 8 Камбаѓаллар ҳар доим сизлар билан бирга. Мен эса доим сизлар билан бирга бўлмайман. 9 Исонинг Байтанияда эканлигини билиб, бир талай яҳудийлар у ерга келди. Улар нафақат Исони, балки Исо тирилтирган Лазарни ҳам кўришни истардилар. 10 Олий руҳонийлар эса Лазарни ҳам ўлдирмоқчи бўлиб келишган эдилар. 11 Чунки кўпчилик яҳудийлар Лазар туфайли у ерга бориб, Исога имон келтираётган эдилар. 12 Ҳртаси куни байрамга борган кўпчилик халойиқ Исонинг Қуддусга келаётганини эшитиб қолишди. 13 Пальма дарахти шохларини олиб, Уни қарши олишга чиқишди ва баланд овоз билан: «Нажот бергин! Худованд номидан келаётган Исроилнинг Подшоҳи муборак!» – деб ҳайқиришар эди. 14 Исо бир хўтикни топиб, унга минди, худди Тавротда ёзилганидай: 15 «Ҳй Сион қизи, қўрқма! Сенинг Подшоҳинг хўтикка миниб келадур». 16 Исонинг шогирдлари аввал бунга тушунмадилар. Фақат Исо Ўз улуѓворлигига эришгандан сўнггина улар бу оятнинг У ҳақда ёзилганини ва халқ худди оятдагидек қилганини эсладилар. 17 Исо билан юраётган кўпчилик халқ эса Исо Лазарни қабрдан чақириб тирилтирди, деб гувоҳлик бераётган эди. 18 Исо бундай ажойиб мўъжизани яратганини халқ эшитган эди, шунинг учун ҳам Уни очиқ чеҳра билан кутиб олаётган эдилар. 19 Фарзийлар эса бир-бирига: – Кўряпсизми, энди ҳеч нарса қилолмаяпсизлар. Бутун дунё Унинг ортидан бормоқда! – дейишарди. 20 Сиѓиниш учун байрамга келганлар орасида баъзи юнонлар бор эди. 21 Улар Жалиланинг Байтсайда шаҳридан бўлган Филипнинг олдига бориб ўтиндилар: – Тақсир, биз Исони кўрмоқчи эдик. 22 Филип бориб бу ҳақда Идрисга айтди; кейин Идрис билан Филип иккаласи Исонинг олдига бориб, Унга айтишди. 23 Исо уларга шундай жавоб қайтарди: – Инсон Ўѓли улуѓланадиган вақт-соат келди. 24 Сизларга ростини айтай: агар буѓдойнинг дони ерга тушиб ўлмаса, у бир донлигича қолади. Агарда ўлса, кўп ҳосил беради. 25 Ким ўз жонини севса, уни йўқотади. Ким бу дунёда ўз жонини аямаса, уни абадий ҳаёт учун сақлаб қолади. 26 Агар ким Менга хизмат қилса, Менинг изимдан юрсин. Мен қаерда бўлсам, хизматчим ҳам у ерда бўлади. Ким Менга хизмат қилса, Отам уни ҳурмат қилади. 27 Ҳнди эса юрагим сиқиляпти, Мен нима ҳам десам экан? «Ҳй Отам, Мени ушбу вақт-соатдан қутқаз» дейми? Ваҳоланки, мен шу вақт-соат учун келганман. 28 Ҳй Ота, Ўз номингни улуѓлагин! Исо шундай дейиши биланоқ осмондан: – Мен уни улуѓлаганман ва бундан кейин ҳам улуѓлайман, – деган садо келди. 29 У ерда турган омма буни эшитиб, момақалдироқ деб ўйлади. – Йўқ, Унга фаришта гапирди! – дейишди бошқалари. 30 Бунга жавобан Исо айтди: – Бу садо Мен учун эмас, сизлар учун бўлди. 31 Ҳозир бу дунё ҳукм қилинади, ҳозир бу дунёнинг ҳокими ташқарига чиқариб ҳайдалади. 32 Мен ердан юқорига кўтарилганимда, ҳаммани Ўзимга жалб қиламан. 33 Ушбу сўзларни Исо Ўзининг қай йўл билан ўлишини билдириш мақсадида айтган эди. Халқ бунга жавобан деди: 34 – Биз Тавротда, Масиҳ абадий туради, деб эшитганмиз. Қандай қилиб Сен: Инсон Ўѓли юқорига кўтарилиши керак, деб айтяпсан? Ким бу Инсон Ўѓли? 35 Исо уларга айтди: – Яна қисқа бир муддат нур сизлар билан бўлади. Нур борида юринглар, таѓин зулмат сизларни қамраб олмасин. Зулматда юрадиган киши қаерга кетаётганини билмайди. 36 Ҳозирча нурга эгасизлар, нурга ишонинглар, токи нур аҳли бўлинглар. Буларни айтиб бўлгач, Исо узоқлашиб кетди ва халқнинг кўзидан яширинди. 37 Исо омманинг кўз ўнгида шунча кўп ибратли мўъжизалар яратган бўлса ҳам, улар Исога ишонмас эдилар. 38 Шу тариқа Ишаъё пайѓамбарнинг айтган сўзи бажо бўлди: «Ё Худоё Худованд! Берган хабаримизга ким ҳам ишонди? Худованднинг қудрати кимга ошкора бўлди?» 39 Улар ана шу сабабдан ишона олмадилар. Ишаъё пайѓамбар яна айтганидек: 40 «Бу халқ ўз кўзларини кўр қилди, Ўз дилларини тош қилди. Кўзлари ила кўрмайдилар, Диллари ила фаҳмламайдилар, Мен уларни шифолашим учун, Менга қайтиб келмайдилар». 41 Ишаъё пайѓамбар Масиҳнинг улуѓворлигини олдиндан кўриб, У тўѓрида шуларни сўзлаган эди. 42 Шунга қарамасдан, бошлиқларнинг ҳам кўплари Исога имон келтираётган эдилар. Фақат ибодатхонадан ҳайдалишдан қўрқиб, улар фарзийлар олдида тан олмас эдилар. 43 Чунки бошлиқларга Худонинг мақтовидан кўра инсоннинг мақтови хуш ёқарди. 44 Исо хитоб қилиб деди: «Менга ишонган одам Менга эмас, балки Мени Юборганга ишонган бўлади. 45 Мени кўрган одам Мени Юборганни кўрган бўлади. 46 Менга ишонган ҳар бир киши зулматда қолмасин, деб Мен дунёга нур бўлиб келганман. 47 Ким Менинг сўзларимни эшитиб ишонмаса, уни Мен айбламайман. Мен дунёни айблаш учун эмас, балки қутқариш учун келганман. 48 Мени рад қилиб, сўзларимни қабул қилмаган одамнинг ҳаками бор – уни охиратда Менинг айтган каломим ҳукм қилади. 49 Мен Ўз номимдан сўзлаганим йўқ. Аксинча, Мени юборган Отам нима айтишимни, қандай сўзлашимни Менга амр этган. 50 Унинг амри эса абадий ҳаётдир, деб биламан. Хуллас, Мен нимаики гапираётган бўлсам, Отамнинг Менга айтганларини гапиряпман».

Юҳанно 13

1 Фисиҳ байрамига оз қолган эди. Исо бу оламдан Отаси олдига ўтиш вақт-соати келганини билар эди. У бу оламдаги Ўзиникиларни севар эди, уларни охиригача севди. 2 Кечки овқат пайти эди. Симуннинг ўѓли Яҳудо Ишқариётнинг дилига иблис аллақачон Исога хиёнат қилиш ниятини солган эди. 3 Исо бўлса, Отаси ҳамма нарсани Унинг қўлига берганини билар эди, Ўзи Худо ҳузуридан чиқиб, яна Худо ҳузурига қайтаётганини ҳам билар эди. 4 Шундай қилиб, Исо овқатдан сўнг устки кийимини ечиб ташлади, сочиқни олиб белига боѓлади. 5 Кейин обдастага сув қуйиб, шогирдларининг оёқларини ювишга тушди. Белига боѓлаган сочиқ билан уларнинг оёқларини артиб қуритди. 6 Исо Симун Бутруснинг олдига келди. – Раббим, наҳот оёқларимни Сен ювсанг?! – деди Бутрус. 7 – Мен ҳозир нима қилишимни сен билмайсан. Кейинчалик тушунасан, – деди Исо унга жавобан. 8 – Менинг оёқларимни икки дунёда ҳам ювмайсан! – деди Бутрус. – Агар сени ювмасам, Мен билан улушинг бўлмайди, – деди Исо. 9 Шунда Симун Бутрус: – Раббим, фақат оёқларимнигина эмас, қўлларимни, бошимни ҳам ювиб қўй! – деди. 10 Исо унга: – Чўмилган одам тамоман покдир, энди унинг оёѓини ювса, бас. Сизлар ҳам поксизлар, аммо ҳаммангиз эмас, – деди. 11 Исо Ўзига хоинлик қиладиган одамни билар эди, шунинг учун «Ҳаммангиз пок эмассизлар», деди. 12 Шогирдларининг оёқларини ювиб бўлгач, Исо таѓин устки кийимини кийиб, ёнбошлади. Шогирдларига айтди: – Мен сизларга нима қилганимни англадингларми? 13 Сизлар Мени Устозимиз ва Раббимиз деб атайсизлар ва тўѓри қиласизлар, чунки Мен худди шундайман. 14 Шундай қилиб, агар Мен Раббингиз ва Устозингиз бўла туриб оёқларингизни ювган бўлсам, сизлар ҳам бир-бирингизнинг оёқларингизни ювишингиз қарздир. 15 Мен сизларга нима қилган бўлсам, сизлар ҳам ўшани қилишингиз керак. Мен сизларга ўрнак кўрсатдим. 16 Сизларга ростини айтайин: қул ўзининг хўжайинидан юқори турмас, элчи ҳам уни юборгандан улуѓ бўлмас. 17 Агар гапимни уққан бўлсангиз, бунга амал қилинглар ва бахтли бўласизлар! 18 – Мен ҳаммангиз ҳақингизда айтмаяпман, – давом этди Исо, – Мен танлаган кишиларимни биламан. Забурда: «Нон-намагимни еган дўстим Менга қарши товонини кўтарди», – деб ёзилган. Бу оят бажо бўлиши керак. 19 Ҳозирдан, бу воқеалар содир бўлмасидан олдин, мен сизларга айтяпман, токи бу воқеалар содир бўлганда, Мен – Ўша эканлигимга ишонинглар. 20 Сизларга ростини айтай: Мен юборган кишини қабул қилган Мени қабул қилган бўлади. Мени қабул қилган эса Мени Юборганни қабул қилган бўлади. 21 Исо буларни айтди-ю, кўнгли ѓаш тортди. Ҳнди очиқдан-очиқ сўзлай бошлади: – Сизларга ростини айтайин, сизлардан бир киши Менга хиёнат қилади. 22 Шогирдлари эса У кимни назарда тутаётганини билолмай, гангиб бир-бирига қараб турар эдилар. 23 Шогирдларидан бири Исонинг баѓрига бош қўйиб ёнбошлар эди; Исо уни севар эди. 24 Унга Симун Бутрус: «Исо ким ҳақида гапиряпти, сўра-чи», деб имо-ишора қилди. 25 Шунда у Исонинг кўксига яқинроқ энгашиб: – Раббим, у ким? – деб сўради. 26 Исо жавоб берди: – Мен бир бурда нонни ботириб кимга берсам, у ўшадир, – деди. Сўнг бурда нонни ботириб, Симун ўѓли Яҳудо Ишқариётга берди. 27 Яҳудо бурдани олар-олмас, шайтон унинг ичига кириб олди. – Қиладиганингни тезроқ қил, – деди унга Исо. 28 Дастурхон атрофидагилардан ҳеч ким нима учун Исо бу сўзларни Яҳудога айтганини тушунмади. 29 Пул қутиси Яҳудода бўлгани сабабли, баъзилари Исо унга: «Байрам учун бизга керак бўладиган нарсаларни сотиб ол», ёки «Камбаѓалларга бир нима бер», деяпти деб ўйлардилар. 30 Яҳудо эса ўша бурда нонни олган ҳамон ташқарига чиқиб кетди. Тун чўккан эди. 31 Яҳудо чиқиб кетгач, Исо деди: – Ҳозир Инсон Ўѓли улуѓланди, Худо ҳам Инсон Ўѓли орқали улуѓланди. 32 Инсон Ўѓли Худони улуѓлагани учун, Худо ҳам Ўзича Инсон Ўѓлини улуѓлайди, ҳа, Уни тез орада улуѓлайди. 33 Болаларим! Ҳнди Мен сизлар билан узоқ бўлмайман. Мени қидирасизлар. Яҳудий мансабдорларига айтган эдим, сизларга ҳам айтяпман: Мен борадиган жойга сизлар боролмайсизлар. 34 Сизларга янги буйруқ беряпман: бир-бирингизни севинглар. Мен сизларни қандай севган бўлсам, сизлар ҳам бир-бирингизни шундай севинглар. 35 Агар орангизда муҳаббат ҳукмрон бўлса, сизлар Менинг шогирдларим эканингизни ҳамма шундан билиб олади. 36 Симун Бутрус Исога деди: – Раббим, Сен қаерга кетяпсан? – Ҳнди Мен борадиган жойга сен орқамдан боролмайсан, кейинчалик борарсан, – деди унга Исо. 37 – Раббим, – деди Бутрус, – Нега энди Сенинг орқангдан боролмас эканман? Мен Сен учун жонимни фидо қиламан! 38 Исо жавоб берди: – Мен учун жонингни фидо қиласанми-я? Сенга ростини айтсам, хўроз қичқирмасданоқ, сен Мендан уч марта тонасан!

Юҳанно 14

1 Исо шогирдларига деди: – Юрагингиз ѓаш бўлмасин. Худога ишонинг, Менга ҳам ишонингиз! 2 Отамнинг уйида маскан кўп. Шундай бўлмаса эди, Мен сизларга жой тайёрлагани кетяпман, деб айтармидим? 3 Мана, Мен бориб сизларга жой тайёрлайману, яна келиб, Мен бўлган жойда бўлишингиз учун сизларни олдимга олиб кетаман. 4 Мен борадиган жойни сизлар биласизлар, йўлни ҳам биласизлар. 5 – Раббим! – деди Унга Тўма, – Қаерга боришингни билмаймиз-ку, йўлни ҳам қандай била оламиз? 6 Исо унга деди: – Мен йўл, ҳақиқат ва ҳаётдирман. Менсиз ҳеч ким Отанинг олдига боролмайди. 7 Агар Мени билсангиз, Отамни ҳам биласизлар. Бундан буён Уни биласизлар, Уни кўргансизлар. 8 Филип Исога деди: – Раббий, бизларга Отани кўрсат, шу биз учун етарли! 9 – Филип, – деди унга Исо, – Мен шунча вақтдан бери сизлар билан биргаман-у, Мени танимайсанми? Мени кўрган Отамни кўрган бўлади. Ҳнди сен қандай қилиб, «Отани бизларга кўрсат», деяпсан? 10 Мен Отамда ҳозирман, Отам эса Менда ҳозир, сен бунга ишонмайсанми? Мен сизларга Ўзимдан тўқиб гапирмаяпман, балки Менда ҳозир бўлиб турган Отам Ўз ишларини бажармоқда. 11 Менга ишонинглар; Мен Отамда ва Отам Менда ҳозирдир. Бордию бунга ҳам ишонмасангизлар, ақалли бажараётган ишларимнинг ўзи орқали Менга ишонинглар. 12 Сизларга ростини айтайин: Менга ишонган киши Мен қилаётган ишларни ўзи қилади ва ҳатто бундан каттароѓини ҳам қилади. Зеро Мен Отамнинг олдига кетяпман. 13 Менинг номимдан Отадан бирор нарса сўрасангизлар, уни бажо келтираман, токи Ота Ўз Ўѓли орқали улуѓлансин. 14 Ҳа, Менинг номим учун нима сўрасангизлар, Мен уни бажо келтираман. 15 – «Агар Мени севсангизлар, амрларимга амал қилинглар. 16 Мен Отамга мурожаат қиламан ва У то абад сизлар билан қоладиган бошқа Юпатувчини юборади. 17 Бу Юпатувчи – Ҳақиқат Руҳидир. Дунё Уни қабул қила олмайди, чунки Уни на кўради, на билади. Сизлар эса Уни биласизлар, чунки У сизлар билан доим биргадир, У ичингизда яшайди. 18 Сизларни етим қолдирмайман, яна олдингизга қайтиб келаман. 19 Бироздан кейин дунё Мени бошқа кўрмайди. Аммо сизлар Мени кўрасизлар; Мен ҳаёт бўлганим учун, сизлар ҳам яшайсизлар. 20 Мен Отамда, сизлар Менда ва Мен сизларда ҳозир эканимни ўша кунда фаҳмлайсизлар. 21 Ким Менинг амрларимни билса-ю, уларга амал қилса, у Мени севади. Ким Мени севса, Отам ҳам уни севади. Мен ҳам уни севаман ва Ўзимни унга кўрсатаман». 22 Ишқариёт бўлмаган бошқа Яҳудо Исога деди: – «Раббим, бу қанақаси, Сен Ўзингни дунёга эмас, бизга кўрсатмоқчисан?» 23 Исо унга шундай жавоб берди: – «Ким Мени севса, Менинг сўзимга амал қилади. Отам ҳам уни севади. Биз унинг ҳузурига келиб, Ўзимизга маскан яратамиз. 24 Мени севмаган киши сўзларимга амал қилмайди. Сизлар тинглаётган сўз Меники эмас, балки Мени юборган Отамникидир. 25 Буни, Мен сизлар билан эканман, айтдим. 26 Ўша Юпатувчи, яъни Менинг номимдан Отам юборадиган Муқаддас Руҳнинг Ўзи сизларга ҳаммасини ўргатади, Менинг сизларга айтган ҳамма сўзларимни У ёдингизга туширади». 27 «Мен сизларга тинчлик қолдиряпман; Ўз тинчлигимни сизларга беряпман. Мен берган тинчлик дунё берган тинчликка ўхшамайди. Юрагингиз сиқилмасин, ҳадиксираманглар. 28 Сизларга айтганимни эшитдингизлар: Мен сизлардан кетиб, яна қайтаман. Агар Мени севганингизда эди, Отам олдига кетяпман деганимга қувонар эдингизлар. Зеро Отам Мендан улуѓдир. 29 Бу ҳодисалар содир бўлганда ишонинглар деб, ҳали содир бўлмасдан олдин Мен бу ҳақда сизларга айтдим. 30 Сизлар билан сўзлашишга унча кўп вақтим қолмади. Чунки бу дунёнинг ҳокими келяпти, Менга эса у мутлақо ҳоким эмас. 31 Лекин дунё билсинки, Мен Отамни севаман, Отам Менга неки буюрган бўлса, худди шуни бажараман. Қани, туринглар, бу ердан кета қолайлик».

Юҳанно 15

1 «Мен ҳақиқий токман, Отам эса Боѓбондир. 2 Мендаги ҳосил бермайдиган ҳар бир новдани У кесиб ташлайди. Ҳосил берадиган ҳар бир новдани эса, яна кўпроқ ҳосил берсин деб, хомток қилиб тозалайди. 3 Менинг сизга айтган сўзим орқали сизлар ҳозирдан тозасизлар. 4 Мен билан алоқада бўлинглар, шунда Мен сизлар билан алоқада бўламан. Токда қолмаган новда ўз-ўзидан ҳосил беролмайди; шу сингари, агар сизлар Мен билан алоқада қолмасангизлар, ҳосил беролмайсизлар. 5 Мен – ток, сизлар – новдасизлар. Ким Мен билан алоқада бўлиб, Мен у билан алоқада бўлсам, у кўп ҳосил беради. Менсиз ҳеч нарса қилолмайсизлар. 6 Ким Мен билан алоқани узса, новда каби ташлаб юборилади ва қурийди. Бундай новдаларни эса териб, ўтга улоқтириб ёндиришади. 7 Агар сиз Мен билан алоқада бўлиб, сўзларимни қалбингизга жо қилсангизлар, истаганингизни сўранглар, эришасизлар. 8 Сизлар кўп ҳосил берсангиз, Отам улуѓланади, сизлар эса Менинг шогирдларим бўласизлар». 9 «Отам Мени қандай севган бўлса, Мен ҳам сизларни шундай севдим. Менинг муҳаббатимга содиқ қолинглар. 10 Мен Отамнинг амрларига амал қилиб, Унинг муҳаббатига содиқ қолганман. Худди шу сингари сизлар ҳам, агар Менинг амрларимга амал қилсангизлар, муҳаббатимга содиқ қоласизлар. 11 Менинг шодлигим сизларга ўтсин ва кўнглингиз қувончларга тўлсин деб, Мен бу сўзларни сизларга айтдим. 12 Менинг амрим шу: Мен сизларни қандай севган бўлсам, сизлар ҳам бир-бирингизни шундай севинглар. 13 Ким ўз жонини дўстлари учун баѓишласа, бундан ортиқ севги йўқ. 14 Агар сизлар буюрганларимни бажо келтирсангизлар, Менинг дўстларим бўласизлар. 15 Мен сизларни энди қул деб атамайман. Қул хўжайини нима қилишини билмайди. Сизларни дўстларим дейман, чунки Отамдан эшитган ҳамма нарсани сизларга билдирдим. 16 Сизлар Мени эмас, Мен сизларни танладим. Бориб ҳосил беринглар ва ҳосилингиз боқий бўлсин, деб сизларни танладим. Шундай қилиб, Менинг номимдан Отадан нимаики сўрасангизлар, У сизларга беради. 17 Хуллас, сизларга буйруѓим шу: бир-бирингизни севинглар!» 18 «Агар дунё сизлардан нафратланаётган бўлса, билингизким, сизлардан илгари Мендан нафратланган. 19 Сизлар бу дунёники бўлсангиз эди, дунё сизларни ўзиники каби севар эди. Ҳолбуки, сизлар бу дунёники эмассизлар; Мен сизларни дунёдан танлаб олдим. Ана шу сабабдан дунё сизлардан нафратланади. 20 Қул ўз хўжайинидан юқори бўлмас, деган сўзимни эсланглар. Агар Мени қувѓин қилган бўлсалар, сизларни ҳам қувѓин қиладилар. Агар Менинг сўзларимга риоя қилган бўлсалар, сизларникига ҳам риоя қиладилар. 21 Одамлар сизларга неки қилсалар, Менинг номим учун қиладилар; чунки Мени Юборганни танимайдилар. 22 Агар Мен келиб уларга айтмаганимда эди, уларда гуноҳ бўлмас эди. Ҳнди бўлса гуноҳлари узрсиз қолди. 23 Мендан нафратланган Отамдан ҳам нафратланган бўлади. 24 Агар Мен улар орасида бошқалар сира қилмаган ишларни намоён қилмаганимда эди, уларда гуноҳ бўлмас эди. Ҳнди бўлса ишларимни кўрдилар-у, Мендан ҳам, Отамдан ҳам нафратландилар. 25 Бу эса уларнинг Тавротдаги: „Мендан ноҳақ нафратландилар“, – деган оят бажо бўлиши учун содир бўлди. 26 Отам ҳузуридан Мен сизларга юборадиган Юпатувчи, яъни Отам наздидан чиқувчи Ҳақиқат Руҳи келгач, У Мен тўѓримда гувоҳлик беради. 27 Сизлар ҳам гувоҳлик берасизлар, чунки бошданоқ Мен билан биргасизлар».

Юҳанно 16

1 «Мен буларни сизлар васвасага тушманглар, деб айтдим. 2 Сизларни ибодатхонадан ҳайдаб юборадилар. Ҳатто шундай замон келадики, сизларни ўлдираётган ҳар бир киши бу билан Худога хизмат қиляпман, деб ўйлайди. 3 Бу ишларни Отамни ҳам, Мени ҳам танимаганлари учун қиладилар. 4 Буларни сизларга ҳозирдан маълум қилиб қўйяпман, токи ўша вақт-соат келганда, сўзларимни эсга олинглар. Аввалдан сизларга буларни айтишимга ҳожат йўқ эди, чунки сизлар билан бирга эдим. 5 Ҳнди эса Мени Юборганнинг олдига кетяпман. Лекин орангиздан ҳеч ким Мендан: „Қаерга кетяпсан?“ деб сўрамаяпти. 6 Буларни сизларга айтганим учун, дилингиз ѓам-қайѓуга ботган. 7 Аммо сизларга ҳақиқатни айтаман, Менинг кетишим сиз учун фойдалидир. Агар Мен кетмасам, Юпатувчи олдингизга келмайди. Агарда кетсам, Уни олдингизга юбораман. 8 У эса келиб, гуноҳ, адолат ва ҳукм хусусида дунёнинг хато қилганини фош қилади. 9 Дунёнинг гуноҳи шундан иборатки, одамлар Менга ишонмайдилар. 10 Илоҳий адолат шундаки, Мен Отамнинг олдига кетяпман ва сизлар Мени бошқа кўрмайсизлар. 11 Илоҳий ҳукм эса шундан далолат берадики, бу дунёнинг ҳокими ҳукм қилинган. 12 Сизларга яна айтадиганларим кўпу, лекин энди ичингизга сиѓдиролмайсизлар. 13 Муқаддас Ҳақиқат Руҳи келгач, У сизларни бутун ҳақиқат йўлига бошлайди. У Ўзича гапирмайди, неки эшитса, ўшани сўзлаб беради, У келажак ҳақида сизларга хабар қилади. 14 У Мендан эшитган нарсаларни сизларга маълум қилади, шу билан Мени улуѓлайди. 15 Отам эга бўлган ҳамма нарса Меникидир. Ана шу сабабдан, У Мендан эшитган нарсаларни сизларга маълум қилади, деб айтдим. 16 Кўп ўтмай, сизлар Мени кўролмай қоласизлар, яна кўп ўтмай, кўрасизлар. Чунки Мен Отамнинг олдига кетяпман». 17 Шу пайтда Исонинг шогирдлари бири иккинчисига: – Ажабо, У бизга нима деяпти ўзи? «Кўп ўтмай Мени кўролмай қоласизлар, яна кўп ўтмай кўрасизлар», деди. «Отамнинг олдига кетяпман», деб ҳам айтди. 18 «Кўп ўтмай» дейиши билан нима демоқчи экан, биз англай олмадик, – дер эдилар. 19 Исо шогирдлари Ўзидан гап сўрамоқчи бўлганликларини пайқади ва сўз олди: – Кўп ўтмай Мени кўролмай қоласизлар, яна кўп ўтмай кўрасизлар, деб Мен сизларга айтдим-ку, наҳотки бу гапимни муҳокама қиляпсизлар? 20 Сизларга ростини айтайин: сизлар йиѓлаб дод-фарёд қиласизлар, дунё эса қувонади. Сизлар қайѓурасиз, лекин қайѓунгиз шодликка айланади. 21 Ойи тўлган аёл дард билан туѓади. Аммо бола туѓилгандан кейин, дунёга одамзод келди деб қувонади ва чеккан дардини унутиб юборади. 22 Шунга ўхшаш, сизлар ҳам энди ѓам-қайѓу чекяпсизлар. Лекин Мен сизларни яна кўраман ва юрагингиз қувончга тўлади. Қувончингизни эса сизлардан ҳеч ким тортиб олмайди. 23 Ўша куни Мендан ҳеч нарса сўрамайсизлар. Сизларга ростини айтайин: агар Менинг номимдан Отадан нима сўрасангизлар, Ўзи сизларга беради. 24 Ҳозиргача Менинг номимдан Отадан бирон нарса сўрамадингизлар. Сўранглар, эришасизлар ва қувончингиз камол топади. 25 – Шу вақтгача сизларга рамз билан гапириб келдим. Лекин шундай бир вақт келадики, энди сизларга рамз билан гапирмай, Отам ҳақида очиқдан-очиқ хабар қиламан. 26 Ўша куни истаганингизни Менинг номимдан сўрайсизлар. Мен эса сизлар учун Отамдан илтимос қиламан, деб айтмаяпман. 27 Отамнинг Ўзи сизларни севади, чунки сизлар Мени севиб, Худо ҳузуридан чиққанимга ишондингизлар. 28 Мен Отамнинг ҳузуридан чиқиб, дунёга келдим. Ҳнди яна дунёни тарк этиб, Отамнинг олдига кетмоқдаман. 29 – Мана, ҳозир Сен очиқ сўзлаяпсан, ҳеч рамз қўлламаяпсан, – дейишди шогирдлар Исога. 30 – Ҳозир кўриб турибмизки, Сен ҳаммасини биласан. Бирон-бир кишининг савол беришига ҳам муҳтож эмассан. Ана шунинг учун биз Сен Худо ҳузуридан чиққанингга ишонамиз. 31 – Ҳнди ишонасизларми? – деди Исо уларга. 32 – Мана, ҳар бирингиз ўз томонингизга тўзиб, Мени ёлѓиз қолдирадиган вақт-соат келади ва ҳатто келди ҳам. Бироқ Мен ёлѓиз эмасман, чунки Отам Мен биландир. 33 Буларни сизларга Менда хотиржам бўлишингиз учун айтдим. Дунёда қайѓу-алам чекасизлар; лекин дадил бўлинглар, Мен дунёни енгдим.

Юҳанно 17

1 Шу гаплардан кейин Исо кўзларини осмонга тикиб, деди: «Ҳй Ота! Вақт-соати келди. Ўѓлинг Сени улуѓлаши учун Сен ҳам Ўз Ўѓлингни улуѓлагин. 2 Сен Унга бутун башарият устидан ҳокимликни бердинг; Сен Унга берган одамларнинг ҳаммасига У абадий ҳаёт ато қилади. 3 Абадий ҳаёт эса Сени – танҳо Ҳақ Худони ҳамда Сен юборган Исо Масиҳни таниб-билишдан иборатдир. 4 Сен Менга топширган вазифани Мен адо этиб, ер юзида Сени улуѓладим. 5 Дунё яратилишидан аввал Мен Сенинг ҳузурингда улуѓвор эдим. Ҳнди, эй Ота, Ўз ҳузурингдаги ўша улуѓворликни Менга таѓин ато қилгин. 6 Сен дунёдан Менга берган одамларга Сенинг исмингни изҳор қилдим. Улар Сеники эдилар ва Сен уларни Менга бердинг. Улар эса Сенинг каломингга амал қилдилар. 7 Улар энди тушуниб олдилар: Сен Менга нима берган бўлсанг, ҳаммаси Сендан экан. 8 Менга берган каломларингни уларга топширдим. Улар эса каломларингни қабул қилиб, Мен Сенинг ҳузурингдан чиққанлигимни чинакамига тушундилар, Мени Сен юборганингга ишондилар. 9 Мен улар учун сўрайман; дунё учун эмас, балки Менга берганларинг учун сўрайман. Чунки улар Сеникидир. 10 Зотан Меники бўлган ҳамма – Сеники, Сеники эса – Меникидир. Шу тариқа Менинг улуѓворлигим улар орқали зоҳир бўлади. 11 Бундан сўнг Мен бу дунёда бўлмайман, Сенинг ҳузурингга қайтяпман. Улар эса бу дунёда қоладилар. Ҳй Муқаддас Ота! Менга кимни берган бўлсанг, Ўз номинг билан асраб қолгин, токи улар ҳам Биздай бир бўлсинлар. 12 Мен улар билан бўлганимда, Сенинг номинг билан уларни асрар эдим. Ҳа, Менга берган одамларнинг ҳаммасини омон сақладим. Фақат оят бажо бўлсин деб, пешанасига ҳалокат ёзилган одамдан бошқа улардан ҳеч ким ҳалок бўлмади. 13 Ҳнди эса Сенинг олдингга борай деб турибман. Менинг шодлигим уларга ўтиб дилларини бутунлай тўлдирсин, деб буларни ҳали дунёда бўлганимда айтяпман. 14 Мен уларга Сенинг каломингни топширдим. Дунё эса улардан нафратланди. Чунки Мен дунёдан бўлмаганим каби, улар ҳам дунёдан эмаслар. 15 Ҳнди уларни дунёдан олишингни эмас, балки ёвуз шайтондан сақлашингни сўраяпман. 16 Мен бу дунёдан бўлмаганим каби, улар ҳам бу дунёдан эмаслар. 17 Уларни ҳақиқатинг билан муқаддас қилгин. Сенинг каломинг – ҳақиқатдир. 18 Сен Мени дунёга юборган эдинг, Мен ҳам уларни дунёга юбордим. 19 Улар ҳақиқий муқаддас бўлсин деб, Мен Ўзимни улар учун баѓишлайман. 20 Мен фақат улар учунгина сўрамайман, балки уларнинг гапи бўйича Менга имон келтирадиганлар учун ҳам сўрайман: 21 Ҳаммалари бир бўлишсин. Ҳй Ота, Сен Менда ва Мен Сенда ҳозир бўлганимизга ўхшаб, улар ҳам Бизда ҳозир бўлиб, бир бўлишсин. Шу тариқа дунё Мени Сен юборганингга инонсин. 22 Менга ато қилган улуѓворлигингни уларга бердим, токи биз бир бўлганимиздек, улар ҳам бир бўлишсин. 23 Сен Менда, Мен эса уларда ҳозир бўлиб, мукаммал бирликка эришсинлар. Натижада, дунё Мени Сен юборганингни тан олсин, Мени қандай севсанг, Меникиларни ҳам шундай севганингни дунё билсин. 24 Ҳй Ота! Сен Менга берган одамлар Мен билан бир жойда бўлишини хоҳлайман. Сен Менга ато қилган улуѓворликни улар ҳам кўриб турсин, дунёни яратмасдан аввалоқ Сен Мени қандай севганингни улар билсин. 25 Ҳй одил Ота! Дунё Сени билмаса ҳам, Мен Сени биламан. Булар ҳам Мени Сен юборганингни билиб олдилар. 26 Сенинг номингни уларга билдирганман ва янада билдираман. Менга боѓлаган муҳаббатинг улардан ўрин олсин, Мен ҳам улардан ўрин олайин».

Юҳанно 18

1 Бу сўзларни айтгандан сўнг, Исо Ўз шогирдлари билан у ердан чиқиб, Қидрон сойлигининг нариги бўйига ўтди. Ўша ерда бир боѓ бор эди. Исо шогирдлари билан боққа кирди. 2 Исонинг хоини Яҳудо ҳам ўша жойни билар эди, чунки Исо шогирдлари билан у ерда тез-тез учрашиб турар эди. 3 Шундай қилиб, Яҳудо бир тўда аскарларни ҳамда олий руҳонийлар ва фарзийлар томонидан юборилган миршабларни олиб, у ерга келди. Қўлларида машъалу фонуслар, қурол-яроѓлар бор эди. 4 Исо Ўз бошига келадиган ҳамма нарсани билар эди. У одамларга пешвоз чиқиб, сўради: – Кимни қидиряпсизлар? 5 – Носиралик Исони, – деб жавоб беришди улар. – У Менман, – деди Исо. Исонинг хоини Яҳудо уларнинг ўртасида турган эди. 6 Исо «У Менман» дейиши биланоқ, улар орқага тисланиб, ерга йиқилишди. 7 Исо улардан яна сўради: – Кимни қидиряпсизлар? – Носиралик Исони, – дедилар. 8 – Сизларга айтдим-ку, У Менман. Агар Мени қидираётган бўлсангизлар, шуларни қўйиб юборинглар, кетаверишсин, – деди уларга Исо. 9 Унинг илгари: «Сен Менга берган кишилардан ҳеч бирининг ҳалок бўлишига йўл қўймадим», деган сўзлари шу билан бажо бўлди. 10 Шу онда Симун Бутрус ёнидаги қиличини қинидан суѓурди-да, олий руҳонийнинг қаролига бир уриб, ўнг қулоѓини узиб юборди. Қаролнинг исми Малик эди. 11 Исо Бутрусга: – Қиличингни қинига солиб қўй! Наҳотки Менга Отам берган тақдир шаробини ичмасам? – деди. 12 Шу заҳоти аскарлар билан бўлинма қўмондони ва яҳудий мансабдорларининг қароллари Исони ушлаб, боѓлаб қўйишди. 13 Уни олдин Ҳанан олдига олиб келишди. Ҳанан шу йилги бош олий руҳоний бўлган Каяфанинг қайнатаси эди. 14 Бу – яҳудий мансабдорларига: «Халқ учун битта кишининг ўлиши яхшироқ», деб маслаҳат берган Каяфа эди. 15 Исонинг орқасидан Симун Бутрус ва яна бошқа бир шогирд эргашиб боришар эди. Бу шогирд олий руҳонийга таниш эди, у Исо билан бемалол олий руҳонийнинг ҳовлисига кирди. 16 Бутрус эса ташқарида, эшикнинг олдида турарди. Кейинроқ олий руҳонийга таниш бўлган шогирд яна ташқарига чиқди-да, дарвозабон аёлга бирор нарса деб, Бутрусни ичкарига олиб кирди. 17 Шунда дарвозабон чўри Бутрусдан: – Сен ҳам У Одамнинг шогирдларидан эмасмисан? – деб сўради. – Йўқ! – деди Бутрус. 18 Ҳаво совуқ бўлгани учун у ерда турган қароллар билан миршаблар кўмир ёқиб, исинаётган эдилар. Бутрус ҳам улар билан исиниб турар эди. 19 Шу пайтда олий руҳоний Исога Ўз шогирдлари ва таълимотига тааллуқли саволлар берар эди. 20 Исо унга жавоб берди: – Мен элу оламга очиқ сўзладим. Ҳар доим яҳудийлар йиѓиладиган ибодатхоналарда ва маъбадда таълим бериб юрдим, ҳеч яширинча гап айтмадим. 21 Нега Мени сўроқ қиляпсан? Менинг нутқларимни эшитганлардан сўраб билгин, гапирганларимни улар билса керак. 22 Исо буларни айтиб бўлган ҳам эдики, яқин турган миршаблардан бири: – Олий руҳонийга ҳам шундай жавоб берасанми? – деди-ю, Исонинг юзига туширди. 23 Исо бунга жавобан: – Агар Мен ёмон гап гапирган бўлсам, ёмонлигини кўрсат. Агар тўѓри айтган бўлсам, нега Мени урасан? – деди. 24 Шундан кейин Ҳанан Исони боѓланган ҳолда олий руҳоний Каяфа қошига юборди. 25 Симун Бутрус ҳамон исиниб турган эди. – Сен ҳам Унинг шогирдларидан эмасмисан? – деб сўрашди ундан. – Йўқ! – деб тонди у. 26 Олий руҳонийнинг қаролларидан бири Бутрус қулоѓини узиб юборган одамнинг қариндоши эди. Бу қарол Бутрусга яна: – Сени боѓда У билан кўрдим, шекилли? – деди. 27 Бутрус эса янгидан тонди. Нақ шу пайт хўроз қичқирди. 28 Тонг ёришган эди. Яҳудий мансабдорлари Исони Каяфа олдидан маҳкамага олиб бордилар. Улар Фисиҳ байрам таомини емагунча ҳаром бўлишдан қўрқиб, маҳкамага кирмадилар. 29 Шу сабабли Пилат ташқарига, уларнинг олдига чиқди. – Бу Одамга қарши қандай айбни қўймоқдасизлар? – деб сўради. 30 – Агар У жиноятчи бўлмаганида, Уни сенинг қўлингга топширмас эдик, – деб жавоб беришди улар. 31 – Уни ўзларингиз олинглар-да, ўз Қонунингиз бўйича ҳукм қилаверинглар, – деди Пилат. – Бизга ҳеч кимни қатл қилишга ижозат берилмаган, – дейишди унга яҳудийлар. 32 Бу гаплар эса Исо Ўзининг қандай ўлиши ҳақида айтганларини тасдиқлади, Унинг кароматлари бажо бўлиши керак эди. 33 Шундай қилиб, Пилат яна маҳкамага кирди ва Исони чақирди: – Сен яҳудийларнинг Подшоҳимисан? – деб сўради. 34 – Бу гап Ўзингдан чиқдими, ёки бошқалар сенга Мен тўѓримда айтишдими? – деб сўради Исо. 35 – Нима, мен яҳудийманми? Ахир, Ўз халқинг, Ўз олий руҳонийларинг Сени менга топширишди. Сен нима иш қилиб қўйдинг? – деди Пилат. 36 Исо жавоб берди: – Менинг Шоҳлигим бу дунёдан эмас. Агар Шоҳлигим бу дунёдан бўлганда эди, яҳудий мансабдорлари қўлига тушмаслигим учун Менинг қаролларим курашар эдилар. Бироқ энди Менинг Шоҳлигим бу ердан эмас. 37 – Демак, Сен подшоҳ экансан-да? – деди Пилат. – Подшоҳ эканимни ўзинг айтдинг, – деди Исо. – Мен ҳақиқат тўѓрисида шоҳидлик қилмоқ учун туѓилганман, ана шу мақсадда оламга келдим. Кимки ҳақиқат тарафида бўлса, Менинг овозимни эшитади. 38 – Ҳақиқат нима? – сўради Пилат. Буни айтди-ю, яна ташқарига, яҳудийларнинг олдига чиқди. – Мен Ундан ҳеч қандай айб тополмаяпман, – деди уларга. 39 – Сизларнинг бир одатингиз бор-ку, сизлар учун Фисиҳ байрамида бир маҳбусни озод қилиб келар эдим. Шунга кўра, сизлар учун яҳудийларнинг Подшоҳини озод қилишимни истайсизларми? 40 – Уни эмас, Бараббани озод қил! – деб ҳамма бараварига бақирди. Барабба эса қароқчи эди.

Юҳанно 19

1 Шундан кейин Пилат Исога даст солиб, Уни қамчилатди. 2 Аскарлар эса тиканлардан тож ўриб, Исонинг бошига қўйдилар, танасига шоҳона тўн кийдирдилар. 3 Исонинг олдида турганларича: – Яшавор, эй яҳудийларнинг Подшоҳи! – деб, Уни тарсакилар эдилар. 4 Пилат яна ташқарига чиқиб халойиққа хитоб қилди: – Мана, Уни олдингизга чиқаряпман, билиб қўйинглар, мен Ундан ҳеч қандай айб тополмадим! 5 Шу пайт бошида тиканли тож, эгнида шоҳона тўн билан Исо ташқарига чиқди. – Мана, у Одам! – деди Пилат уларга. 6 Олий руҳонийлар ва миршаблар Исони кўриб, бақириб кетишди: – Уни хочга михлаб қўй, хочга! – Уни сизлар олиб хочга михлаб қўйинглар! Мен Ундан ҳеч қандай айб тополмадим, – деди Пилат уларга. 7 Яҳудийлар унга жавобан: – Бизда Қонун бор, Қонунимиз бўйича У ўлиши керак, чунки У Ўзини Худонинг Ўѓли қилиб кўрсатди, – дедилар. 8 Пилат буни эшитгач, юраги орқага тортиб кетди. 9 Қайтадан маҳкамага кирди ва Исодан: – Сен қаердансан? – деб сўради. Исо унга жавоб бермади. 10 – Менга жавоб бермайсанми? – деди Пилат. – Сени хочга михлатиш ё бўшатиш учун ҳукм юритишга қодир эканимни билмайсанми? 11 Исо жавоб берди: – Агар сенга юқоридан берилмаганида эди, сен Менинг устимдан ҳеч қандай ҳукм юрита олмас эдинг. Шу сабабдан Мени сенинг қўлингга тутиб берганнинг гуноҳи сенинг гуноҳингдан катта. 12 Шу вақтдан бошлаб Пилат Исони қўйиб юборишга чора излай бошлади. Аммо яҳудийлар қичқиришарди: – Агар Уни қўйиб юборсанг, сен Қайсарнинг дўсти эмассан. Ўзини подшоҳ дейдиган ҳар бир киши Қайсарнинг душмани бўлади! 13 Пилат бу сўзни эшитгач, Исони ташқарига олиб чиқди ва яҳудийча Габбата деган тош супа устидаги ҳукм курсисига ўтирди. 14 Ўша куни Фисиҳ байрами арафаси, туш маҳали эди. Пилат яҳудийларга хитоб қилди: – Мана, Подшоҳингиз! 15 – Йўқ қил Уни, йўқ қил! Хочга михлаб қўй! – деб бақирди улар. – Сизларнинг Подшоҳингизни хочга михлаб қўяйми? – сўради Пилат. – Қайсардан бошқа подшоҳимиз йўқ, – дейишди олий руҳонийлар. 16 Охири Пилат Исони хочга михлаш учун уларга топширди. Улар эса Исони олиб кетдилар. 17 Исо Ўз хочини кўтариб, Бошсуяги (яҳудийча Гўлгота) деган жойга келди. 18 У ерда Исони хочга михлаб қўйдилар. Исо ўртада бўлиб, чап ва ўнг томонига яна икки кишини михлаб қўйдилар. 19 Пилат шу мазмундаги лавҳани ёзиб хочнинг тепасига остириб қўйди: «Яҳудийларнинг Подшоҳи Носиралик Исо». 20 Исо хочга михланган жой шаҳарга яқин бўлгани учун, бу лавҳани анчагина яҳудийлар ўқиб ўтар эдилар. Лавҳа яҳудий, юнон ва лотин тилларида ёзилган эди. 21 Яҳудий олий руҳонийлари эса Пилатга бориб шундай дедилар: – «Яҳудийларнинг Подшоҳи» деб ёзма, балки Ўзи айтганидек, «Мен яҳудийларнинг Подшоҳиман», деб ёзиб қўй. 22 – Мен нимаики ёзган бўлсам, шундайлигича қолсин, – деди Пилат. 23 Аскарлар Исони михлаб бўлиб, Унинг кийимини олдилар. Ҳар аскарга бир парчадан теккудай қилиб, кийимни тўрт бўлакка бўлдилар. Ички кўйлагини ҳам олдилар. Ички кўйлак бошдан-оёқ чоксиз бир тўқима эди. 24 Аскарлар бир-бирига: – Буни йиртмайлик, бу учун қуръа ташлаймиз, кимга тушса, ўшаники бўлсин, – дейишди. Шу тариқа қуйидаги Забур ояти бажо бўлди: «Кийимларимни ўзаро бўлишиб олиб, Либосим учун қуръа ташладилар». Аскарлар худди шундай қилдилар. 25 Исонинг хочи ёнида Унинг онаси, онасининг опаси, Клопанинг хотини Марям ҳамда магдалалик Марям турар эдилар. 26 Исо онаси ёнида Ўзининг севикли шогирди турганини кўрди-да, онасига: – Ҳй аёл, мана бу сенинг ўѓлинг! – деди. 27 Кейин шогирдига қараб: – Мана бу сенинг онанг! – деди. Ўша ондан бошлаб у шогирд Марямни ўз уйига олиб кетди. 28 Шундан кейин Исо энди ҳаммасининг амалга ошганини кўрди. Забур ояти бажо бўлсин деб, У: – Чанқадим! – деди. 29 Бу ерда сирка тўла бир идиш турган эди. Аскарлар сиркага шимгични ботирдилар-да, найнинг учига илиб, Исонинг оѓзига олиб бордилар. 30 Исо сиркани татиб кўргач: – Амалга ошди! – деди-ю, бошини эгиб жон берди. 31 Ўша куни дам олиш куни арафаси – жума эди. Ҳртанги шанба жуда табаррук кун ҳисоблангани учун, яҳудий мансабдорлари жасадларни хочда қолдиришни истамадилар. Улар Пилатнинг олдига бориб, жасадларнинг болдирларини синдириб ташлаб, хочдан туширишни сўрадилар. 32 Шунда аскарлар бориб, Исо билан бирга хочга михланган биринчи, сўнгра иккинчи одамнинг болдирларини синдириб ташладилар. 33 Исонинг олдига келиб, Унинг аллақачон ўлганлигини пайқадилар, болдирларини синдирмадилар. 34 Лекин аскарлардан бири Исонинг биқинини найза билан тешди, шу заҳоти Унинг биқинидан қон билан сув оқиб чиқди. 35 Бу ҳодисани кўрган киши, сизлар ишонинглар деб, гувоҳлик бериб келмоқда. Унинг гувоҳлиги ҳақиқатдир, у ҳақиқатни сўзлаётганини билади. 36 Ана шу бўлиб ўтган ҳодиса: «Унинг суяги синмайди», – деган Забур ояти бажо келиши учун рўй берди. 37 Бошқа бир оятда шундай айтилган: «Найзаланган Одамга тикилиб қарайдилар». 38 Бундан сўнг ариматеялик Юсуф Пилатдан Исонинг жасадини хочдан тушириш учун илтимос қилди. Юсуф Исонинг шогирди эди-ю, лекин яҳудийлардан қўрққани учун буни яшириб юрар эди. Пилат эса ижозат берди. Шунда Юсуф бориб, Исонинг жасадини бўшатиб олди. 39 Бундан илгари кечаси Исонинг олдига келган Никодим ҳам юз қадоқча мирра билан сабур қоришмасини олиб келди. 40 Улар икковлон Исонинг жасадини олиб, яҳудийларнинг дафн одатларига кўра, бу муаттар моддалар билан Уни кафанладилар. 41 Исо михланган жойда бир боѓ бор эди, у боѓда ҳали ҳеч мурда қўйилмаган янги қабр бор эди. 42 Яҳудийларнинг дам олиш кунига тайёргарлик қилиш муддати тугаётгани сабабли улар, бу жой яқинроқ, деб Исони ўша қабрга кўмдилар.

Юҳанно 20

1 Ҳафтанинг биринчи куни эрта саҳарда, ҳали қоронѓи пайтда, магдалалик Марям қабрнинг олдига келиб, қабр оѓзидаги тошнинг аѓдарилганини кўрди. 2 У югуриб Симун Бутрус ва Исонинг севган бошқа шогирди олдига келди-да: – Раббимни қабрдан олиб кетишибди, Уни қаерга қўйишганини билмаймиз, – деди. 3 Ўша заҳоти Бутрус ва бошқа шогирд қабр томон жўнашди. 4 Иккови бирга югуриб кетишди. Аммо у шогирд Бутрусдан тезроқ югуриб, қабрга биринчи бўлиб етиб келди. 5 У энгашиб ичкарига кўз ташлади, у ерда фақат кафан ётганини кўрди. Ўзи қабрга кирмади. 6 Унинг орқасидан Симун Бутрус етиб келиб, қабрга кирди-ю, ётган кафанни кўрди. 7 Исонинг бошига ўралган рўмол эса кафан билан бирга эмас, алоҳида жойга йиѓиштириб қўйилган эди. 8 Шунда аввал келган шогирд ҳам қабрга кирди ва кўриб, ишонч ҳосил қилди. 9 Лекин Исо ўлиб тирилиши керак, деган оятларни улар ҳали тушунмас эдилар. 10 Шундан сўнг шогирдлар яна ўз уйларига қайтиб кетдилар. 11 Марям эса қабрнинг олдида турганча, йиѓлар эди. Йиѓлаётиб, бир эгилиб қабр ичига назар солди. 12 Шунда оқ кийим кийган икки фариштани кўриб қолди. Бири Исонинг жасади ётган жойнинг бош томонида, иккинчиси эса оёқ томонида ўтирган эди. 13 Улар Марямга: – Ҳй аёл, нега йиѓлаяпсан? – дейишди. – Раббимни олиб кетишибди, Уни қаерга қўйишганини билмайман, – деди у. 14 Шундай деди-ю, орқасига бурилиб, турган Исони кўрди. Лекин Унинг Исо эканлигини билмади. 15 – Ҳй аёл, нега йиѓлаяпсан? Кимни қидиряпсан? – деди Исо унга. Марям Уни боѓбон деб ўйлади. Унга: – Оѓа, агар сен Уни олиб кетган бўлсанг, қаерга қўйганингни менга айт-чи, мен Уни бориб келай, – деди. 16 Исо унга: – Марям! – деди. – Раббуний! – деди Марям Исога қайрилиб. (Раббуний яҳудий тилида «Устозим» демакдир). 17 – Менга қўл тегизма! – деди Исо Марямга. – Мен ҳали Отамнинг ҳузурига чиққаним йўқ. Сен бориб биродарларимга шундай деб айтгин: Мен Ўз Отам ва сизларнинг Отангизнинг, Ўз Худойим ва сизларнинг Худойингизнинг ҳузурига чиқиб кетяпман. 18 Шунда магдалалик Марям шогирдларнинг олдига бориб: – Мен Раббимни кўрдим! – деди, Исо унга нималар айтганини гапириб берди. 19 Ўша якшанба куни оқшомда шогирдлар тўпланган эдилар. Улар яҳудий мансабдорларидан қўрқиб, уйнинг эшикларини қулфлаб қўйган эдилар. Шу пайт Исо келиб қолди. У ўртада туриб шогирдларига: – Сизларга тинчлик бўлсин! – деди. 20 Шундай деб, қўл-оёқларини ва биқинини уларга кўрсатди. Шогирдлар Раббимизни кўрдик, деб жуда севиндилар. 21 Исо яна уларга деди: – Сизларга тинчлик бўлсин! Отам Мени қандай юборган бўлса, Мен ҳам сизларни шундай юборяпман. 22 Шундай деб, уларнинг устига пуфлади ва: – Муқаддас Руҳни олинглар, – деди. 23 – Кимнинг гуноҳларини кечирсангизлар, у кечирилади. Кимнинг гуноҳларини кечирмасангизлар, у кечиримсиз қолаверади. 24 Ўн икки шогирддан бири, «Ҳгиз» лақабли Тўма, Исо келганда у ерда шогирдлар орасида йўқ эди. 25 Бошқа шогирдлар унга: – Биз Раббимизни кўрдик, – дейишди. Тўма уларга шундай деди: – Мен Унинг қўлларидаги мих чандиқларини кўрмагунимча, Унинг мих чандиқларига ўз бармоѓимни тегизмагунимча, қўлимни Унинг биқинига қўймагунимча, ишонмайман. 26 Саккиз кундан сўнг Исонинг шогирдлари яна уйда тўпланган эдилар, Тўма ҳам улар билан бирга эди. Уйнинг эшиклари қулф бўлган вақтда Исо келди ва ўрталарида туриб: – Сизларга тинчлик бўлсин! – деди. 27 Кейин Тўмага қараб: – Бармоѓингни бу ёққа текиз! Менинг қўлларимни кўр, қўлингни чўзиб биқинимга қўй ва имонсиз бўлма, имонли бўл! – деди. 28 Тўма Исога: – Ҳй, менинг Раббим ва Худойим! – деб жавоб берди. 29 Исо унга шундай деди: – Сен Мени кўрганинг учун ишондинг. Кўрмай ишонганлар қандай бахтлидирлар! 30 Исо бу китобда ёзилмаган бошқа бир талай ибратли мўъжизаларни Ўз шогирдларига кўрсатди. 31 Булар эса Исо – Худонинг Ўѓли, Масиҳ эканлигига ишонишингиз учун ва ишониб, Унинг номи билан ҳаётга эришишингиз учун ёзилган.

Юҳанно 21

1 Ундан кейин Тиверия кўли бўйида Исо Ўзини яна шогирдларига кўрсатди. Бу шу йўсинда содир бўлди: 2 Симун Бутрус, «Ҳгиз» лақабли Тўма, Жалиланинг Кана шаҳридан бўлган Натанъил, Забадийнинг ўѓиллари ва бошқа икки шогирд бир жойда эдилар. 3 Симун Бутрус бошқаларга: – Мен балиқ овлагани кетяпман, – деди. – Бизлар ҳам сен билан борамиз, – дейишди улар ва қайиққа тушиб, жўнаб кетишди. Лекин ўша кеча ҳеч нарса тутишолмади. 4 Кун ёришгач, Исо қирѓоқда турар эди. Шогирдлари эса Унинг Исо эканлигини пайқамадилар. 5 – Болалар, сизларда бирон овқат борми? – сўради Исо улардан. – Йўқ, – деди улар. 6 – Тўрингизни қайиқнинг ўнг томонига ташланглар, шунда тутасизлар, – деди Исо. Улар эса тўрни ташладилар ва балиқ кўплигидан тортиб ололмадилар. 7 Шу пайт Исонинг севикли шогирди Бутрусга: – Ана, Раббимиз! – деди. Симун Бутрус бу Раббимиз, деб эшитибоқ, ечиб ташлаган жомасини кийди-ю, ўзини кўлга отди. 8 Бошқа шогирдлар эса балиқ тўла тўрни судраганча, қайиқда келдилар. Улар қуруқликдан яқин тақрибан икки юз газ нарида эдилар. 9 Қирѓоққа чиққанларида, ёниб турган кўмирни ва қовурилаётган балиқ билан нонни кўрдилар. 10 Исо уларга: – Сизлар ҳозир тутган балиқларингизни олиб келинглар, – деди. 11 Симун Бутрус бориб, тўрни қирѓоққа тортиб чиқарди. Тўрда бир юз эллик учта катта балиқ бор эди. Балиқлар кўплигига қарамасдан, тўр йиртилмади. 12 Исо шогирдларига: – Келиб овқатланинглар, – деди. Улардан ҳеч бири: «Сен кимсан?» – деб сўрашга ботинолмади, чунки улар, Бу бизнинг Раббимиз, деб билар эдилар. 13 Исо яқинроқ келиб, нонни олди ва уларга берди. Балиқни ҳам шундай бўлиб берди. 14 Шу йўсин Исо тирилгандан кейин учинчи марта шогирдларига зоҳир бўлди. 15 Нонушта қилиб бўлишгач, Исо Симун Бутрусдан сўради: – Юнус ўѓли Симун, сен Мени улардан кўпроқ севасанми? – Ҳа, Раббим! Мен Сени яхши кўришимни Ўзинг биласан-ку, – деди Унга Бутрус. – Қўзиларимни ўтлат, – деди унга Исо. 16 Иккинчи марта Исо Бутрусдан яна сўради: – Юнус ўѓли Симун, сен Мени севасанми? – Ҳа, Раббим! Сени яхши кўришимни Ўзинг биласан-ку, – деди Бутрус Унга. – Қўйларимни боқ, – деди унга Исо. 17 Сўнг учинчи марта Бутрусдан сўради: – Юнус ўѓли Симун, сен Мени яхши кўрасанми? Ўзидан уч марта: «Мени яхши кўрасанми», деб сўраганига Бутрус хафа бўлди. – Раббим! Сен ҳаммасини биласан, мен Сени яхши кўришимни ҳам биласан, – деди Бутрус. Исо унга шундай деди: – Қўйларимни ўтлат! 18 Сенга ростини айтайин: ёш бўлганингда камарингни ўзинг боѓлар, хоҳлаган жойингга борар эдинг. Лекин қариганингда эса қўлларингни узатасан ва бошқа биров камарингни боѓлайди-ю, сени хоҳламаган жойингга олиб боради. 19 Исо бу сўзларни Бутруснинг қай йўл билан ўлиб, Худони улуѓлашига ишора қилиб айтган эди. Сўнгра унга: – Менинг орқамдан юр! – деди. 20 Бутрус бурилиб, Исонинг севикли шогирди орқаларидан эргашиб келаётганини кўрди. Бу кечки зиёфатда Исонинг баѓрига бош қўйиб: «Раббим, Сени ким тутиб беради?» – деб сўраган шогирди эди. 21 Бутрус уни кўриб, Исодан: – Раббим, унинг тақдири нима бўлади? – деб сўради. 22 Исо унга: – Агар Мен келгунимгача унинг соѓ қолишини истасам, бундан сенга нима? Сен Менинг орқамдан юравер, – деди. 23 Шундай қилиб, биродарлар орасида, бу шогирд ўлмайди, деган гап-сўз тарқалиб кетди. Ҳолбуки, Исо уни ўлмайди демаганди. У фақат: «Агар Мен келгунимгача унинг соѓ қолишини истасам, бундан сенга нима», – деб айтган эди. 24 Ана шу шогирд бу ишларнинг ҳаммасига гувоҳ бўлиб, уларни ёзиб олган. Унинг гувоҳлиги ҳақиқат эканлигини биламиз. 25 Исо бажарган бошқа бир талай ишлар ҳам бор. Булар бирма-бир ёзиб чиқилганда эди, ёзилган китоблар оламга ҳам сиѓмас эди, деб ўйлайман. Омин.

Ҳаворийлар 1

1 Ҳй Теофил, Исонинг бажаришга ва ўргатишга киришган ҳамма нарсаларини, чунончи Унинг дастлабки кунларидан бошлаб, то Ўзининг танлаган ҳаворийларига Муқаддас Руҳ амри ила буйруқлар бериб, осмонга кўтарилган кунигача рўй берган ҳамма воқеаларни илк китобимда қаламга олдим. 3 Исо азоб чекиб ўлгандан кейин, қирқ кун мобайнида ҳаворийларига зоҳир бўлиб, Худонинг Шоҳлиги ҳақида уларга сўзлар ва кўп ишонарли исботлар билан Ўзини барҳаёт қилиб кўрсатар эди. 4 Уларни тўплаб, буюриб деди: – Қуддус шаҳридан кетиб қолманглар, балки Отамнинг берган ваъдаси амалга ошгунча у ерда кутиб туринглар. Сизлар бу ваъдани Мендан эшитгансизлар. 5 Яҳё пайѓамбар одамларни сувга чўмдириб, тавба қилдирган, сизлар эса кўп ўтмай Муқаддас Руҳга чўмдириласизлар. 6 Ҳаворийлар шундай йиѓилган пайтда, Исодан сўрадилар: – Ё Раббий, Сенинг Исроилда Шоҳликни тиклашинг шу вақтга тўѓри келмайдими? 7 Исо уларга деди: – Отам Ўз эрки билан белгилаб қўйган вақту фурсатларни билиш сизларнинг ишингиз эмас. 8 Лекин Муқаддас Руҳ устингизга тушиб келганда, сизлар қувват оласизлар, Қуддусда, Яҳудия билан Самариянинг ҳамма жойида ва ҳатто дунёнинг энг олис ерларида ҳам Менинг шоҳидларим бўласизлар. 9 Буларни айтгач, Исо уларнинг кўз олдида осмонга кўтарилди. Уни булут қоплаб, кўздан ѓойиб бўлди. 10 Исо кўтарилаётиб, ҳаворийлар осмонга тикилиб турган пайтда, оқ кийим кийган икки зот уларнинг ёнида пайдо бўлди: 11 – Ҳй жалилаликлар! Нега сизлар осмонга қараб турибсизлар? Сизларнинг орангиздан осмонга олинган бу Исо, кўкка кўтарилганини қандай кўрган бўлсангиз, худди шундай қайтиб келади, – дейишди. 12 Шундан сўнг ҳаворийлар Зайтун тоѓидан Қуддусга қайтиб келдилар. Бу тоѓ Қуддусдан бир чақиримлик йўлчалик яқиндир. 13 Улар шаҳарга кириб, қўнган хонадонларининг болохонасига чиқдилар. Бутрус, Ёқуб, Юҳанно ва Идрис, Филип ва Тўма, Бартолмей ва Матто, Алфей ўѓли Ёқуб, ватанпарвар Симун ва Ёқуб ўѓли Яҳудо ўша ерда эдилар. 14 Уларнинг ҳаммаси, шу жумладан, Исонинг онаси Марям, бошқа хотин-қизлар ҳамда Исонинг укалари якдиллик ва сидқидиллик билан тоат-ибодатга берилган эдилар. 15 Ўша кунларда юз йигирмага яқин имонли биродарлар йиѓини олдида Бутрус оёққа турди-да, сўзга чиқиб: 16 «Ҳрлар, биродарлар! – деди. – Исони тутиб берганларнинг сарвари бўлмиш Яҳудо ҳақида Муқаддас Руҳнинг Довуд пайѓамбарга берган ояти бажо келиши керак эди. 17 Бу киши сафимизга қўшилиб, ўша хизматидан қисматига ярашасини олган эди. 18 У ҳаром йўл билан қўлга киритган пулига бир ерни сотиб олиб, гуп этиб қулаб тушди-ю қорни ёрилди, бутун ичак-човоқлари чиқиб кетди. 19 Бу ҳодиса бутун Қуддус аҳлига маълум бўлди ва у ер маҳаллий тилда Ҳақалдама, яъни „Қон Ери“ деб аталиб қолди. 20 Забур китобида ёзилганидай: „Унинг маскани ҳувиллаб қолсин, Унда истиқомат қилувчи қолмасин“. Ва шунингдек: „Унинг ўрнини бошқаси олсин“. 21 Шундай қилиб, энди сафимизга қўшиладиган киши, худди бизларга ўхшаб Раббимиз Исонинг тирилганига шоҳид бўлган биров бўлмоѓи керак. Раббимиз Исо орамизда яшаган бутун замонда, яъни Яҳё пайѓамбарнинг одамларни дарёда тавба қилдириш давридан бошлаб, то Исо орамиздан юксакликка олинган кунга қадар бизлар билан бирга юрган одамлардан бири бўлиши лозим», – деди. 23 Шунга кўра икки кишини: Юстус лақабли ва Барсабо деб ҳам аталувчи Юсуф ҳамда Маттияни олѓа чиқаздилар. 24 Кейин ибодат қилиб дедилар: «Ҳй бутун инсонларнинг қалбини биладиган Раббимиз! Яҳудонинг ўз жойига бориб, тарк этган ҳаворийлик хизматини бўйнига олиши учун бу икки кишидан қай бирини танладинг, уни кўрсатгин!» 26 Шундан сўнг улар учун қуръа ташладилар. Қуръа Маттиянинг чекига тушди ва у ўн бир ҳаворийга қўшилди.

Ҳаворийлар 2

1 Ҳосил байрами бўлганда, шогирдларнинг ҳаммаси якдиллик билан бир жойда йиѓилиб турган эдилар. 2 Тўсатдан осмондан кучли шамол эсаётгандек бир шовқин келди-ю, улар турган уйни тамоман тўлдирди. 3 Оловга ўхшаш алангаланиб турган тиллар уларга кўринди. Булар бўлиниб, уларнинг ҳар бири устига биттадан қўнди. 4 Ҳаммалари Муқаддас Руҳга тўлиб, Унинг бераётган башорати билан янги тилларда гапира бошлашди. 5 Ўша замонда Қуддусда фалак остидаги ҳамма эллардан келган диндор яҳудийлар турар эди. 6 Бу товушни эшитганларида, эл-улус бир жойга ялпи тўпланиб келди. Ҳар бири ўз шевасида гапиришаётганини эшитиб, эсанкираб қолди. 7 Ҳамма ҳайрату таажжубга тушиб, ўзаро: «Бу гапираётганларнинг ҳаммаси жалилалик эмасми? – дейишарди. 8 – Қандай қилиб ҳар биримиз ўз она тилимизни эшитяпмиз? 9 Парфияликлар, мидияликлар, эламликлар; Месопотамия, Яҳудия, Каппадокия, Понт ва Асия юртларида яшовчилар, 10 Фригия, Памфилия, Миср ва Ливиянинг Киринея атрофидаги ерларда яшовчилар, Римдан келганлар, яҳудийлар билан яҳудий динига кирганлар ҳам, 11 критликлар билан араблар ҳам бизнинг тилларимизда Худонинг улуѓ ишлари ҳақида гапираётганларини эшитяпмиз», – дер эдилар. 12 Ҳамма довдираб қолиб, бир-бирига: «Бу қандай гап?» – деб таажжуб изҳор этарди. 13 Бошқалари эса масхара қилиб: «Улар мусаллас ичиб маст бўлишибди», – деб айтишарди. 14 Унда Бутрус ўн бир ҳаворий билан бирга оёққа қалқиди-да, овозини баландлатиб халойиққа хитоб қилди: «Ҳй барча яҳудийлар ва Қуддусда яшовчилар, сўзларимга қулоқ солиб, шуни билиб қўйинглар: 15 Бу одамлар сиз ўйлагандек маст эмаслар, чунки ҳозир эрталаб соат тўққиз-ку! 16 Бу воқеа билан Йўэл пайѓамбарнинг азалдан каромат қилиб айтганлари бажо келмоқда. У айтган эди: 17 „Мана, охирги кунларда воқе бўлади, – дейди Худованд – Мен бутун жонзод узра Ўз Руҳимни ёѓдираман. Сизнинг ўѓил-қизларингиз башорат қиладилар, Йигитларингиз ваҳий кўрадилар, Мўйсафидларингиз кароматли туш кўрадилар. 18 Ўша кунларда Мен қулу чўриларим устига Ўз Руҳимни ёѓиндай юбораман, Улар эса башорат берадилар. 19 Юксакликда, осмонда ѓаройибот, Тубанликда, ер юзида эса ажойибот, Қон, олов ва паѓа-паѓа тутун барпо қиламан. 20 Худованднинг улуѓ ва нурафшон куни келишидан аввал, Қуёш қоронѓиликка, ой эса қонга айланиб кетади. 21 Ўшанда Худованд исмини айтиб чақирган Ҳар бир киши нажот топади“. 22 Ҳй Исроил эрлари, бу сўзларни тингланглар! Носиралик Исо – қилган қудратли ва ажойиб мўъжизалари асосида Худо томонидан тасдиқланган кишидир. Унинг орангизда қилган ишларини ўзларингиз биласизлар. 23 Худонинг азалий мурод-мақсади ва чексиз билимига кўра қўлингизга топширилган ўша Одамни сизлар тутиб, қонунсизлар қўли билан хочга михлатиб ўлдирдингизлар. 24 Лекин Худо ўлим занжирларини узиб, Уни тирилтирди, чунки ўлим Уни ушлаб туриши мумкин эмас эди. 25 Довуд Забурда У ҳақда деганидай: „Худовандни доимо олдимда кўрдим. У ўнг томонимда бўлгани учун, Мен ҳеч қачон иккиланмадим. 26 Шул боис юрагим қувонур, Тилимдан шод-хуррамлик тўкилур, Бундан сўнг таним умидвору бехатар бўлур. 27 Сен жонимни ўликлар диёрига ташлаб кетмайсан, Азизингнинг чиришни кўришига йўл қўймайсан. 28 Ҳаёт йўлларини менга билдириб келдинг, Ўз ҳузурингда мени бахт-қувончга тўйдирасан“. 29 Ҳрлар, биродарлар! Сизларга улуѓ отамиз Довуд ҳақида рўй-рост гапиришимга ижозат берилсин: у ҳам ўлди, ҳам кўмилди ва унинг қабри бугунгача бизда бордир. 30 У пайѓамбар бўлгани учун билар эдики, Худо унга қасам ичиб берган ваъдаси бўйича ўз уруѓидан бўлганлардан бирини [Масиҳ қилиб, ўлимидан кейин тирилтириб] тахтига ўтирѓизади. 31 У Масиҳнинг тирилишини олдиндан кўриб, Унинг жони ўликлар диёрига ташланмаслиги, жасади эса чиришни кўрмаслиги тўѓрисида каромат қилган эди. 32 Ана бу Исони Худо тирилтириб қўйди, биз ҳаммамиз эса бунинг гувоҳларимиз. 33 У Худонинг қудрати билан юксалтирилгандан кейин, Ота Худонинг ваъдаси бўйича олган Муқаддас Руҳни бизга ёѓиндай юборди. Ҳозир сизлар бу воқеани кўриб, эшитиб турибсизлар. 34 Довуд ўзи осмонга чиқмаган бўлса-да, шуни айтиб кетган: „Худованд менинг Раббимга деди: 35 Ёвларингни оёқларинг остига йиқитмагунимча, Сен Менинг ўнг томонимда ўлтириб тургин“. 36 Шундай қилиб, бутун Исроил аҳли узил-кесил билсинки, сизлар хочга михлаган бу Исони Худо – Раб ва Масиҳ қилиб тайинлади». 37 Бу сўзларни эшитганлар юракларига ўқ қадалгандай бўлишди, Бутрус ва бошқа ҳаворийларга: – Биродарлар, биз нима қилайлик? – дейишди. 38 Бутрус уларга деди: – Тавба қилинглар ва гуноҳларингиз кечирилиши учун ҳар бирингиз Исо Масиҳ номидан сувга чўмиб имон келтиринглар. Шундай қилиб, Муқаддас Руҳ инъомини оласизлар. 39 Чунки бизнинг Раббимиз – Худованд бу ваъдани сизлар билан фарзандларингиз ва шунингдек, ҳамон узоқлардан чорламоқчи бўлган ҳамма одамзод учун берган. 40 Бутрус бошқа кўп сўзлар билан тингловчиларни огоҳлантириб: «Бу бузуқ наслдан халос бўлинглар!» – деб ўтинар эди. 41 Шундай қилиб, унинг сўзини чин кўнгилдан қабул қилганлар сувга чўмиб имон келтирдилар. Ўша куни уч мингга яқин жон жамоатга қўшилди. 42 Улар ҳаворийларнинг таълимотига, ҳамдўстликка, нон синдиришга ва тоат-ибодатларга астойдил берилиб борар эдилар. 43 Ҳар бир жонда хавотир бор эди. Ҳаворийлар эса Қуддусда кўп ажойиб ва мўъжизакор ишлар қилмоқда эдилар. 44 Бутун имон топганлар ҳамжиҳат бўлиб, ҳамма нарсалари муштарак эди. 45 Мол-мулкларини сотиб ҳаммага, ҳар кимнинг эҳтиёжига қараб тақсимлаб, ёрдамлашар эдилар. 46 Ҳар куни якдиллик билан маъбадда йиѓилиб туришар, уйларида эса нон синдириб, шодлик ва соддадиллик билан овқатланишарди. 47 Худонинг ҳамду саноси уларнинг тилидан тушмас, бутун халқнинг кўнглини хушлардилар. Худо эса кун сайин нажот топганларни имонлилар жамоатига қўшиб қўяр эди.

Ҳаворийлар 3

1 Бир куни Бутрус билан Юҳанно ибодат маҳали – соат учда бирга маъбадга чиқаётган эдилар. 2 У ерда онадан туѓма шол бўлган биров ҳам бор эди. Бу одамни маъбадга кираётганлардан садақа тилаш учун ҳар кун маъбаднинг Гўзал деган дарвозаси ёнига келтириб қўяр эдилар. 3 У маъбадга кириб келаётган Бутрус билан Юҳаннони кўрибоқ, улардан ҳам садақа сўради. 4 Бутрус билан Юҳанно эса кўзларини унга тикиб: – Бизларга қара! – дедилар. 5 У одам улардан бирон нарса олишни умид қилиб, уларга диққат билан қарар эди. 6 Бутрус унга: – Менда кумуш ва олтин йўқ, аммо ўзимда борини сенга бераман: носиралик Исо Масиҳ номидан сенга айтаман, ўрнингдан туриб юр! – деди-ю, 7 ўнг қўлидан тутиб, уни оёққа турѓизди. Бирданига унинг тиззалари билан тўпиқлари мустаҳкамланиб қолди. 8 У дик этиб оёққа турди-да, юра бошлади. Худога ҳамд айтиб, ирѓиб-сакраб юрганича, улар билан маъбадга кирди. 9 Бутун халқ эса у одамнинг Худони қандай олқишлаб бораётганини кўрди. 10 Маъбаднинг Гўзал деган дарвозасида садақа сўраб ўтирадиган одам бунинг ўзи эканини улар пайқагач, у билан юз берган мўъжиза қаршисида ѓоят ажабланиб ҳайрон қолдилар. 11 Соѓайган шол Бутрус билан Юҳаннонинг олдидан кетмай тургани учун, бутун халқ ҳайрон бўлиб, уларнинг ҳузурига югуриб келди. У ер Сулаймон равоқи эди. 12 Бутрус буни кўриб, халққа хитобан: «Ҳй Исроил эрлари! – деди. – Нима учун бунга ҳайрон бўляпсизлар? Гўё бизлар ўз қудратимиз ёки тақводорлигимиз билан ўша кишини оёққа турѓизганимиздек, бизларга нега қараб турибсизлар? 13 Мана, ота-боболаримизнинг Худоси, Иброҳим, Исҳоқ ва Ёқубнинг Худоси Ўзининг Ўѓлони Исони юксалтириб, шон-шарафга сазовор қилган. Сизлар эса Унинг хоинлари бўлдингизлар. Пилат Уни қўйиб юборишга қарор қилганда, Пилатнинг олдида Уни рад қилдингизлар. 14 Қотил одамнинг сизларга бахш этилишини сўраб, муқаддас ва солиҳ Бўлганни рад қилдингизлар. 15 Ҳа, Ҳаёт Соҳибини ўлдирдингизлар. Бироқ Худо Уни тирилтирди ва биз бунга гувоҳмиз. 16 Бу сизлар кўрган ва билган одам эса Исонинг исми ҳақи, Унинг исмига ишониш сабабли олдингизда соппа-соѓ турибди. Ҳаммангизнинг кўз ўнгингизда бу одамга шифо берган нарса – Исо номидан қилинган эътиқоддир. 17 Ҳнди биродарлар, бошлиқларингиз каби сизлар ҳам бу ишни билмасдан қилганингизни биламан. 18 Худо-ку барча пайѓамбарлар оѓзи ила Масиҳнинг азоб чекишини олдиндан хабар қилган эди ва Ўз сўзини ана шу йўсинда бажо келтирди. 19 Шундай қилиб, гуноҳларингизнинг ўчирилиши учун тавба қилинглар ва Худога илтижо этинглар, 20 токи Худо сизларга фароѓат кунларини бахш этсин ва азалдан тайинлаган Исо Масиҳни олдингизга юборсин. 21 Гарчи, Худо қадимдан бери муқаддас пайѓамбарлар оѓзи билан билдирган борлиқни тузатиш вақти бўлмагунга қадар, У осмонда қолиши керакдир. 22 Мусо пайѓамбар ота-боболаримизга гапириб деган: „Раббингиз бўлган Худованд сизларга биродарларингиз орасидан мен каби бир Пайѓамбар зоҳир қилгай. Бутун ишларда сизларга нимаики гапирса, Унга қулоқ солингизлар. 23 Ўша Пайѓамбарга қулоқ солмаган ҳар бир жон ўз халқи орасидан қириб ташлангай“. 24 Шунингдек, Шомуил пайѓамбардан бошлаб, ундан кейин гапирган бутун пайѓамбарлар ҳам бу кунларга қарата башорат қилганлар. 25 Сизлар эса пайѓамбарлар ворислари, Худо ота-боболарингиз билан қилган аҳднинг ворисларисизлар. Худо: „Ер юзидаги барча халқлар сенинг наслингдан барака топадилар“, – деб Иброҳим билан аҳд тузган эди. 26 Шундай қилиб, Худо ҳар бирингизни ёвуз ишларингиздан қайтариб, баракали қилай, деб Ўзининг Ўѓлони Исони тирилтирди ва биринчи галда сизларга юборди».

Ҳаворийлар 4

1 Бутрус билан Юҳанно халққа гапириб турганда, руҳонийлар, маъбад миршаббошиси ҳамда саддуқий мазҳабидан бўлганлар уларнинг устига бостириб келдилар. 2 Улар Исони ибрат қилиб кўрсатиб, ўликларнинг тирилиши ҳақида халққа таълим бераётганлари учун, дин пешволари жуда аччиқланган эдилар. 3 Бутрус билан Юҳаннони ушладилар ва энди вақт кеч бўлди, деб эртагача уларни қамоқхонада қолдирдилар. 4 Сўзни эшитганларнинг кўплари эса имон келтирдилар; бу одамларнинг сони беш мингга яқин эди. 5 Ҳртаси куни яҳудийларнинг бошлиқлари, оқсоқоллари ва уламолари Қуддусда тўпландилар. 6 Олий руҳоний Ҳанан, Каяфа, Юҳанно, Искандар ва олий руҳоний авлодидан бўлган бошқаларнинг ҳаммаси шу ерда эдилар. 7 Иккала ҳаворийни ўртада турѓизиб: «Сизлар қандай ваколат билан ва кимнинг номидан буни қилдингизлар?» – деб сўрашди улардан. 8 Муқаддас Руҳга тўлган Бутрус уларга деди: «Ҳй халқнинг раҳнамолари, Исроилнинг оқсоқоллари! 9 Агар бугун бир хаста одамга қилинган эзгу иш, унинг қандай шифо топгани ҳақида биздан жавоб талаб қилаётган бўлсангиз, 10 унда ҳаммангизга – бутун Исроил халқига маълум бўлсинки, сизлар хочга михлаб қўйган ва Худо эса тирилтирган носиралик Исо Масиҳ исми ҳақи бу одам қаршингизда соппа-соѓ турибди. 11 Бу Исо – оятдагидек: „Сиз бинокорлар менсимаган, лекин пештоқнинг боши бўлиб қолган тошдир“. Бошқа ҳеч кимдан нажот йўқ. 12 Нажот топишимиз учун, осмони фалак остида одамзодга берилган бошқа ҳеч бир исм йўқ». 13 Руҳонийлар Бутрус ва Юҳаннонинг бу жасоратини кўриб ва улар ўқимаган, оддийгина одамлар эканларини билиб, жуда ҳайрон қолдилар. Уларнинг Исо билан бирга бўлганликларини пайқаб олдилар. 14 Шифо топган одамнинг ҳам улар билан бирга турганини кўриб, уларга қарши ҳеч нарса айта олмадилар. 15 Уларга кенгашдан ташқарига чиқиб кетишни буюриб, сўнгра ўзаро муҳокама қилишга тушдилар. 16 «Бу одамларни нима қилишимиз керак? Уларнинг қўли билан очиқдан-очиқ бир мўъжиза қилинганини бутун Қуддус аҳли билиб олди-ку! Бизлар буни рад қилолмаймиз. 17 Лекин халқ орасида бу гап яна кўпроқ ёйилмаслиги учун уларга дўқ урамиз, яна таѓин бу исм тўѓрисида бошқа ҳеч кимга сўзламасинлар», – дейишди. 18 Сўнгра уларни чақириб, Исо номини тилга олиб мутлақо таълим берманглар, деб буюрдилар. 19 Лекин Бутрус ва Юҳанно уларга жавоб бериб: «Ўзларингиз қарор қилинглар, Худодан кўра кўпроқ сизларга қулоқ солишимиз Худо олдида тўѓри бўладими? 20 Биз кўрган-эшитганларимизни айтмай туролмаймиз», – дейишди. 21 Кенгаш аъзолари жазо бериш учун ҳеч қандай асос тополмагач, уларга яна бир дўқ уриб, қўйиб юбордилар. Мўъжиза натижасида шифо топган одам қирқ ёшдан ошганини бутун халқ билиб, юз берган воқеа учун Худога ҳамду сано айтишар эди. 23 Бутрус билан Юҳанно озодликка чиқарилгандан кейин, ўртоқларининг қошига бориб, олий руҳонийлар билан оқсоқолларнинг барча айтганларини сўзлаб бердилар. 24 Улар буни эшитгач, бир овоздан Худога нидо қилиб дедилар: «Ҳй бизнинг Ҳгамиз, еру осмон, денгиз ва уларнинг ичидаги ҳамма нарсаларни яратган Худо! 25 Сен Муқаддас Руҳ орқали Ўз қулинг – отамиз Довуд оѓзи ила дегансан: „Миллатлар нега исён кўтаряптилар? Халқлар нега беҳуда қасд қилмоқдалар? 26 Дунё подшоҳлари ва ҳукмдорлари бош кўтариб, Худованд ва Унинг Масиҳига қарши тил бириктирдилар“. 27 Ҳақиқатан ҳам, Ҳирод билан Пўнтий Пилат бу шаҳарда Исроил халқи ва бошқа халқлар билан тил бириктириб, Сен Масиҳ деб тайинлаган азизу муқаддас Ўѓлонинг Исога қарши қўл кўтаришди. 28 Сен Ўз қудратинг ва хоҳишинг билан аввалдан белгилаган ишларнинг ҳаммасини бажаришди. 29 Ҳнди, ё Раббий, уларнинг дўқ-пўписаларига қара, Сенинг сўзингни тўла жасорат билан айтиш қувватини шу қулларингга эҳсон айла. 30 Азиз Ўѓлонинг Исо исми билан одамларга шифо бериш ва турли аломатлар, мўъжизалар яратиш учун қўлингни узатгин!» 31 Ибодат қилиб бўлгач, улар йиѓилиб турган жой силкиниб кетди. Ҳаммалари Муқаддас Руҳга тўлиб, Худонинг сўзини жасорат билан гапира бошладилар. 32 Инонганларнинг жамоати бир жон, бир тан эди. Ҳеч бири мулкидан бирон нарсани меники демас эди, ҳамма нарсани умумий деб билишар эди. 33 Ҳаворийлар эса Раббимиз Исо Масиҳ қайта тирилди, деб жуда таъсирчан тарзда гувоҳлик беришар эди. Худонинг буюк инояти барчада намоён бўлаётган эди. 34 Ораларида муҳтож киши йўқ эди. Чунки ерлари ёки уй-жойлари бор бўлганларнинг ҳаммаси мулкларини сотар, эвазига олган пулларини келтириб, 35 ҳаворийларнинг ихтиёрига топширардилар. Шу йўсинда пул ҳар бирига эҳтиёжига кўра тақсимланар эди. 36 Шулар каби Юсуф исмли, левитлар авлодига мансуб кипрлик бир киши бор эди. Ҳаворийлар унга Барнабо, яъни «далда берувчи» деган ном беришган эди. 37 У ўз ерини сотиб, пулини ҳаворийларнинг ихтиёрига топширди.

Ҳаворийлар 5

1 Яна Ҳанания деган бир киши билан хотини Саффира бор эдилар. Бу киши бир ерни сотиб, 2 хотинининг розилиги билан ўша пулдан бир қисмини олиб яширди, бир қисмини эса келтириб ҳаворийларнинг ихтиёрига топширди. 3 Бутрус унга деди: – Ҳй Ҳанания, нега энди сен шайтонга юрагингни бой бериб, Муқаддас Руҳга ёлѓон гапирдинг, ернинг пулидан бир қисмини олиб яширдинг? 4 Сотишдан олдин у сеники эмасмиди? Сотилгандан кейин ҳам пули сенинг ҳукмингда эмасмиди? Нима учун дилингда бундай ният қилдинг? Сен одамларга эмас, балки Худога ёлѓон гапирдинг. 5 Ҳанания бу сўзларни эшитиши биланоқ ерга йиқилиб жон берди. Буни эшитганларнинг ҳаммасини қаттиқ даҳшат қоплади. 6 Йигитлар ўликни кафанлашга киришдилар ва ташқарига чиқариб кўмдилар. 7 Бундан қарийб уч соат кейин, бўлиб ўтган воқеадан хабарсиз Ҳананиянинг хотини ҳам кириб келди. 8 Бутрус бурилиб, ундан сўради: – Менга айтгин, ерни шунчага сотдингизларми? – Ҳа, шунчага, – деди аёл. 9 Бутрус: – Нега сизлар Тангри Руҳини синаб кўришга келишдингизлар? Мана, эрингни кўмганлар эшикдан киришяпти. Ҳнди сени ҳам ташқарига олиб чиқишади, – деди. 10 Шу ондаёқ аёл Бутруснинг оёқларига йиқилиб, жон берди. Йигитлар ичкарига кириб, уни ўлиб ётган ҳолда кўрдилар. Ўлигини ташқарига олиб чиқиб, эрининг ёнига кўмдилар. 11 Бу воқеаларни эшитган бутун имонлилар жамоати ва бошқа ҳаммани қаттиқ даҳшат қоплади. 12 Халқ орасида ҳаворийларнинг қўллари билан кўп ажойиб ва мўъжизали ишлар содир бўлар эди. Ҳамма имонлилар якдиллик билан Сулаймон равоқида йиѓилиб турдилар. 13 Халқ шарафлаётган бўлса-да, аммо ташқаридан ҳеч ким улар билан қўшилишга журъат эта олмас эди. 14 Шунга қарамай, Исони Раббим деб тан олиб, жамоатга қўшилган эркак ва аёлларнинг сони тобора ортиб борар эди. 15 Бутрус ўтиб кетаётганда, ҳеч бўлмаса унинг сояси баъзилар устига тушсин деб, хасталарни кўчаларга чиқазиб, замбил ва каравотларга ётқизиб қўйишар эди. 16 Теваракдаги шаҳарлар аҳолиси ҳам Қуддусга кўплашиб келиб, ўзларининг касал ва ёмон руҳлардан қийналган одамларини келтирар эдилар. Қийналганларнинг ҳаммаси эса шифо топар эдилар. 17 Шунинг кетидан олий руҳоний ва унинг саддуқий мазҳабидаги барча маслакдошларининг ѓашлиги келди. 18 Ҳаворийларни қўлга олиб, давлат қамоқхонасига ташладилар. 19 Лекин Худованднинг фариштаси кечаси зиндоннинг эшикларини очиб, уларни ташқарига чиқариб қўйди. 20 «Боринглар, маъбадга чиқиб, бу абадий ҳаёт сўзларининг барини халққа айтаверинглар!» – деди фаришта. 21 Ҳаворийлар бу сўзга қулоқ солиб, эрта тонг маъбадга кириб таълим бера бошладилар. Шу пайтда олий руҳоний ва у билан бирга бўлганлар келиб, Исроил ўѓилларининг оқсоқоллар мажмуи бўлган Олий Кенгашни йиѓилишга чақирдилар, ҳаворийларни келтириш учун зиндонга одам юбордилар. 22 Лекин хизматкорлар бориб, зиндонда уларни топмай, қайтиб келиб: 23 – Биз қамоқхонани бутун эҳтиёткорлик билан қулфланган ва қоровулларни эшиклар олдида турган ҳолда кўрдик. Лекин очиб қараганимизда, ичкарида ҳеч кимни топмадик, – деган хабарни бердилар. 24 Маъбад миршаббошиси ва барча олий руҳонийлар бу сўзларни эшитиб, ҳайрон бўлишди. «Бу нима бўлиши мумкин?» деб ўйланиб қолдилар. 25 Ўша пайтда бир одам хабар олиб келиб: – Мана, сизлар зиндонга ташлаган одамлар маъбадда халққа таълим бериб юришибди, – деди. 26 Миршаббоши хизматчилари билан бирга бориб, уларни олиб келтирди. Халқ бизларни тошбўрон қилар, деб қўрққанлари учун уларга зўрлик ишлатмадилар. 27 Ҳаворийларни олиб келиб, Олий Кенгаш ҳузурида турѓизиб қўйишди. Олий руҳоний уларни сўроқ қилди: 28 – Бу исм асосида таълим берманглар, деб сизларга қаттиқ тақиқ қилмаганмидик? Мана, таълимотингиз билан Қуддусни тўлдириб юбордингизлар ва бу Одамнинг қонини бизнинг бўйнимизга туширмоқчисизлар, – деди. 29 Бутрус ва бошқа ҳаворийлар бунга жавобан: – Одамлардан кўра Худога кўпроқ итоат қилиш керак. 30 Сизлар ёѓочга осиб ўлдирган Исони ота-боболаримизнинг Худоси тирилтириб қўйди. 31 Исроил халқи гуноҳ қилишдан қайтиб кечирим топсин, деб Худо Исони юксалтириб, Ўзининг ўнг томонига ўтқазиб, Сарвар ва Халоскор қилиб қўйди. 32 Бизлар бу ишларнинг гувоҳларимиз. Шунингдек, Худога итоат қилганларга насиб бўладиган Муқаддас Руҳ ҳам гувоҳлик қилмоқда, – дедилар. 33 Кенгаш аъзолари буни эшитгач, қаттиқ ѓазабланиб ҳаворийларни ўлдиришга қасд қилдилар. 34 Лекин фарзий мазҳабидаги бир Таврот тафсирчиси, бутун халқнинг ҳурматини қозонган Гамалиэл исмли бир киши Кенгашда ўрнидан туриб, ҳаворийларни қисқа вақтга ташқарига чиқазиб туришни буюрди. 35 Сўнг Кенгаш аъзоларига хитоб қилди: «Ҳй Исроил эрлари, бу одамлардан эҳтиёт бўлинглар! Сизлар нима қилмоқчисизлар? 36 Мана, бундан олдин ўзини бир буюк кишидек кўрсатган Февда пайдо бўлди-ку, унга эса қарийб тўрт юз киши қўшилди. У ўлдирилди, унга қўшилганларнинг ҳаммаси эса тарқаб, йўқолиб кетишди. 37 Ундан кейин, аҳолини рўйхатга олиш ўтказилган вақтда жалилалик Яҳудо пайдо бўлиб, анча халқни орқасидан эргаштириб борди. Лекин у ҳам ҳалок бўлди ва унга эргашганларнинг барчаси тарқаб кетишди. 38 Ҳнди сизлар бу одамлардан қўл тортинглар, дейман, уларни қўйиб юборинглар! Чунки агар бу қилинган ташаббус, бу ҳаракат инсон иши бўлса, вайрон бўлади. 39 Лекин агар Худодан бўлса, сизлар уни бузолмайсизлар. Яна сиз ҳам Худога қарши уруш қилганлардан бўлиб қолманглар!» 40 Кенгаш аъзолари Гамалиэлнинг маслаҳатига кўнишди. Ҳаворийларни чақириб, уларни калтаклашга буюришди. Сўнг Исо номидан сўзлашларини тақиқлаб, уларни қўйиб юборишди. 41 Ҳаворийлар эса, Раббимиз Исо номи учун ҳақоратга сазовор бўлдик, деб қувониб, Кенгашдан чиқиб кетишди. 42 Улар ҳар куни маъбадда ва хонадонларда таълим бериш, Исо Масиҳ ҳақидаги Хушхабарни ёйишдан тинмас эдилар.

Ҳаворийлар 6

1 Исо шогирдлари кўпайиб бораётган ўша кунларда юнон тилида сўзлашувчи яҳудийлар орасидан ерли яҳудийларга қарши норозилик юз берди, чунки кундалик эҳтиёжларини улашиб бераётганда, уларнинг бева аёллари эътиборсиз қолардилар. 2 Ана шу сабабли, ўн икки ҳаворий Исо шогирдларининг жамини чақириб, бундай дедилар: «Биз Худонинг каломини ёйиш ишини четда қолдириб, дастурхонга хизмат қилишимиз яхши эмас. 3 Ҳй биродарлар, энди синалган ҳамда Муқаддас Руҳ ва ҳикматга тўлиб-тошган етти кишини орангиздан танлаб олинглар; уларни бу хизматга тайин этамиз. 4 Бизлар эса доимо ибодатга берилиб, Худо каломини ёйиш хизматида машѓул бўлайлик». 5 Бу таклиф бутун жамоатга маъқул тушди. Имони комил ва Муқаддас Руҳга тўлган Стефан исмли одамни, шунингдек, Филип, Прохор, Никанор, Тимон, Пармен ва яҳудий динига кирган антиохиялик Николайни сайладилар. 6 Уларни ҳаворийлар олдига турѓизиб қўйдилар. Ҳаворийлар эса уларнинг бошига қўлларини қўйиб дуо қилдилар. 7 Шундай қилиб, Худонинг каломи ёйилган сари, Қуддусдаги Исо шогирдларининг сони ниҳоятда кўпайиб борар эди. Айниқса, руҳонийлардан кўпчилик имонга бўйсунишар эди. 8 Бу пайт имони комил ва илоҳий қудратга тўлган Стефан халқ орасида буюк ва ажойиб мўъжизалар кўрсатар эди. 9 Ҳркинлар Синагогаси деган яҳудий жамоасидан баъзилари, шунингдек, Киринея, Искандария, Киликия ва Асиядан бўлган бир қанча кишилар Стефан билан баҳсга киришдилар. 10 Бироқ унинг сўзидаги ҳикмат ва Руҳга қарши туролмадилар. 11 Шунда баъзи одамларни гижгижлаб: «Бунинг Мусо ва Худога қарши куфр сўзлари айтганини эшитдик», – деб айтишга кўндирдилар. 12 Ҳл-халқни ва оқсоқоллар билан уламоларни қўзѓаб, Стефанга ҳужум қилишди-ю, уни тутиб олиб, Олий Кенгашнинг қошига судраб келишди. 13 Сохта гувоҳларни ёллаб, уларга бундай дегиздилар: «Бу одам ҳадеб шу муқаддас маъбад ва Тавротни ёмонлаб юрибди-ку. 14 Носиралик Исо бу жойни хароб қилади ва Мусонинг бизларга берган урф-одатларни ўзгартиради, деб айтганини эшитдик». 15 Шу пайт Олий Кенгашда ўтирганларнинг ҳаммаси Стефанга тикилиб қараб, унинг юзи бир фариштанинг юзига ўхшаб қолганини кўришди.

Ҳаворийлар 7

1 Олий руҳоний Стефандан: «Бу сўзлар ростми?» – деб сўради. 2 Стефан сўз бошлади: «Ҳй эрлар, биродарлар ва оталар, тингланглар! Отамиз Иброҳим Ҳорон шаҳрига кўчиб ўрнашишидан аввал, ҳали Месопотамияда бўлганда, улуѓвор Худованд унга зоҳир бўлиб: 3 „Ўз ерингдан, она юртингдан чиқиб, Мен сенга кўрсатадиган ерга кет“, – деган эди. 4 Ўшанда Иброҳим халдейларнинг юртидан чиқиб, Ҳорон шаҳрида истиқомат қилди. Отаси ўлгандан кейин, у ердан сизлар яшаётган бу ерга Худо уни кўчирди. 5 Бу ерда унга оёқ қўядиган бирон парча ерни бермади. Лекин ҳали унинг боласи йўқ экан, Худо бу юртни унга ва унинг зурриётига мулк қилиб беришни ваъда этди. 6 Худо унинг зурриёти бегона юртда ѓарибларча яшаб, тўрт юз йил қул бўлиб жабр-зулм кўражагини билдирди. 7 „Уларни қул қилиб олган халқни эса Мен ҳукм қиламан. Шундан кейин улар у ердан чиқиб, бу ерда Менга хизмат қиладилар“, – деди Худо. 8 Сўнгра уларга суннат аҳдини берди. Иброҳим эса Исҳоқ исмли ўѓил кўриб, уни саккиз кунлигида суннат қилди. Исҳоқ ҳам Ёқуб билан, Ёқуб эса ўн икки қабиламиз оталари билан шундай йўл тутди. 9 Оталар ѓаразга тўлиб, Юсуфни Мисрга сотдилар. Лекин Худо у билан бирга эди. 10 Худо Юсуфни бутун қайѓуларидан халос қилиб, унга ҳикмат берди, уни Миср подшоҳи Фиръавннинг ҳимматига сазовор этди. Фиръавн уни Миср ва бутун саройи устидан ҳоким қилиб қўйди. 11 Ундан сўнг бутун Миср ва Канъон ўлкалари бўйлаб қаҳатчилик юз берди-ю, буюк қайѓу даври бошланди. Оталаримиз озиқ-овқат топмайдиган бўлишди. 12 Ёқуб Мисрда буѓдой борлигини эшитиб, биринчи галда оталаримизни у ерга жўнатди. 13 Иккинчи гал борганларида эса, Юсуф ака-укаларига ўзини танитиб қўйди. Шу йўсинда Юсуфнинг авлоди Фиръавнга маълум бўлиб қолди. 14 Юсуф ҳам хабар юбориб, отаси Ёқубни ва етмиш беш нафардан иборат бутун уруѓ-аймоѓини чақиртириб олди. 15 Ёқуб Мисрга борди. Ўзи ва оталаримиз у ерда қазо қилдилар. 16 Сўнгра жасадлари Шакам шаҳрига келтирилиб, шакамлик Ҳамўр ўѓилларидан Иброҳимнинг кумуш пулга сотиб олган мақбарасига дафн этилдилар. 17 Худо Иброҳимга берган қасамли ваъдасини бажо келтириш вақти яқинлашганда, Исроил халқи Мисрда униб-ўсиб кўпайган эди. 18 У вақт Мисрда Юсуфни танимаган бошқа бир подшоҳ тахтга чиқди. 19 Бу подшоҳ авлодимизга қарши найранг ишлатди, ота-боболаримизга жабр-жафо ўтказди. Гўдакларини ташлаб, уларни ўлимга маҳкум этишга мажбур қилди. 20 Шу вақтда Худо жуда гўзал қилиб яратган Мусо туѓилди. У уч ой отасининг уйида боқилди. 21 Ташлаб кетилгандан сўнг, Фиръавннинг қизи уни топиб олиб, ўз ўѓли каби тарбия қилди. 22 Мусога мисрликларнинг ҳамма ҳикмати ўргатилиб, у сўзда ва ишда маҳоратли бўлди. 23 Мусо қирқ ёшга тўлганда, унинг юрагида биродарлари – Исроил ўѓилларини кўриш орзуси туѓилди. 24 Озор тортаётган бир одамни кўрганда, унинг тарафини олиб, мисрликни ўлдирди, ранжиганнинг ўчини олди. 25 „Худо мен орқали уларга нажот беришини биродарларим тушунар“, деб ўйлаган эди. Лекин улар тушунмади. 26 Ҳртаси куни Мусо уришаётганларни кўриб қолди. Уларни ярашишга ундаб: – Сизлар биродарсизлар; нега бир-бировларингизга озор беряпсизлар? – деди. 27 Лекин биродарига озор бераётган одам Мусони итариб: – Ким сени устимизга бошлиқ ва қози қилиб қўйди? 28 Кеча мисрликни ўлдирганинг каби мени ҳам ўлдирмоқчимисан? – деди. 29 Бу сўзларни эшитиб, Мусо қочиб кетди. Мидён диёрида мусофир бўлиб яшаб, у ерда икки ўѓил кўрди. 30 Қирқ йил тўлгандан кейин, Синай тоѓи саҳросида ёнаётган бутанинг алангаси ичидан Мусога Худованднинг фариштаси зоҳир бўлди. 31 Мусо бу манзарани кўриб ҳайратда қолди. Қараш учун яқинлашганда, Худованд унга хитоб қилиб: 32 „Мен оталарингнинг Худосиман, Иброҳим, Исҳоқ ва Ёқубнинг Худосиман“, – деди. Мусо эса қўрқувдан титраб, қарашга журъат эта олмас эди. 33 „Оёқ кийимларингни ечиб қўй, чунки сен турган жой муқаддас ердир, – деди унга Худованд. 34 – Мен Мисрда бўлган халқимнинг мусибатини кўриб, ноласини эшитдим ва уларни халос қилиш учун осмондан тушдим. Ҳнди бор, Мен сени Мисрга юбораман“. 35 Одамлар: „Сени ким бошлиқ ва қози қилиб қўйди?“ – деб рад этганлари ана шу Мусо эди. Бутада Мусога зоҳир бўлган фаришта орқали Худо Мусони бошлиқ ва халоскор қилиб юборди. 36 Исроил халқини Миср диёридан чиқарган, у ерда, Қизил денгизда ҳамда қирқ йил саҳрода ажойиб мўъжизалар яратиб юрган ўша Мусо эди. 37 Бу орада Исроил ўѓилларига: „Раббингиз – Худованд сизларга биродарларингиз орасидан мен каби бир Пайѓамбар зоҳир қилгай, Унга қулоқ солингизлар“, – деган ўша Мусо эди. 38 Саҳрода Худонинг уммати олдида бўлган, Синай тоѓида фариштанинг ҳузурида ҳамда ота-боболаримиз ҳузурида турган ўша Мусо эди. Фаришта бизга етказиш учун Мусога ҳаётбахш каломлар берган эди. 39 Аммо ота-боболаримиз унга бўйсунишни истамай, рад қилишди, кўнгилларини Миср томон мойиллантиришди. 40 Ҳорунга: „Бизларга бош бўладиган худолар яса, чунки бизни Миср еридан чиқарган Мусога нима бўлганини билмаймиз“, – дейишди. 41 Ўша кунларда бир бузоқни ясадилар. Бутга қурбонлик сўйиб, ўз қўллари яратганидан қувониб кетдилар. 42 Худо эса улардан юз ўгириб, осмон жисмларига топинишга уларни топшириб қўйди. Пайѓамбарларнинг китобида ёзилганидек: „Ҳй Исроил хонадони! Қирқ йил саҳрода кезганларингизда, Қурбонликлар сўйиб, Менга тасаддуқ бердингизмикин? 43 Сизлар-ку илоҳингиз Малукнинг чодирини, Худойингиз Кайвоннинг юлдузини кўтариб юрдингизлар. Ўзларингизга бут тимсолларини ясаб, Уларга сиѓиниб сажда қилдингизлар. Шу сабабли Мен сизларни Бобилдан нарига сургун қиламан“. 44 Саҳрода оталаримизнинг шаҳодат чодири бор эди. Бу чодир худди Худонинг Мусога буюрган тасвирида ясалган эди. 45 Чодирни қабул қилган оталаримиз Наби Ясу билан бирга юришди. Худо қувган халқларнинг мол-мулкини эгаллаб олган сайин, чодирни ўзлари билан олиб боришарди. Довуднинг кунларига қадар чодир ораларида қолди. 46 Худонинг меҳрини қозонган Довуд: „Ёқубнинг Худосига бир маскан қуриб берай“, – деб орзуманд бўлди. 47 Ниҳоят Довуд ўѓли Сулаймон Худога уй қуриб берди. 48 Шунга қарамасдан, Худойи Таоло инсон қўли билан қурилган маъбадларда яшамайди. У пайѓамбар оѓзи ила айтганки: 49 „Осмон – Менинг тахтим, Ер эса – пойандозим экан, Сизлар Менга қандай уй қурасизлар? – деб айтади Худованд, – Ёки Менинг ором топишим учун Қандай маскан бор экан? 50 Буларнинг ҳаммасини яратган Менинг қўлим эмасми?“ 51 Ҳй энсаси қотганлар! Юраги ва қулоқлари суннат бўлмаганлар! Оталарингиз каби сизлар ҳам доимо Муқаддас Руҳга қарши турасизлар. 52 Оталарингиз пайѓамбарлардан қайси бирини қувѓин қилишмаган? Солиҳ Кишининг келишини башорат қилиб айтганларни ҳам ўлдиришган-ку. Сизлар ҳам энди Ўшанинг хоинлари ва қотиллари бўлиб қолдингизлар. 53 Сизлар Илоҳий Қонунни фаришталар буйруѓи билан олиб, ўша Қонунга риоя қилганингиз йўқ!» 54 Кенгаш аъзолари бу сўзларни эшитгач, қутуриб жўшиб, Стефанга қарши тишларини ѓижирлатдилар. 55 Муқаддас Руҳга тўлган Стефан эса осмонга тикилиб қараб, Худонинг улуѓворлигини ва Худонинг ўнг томонида турган Исони кўрди. 56 «Мана, мен осмоннинг очилиб кетганини ва Худонинг ўнг томонида турган Инсон Ўѓлини кўряпман!» – деди. 57 Улар бўлса қулоқларини бекитиб, овозлари борича қичқириб, ҳаммалари Стефан устига ёпирилди. 58 Уни шаҳардан ташқарига судраб чиқиб, тошбўрон қилишди. Унга қарши гувоҳликка ўтганлар эса кийимларини Шоул деган бир йигитнинг пойига қўйишди. 59 Стефанни тошбўрон қилаётганларида, у ибодат қилиб: «Ё Раббим Исо, руҳимни қабул қилгин!» – деди. 60 Охири тиз чўкиб, баланд овоз билан хитоб қилди: «Ё Раббий, бу гуноҳни уларга қўйма!» Шуни айтиб, жон берди.

Ҳаворийлар 8

1 Стефаннинг ўлдирилишини Шоул маъқуллаган эди. Ўша куннинг ўзида Қуддусдаги имонлилар жамоатига қарши кескин қувѓин даври бошланди. Ҳаворийлардан бошқа ҳамма Яҳудия ва Самариянинг ҳар хил жойларига тарқаб кетдилар. 2 Баъзи диндор одамлар Стефанни кўмиб, у учун катта йиѓи қилдилар. 3 Шоул эса имонлилар жамоатини талон-тарож қилар эди. Уйма-уй юриб, эркакми, хотинми, ҳаммани судраб қамоқхонага берар эди. 4 Шу орада тарқалиб кетганлар Инжил Хушхабарини тарѓиб қилиб юришди. 5 Филип Самария шаҳрига келиб, унинг аҳлига Масиҳни тарѓиб қилди. 6 Филипнинг сўзини тинглашиб ва қилаётган мўъжизаларини кўришиб, бутун халқ унга қулоқ солди. 7 Чунки ёмон руҳларга гирифтор бўлган кўп кишилардан руҳлар баланд овоз билан бақириб чиқар, анчагина шолу чўлоқлар эса шифо топарди. 8 Шундай қилиб, у шаҳарга катта хурсандчилик келди. 9 Самария шаҳрида сеҳргарлик қилган, ўзини буюк бир одам қилиб кўрсатиб, шаҳар аҳолисини ҳайратда қолдириб келаётган Симун исмли бир киши бор эди. 10 Каттаю кичик ҳамма унга қулоқ осиб: «Бу Худонинг буюк қудрати!» – деб айтар эди. 11 Симун анча вақтдан бери ўзининг сеҳр-жоду ишлари билан халқни ҳайратда қолдириб келгани учун, ҳамма унга қулоқ беришар эди. 12 Лекин Худонинг Шоҳлиги ва Исо Масиҳ тўѓрисидаги Хушхабарни келтирган Филипни тинглашиб, кўп эркак ва хотин унинг сўзига ишонди ва сувга чўмиб имон келтирди. 13 Симуннинг ўзи ҳам ишониб, сувда имон келтирди. У Филипнинг қилаётган ажойиб ва қудратли мўъжизаларини кўрган сайин ҳайратга тушиб, Филипдан ажралмайдиган бўлиб қолди. 14 Қуддусда қолган ҳаворийлар эса, самарияликлар ҳам Худонинг каломини қабул қилибди, деб эшитганларида, Бутрус билан Юҳаннони уларнинг олдига юборишди. 15 Бутрус билан Юҳанно у ерга келгач, самариялик имонлилар Муқаддас Руҳни қабул қилиши учун ибодат қилишди. 16 Чунки уларнинг бирортасига ҳам Муқаддас Руҳ тушмаган эди. Улар Исони Раббимиз деб тан олиб, сувда имон келтиришган эди, холос. 17 Ҳаворийлар уларнинг бошига қўл қўйиши биланоқ улар Муқаддас Руҳни қабул қилишди. 18 Ҳаворийларнинг қўл қўйиши билан Муқаддас Руҳ берилганини Симун кўриб, уларга пул келтирди-да: 19 – Менга ҳам бу қудратни беринглар, токи, кимнинг бошига қўлларимни қўйсам, Муқаддас Руҳни қабул қиладиган бўлсин! – деди. 20 Лекин Бутрус унга: – Кумушинг сен билан бирга ҳалок бўлсин; сен Худонинг ҳадясини пул билан олиш мумкин деб хаёл қилдинг, – деди. 21 – Бу ишда сенинг на ҳиссанг бор ва на қисматинг бор, чунки Худо олдида юрагинг тўѓри эмас. 22 Ҳнди бу ёмонлигингдан тавба қилиб Худога ёлвор, балки юрагингнинг ниятидан кечар. 23 Чунки сенинг аччиқ зардага тўлган ва ёвузлик занжирига боѓланганингни кўряпман. 24 Симун бунга жавобан: – Мен учун сизлар Раббингизга ёлвориб сиѓининглар, таѓин айтганларингиздан бири бошимга тушмасин! – деди. 25 Бутрус билан Юҳанно у ерда Худонинг каломини ваъз қилиб, шаҳодат бергандан кейин, Самариянинг яна кўп қишлоқларига Хушхабарни етказиб, Қуддусга қайтиб кетдилар. 26 Шу пайтда Филипга Худованднинг фариштаси гапириб: «Ўрнингдан тур ва жануб томон, Қуддусдан Ѓазага борадиган саҳро йўлига бор!» – деди. 27 Филип эса йўлга равона бўлди. Ўша вақтда Ҳабашистон маликаси Кандакининг вазири, маликанинг бутун хазиналари мудири бўлган ҳабашистонлик бир амалдор ўз ватанига қайтиб кетаётган эди. У Худога топиниш учун Қуддусга бориб келган, 28 аравасида Ишаъё пайѓамбарнинг китобини ўқиб ўтирган эди. 29 Муқаддас Руҳ Филипга: «Яқинлашиб бу аравага ҳамроҳ бўлгин!» – деди. 30 Филип ҳабашнинг олдига чопиб борди. Унинг Ишаъё пайѓамбарнинг китобини ўқиб турганини эшитиб: – Ўқиётганингни тушуняпсанми? – деб сўради. 31 – Менга йўл-йўриқ кўрсатувчи бўлмаса, қандай тушуна оламан? – деди ҳабаш. Филипдан ўз ёнига чиқиб ўтиришни илтимос қилди. 32 Унинг Тавротдан ўқиётган жойи эса бу эди: «У қўй каби бўѓизлашга етакланди. Қўзи жун қирқувчиси олдида қандай индамай турса, У ҳам Ўз оѓзини очмади. 33 У хўрланиб ҳаққониятдан маҳрум бўлди, Ер юзидаги умрига хотима берилди. Унинг насл-насабини ким зикр этур?» 34 Амалдор Филипга қараб: – Сендан илтимос қиламан, пайѓамбар буни ким ҳақида айтяпти? Ўзи ҳақидами ёки бошқа киши ҳақидами, менга айт-чи, – деди. 35 Филип эса ўша оятдан бошлаб, Исо ҳақидаги Хушхабарни унга баён қилди. 36 Йўлда давом этиб кетаётганларида, сув бор бир жойга келдилар. Амалдор: – Мана, сув! Менинг чўмиб имон келтиришимга нима тўсқинлик қилади? – деди. 37 [Филип унга: – Агар бутун қалбинг билан ишонсанг бўлади, – деди. Амалдор: – Исо Масиҳ – Худонинг Ўѓли деб ишонаман, – деди.] 38 Ўшанда аравани тўхтатишга буюриб, Филип билан амалдор иккаласи ҳам сувга тушишди, Филип амалдорни сувга чўмдириб имонга киритди. 39 Улар сувдан чиққач, Муқаддас Руҳ [амалдорнинг устига тушиб келди ва Худованднинг фариштаси] Филипни кўтариб кетди. Амалдор бошқа уни кўрмадию, қувониб ўз йўлида давом этди. 40 Филип Ашдод шаҳрида пайдо бўлди ва Кесарияга келгунча йўл юриб, ҳамма шаҳарларда Хушхабарни тарѓиб қилди.

Ҳаворийлар 9

1 Шоул ҳали ҳам Исо Масиҳнинг шогирдларига қарши қатлу қирѓин таҳдидлари билан нафас олиб юрар эди. У олий руҳонийнинг ҳузурига бориб, 2 Дамашқ шаҳридаги яҳудий ибодатхоналари учун мактублар сўради. Бу таълимотнинг изидан бораётган кимсани топса, у эркак ёки хотин бўлишидан қатъи назар, кишанлаб Қуддусга келтирмоқ ниятида эди. 3 Йўли Дамашққа яқинлашганда, тўсатдан осмондан тушган нур унинг атрофини ярқиратиб юборди. 4 У ерга йиқилган заҳоти: – Шоул, Шоул! Нега Мени қувѓин қиляпсан? – деган овозни эшитди. 5 Шоул: – Ё Раббий, Сен кимсан? – деди. – Мен сен қувѓин қилаётган Исоман. Нишга қарши тепишинг қийин, – деди У. 6 Шоул ваҳималаниб, титроқ билан: – Ё Раббий, нима қилишимни буюрасан? – деди. Исо унга: – Қани, ўрнингдан туриб шаҳарга кир, унда нима қилишинг кераклиги сенга айтилади, – деди. 7 Шоулнинг ҳамроҳлари овозни эшитиб, лекин ҳеч кимни кўрмасдан, қотиб қолгандилар. 8 Шоул ердан туриб кўзларини очганда, ҳеч нарса кўринмас эди. Уни қўлидан тутиб, Дамашқ шаҳрига келтирдилар. 9 Уч кунгача кўзлари кўрмай қолди, на еди ва на ичди. 10 Дамашқ шаҳрида Ҳанания деган Исонинг шогирди бор эди. Раббимиз Исо ваҳийда унга кўриниб: – Ҳй Ҳанания! – деди. – Лаббай, Раббим! – деди у. 11 Раб унга деди: – Ўрнингдан тур ва Тўѓри деган кўчага бориб, Яҳудонинг уйидаги Тарс шаҳарлик Шоул исмли одамни сўрагин. Шу маҳалда у ибодат қиляпти. 12 Ваҳийда Ҳанания исмли бир одам унинг ёнига келганини ва кўзлари очилиши учун қўлларини унинг бошига қўйганини кўрди. 13 Ҳанания жавоб берди: – Ё Раббий, бу одам Қуддусда Сенинг азизларингга қанча ёмонлик қилгани ҳақида кўп одамлардан эшитдим. 14 Бу ерда ҳам Сенинг исмингни айтганларнинг ҳаммасини тутқунга солиш учун олий руҳонийлардан ижозат олибди-ку, – деди. 15 Раббимиз Исо унга шундай деди: – Сен боравер, мана бу одам Менинг исмимни турли халқлар, подшоҳлар ва Исроил ўѓиллари олдида улуѓлаш учун танланган қуролимдир. 16 Менинг исмим учун у қанчалар азоб чекиши керак эканини Ўзим унга кўрсатаман. 17 Ҳанания бориб ўша уйга кирди. Шоулнинг бошига қўлларини қўйиб: – Биродарим Шоул! Келаётган йўлингда сенга кўринган Раббимиз Исо, кўзларинг яна кўриши ва Муқаддас Руҳга тўлишинг учун мени юборди, – деди. 18 Ўша заҳоти Шоулнинг кўзларидан парда тушгандай бўлиб, кўра бошлади. Ўрнидан турибоқ, сувга чўмиб имон келтирди. Сўнг овқат еб, қувватга кирди. 19 Шоул бир неча кун Дамашқдаги Исо шогирдлари билан бирга бўлди. 20 У дарҳол Исо Худонинг Ўѓли экани ҳақида яҳудий ибодатхоналарида тарѓибот қила бошлади. 21 Ҳшитганлар эса ҳайратда қолиб: «Қуддусда бу исмни айтганларни қириб ташлаган, кишанлаб олий руҳонийларга олиб бориш учун бу ерга келган унинг ўзи эмасми?» – деб айтишарди. 22 Шоул эса тобора нуфузини ошириб борарди. Исонинг Масиҳлигига доир ишонарли далилларни олѓа суриб, Дамашқда турган яҳудийларни довдиратиб қўярди. 23 Орадан неча кунлар ўтиб, ниҳоят яҳудийлар сўз бириктириб, Шоулни ўлдиришга қарор қилишди. 24 Уни ўлдириш учун кечаю кундуз шаҳар дарвозалари олдида пойлаб туришар эди. Лекин уларнинг қасди Шоулга аён бўлди. 25 Кечаси шогирдлар уни саватга солиб, девордан тушириб юборишди. 26 Шоул Қуддус шаҳрига етиб боргач, у ердаги Исо шогирдларига қўшилиб, иноқлашишга уринди. Лекин унинг Исо шогирди бўлганига ҳеч ким ишонмай, ундан қўрқишарди. 27 Ўшанда Барнабо Шоулни ҳаворийларнинг ҳузурига бошлаб келди ва унинг йўлда Исони қандай кўриб, Исо унга нима деб сўзлаганини, Дамашқда Исонинг номи билан қандай довюраклик билан ваъз айтганини уларга айтиб берди. 28 Бундан кейин Шоул энди улар билан бирга юрадиган бўлиб, Қуддусда Раббимиз Исонинг номи билан қўрқмасдан тарѓибот қиларди. 29 Юнон тилида сўзлашувчи яҳудийлар билан ҳам суҳбатлашиб баҳслашарди. Улар эса Шоулни ўлдириш пайига тушдилар. 30 Имонли биродарлари буни эшитгач, Шоулни Кесариягача кузатиб, Тарсга жўнатишди. 31 Шундай қилиб, Яҳудия, Жалила ва Самария юртлари бўйлаб имонлилар жамоати тинчликка эришди. Жамоат Худодан қўрқиб тобора ривож топар, Муқаддас Руҳдан жасурланиб, сон жиҳатдан кўпайиб борарди. 32 Бу орада Бутрус ҳамма жойларни айланиб чиқиб, Лўд шаҳрида турган имонлиларнинг олдига ҳам борди. 33 У ерда саккиз йилдан бери тўшагидан турмаган Еней исмли бир шол одамни кўрди. 34 Бутрус унга: – Еней, Исо Масиҳ сенга шифо беряпти. Ўрнингдан тур, кўрпа-тўшагингни йиѓиб қўй! – деди. Еней ўша заҳоти ўрнидан туриб кетди. 35 Лўд шаҳри ва Шарон даласида яшаганларнинг ҳаммаси у кишининг ҳолини кўрди-да, Исони Раббимиз деб тан олиб, имон келтирдилар. 36 Яффада Исонинг шогирди бўлган Тавита исмли бир аёл бор эди. Бу отнинг таржимаси «оҳу» демакдир. Бу аёл ихлосмандлик билан хайрли ишларга берилиб, кўп садақа қилар эди. 37 Худди ўша кунларда у касалланиб ўлди. Уни ювиб, болохонага қўйишди. 38 Лўд шаҳри Яффага яқин бўлгани учун, Бутруснинг у ерда эканини эшитиб қолган шогирдлар унинг ҳузурига икки кишини юбориб: «Тезда бизнинг олдимизга келгин!» – деб илтимос қилишди. 39 Бутрус ўрнидан қўзѓалиб, улар билан бирга кетди. Уйга етиб келгач, уни болохонага олиб киришди. Бутун бевалар унинг ёнига тўпланиб, дод-фарёд қилар, Оҳунинг тириклигида тиккан кўйлак ва жомаларини кўрсатишарди. 40 Бутрус эса ҳаммани ташқарига чиқазгандан кейин, тиз чўкиб ибодат қилди ва жасадга қараб: – Тавита, ўрнингдан тур! – деди. Шунда аёл кўзларини очди-да, Бутрусни кўриб, ростланиб ўтирди. 41 Бутрус қўлини узатиб, уни турѓизиб қўйди. Сўнг имонлилар билан бева аёлларни чақириб, тирик ҳолдаги аёлни уларга топширди. 42 Бу ҳодиса бутун Яффага маълум бўлди ва кўп одамлар имон келтириб, Исони Раббим деб тан олдилар. 43 Бутрус анча вақт Яффада Симун исмли бир кўнчининг уйида турди.

Ҳаворийлар 10

1 Кесария шаҳрида Корнилий исмли бир одам бор эди. У «Итальян» деган полкда юзбоши, 2 бутун хонадони билан Худодан қўрқадиган диндор бир одам эди. Халққа кўпдан-кўп садақа бериб, доимо Худога ибодат қиларди. 3 Бир куни тушдан сўнгги соат учлар чамасида Худонинг бир фариштаси унинг олдига келганини у ваҳийда очиқ кўрди. Фаришта унга деди: – Корнилий! 4 – Лаббай, Ҳазрат? – деди Корнилий унга ваҳима билан тикилиб. Фаришта деди: – Қилган ибодату садақаларинг Худо ҳузурида ижобат бўлди. 5 Ҳнди Яффага одамлар юбориб, Бутрус лақабли Симун деган кишини олдингга чақиртир. 6 У уйи денгиз бўйида бўлган Симун исмли кўнчиникида меҳмон бўлиб турибди. [Унинг сенга айтадиган сўзларидан ўзинг билан бутун хонадонинг нажот топасизлар.] 7 Унга гапирган фаришта кетгандан сўнг, Корнилий хизматкорларидан иккисини ва унинг хусусий вазифадори бўлган диндор бир аскарни чақирди. 8 Уларга ҳамма нарсани тушунтириб, Яффага жўнатди. 9 Ҳртаси куни туш чамасида, бу одамлар йўл юриб шаҳарга яқинлашарканлар, Бутрус ибодат қилиш учун томга чиқди. 10 У оч қолганини ҳис этиб, овқат егиси келди. Овқатни тайёрлар эканлар, у руҳланиб ўзини йўқотди. 11 Осмон очилиб, катта рўмолга ўхшаш бир идиш тўрт бурчагидан осилган ҳолда пастга тушиб келаётганини кўрди. 12 Рўмолнинг ичида ерга хос ҳар хил тўрт оёқли ва судралувчи ҳайвонлар ҳамда кўкда учувчи қушлар бор эди. 13 Бир овоз унга хитоб қилиб: – Бутрус, тур ва сўйиб егин! – деди. 14 Бутрус: – Асло, ё Раббим! Мен мутлақо ифлос ёки ҳаром нарса еган эмасман, – деди. 15 Яна овоз иккинчи марта унга эшитилиб: – Худо ҳалол деганини сен ҳаром дема! – деб айтди. 16 Бу манзара уч марта такрорланди. Сўнг идиш яна осмонга кўтарилди. 17 Бутрус гангиб қолган эди. Мен кўрган ваҳийнинг нима маъноси бор экан, деб ўйлаб турганда, Корнилий томонидан юборилган одамлар Симуннинг уйини суриштириб дарвоза бўсаѓасида тўхтаб қолишди. 18 Улар овозларини баландлатиб: – Бутрус лақабли Симун шу ердами? – деб сўрашди. 19 Бутрус эса ҳануз ваҳийни ўйлаб, мулоҳазага чўмиб ўтирарди. Муқаддас Руҳ унга: «Мана, уч киши сени излаяпти. 20 Ўрнингдан тургин-да, пастга туш ва ҳеч шубҳа қилмасдан улар билан бирга боргил, чунки уларни Мен юбордим», – деди. 21 Бутрус пастга тушиб, Корнилий томонидан юборилган одамларга: – Сизлар излаётган одам мен бўламан. Нима юмуш билан бу ерга келдингизлар? – деди. 22 Улар Бутрусга: – Корнилий исмли, бутун яҳудий халқи орасида яхши ном чиқарган, солиҳ, Худодан қўрқадиган бир юзбоши бор. Муқаддас фаришта унга, сени ўз уйига чақиртириб, айтганларингга қулоқ беришини буюрибди, – дейишди. 23 Шунда Бутрус уларни ичкарига чорлаб, меҳмон қилди. Ҳртаси куни Бутрус жойидан қўзѓалиб, келганлар билан йўлга чиқди. Яффадаги имонлилардан баъзи одамлар ҳам унга ҳамроҳ бўлди. 24 Иккинчи куни Кесарияга келишди. Корнилий эса ўз қариндошлари ва яқин дўстларини бир жойга тўплаб, уларни кутиб турарди. 25 Бутрус ичкарига кирганда, Корнилий уни қаршилаб, оёқларига йиқилиб сажда қилди. 26 Бироқ Бутрус: – Тур, мен ҳам бир инсонман, – деди-ю уни оёққа турѓизди. 27 Бутрус Корнилий билан суҳбатлашиб уйга кираркан, тўпланиб турган катта жамоани кўрди. 28 Уларга айтди: – Бошқа қабила кишиси билан алоқа қилиш, иноқлашиш яҳудий бир одам учун жоиз эмаслигини биласизлар. Лекин Худо ҳеч бир одамни ифлос ёки ҳаром деб ҳисобламаслик лозимлигини менга кўрсатди. 29 Шунинг учун мен чақирилганимда, сўз қайтармай келдим. Ҳнди айтинглар-чи, нима учун мени чақирдингизлар? 30 Корнилий сўз бошлади: – Бундан тўрт кун аввал, салкам айни шу маҳалда мен уйимда рўза тутардим. Соат учда ибодат қилаётганимда, бирданига порлоқ кийимли бир одам рўпарамда пайдо бўлди. 31 «Корнилий! – деди у. – Худо ибодатингни эшитди ва садақаларингни мақбул топди. 32 Ҳнди Яффага одам юбор, денгиз бўйидаги кўнчи Симуннинг уйида меҳмон бўлиб турган Бутрус лақабли Симунни чақиртир. Унинг сенга айтадиган сўзлари бор», – деди. 33 Мен ҳам ўша заҳоти сенинг олдингга одамларни юбордим ва хайрият, келганинг яхши бўлди-да. Ҳнди Худо сенга буюрган сўзларининг ҳаммасини тинглаш учун биз барчамиз бу ерда Худонинг ҳузурида ҳозирмиз. 34 Бутрус сўз бошлади: «Ҳақиқатан, Худонинг юз-хотир қилмаслигини, балки Ундан қўрққан ва тўѓрилик ила иш тутган ҳаммани миллатига қарамай қабул қилишини мен энди чинакамига тушундим. 36 Худо Ўз каломини Исроил ўѓилларига юбориб, Исо Масиҳ номидан тинчлик муждасини эълон қилди. Исо Масиҳ эса ҳамманинг Раббидир. 37 Яҳё пайѓамбар ваъз қилиб, халқни сувда тавба қилдириб юргандан кейин, Жалиладан бошлаб бутун Яҳудия юрти бўйлаб содир бўлган воқеаларни сизлар биласизлар. 38 Носира шаҳридан чиққан Исони Худо юборди. Худонинг Ўзи Исо билан бирга бўлгани учун, У Муқаддас Руҳ ва қудратга тўлган ҳолда эзгулик қилар, иблиснинг золим ҳукми остида қийналиб юрганларнинг ҳаммасини соѓайтирар эди. 39 Мана биз яҳудийларнинг мамлакатида ва Қуддус шаҳрида Исонинг қилган барча ишларига гувоҳмиз. Унинг Ўзини эса ёѓочга осиб ўлдирдилар. 40 Аммо Худо учинчи куни Уни тирилтириб, кўзларга намоён қилди. 41 Исо тирилгандан кейин бутун халққа эмас, балки Худо олдиндан танлаган, У билан еб-ичган шоҳидларга – бизларгагина зоҳир бўлди. 42 Худо Исони тиригу ўликларни ҳукм қилувчи этиб тайинлаган. Бу ҳақда гувоҳлик бериб, халққа ваъз айтишимизни Худонинг Ўзи буюрган. 43 Исога инонган ҳар бир кишининг гуноҳлари Унинг номи билан кечирилади, деб қадимий пайѓамбарларнинг ҳаммаси ҳам шаҳодат берганлар». 44 Бутрус ҳали гапириб турганда, каломни эшитаётганларнинг барчаси устига Муқаддас Руҳ тушди. 45 Бутрус билан бирга келганлар Исога ишонган яҳудийлар эди. Муқаддас Руҳ ѓайрияҳудийларга ҳам насиб бўлганини улар кўриб, ҳайратда қолдилар. 46 Чунки у кишиларнинг янги тилларда сўзлашиб, Худони улуѓлаётганларини эшитиб туришарди. Шунда Бутрус сўз олди: 47 «Худди бизлар каби Муқаддас Руҳни қабул қилган бу одамларнинг сувга чўмиб имон келтиришига ким моне бўла олар экан?» – деди-ю, 48 уларни Исо Масиҳ номи билан чўмдиришни буюрди. Шундан кейин улар Бутрусдан бир неча кун қолишини илтимос қилишди.

Ҳаворийлар 11

1 Ѓайрияҳудийлар ҳам Худонинг сўзини қабул қилибди, деган хабар ҳаворийларнинг ва Яҳудиядаги имонлиларнинг қулоѓига етиб келди. 2 Шу сабабдан Бутрус Қуддус шаҳрига борганда, суннатчилар унга таъна қилиб: 3 «Сен суннат қилинмаган одамларнинг олдига кириб, улар билан бирга еб-ичибсан-ку!» – дейишди. 4 Бутрус эса бўлиб ўтган воқеаларни бир бошдан уларга нақл қилишга тушди: 5 «Мен Яффа шаҳрида ибодат қилаётган эканман, ўзимни йўқотиб ваҳий кўрдим: мана, катта рўмолга ўхшаш бир идиш тўрт бурчагидан осилган ҳолда осмондан тушиб, то олдимгача келаётган экан. 6 Унинг ичига назар солсам, ер юзининг тўрт оёқли, ваҳший ва судралувчи ҳайвонларини ҳамда кўкда учувчи қушларни кўрдим. 7 Ўшанда: – Бутрус, тур ва сўйиб егин! – деган бир овозни эшитдим. 8 Мен эса: – Асло, ё Раббим! Менинг оѓзимга мутлақо ифлос ёки ҳаром нарса кирган эмас, – дедим. 9 Овоз иккинчи марта осмондан эшитилиб: – Худо ҳалол деганини сен ҳаром дема, – деди менга. 10 Бу манзара уч марта такрорланди. Кейин ҳаммаси яна осмонга кўтарилди. 11 Мана, ўша заҳоти Кесариядан менга юборилган уч одам мен турган уйнинг рўпарасида тўхтаб қолди. 12 Муқаддас Руҳ эса ҳеч шубҳаланмай улар билан бирга боришимни айтди. Шундай қилиб, бу олти биродар ҳам менга ҳамроҳ бўлишди, улар билан бирга ўша одамнинг уйига кирдик. 13 У эса уйида пайдо бўлган фариштани қандай кўрганини бизларга айтиб берди. Фаришта унга: „Яффага одамлар юбор, Бутрус лақабли Симунни чақиртир. 14 У сенга айтадиган сўзларидан ўзинг билан бутун хонадонинг нажот топасизлар“, – деб айтибди. 15 Мен гапира бошлаганимдаёқ, даставвал бизнинг устимизга тушган Муқаддас Руҳ уларнинг устига ҳам тушиб келди. 16 Шунда мен Раббимиз Исонинг: „Яҳё пайѓамбар одамларни сувга чўмдириб тавба қилдирган, сизлар эса Муқаддас Руҳга чўмдириласизлар“, – деган сўзини эсга олдим. 17 Агар Худо бизга берган ҳадяни Раббимиз Исо Масиҳга худди биздай инонган мана буларга ҳам берган бўлса, унда мен ким бўлдимки, Худога қаршилик қила олсам?» 18 Бу сўзларни эшитиб, улар тинчланди. «Худо ѓайрияҳудийларни ҳам тавба қилдириб, абадий ҳаёт насиб қилар экан», – деб Худони олқишлашди. 19 Стефаннинг ўлдирилиши билан бошланган қувѓин оқибатида тарқалиб кетган имонлилар шу орада Худонинг каломини яҳудийлардан бошқа ҳеч кимга билдирмай, Финикия, Кипр ва Антиохиягача етиб борган эдилар. 20 Антиохия шаҳрига келган баъзи бир кипрлик ва киринеялик кишилар эса Раббимиз Исонинг Хушхабарини у ердаги юнонларга ҳам етказдилар. 21 Раббимизнинг кучи улар орқали амал қилаётгани учун ҳам кўпчилик Исони Раббим деб имон келтирди. 22 Бу ҳақда Қуддусдаги имонлилар жамоатининг қулоѓига хабар етиб келгач, Барнабога Антиохияга боришни топширдилар. 23 Барнабо у ерга келганда, Худо иноятининг самарасини кўриб қувонди. Раббимиз Исога чин кўнгилдан берилинглар, деб ҳаммага далда берди. 24 У Муқаддас Руҳ ва имонга тўлган, хушфеъл одам бўлгани учун, халқнинг талай қисми Исони Раббим деб қабул қилди. 25 Кейин Барнабо Шоулни ахтариб, Тарсга борди ва уни топиб, Антиохияга келтирди. 26 Бир йил мобайнида улар имонлилар жамоати билан тўпланиб, талай одамга таълим беришди. Биринчи марта Антиохия шаҳрида Исо шогирдлари Масиҳий деган номни олдилар. 27 Ўша кунларда Антиохияга Қуддусдан баъзи пайѓамбарлар келди. 28 Улардан Агав дегани Муқаддас Руҳдан руҳланиб қад ростлади-да, бутун дунёда оѓир қаҳатчилик бўлишини каромат қилди. (Бу воқеа Қайсар Клавдий даврида содир бўлди.) 29 Шунда шогирдларнинг ҳар бири қўлидан келганича, Яҳудияда яшовчи имондошларига ёрдам юборишга аҳд қилишди. 30 Бу аҳдни амалга ошириб, йиѓилган нафақаларни Барнабо ва Шоул орқали жамоатнинг оқсоқолларига юборишди.

Ҳаворийлар 12

1 Ўша кунларда подшоҳ Ҳирод имонлилар жамоатидан баъзиларига озор бериш учун қўл кўтарди. 2 Юҳаннонинг акаси Ёқубни қилич билан чопиб ўлдирди. 3 Бу яҳудийларга ёққанини кўриб, унинг ортидан Бутрусни ҳам қўлга олди. Ана шу воқеалар яҳудийлар хамиртурушсиз нон ёпадиган Фисиҳ байрамида содир бўлди. 4 Ҳирод Бутрусни зиндонга қамаб, Фисиҳ байрамидан кейин халқ олдига чиқариш нияти бор эди. Уни қўриқлаш учун ҳар бири тўрт аскардан иборат тўрт дастага топширди. 5 Бутрус шундай зиндонда тутиларкан, имонлилар жамоати унинг учун ихлос билан Худога ибодат қилар эди. 6 Ҳирод уни чиқармоқчи бўлган кундан аввалги кечаси Бутрус икки аскар ўртасида, иккита занжир билан кишанланган ҳолда ухлаётган эди. Ҳшикнинг ёнидаги қоровуллар эса зиндонни қўриқлашар эди. 7 Ногаҳон Худованднинг фариштаси Бутруснинг ёнида пайдо бўлиб, ҳужрада нур порлади. Фаришта Бутруснинг биқинига туртиб: – Тезроқ ўрнингдан тур! – деб уни уйѓотди. Шу ондаёқ қўлларидаги занжирлар тушиб кетди. 8 Фаришта Бутрусга: – Камарингни боѓла, чориқларингни кий! – деди. У шундай қилди. Кейин фаришта: – Тўнингни кий, орқамдан юр! – деди. 9 Бутрус чиқиб, унинг орқасидан кетди. Фақат фаришта қилаётган ишнинг ўнг ёки туш эканини уқмай, ваҳий кўраётганини ўйлар эди. 10 Биринчи ва иккинчи қоровулхоналардан ўтиб, шаҳарга чиқадиган темир дарвозага келишди. Дарвоза ўзидан-ўзи уларга очилди. Ташқарига чиқиб, бир кўчани босиб ўтишди. Ногаҳонда Бутруснинг ёнидаги фаришта ѓойиб бўлди. 11 Бутрус ўзига келгач: «Ҳнди мен чиндан кўрдим, Раббим фариштасини юбориб, мени Ҳирод қўлидан ва яҳудий халқининг бутун қасд-адоватидан қутқазди», – деди. 12 У бўлиб ўтган воқеаларнинг фарқига етган заҳоти Марк лақабли Юҳаннонинг онаси Марямнинг уйига етиб келди. У ерда бир талай одам тўпланиб, ибодат қилаётган эди. 13 Бутрус дарвозани тақиллатгач, Рода исмли бир хизматкор қиз қулоқ солгани чиқди. 14 Бутруснинг овозини таниб, севинганидан дарвозани очмай ичкарига югуриб, унинг ташрифини билдирди. 15 – Ақлинг жойидами? – дейишди улар қизга. Лекин қиз ўз айтганини тасдиқлайвергач, улар: – Унинг фариштасидир, – дейишди. 16 Шу орада Бутрус тақиллатишда давом этди. Очганларида уни кўриб ҳайрон қолишди. 17 Бутрус уларнинг жим туриши учун қўли билан имо қилиб, Раббимиз уни қандай зиндондан чиқарганини гапириб берди. Сўнг: – Буларни Ёқуб ва бошқа биродарларга билдиринглар! – деб, у ердан чиқди-да, бошқа жойга кетди. 18 Кундуз бўлгач, Бутрус билан нима юз бергани ҳақида ўйлаб, аскарлар қаттиқ ҳаяжонга тушишди. 19 Ҳирод эса уни излаб тополмаганидан кейин қоровулларни сўроқ қилиб, ўлим жазосига маҳкум этди. Шундан сўнг Ҳирод Яҳудияни тарк этиб, Кесария шаҳрига борди ва у ерда бир муддат қолди. 20 У Тир ва Сидўн аҳолисига бор заҳрини сочар эди. Улар эса ўзаро келишиб, унинг ҳузурига ташриф буюришди. Подшоҳнинг сарой нозири Бластани ўз томонларига кўндириб, сулҳ сўрашди. Чунки уларнинг вилояти учун зарур бўлган озиқ-овқат подшоҳнинг вилоятидан олинар эди. 21 Белгиланган кунда Ҳирод шоҳона кийимларини кийиб, минбарга ўтирди-да, халойиққа ваъз айтди. 22 Халойиқ эса: «Бу одамнинг овози эмас, бу Худонинг овози!» – деб хитоб қиларди. 23 Ўша ондаёқ Худованднинг фариштаси Ҳиродни урди. У шарафни Худога бермагани учун танасини қуртлар кемириб, жон берди. 24 Худонинг каломи эса тобора ёйилар, самара берарди. 25 Барнабо билан Шоул топшириқни бажолагач, Марк лақабли Юҳаннони ўзлари билан бирга олиб, Қуддусдан қайтиб келишди.

Ҳаворийлар 13

1 Антиохия шаҳридаги имонлилар жамоатида баъзи бир пайѓамбарлар ва муаллимлар, чунончи Барнабо, «Қорача» лақабли Симун, киринеялик Луций, вилоят ҳокими Ҳирод билан бирга тарбияланган Маноҳим ва Шоул бор эдилар. 2 Булар диний хизматини ўтаб, рўза тутиб турган маҳалда, Муқаддас Руҳ гапириб: «Барнабо билан Шоулни Мен сайлаган иш учун Менга ажратиб беринглар!» – деди. 3 Шу тариқа, улар яна рўза тутиб ва ибодат қилиб бўлгач, Барнабо билан Шоулнинг бошига қўлларини қўйганча дуо ўқиб, уларни жўнатишди. 4 Барнабо билан Шоул Муқаддас Руҳ буюрганига кўра йўлга тушиб, Селевкия шаҳрига келдилар. У ердан эса Кипр оролига сузиб кетдилар. 5 Саламис шаҳрига келиб, яҳудийларнинг ибодатхоналарида Худонинг каломини тарѓиб қилдилар. Юҳанно ҳам уларнинг хизматида эди. 6 Улар бутун оролни кезиб чиқиб, Пафос шаҳрига етиб келдилар. У ерда сеҳргар ва сохта пайѓамбар бўлган Барйешу исмли бир яҳудийга дуч келдилар. 7 Барйешу вилоят ҳокими Сергий Павлуснинг ходими эди. Ақлли одам бўлган ҳоким Барнабо билан Шоулни чақиртиб, Худонинг каломини тингламоқчи бўлди. 8 Бироқ Барйешу (бошқа оти билан Алимо, яъни «сеҳргар») уларга қаршилик кўрсатиб, ҳокимни имондан тойдиришга тиришарди. 9 Шунда Муқаддас Руҳга тўлган Шоул, яъни Павлус, унга кўзларини тикиб деди: 10 – Ҳй иблис ўѓли! Юрагинг ҳар хил ҳийла ва айёрликка тўлгандир, ҳар қандай ҳақиқат душманисан! Худованднинг тўѓри йўлларини чалкаштиришни бас қил! 11 Ва энди Худованд сенга қарши қўл кўтарди. Сен кўр бўласан ва бир қанча вақт қуёшни кўрмайсан. Шу заҳотиёқ бу одамнинг кўзлари қоронѓи-зимистонликка кўмилди. Ҳнди у атрофни пайпаслаганича ўзига етакловчи излар эди. 12 Ҳоким бу воқеани кўрди-да, Раббимиз Исо тўѓрисидаги таълимотга қойил қолиб, имон келтирди. 13 Павлус ва унга ҳамроҳ бўлганлар Пафос шаҳридан сузиб кетиб, Памфилиянинг Пергия шаҳрига келишди. Юҳанно эса улардан ажралиб, Қуддусга қайтиб борди. 14 Улар Пергиядан яна йўлга чиқиб, Писидия юртидаги Антиохия шаҳрига боришди. Шанба кунида яҳудийларнинг ибодатхонасига кириб ўтиришди. 15 Таврот ва Пайѓамбарлар китобларидан қироат тугагач, ибодатхонанинг жамоабошилари уларга киши юбориб: «Ҳрлар, биродарлар, агар халққа берадиган насиҳат сўзларингиз бўлса, марҳамат қилиб айтинглар», – дейишди. 16 Павлус оёққа турди ва қўли билан ишора қилиб: «Ҳй Исроил эрлари ва барча Худодан қўрққанлар, тинглангиз! – деди. 17 – Бу халқнинг, Исроилнинг Худоси ота-боболаримизни танлади. Улар Миср ерида, ѓурбатда яшаганда, Худо уларнинг мартабасини баланд қилди. Сўнгра Ўзининг музаффар қўли билан уларни у ердан олиб чиқди. 18 Қарийб қирқ йил саҳрода уларнинг кирдикорларига чидади. 19 Канъон мамлакатида етти элатни ҳалокатга йўлиқтириб, уларнинг заминини Исроил халқига насиб қилди. 20 Бу ҳол қарийб тўрт юз эллик йил давом этди. Шундан сўнг, Шомуил пайѓамбар замонигача Худо уларга қозиларни берди. 21 Бунинг изидан халқ подшоҳ талаб қилди ва Худо Бенямин насл-насабидан Киш ўѓли Шоул деган мардни уларга қирқ йил подшоҳ қилиб берди. 22 Уни тахтдан туширгандан кейин эса, уларга Довудни подшоҳ қилиб берди. Худо Довуд ҳақида шундай шаҳодат берди: „Мен кўнглимдагидай бир одамни – Ишай ўѓли Довудни топдим; бутун истакларимни у бажо келтиради“. 23 Худо берган ваъдасига мувофиқ, Довуд зурриётидан Исроилга Нажоткорни – Исони юборди. 24 Исонинг келишидан бурун Яҳё пайѓамбар бутун Исроил халқини тавба-тазарру қилишга ва сувда имон келтиришга ундаб юрди. 25 Яҳё ўз фаолиятини якунлаётганда: „Сизлар мени ким деб ҳисоблайсизлар? Мен Масиҳ эмасман. Лекин мендан кейин Келаётган бор, ана мен Унинг чориқ ипларини ечишга ҳам муносиб эмасман“, – деган эди. 26 Ҳй эрлар, биродарлар, эй Иброҳим наслидан бўлганлар ва орангиздаги барча Худодан қўрққанлар! Бу Нажоткор ҳақидаги хабар энди сизларгача етиб келди. 27 Қуддусда яшовчилар билан уларнинг раҳнамолари Исони тан олмадилар. Уни ўлимга маҳкум қилиб, ҳар шанба куни тиловат қилинадиган пайѓамбар сўзларини ўзлари бажо келтирдилар. 28 Унда ўлимга лойиқ ҳеч бир айб тополмаган ҳолда, Пилатдан Уни ўлдиришни сўрадилар. 29 У ҳақида ёзилган бутун оятларни шундай бажо келтиришгандан кейин, Уни ёѓочдан тушириб қабрга қўйдилар. 30 Лекин Худо Исони тирилтирди. 31 Исо Ўзи билан бирга Жалиладан Қуддусга борганларга анча кунлар давомида кўриниш бериб турди. Ҳнди улар халқ олдида Унинг гувоҳлари бўлиб қолганлар. 32 Бизнинг сизларга етказаётган Хушхабар ҳам шу: Худо оталаримизга берган ваъдасини 33 уларнинг болалари бўлмиш бизлар учун Исони тирилтириш орқали амалга оширди. Забур китобининг иккинчи саносида ёзилганидек: „Сен Менинг Ўѓлимсан, Сени бугун таваллуд эттирдим“. 34 Исони тирилтириш ва асло чиришига йўл қўймаслик ҳақида эса Худо Забурда яна шундай деган: „Мен Довудга ваъда қилган дуоларимни Сизларга муқаррар этиб бергайман“. 35 Шунингдек, бошқа бир оятда ҳам: „Ўз Азизингнинг чиришни кўришига йўл қўймайсан“, – деган. 36 Довуд Худонинг амри билан ўз наслига хизмат қилганидан кейин вафот этди ва ота-боболари сингари кўмилиб, унинг танаси чириб кетди. 37 Бироқ Худо тирилтирган Исонинг танаси чиришни кўрмади. 38 Ҳнди эй биродарлар, мана шу сизларга маълум бўлсинки, ушбу Исо номидан гуноҳларингиз кечирилиши эълон қилинмоқда. 39 Сизлар Мусонинг Қонунига амал қилиб, оқланишингиз мумкин эмас эди. Ҳнди эса Исо Масиҳга ишонган кишининг ҳар қандай гуноҳидан Худо ўтади. 40 Фақат эҳтиёт бўлинглар, яна пайѓамбарлар китобида айтилган бу сўзлар сизларнинг бошингизга тушмасин: 41 „Ҳй хор қилувчилар, қаранглар, Ҳайратда қолиб ҳалок бўлинглар! Сиз яшаётган кунларда Мен бир иш қиламанки, Уни сизларга бирон киши айтиб берганда эди, Унга ҳеч инонмас эдингизлар“». 42 Бундан сўнг Павлус билан Барнабо яҳудийларнинг ибодатхонасидан чиқиб кетишди. Халойиқ улардан бу ҳақда келгуси шанба куни яна сўзлашни илтимос қилди. 43 Жамоат тарқалгандан кейин, яҳудийлардан ва Худодан қўрқиб яҳудий динига кирганлардан кўпгинаси Павлус ва Барнабонинг орқасидан эргашдилар. Улар бу кишилар билан суҳбат қуриб, Худонинг иноятига таяниб, имонда маҳкам бўлишга ишонтиришарди. 44 Келгуси шанбада шаҳарликларнинг қарийб ҳаммаси Худонинг каломини эшитиш учун йиѓилишди. 45 Лекин шунча халойиқни кўрган яҳудийлар ҳасадга тўлиб, Павлуснинг айтаётган сўзларини инкор қилганча, ҳақоратга ўта бошладилар. 46 Шунда Павлус билан Барнабо жасорат билан жавоб бериб дедилар: «Худонинг каломини биринчи навбатда сиз, яҳудийларга тарѓиб қилмоқ керак эди. Аммо сизлар Уни рад қилиб, ўзларингизни абадий ҳаётга нолойиқ кўрдингизлар. Шундан буён биз бошқа халқ вакилларига мурожаат қиламиз. 47 Чунки Худованд Тавротда бизга васият қилиб деган: „Сени турли халқларга нур беришга қўйдим, Замин четларига қадар нажот келтиргин дея“». 48 Ѓайрияҳудийлар буни эшитгандан сўнг севиниб, Раббимизнинг каломини кўкка кўтаришди, абадий ҳаётга тайин бўлганларнинг ҳаммаси эса имон келтиришди. 49 Шу тариқа Раббимизнинг каломи бутун мамлакат бўйлаб ёйилиб борар эди. 50 Бироқ яҳудийлар художўй ва эътиборли аёллар ва шунингдек, шаҳарнинг нуфузли одамларини Павлус ва Барнабога қарши қўзѓатиб, уларни ўз юртларидан қувиб чиқаздилар. 51 Шунда Павлус ва Барнабо оёқ чангларини уларга силтаб қоқиб, Икония шаҳрига кетишди. 52 Шогирдлар бўлса, севинч ва Муқаддас Руҳга тўлиб-тошиб борардилар.

Ҳаворийлар 14

1 Икония шаҳрида Павлус билан Барнабо одатдагидай яҳудийларнинг ибодатхонасига кириб, ваъз айтдилар. Натижада яҳудий ва юнонлардан жуда кўплари имон келтирди. 2 Лекин инонмаган яҳудийлар мажусийларнинг юракларини заҳарлаб, уларни имонлиларга қарши қўзѓатдилар. 3 Павлус билан Барнабо бўлса, анча вақт Раббимиз Исо учун жасорат билан фаолият кўрсатардилар. Раббимиз ҳам уларнинг қўллари орқали ажойиб ва мўъжизакор ишлар яратиб, Ўзининг иноятли каломини тасдиқлар эди. 4 Шундай қилиб, шаҳар аҳолиси иккига бўлинди: баъзилари яҳудийлар ва баъзилари ҳаворийлар томонига ўтдилар. 5 Яҳудийлар ва мажусийлар ўз раҳнамолари билан келишиб, ҳаворийларга озор бериб, уларни тошбўрон қилмоқчи бўлишди. 6 Улар эса буни пайқаб қолиб, Ликаониянинг Листра ва Дервия шаҳарлари ва атрофдаги вилоятга қочиб кетишди. 7 У ерда Инжил Хушхабарини тарѓиб қилишда давом этишди. 8 Листра шаҳрида бир чўлоқ киши ерда ўтирар эди. У туѓма майиб бўлиб, умрида асло юрмаган эди. 9 У Павлуснинг айтаётган сўзларини тингларкан, Павлус унга кўз тикиб, дарддан халос бўлиш учун имони борлигини пайқади. 10 Овозини баланд қилиб: – Раббим Исо Масиҳ номидан сенга айтаман: оёѓингда тикка тур! – деди. Ўша заҳоти у киши ўрнидан ирѓиб турди-да, юра бошлади. 11 Халойиқ Павлус қилган ишни кўриб, Ликаония тилида баралла: – Тангрилар одам қиёфасида олдимизга тушибди! – деб бақира кетишди. 12 Барнабони – Зевс, Павлусни эса нотиқ бўлгани учун Ҳермес дейишди. 13 Шаҳарнинг ташқарисидаги Зевс маъбадининг коҳини эса шаҳар дарвозаларига ҳўкизларни ва гулчамбарларни олиб келиб, халойиқ билан бирга қурбонлик келтирмоқчи бўлди. 14 Ҳаворийлар Барнабо ва Павлус буни эшитгач, кийимларини йиртганча, ўзларини халойиқнинг орасига отиб: 15 «Ҳрлар! – деб бақиришди. – Нима учун бу ишларни қиляпсизлар? Биз ҳам сизларга ўхшаган инсонмиз! Сизлар бу сохта тангриларга топинишдан қайтиб, ер, осмон, денгиз ва ундаги ҳамма нарсани яратган барҳаёт Худога илтижо қилинглар. Мана, биз сизларга етказаётган Хушхабаримиз шу. 16 Гарчи Худо ўтган барча халқларга ўз йўллари билан юришларига эрк берган бўлса-да, 17 шу билан бирга Ўзини доимо ошкора қилиб келган. Осмондан ёѓингарчилик ва серҳосил мавсумлар бериб, ризқ-рўзингизни таъминлаб, юракларингизни бахт-саодатга тўлдириб, сизларга эзгулик қилиб келган». 18 Ҳаворийлар бу сўзларни айтиб бўлиб, оломонни зўрѓа тинчитишди ва ўзларига қурбонлик қилмасликка кўндиришди. [Ҳамма уй-уйларига кетгандан сўнг, улар яна шу ерда таълим беришни давом эттиришди.] 19 Шу орада ҳаворийлар жасорат билан ваъз айтиб турганда, Антиохия ва Икония шаҳарларидан яҳудийлар келиб, халқни улардан бош тортишга ундадилар. «Улар бирон ҳақиқатни айтишгани йўқ, ҳамма сўзлари ёлѓон», – деб халқнинг авзойини бузиб, Павлусни тошбўрон қилдилар. Уни ўлган ҳисоблаб, шаҳардан ташқарига судраб чиқдилар. 20 Лекин шогирдлари унинг атрофига тўпланганда, Павлус ўрнидан туриб, шаҳарга қайтиб кирди. Ҳртаси куни Барнабо билан Дервия шаҳрига жўнади. 21 Хушхабарни Дервия шаҳрида тарѓиб қилиб, кўп шогирд орттиришгандан сўнг, Листра, Икония ва Антиохия шаҳарларига қайтдилар. 22 Йўл-йўлакай Исо шогирдларининг жонларига жон қўшиб, имонда собит бўлишлари учун далда берардилар. «Худонинг Шоҳлигига кўп қайѓулардан ўтиб киришимиз керак», – деб насиҳат қилардилар. 23 Ҳар бир имонлилар жамоати учун оқсоқоллар тайин этдилар. Рўза тутиб, имонлиларни дуо қилиб, Раббимиз деб қаттиқ ишонишган Исо Масиҳнинг қарамоѓига уларни топширдилар. 24 Писидия юртидан ўтиб Памфилия вилоятига келдилар. 25 Пергия шаҳрида Худонинг сўзини ваъз қилгандан кейин, Атталияга тушиб бордилар. 26 У жойдан сузиб, энди тамомлаган ишлари учун Худонинг иноятига топширилган жой – Антиохияга қайтиб келдилар. 27 У ерга етгач, имонлилар жамоатини йиѓиб, Худонинг улар билан нималар қилганини, мажусийларга имон эшигини қандай очганини сўзладилар. 28 Бу ердаги Исо шогирдлари билан бирга анча вақт турдилар.

Ҳаворийлар 15

1 Яҳудия ўлкасидан келган баъзи одамлар Антиохияда турган имонли биродарларига: «Агар Мусонинг одати бўйича суннат қилмасангизлар, нажот тополмайсизлар», – дея таълим берардилар. 2 Павлус ва Барнабо улар билан анча тортишув ва баҳсга киришдилар. Охирида Павлус билан Барнабони, шунингдек, ораларидан бошқа баъзи кишиларни тайин этиб, бу масалани ҳаворийлар ва оқсоқоллар қошида ечиш мақсадида уларни Қуддусга юборишга қарор қилишди. 3 Улар жамоат томонидан жўнатилгандан сўнг, Финикия ва Самария ўлкаларидан ўтаётиб, ўша ердаги биродарларига мажусийларнинг Худога илтижо қилишганини айтиб бериб, ҳаммага катта севинч баѓишлардилар. 4 Қуддусга етганларида, имонлилар жамоати, ҳаворийлар ва оқсоқоллар томонидан яхши қабул қилиндилар. Ўзлари билан Худонинг қилган бутун ишларини, мажусийларга имон эшигини қандай очганини уларга билдирдилар. 5 Лекин фарзийлар мазҳабидан Исога ишонган баъзи бирлари қарши туриб: «Уларни суннат қилиш ва Мусонинг Қонунига риоя эттириш керак», – дедилар. 6 Ҳаворийлар ва оқсоқоллар бу масалани муҳокама қилиш учун йиѓилдилар. 7 Анча мунозарадан кейин Бутрус ўрнидан туриб, уларга хитоб этди: «Ҳрлар, биродарлар! Сизларга маълумки, мажусийлар Инжил Хушхабарини мендан эшитиб, имон келтирсинлар деб, Худо анча вақт аввал орангиздан мени танлаган эди. 8 Қалбларни билган Худо бизга берган Муқаддас Руҳни уларга ҳам эҳсон этиб, шу билан уларни маъқул топганини тасдиқ этди. 9 Улар билан бизнинг орамизни ҳеч қандай фарқ билан ажратмасдан, имон келтиришлари орқали уларнинг ҳам дилларини тозалади. 10 У ҳолда, сизлар нима учун Худони синаб, на оталаримиз, на бизлар кўтариб боролмаган бўйинтуруқни Исо шогирдларининг бўйнига юкламоқчисизлар? 11 Ўзимиз биргина Раббимиз Исонинг инояти билан нажот топишга ишонганимиз каби, улар ҳам худди шунга ишонишади». 12 Шунда бутун жамоат жим бўлиб, Барнабо билан Павлусга қулоқ солиб турди. Улар эса Худонинг ўзлари орқали мажусийлар орасида бажарган барча ажойиб ва мўъжизакор ишларини айта бошладилар. 13 Улар сўзлаб бўлгандан кейин, Ёқуб гап бошлади: «Ҳрлар, биродарлар, менга қулоқ солинглар! 14 Симун, биринчи галда Худо бошқа миллатлардан Ўз исмини таниган бир халқни олиш учун осмондан тушганини тушунтирди. 15 Ана, пайѓамбарларнинг сўзлари ҳам бунга мувофиқ келяпти, Тавротда ёзилишича: 16 „Бундан кейин Мен қайтиб келиб, Довуднинг йиқилган даргоҳини барпо қилурман. Унинг харобаларини янгидан қуриб, Уни бошдан қайта тиклаб қўюрман. 17 Токи қолган одамлар, Исмимни таниган барча халқлар, Мен – Худовандни излаб топсинлар. 18 Буларни қадимдан маълум этган Худованд буюриб бажармоқда“. 19 Шунинг учун менинг фикримча, бошқа миллатлардан Худога имон келтирганларни қийнаб қўймаслигимиз лозим. 20 Фақат уларга хат ёзиб, бутларга сўйилган ҳаром қурбонлик гўшти, зино, бўѓилган ҳайвоннинг гўшти ва қон ейишдан ўзларини сақласинлар, [ўзлари учун истамаган нарсани ўзгага қилмасинлар], деб буйруқ берайлик. 21 Зотан, Мусонинг Қонуни қадимги аждодлар замонидан бери ҳар бир шаҳарда ваъз қилинмоқда, ҳар шанба куни ибодатхоналарда қироат қилиниб келмоқда». 22 Бунинг изидан бутун жамоат билан ҳаворийлар ва оқсоқоллар ўз ораларидан одамларни сайлаб, Павлус ва Барнабо билан Антиохияга юборишни лозим кўрдилар. Биродарлар орасида обрў орттирган Барсабо лақабли Яҳудони ва Силани сайладилар. 23 Улар орқали шу мактубни ёзиб юбордилар: «Ҳаворийлар, оқсоқоллар ва барча биродарлардан, турли халқ вакилларидан иборат бўлиб, Антиохия, Сурия, ва Киликияда яшаётган биродарларимизга салом! 24 Ҳшитишимизча, биздан чиққан баъзи кишилар ўзларининг гаплари билан сизларни довдиратиб, суннат қилиш керак, Мусонинг Қонунига риоя қилиш керак, деб кўнгилларингизни ташвишга солишибди. Биз эса буни буюрмаган эдик. 25 Шу сабабдан ўз орамиздан сайланган баъзи бир одамларни азизларимиз Барнабо ва Павлус билан бирга сизларнинг олдингизга юбориш учун бир фикрга келдик. 26 Бу иккаласи Раббимиз Исо Масиҳнинг исми учун ўз жонларини ҳам аямаган зотлардир. 27 Қароримиз бўйича ҳузурингизга ҳозирча Яҳудо билан Силани йўллаяпмиз; улар сизларга буларни оѓзаки ҳам тушунтирадилар. 28 Шундай қилиб, Муқаддас Руҳга ва бизга маъқул кўринган қуйидаги зарур саналганлардан бошқа сизларга ҳеч нарса юкламасликка қарор қилдик, чунончи: 29 бутларга сўйилган қурбонлик гўшти, қон, бўѓилган ҳайвоннинг гўшти ҳамда зинодан ўзингизни сақланглар. [Ўзингиз учун истамаган нарсани ўзгага қилманглар.] Бу ҳаром нарсалардан ўзларингизни сақлаб юрсангиз, яхши иш қилган бўласизлар. Саломат бўлинглар!» 30 Шундай қилиб, бу одамлар йўлга тушиб, Антиохия шаҳрига келишди. У ердаги жамоатни тўплаб, хатни топширишди. 31 Улар эса насиҳатни ўқиб севиндилар. 32 Ўзлари ҳам пайѓамбар бўлган Яҳудо ва Сила маъноли, мўл сўз билан биродарларига далда бериб, жонларига жон қўшдилар. 33 Бу ерда бир муддат туришганидан кейин, биродарлари уларни эсон-омон кузатиб, юборганлар қошига қайтаришди. 34 [Лекин Сила Антиохияда қолишни афзал кўрди ва Яҳудо якка ўзи Қуддусга қайтди.] 35 Павлус ва Барнабо бўлса, Антиохияда қолишди. Улар бошқа кўп кишилар билан ҳамжиҳат бўлиб, таълим беришни ва Раббимиз Исонинг Хушхабарини тарѓиб қилишни давом эттиришди. 36 Бир мунча вақтдан кейин Павлус Барнабога: «Ҳнди қайтиб бориб, Раббимиз каломини тарѓиб этган ҳар бир шаҳардаги биродарларимизни йўқлайлик, уларнинг ҳол-аҳволини билайлик», – деди. 37 Барнабо эса Марк деган Юҳаннони ҳам ўзи билан бирга олмоқчи эди. 38 Лекин Павлус, Памфилияда ўзларини тарк этиб, ҳамкорликдан бош тортган одамни ўзи билан бирга олишни ўринли деб ҳисобламас эди. 39 Натижада ораларида шундай хафалик бўлиб ўтдики, улар бир-бирларидан айрилиб қолдилар. Барнабо Маркни эргаштириб, Кипр оролига сузиб кетди. 40 Павлуснинг ўзи эса Силани танлади. Биродарлар уни Худонинг иноятига топширгандан сўнг, у жўнаб кетди. 41 У Сурия ва Киликия ўлкаларидан ўтиб борган сари, Масиҳ жамоатларини имонда мустаҳкамлар эди.

Ҳаворийлар 16

1 Павлус Дервия ва Листра шаҳарларига етиб борди. У ерда Тимўтий исмли Исо шогирди бор эди. Унинг онаси имон топган яҳудий, отаси эса юнон эди. 2 Бу киши Листра ва Иконияда яшаган имонлилар орасида яхши ном чиқарган эди. 3 Тимўтийни ўзи билан бирга олиб кетишни истаб, Павлус ўша атрофдаги яҳудийлар сабабли уни суннат қилди. Чунки унинг отаси юнон эканини ҳамма билар эди. 4 Улар шаҳарма-шаҳар кезиб боришаркан, Қуддусдаги ҳаворийлар ва оқсоқоллар томонидан қарор қилинган қонун-қоидаларни имонлиларга топшириб, буларга риоя қилишларини тайинлашарди. 5 Шу йўсинда жамоатларнинг имони қувватланиб, сони кундан-кунга ошиб бораётган эди. 6 Павлус билан йўлдошлари Фригия ва Галатия юртларидан ўтишди, чунки Муқаддас Руҳ Асияда Худо сўзини тарѓиб қилишларига тўсқинлик қилди. 7 Мисия чегараларига яқинлашганда, Битинияга бормоққа интилдилар, лекин Исонинг Руҳи яна уларга ижозат бермади. 8 Шундай қилиб, Мисия юртидан ўтиб, Троас шаҳрига тушиб келдилар. 9 Ўша кечаси македониялик бир одам Павлуснинг тушига кирди. У Павлуснинг қаршисида туриб: «Македонияга келиб, бизга ёрдам бергин!» – деб ёлворар эди. 10 Павлуснинг кўрган бу кароматли тушидан кейин бизлар дарҳол Македонияга бориш ҳаракатини қилдик. Чунки Раббимиз бизни у аҳолига Хушхабарни етказишга чақиряпти, деган хулосага келган эдик. 11 Троас шаҳридан жўнаб, тўѓри Самофракия ва эртаси куни Неаполь шаҳрига сузиб бордик. 12 У ердан чиқиб, Македониянинг ўша қисмидаги биринчи Рим колонияси бўлмиш Филиппи шаҳрига келдик ва ўша ерда бир неча кун туриб қолдик. 13 Яҳудийларнинг дам олиш кунида биз шаҳардан ташқарига чиқиб, худди ўйлаганимиздек дарё бўйида ибодат қилаётган жамоатга дуч келдик. Йиѓилган аёллар билан суҳбатлаша бошладик. 14 Тингловчилар орасида Лидия исмли художўй бир аёл бор эди. У Тиятира шаҳарлик алвон тўн сотувчи эди. Павлуснинг айтаётганларини фаҳмлаши учун Раббимиз унинг қалбини очди. 15 Лидия ўзининг уй аҳли билан бирга сувда имон келтиргандан сўнг, бизни меҳмон қилмоқчи бўлди. «Агар сизлар мени Раббимиз Исога имон келтирган деб ҳисобласангизлар, уйимга кириб ўтиринглар», – деб бизни кўндирди. 16 Бир куни ибодатгоҳга кетаётганимизда, ичида фолчилик руҳи бўлган бир чўри бизга дуч келди. У фолчилик маҳорати билан хўжайинларига кўп даромад келтирарди. 17 Павлуснинг ва ҳаммамизнинг орқамиздан юриб: – Бу одамлар Худойи Таолонинг қулларидир, бизга нажот йўлини эълон қилмоқдалар, – деб бақирарди. 18 Анча кун буни такрорлади. Охири, Павлуснинг жонига тегиб, у чўрига бурилди-да, ичидаги руҳга: – Исо Масиҳ номидан сенга буюраман: чўридан чиқиб кет! – деди. Руҳ эса ўша заҳоти чўрининг танидан чиқиб кетди. 19 Чўрининг хўжайинлари энди даромад умиди йўқолганини кўриб, Павлус билан Силани тутганларича марказий майдонга, шаҳар маҳкамасига судраб бордилар. 20 Уларни Рим маъмурларининг қошига чиқариб: – Бу одамлар яҳудий бўла туриб, шаҳримизни тўс-тўполон қилиб юбормоқдалар! 21 Биз римликларга қабул этиш ва бажариш мумкин бўлмаган одатларни тарѓиб қилмоқдалар, – дейишди. 22 Оломон Павлус билан Силага ёпирила бошлагач, маъмурлар уларнинг уст-бошини йиртиб олиб, калтаклашга буюрдилар. 23 Уларни жуда кўп калтаклашгандан кейин зиндонга ташлаб, қаттиқ қўриқлашни зиндонбонга буюрдилар. 24 У ҳам олган амрига кўра, уларни зиндоннинг ички бўлмасига қамаб, оёқларини кундалаб қўйди. 25 Тун яримлаб қолганда, Павлус ва Сила ибодат қилиб, Худони куйлашар эди; маҳбуслар эса уларни тинглаб туришарди. 26 Тўсатдан шиддатли зилзила юз берди-да, қамоқхонанинг пойдеворини силкитиб ташлади. Ўша заҳоти барча эшиклар очилиб, ҳамманинг кишанлари бўшаб қолди. 27 Зиндонбон эса уйѓонган заҳоти зиндон эшикларининг очилиб қолганини кўрди. У қиличини қинидан суѓуриб, ўзини ўлдирмоқчи бўлди, чунки маҳбуслар қочиб кетишган, деб ўйларди. 28 Лекин Павлус баланд овозда бақириб: – Зинҳор ўз жонингга қасд қилма, биз ҳаммамиз шу ердамиз! – деди. 29 Зиндонбон чироқ сўраб, зиндонга югуриб кирди ва титраб Павлус билан Силанинг пойига ўзини ташлади. 30 Уларни ташқарига чиқариб: – Жаноблар, нажот топиш учун нима қилишим керак? – деб сўради. 31 Улар: – Раббимиз Исо Масиҳга ишонгин, сен ўзинг ва бутун хонадонинг нажот топасизлар, – дейишди. 32 Кейин унга ва бутун уй аҳлига Худонинг каломини сўзлаб беришди. 33 Зиндонбон кечанинг ўша соатида Павлус билан Силани бир четга олиб, яраларини ювди. Дарҳол ўзи билан бутун хонадони сувга чўмиб имон келтирди. 34 Уларни ўз уйига келтириб, дастурхонга таклиф қилди. Худога имон топдим деб, бутун хонадони билан бирга жуда хуррам бўлаётган эди. 35 Кундуз бўлгач, римлик маъмурлар: – У одамларни қўйиб юборинглар, – деб вазифадорларини йўллашди. 36 Зиндонбон Павлусга хабар етказиб: – Маъмурлар сизларни озодликка чиқариш учун одам юборишибди, энди чиқиб эсон-омон кета қолинглар, – деди. 37 Павлус уларга шундай жавоб берди: – Рим фуқароси бўлган бизни суд қилмай халқнинг кўз ўнгида уриб, зиндонга ташладилар. Ҳнди эса бизни яширинча қўйиб юбормоқчиларми? Йўқ, ўзлари келиб бизни чиқазсинлар! 38 Вазифадорлар бу сўзларни маъмурларга айтиб бердилар. Павлус билан Силанинг Рим фуқароси бўлганларини маъмурлар эшитгач, юраклари сесканиб кетди. 39 Келиб улардан кечирим сўрадилар. Сўнг уларни кузатиб, шаҳардан кетишларини илтимос қилдилар. 40 Павлус билан Сила эса зиндондан чиқибоқ, Лидиянинг уйига боришди. Биродарлари билан кўришиб, уларга насиҳат бергандан кейин, жўнаб кетишди.

Ҳаворийлар 17

1 Амфиполь ва Аполлония шаҳарларидан ўтиб, Салоника шаҳрига келишди. У ерда яҳудийларнинг ибодатхонаси бор эди. 2 Павлус ўзининг одатидай яҳудийларнинг олдига кириб, сурункасига уч шанба куни улар билан муқаддас ёзувлар борасида мунозара қилди. 3 «Сизларга мен эълон қилаётган бу Исо – Масиҳдир», – деб айтар, Масиҳнинг азоб билан ўлиб тирилиши кераклигини ишонтирарли исботлар билан баён этар эди. 4 Яҳудийлардан баъзилари, шунингдек, Худодан қўрққан кўпгина юнонлар билан эъзозли аёллардан иборат катта бир тўда қаноат ҳосил қилиб, Павлус билан Силага қўшилдилар. 5 Лекин инонмаган яҳудийлар ҳасадга тўлиб, майдондан ярамас одамларни тўплаб, халойиқ орасига ѓулу солишди-да, бутун шаҳарни тўс-тўполонга айлантириб юборишди. Ясоннинг уйига ҳужум қилиб, Павлус билан Силани халқнинг олдига олиб чиқишни талаб қилишди. 6 Уларни тополмай, Ясон ва баъзи имонлиларни шаҳар маъмурлари ҳузурига судраб келишди-да, қичқиришиб: «Дунёни остин-устин қилаётган бу одамлар мана бу ерга ҳам келишибди! 7 Мана, Ясон уларни уйига қабул қилибди. Буларнинг ҳаммаси: Исо деган бошқа бир подшоҳ бор, деб Қайсарнинг буйруқларига қарши ҳаракат қилмоқдалар», – дейишди. 8 Бу сўзлар оломонни ва шаҳар маъмурларини жуда ҳам ҳаяжонга солди. 9 Ниҳоят, Ясон ва бошқалардан кафолат олиб, уларни қўйиб юборишди. 10 Дарҳол, ўша кечасиёқ имонлилар Павлус билан Силани Верия шаҳрига жўнатишди. Улар у ерга етгач, яҳудийларнинг ибодатхонасига боришди. 11 Бу ердаги яҳудийлар Салоника аҳолисидан кўра фаросатлироқ эдилар. Худо сўзини жуда иштиёқ билан қабул қилиб, бу таълимот ҳақиқатмикин, деб кундан-кунга муқаддас ёзувларни синчиклаб ўқир эдилар. 12 Шундай қилиб, улардан кўплари, шу жумладан муҳтарам юнон аёлу эркакларининг кўпчилиги ҳам имон келтиришди. 13 Павлус Верия шаҳрида ҳам Худонинг каломини ваъз қиляпти, деб эшитган Салоникадаги яҳудийлар у ерга ҳам келиб, халойиқни гижгижлаб, алѓов-далѓов қилдилар. 14 Шунда имонлилар Павлусни зудлик билан денгизга кузатиб қўйдилар. Сила ва Тимўтий эса ўша ерда қолдилар. 15 Павлуснинг кузатувчилари уни Афина шаҳригача узатиб қўйдилар. Павлусдан: «Сила билан Тимўтий олдимга тезроқ келишсин», деган топшириқни олгандан сўнг, улар йўлга тушди. 16 Павлус Афинада Сила билан Тимўтийни кутиб тураркан, бу шаҳарнинг бутлар билан тўлганини кўриб, кўнгли жуда ѓашланди. 17 Шу тариқа, у гоҳ яҳудий ибодатхонасида яҳудийлар ва Худодан қўрққан бошқа кишилар билан сўзлашар, гоҳ бозор майдонида учрашиб турганлар билан ҳар куни мунозара қилар эди. 18 Айниқса, эпикурчи ва стоик файласуфлар у билан баҳслашардилар. Павлус Исо ва тирилиш тўѓрисидаги Хушхабарни баён этди. Бири: «Бу маҳмадона нима демоқчи экан?» – деса, бошқалари: «У бегона тангриларнинг ваъзхони, шекилли», – деб айтишарди. 19 Павлусни Арес-тепага олиб боришди ва унга: «Сен тарѓиб қилаётган бу янги таълимотнинг нималигини билишимиз мумкинми? 20 Қулоқларимизга ѓалати сўзлар эшитиляпти-да, биз уларнинг нималигини билмоқчимиз», – дейишди. 21 Барча афиналиклар ва бу шаҳарда яшовчи бегоналар ҳамма вақтларини янгиликларни сўзлаш ёки тинглаш билангина ўтказишарди. 22 Шундай қилиб, Павлус Арес-тепанинг ўртасида туриб, ваъз айтди: «Ҳй афиналиклар! Мен сизларни ҳар жиҳатдан жуда диндор кўряпман. 23 Чунончи, кезиб-кезиб, азиз жойларингизни кўздан кечириб, „НОМАЪЛУМ ХУДОГА БАЃИШЛАНГАН“ деб ёзилган бир қурбонгоҳга ҳам дуч келдим. Худди шу сизлар билмай сиѓинаётган Худони мен сизларга маълум қилмоқчиман. 24 Борлиқни яратган Парвардигори олам еру осмон Ҳгаси бўлиб, инсон қўли билан яратилган маъбадларда яшамайди. 25 У бирон нарсага муҳтож эмаски, Унга инсон қўллари билан хизмат қилиб бўлса. У Ўзи ҳаммага ҳаёт, нафас ва борлиқни берган. 26 Худо барча одамзодни бир одамдан яратиб, ер юзига тарқалиб яшашига йўл қўйган. Инсониятнинг белгили даврларини, турли истиқомат жойларини Худо тайин этган. 27 У ҳар биримизга жуда яқин бўлиб, пайпаслаб-пайпаслаб бўлса-да, Мени қидириб топинглар, деб буюрмоқда. 28 Зотан, биз У орқали яшаймиз, ҳаракат қиламиз, бормиз. Ўз шоирларингиздан баъзилари айтганидек: „Биз ҳам Унинг уруѓидирмиз“. 29 Ҳнди биз Худонинг уруѓидан бўлганимиз сабабли, гўё Худойи Таолони инсон ақли билан ижод қилинган ёки инсон ҳунари билан ишланган олтин, кумуш ёки тош буюмлар билан тенглаштирмаслигимиз керак. 30 Худо ўтган бу қоронѓи даврларга кўз юмган бўлса-да, энди ҳамма ерда, ҳамма инсонларнинг тавба қилишларини буюрмоқда. 31 Ўзи қўйган Зот орқали У дунёни адолат билан ҳукм этадиган бир кун тайин этди. Ўша Зотни ўлганидан кейин тирилтириб, барча инсонларга ишонч баѓишлади». 32 Ўликларнинг тирилишини эшитиб, баъзилар масхара қилиб кулдилар. Бошқалар эса: «Бу ҳақда сени бўлак пайт эшитамиз», – дедилар. 33 Шундай қилиб, Павлус уларнинг ўртасидан чиқиб кетди. 34 Баъзи одамлар эса унга эргашиб имон келтирдилар, шу жумладан Арес-тепа кенгашининг аъзоси – Дионисий, Дамар исмли бир аёл ва бошқалар бор эди.

Ҳаворийлар 18

1 Бу ҳодисалардан кейин Павлус Афинани тарк этиб, Коринф шаҳрига келди. 2 Бу шаҳарда асли понтлик бўлган Акил исмли бир яҳудийни топди. Қайсар Клавдий бутун яҳудийларга Римдан чиқиб кетишлари ҳақида фармон чиқаргани туфайли, Акил билан хотини Прискилла яқинда Италиядан келишган эди. Павлус уларнинг олдига борди. 3 Ҳамкасб бўлганлари учун уларнинг ёнида қолиб ишлади. Уларнинг ҳунари эса чодир тикувчилик эди. 4 Павлус ҳар шанба куни яҳудийлар ибодатхонасида баҳслашиб, яҳудий билан юнонларни ишонтиришга ҳаракат қиларди. 5 Сила билан Тимўтий Македониядан келганларидан кейин, Павлус ўзини бутунлай ваъзхонликка баѓишлаб, Исонинг Масиҳлигини яҳудийларга таъкидлаб баён этарди. 6 Лекин улар қарши бориб, уни ҳақорат қилгач, Павлус кийимидаги чангни қоқиб: «Сизлар тўккан қон ўз бўйнингизга! Мен тозаман. Бу кундан эътиборан мен мажусийларнинг олдига бораман», – деди. 7 Павлус у ердан кетиб, Худога сиѓинувчи Юстус исмли бир одамнинг уйига келди. Унинг уйи эса яҳудийлар ибодатхонасига девор-дармиён эди. 8 Шундай қилиб, ибодатхонанинг жамоабошиси бўлган Крисп бутун хонадони билан Исони Раббим деб имон келтирди. Буни эшитган коринфликлардан кўплари ҳам ишониб, сувда имон келтирдилар. 9 Бир кечаси Павлуснинг тушида Исо кўриниш бериб: «Қўрқма, лекин тинмай гапиравергин, – деди. 10 – Мен сен билан биргаман, ҳеч ким сенга қўл тегизиб ёмонлик қилмайди; чунки бу шаҳарда кўп одамларим бор». 11 Павлус шундан сўнг бир йилу олти ой бу ерда яшаб, Худо каломидан таълим берди. 12 Галлион Ахая вилояти ҳокими бўлган даврда, яҳудийларнинг ҳаммаси бир бўлиб, Павлусга қарши бош кўтаришди. Уни маҳкамага судраб келиб: 13 «Бу одам Қонунимизга зид ўлароқ Худога сиѓинишни халққа ўргатмоқда», – деб айтишди. 14 Павлус оѓзини очай деганда, Галлион яҳудийларга хитоб этиб: «Ҳой яҳудийлар! Агар бирон ҳақсизлик ёки оѓир жиноят масаласи бўлса эди, у вақтда арзингизни эшитиш учун менда бир асос бўлар эди. 15 Ҳолбуки, баҳс таълимот, исмлар ва Қонунингиз ҳақида бораётган бўлса, унда ўзларингиз ҳал этинглар. Мен бу ишларнинг қозиси бўлишни истамайман», 16 – деди-ю, уларни маҳкамадан ҳайдаб юборди. 17 Шунда бутун юнонлар жамоабоши Состенни тутиб, маҳкама олдида урдилар. Галлион эса бунга парво қилмади. 18 Павлус яна анча кун Коринф шаҳрида тургандан кейин, биродарлари билан хайрлашиб, Акил ва Прискилла билан бирга Сурияга бораётган кемага тушди. У назр-аҳд қилгани учун, Кенхрея шаҳрида сочларини қирқтирган эди. 19 Ҳфес шаҳрига етиб борганда, Павлус Акил билан Прискиллани у ерда қолдирди. Ўзи эса яҳудийлар ибодатхонасига кириб, баҳс очди. 20 Яҳудийлар янада кўпроқ вақт уларникида қолишини Павлусдан илтимос қилган бўлишса-да, у кўнмади. 21 Улар билан хайрлашиб: «Яқинлашиб келаётган байрамни мен албатта Қуддусда қутлашим керак. Аммо Худо хоҳласа, олдингизга яна қайтиб келаман», – деди-ю, Ҳфесдан сузиб кетди. [Акил билан Прискиллани эса Ҳфесда қолдирди.] 22 Кема Кесария портига етиб келиб тўхтади. Павлус Қуддусга бориб, имонлилар жамоати билан кўришди. Сўнгра Антиохия шаҳрига тушди. 23 У ерда бир муддат туриб, таѓин йўлга чиқди. Тартиб бўйича Галатия ва Фригия юртларини кезиб чиқиб, барча Исо шогирдларининг кўнглини кўтарди. 24 Шу орада асли искандариялик бўлган Аполлос исмли бир киши Ҳфес шаҳрига келди. У гапга чечан, Тавротни яхши билган бир яҳудий эди. 25 Бу одам Раббимиз Исо йўлида тарбия олган бўлиб, бу ҳақда тўѓри ва оташин руҳ билан таълим берар эди. Лекин у фақатгина Яҳё пайѓамбарнинг сувда тавба қилдириш усулини билар эди. 26 Яҳудийлар ибодатхонасида жасорат билан ваъз айтадиган бўлди. Аполлосни тинглаган Акил билан Прискилла уни кутиб олиб, Раббимиз Исо йўлини аниқ қилиб тушунтириб бердилар. 27 Аполлос Ахая юртига бормоқ ниятини изҳор этганда, биродарлари у ердаги Исо шогирдларига хат ёзиб, уни яхши қабул қилишларини ўтиндилар. Аполлос Ахаяга бориб, Худонинг инояти билан имон топганларга самарали ёрдам берди. 28 Таврот асосида Исонинг Масиҳ эканини исбот этиб, ҳамманинг кўз ўнгида яҳудийларнинг иддаоси нотўѓрилигини узил-кесил фош қилар эди.

Ҳаворийлар 19

1 Аполлос Коринф шаҳрида бўлганда, Павлус тоѓли вилоятларни кезиб ўтиб, Ҳфес шаҳрига келди. У ерда бир неча Исо шогирдини топиб, улардан сўради: 2 – Сизлар имон келтирганингизда Муқаддас Руҳни қабул қилдингизларми? – Муқаддас Руҳ борлигини биз ҳеч қачон эшитмаганмиз, – деб жавоб берди улар. 3 – Бундай бўлса, сизлар қай асосда сувга чўмиб имон келтиргансизлар? – деб сўради Павлус. – Биз Яҳё пайѓамбарнинг таълимоти асосида сувга чўмиб имон келтирганмиз, – деб жавоб бердилар. 4 Павлус деди: – Яҳё пайѓамбар халқни дарёга чўмдириб, тавба қилдирган эди, холос. У халққа: Мендан кейин келадиган Зотга, яъни Исо Масиҳга инонинглар, деб айтган эди. 5 Улар буни эшитгач, Раббимиз Исо номидан ҳам сувга чўмиб имон келтирдилар. 6 Павлус қўлларини уларнинг бошига қўйиши билан Муқаддас Руҳ уларнинг устига тушиб келди. Улар янги тилларда гапириб, каромат қила бошладилар. 7 Улар жами бўлиб, ўн икки кишига яқин эдилар. 8 Павлус уч ой давомида бемалол яҳудийлар ибодатхонасида баҳслашиб, Худонинг Шоҳлиги тўѓрисида ишонтирарли далиллар келтирарди. 9 Ниҳоят, баъзилар бўйин қотиб, имонни рад қилиб, халқ олдида Раббимиз Исо йўлини ёмонлайдиган бўлишди. Павлус улардан юз ўгириб, шогирдларини улардан ажратди ва ҳар куни Тиран деган бир кишининг мактабида суҳбатлашарди. 10 Шу тариқа икки йил давомида хоҳ яҳудий, хоҳ юноний бўлсин, Асия вилоятида яшаганларнинг ҳаммаси Раббимиз Исонинг каломини эшитдилар. 11 Худо Павлуснинг қўллари билан кўп қудратли ишларни қилар эди. 12 Ҳатто унинг баданига теккан рўмоллар ва камарлар ҳам беморларнинг устига қўйилганда, улар касалдан халос бўлар, ичларидаги ёвуз руҳлар эса чиқиб кетарди. 13 Яҳудийлар орасида сайёҳ юрувчи баъзи азайимхонлар ҳам бор эди. Булар ёвуз руҳларга чалинган одамлар тепасида Раббимиз Исонинг исмини зикр қилишга уннай кетар, «Павлус эълон этаётган Исо номи билан сизларга буюрамиз», – деб айтишарди. 14 Бундай қилганлар орасида олий руҳоний Скева исмли бир яҳудийнинг етти ўѓли бор эди. 15 Ёвуз руҳ уларга жавобан: «Исони танийман, Павлусни биламан, сизлар эса ким бўласизлар?» – деди. 16 Шундай дейиши биланоқ ёвуз руҳли одам уларнинг устига ташланиб, шундай зўр чиқдики, азайимхонлар қип-яланѓоч ва ярадор ҳолда у уйдан қочиб қутулишди. 17 Бу воқеа Ҳфесда яшаган яҳудий билан юнонларнинг ҳаммасига маълум бўлди. Ҳаммани даҳшат қоплаб, Раббимиз Исонинг исми улуѓланди. 18 Имон келтирганлардан кўплари эса келиб, қилмишларини очиқ эътироф этишарди. 19 Шунингдек, сеҳргарлик қилганлардан кўпчилиги ўз китобларини тўплаб, ҳамманинг кўз ўнгида ёндирдилар. Китобларнинг қимматини ҳисоблаганда, эллик минг кумуш тангага тенг келди. 20 Ана шу йўсинда Раббимиз каломи қудрат билан ёйилар, таъсири тобора ортиб борар эди. 21 Бу воқеалар бўлиб ўтгандан сўнг, Павлус ўз кўнглида Македония ва Ахаядан ўтиб, Қуддусга боришга жазм этди. «У ерда бўлганимдан кейин Римни ҳам кўришим керак», – деб ният қилди. 22 Павлус ўзига хизмат қилиб юрганлардан икки кишини: Тимўтий ва Ерастни Македонияга юборди, ўзи вақтинча Асия вилоятида қолди. 23 Ўша кезларда Раббимиз Исо йўлига қарши деярли кучли ѓалаён юз берди. 24 Димитрий исмли бир заргар кумушдан Артемис маъбадларини ясаб, санъаткорларга кўп фойда келтирарди. 25 Димитрий санъаткору ҳунармандларни йиѓиб: «Биродарлар! – деди, – Сизларга маълумки, бизнинг фаровонлигимиз бу ҳунар орқалидир. 26 Ҳфесдагина эмас, балки қарийб бутун Асия вилоятида бу Павлус: инсон қўли билан ясалаётган бу буюмлар худо эмас, деганини ўзларингиз кўриб, эшитиб турибсизлар. Шу гап билан у кўп одамларни авраб йўлдан оздирди. 27 Шундай қилиб, ҳунаримиз эътиборсиз бўлиб қолиш хавфигина эмас, балки бутун Асия ва бутун дунё сиѓинадиган буюк маъбуда Артемиснинг маъбади ҳам арзимайдиган нарсага айланиб, маъбуда улуѓворлигидан маҳрум бўлиб қолиш хавфига рўбарў келдик». 28 Халойиқ буни эшитгач, қаттиқ ѓазабланиб: «Ҳфеснинг Артемиси буюкдир!» – деб бақира кетди. 29 Бутун шаҳар саросимага тўлиб кетди. Ҳамма бирдан Павлуснинг йўлдошлари – македониялик Гай ва Аристархни ушлаганча, шитоб билан театр томон ёпирилишди. 30 Павлус халқнинг орасига кирмоқчи бўлганда, шогирдлар унга йўл қўйишмади. 31 Асия вилояти маъмурларидан баъзилари ҳам унинг дўстлари бўлганлари сабабли унга хабар юбориб, театрда кўринмасин, деб илтимос қилишди. 32 Бу орада одамлардан бири у деса, бошқаси бу деб қичқиришарди. Йиѓин тартибсиз эди, кўплари эса нима учун йиѓилганларини билишмас эди. 33 Яҳудийларнинг таклифига кўра, халойиқ ичидан Искандар деган бир кишини вакил қилиб илгари сурдилар. Искандар қўли имоси билан халойиқ олдида ўзини ҳимоя қилмоқчи бўлди. 34 Лекин халойиқ унинг яҳудий эканини билгач, ҳамма бир оѓиздан қарийб икки соат: «Ҳфеснинг Артемиси буюкдир!» – деб бақириб туришди. 35 Оқибат шаҳар котиби оломонни тинчитиб: «Ҳй Ҳфес халқи! – деди. – Ҳфес шаҳри буюк маъбуда Артемиснинг ва осмондан тушган тошнинг ҳомийси эканини қайси одам билмайди? 36 Модомики, бу ишда даъво йўқдир, унда сизлар хотиржам бўлишингиз ва ўйламасдан ҳаракат қилмаслигингиз керак. 37 Ана, маъбадни таламаган ҳам, маъбудангизни ҳақорат ҳам қилмаган кишиларни сизлар бу ерга бошлаб келибсиз. 38 Агар Димитрий ва у билан бирга бўлган санъаткорлар бирон кишидан шикоят қилмоқчи бўлишса, унда маҳкамалар бор, қозилар бор, қўйинг, бир-биридан шикоят қилаверишсин. 39 Бордию бошқа бирон нарсани талаб қилмоқчи бўлсангизлар, бу масала қонуний мажлисда ҳал қилинади. 40 Бугун бўлиб ўтган ишлар туфайли ѓалаён қўзѓашда айбланиш хавфида турибмиз-ку! Бундай тўполон учун ўзни оқлагудек ҳеч қандай важимиз ҳам йўқ». Шу сўзларни айтиб бўлиб, котиб йиѓинни тарқатиб юборди.

Ҳаворийлар 20

1 Тўполон тугагандан кейин Павлус Исо шогирдларини чақириб, насиҳат қилди ва улар билан хайрлашиб, Македонияга жўнаб кетди. 2 У кезиб ўтган юртлардаги имонлиларга кўп ўгит-насиҳат бериб, Юнонистонга келди. 3 Уч ой у ерда турди. Сурияга сузиб кетай, деган пайтда яҳудийлар унга қарши суиқасд уюштирмоқчи бўлишди. Шунинг учун яна Македония орқали қайтишга қарор қилди. 4 Вериядан Пир ўѓли Сосипатр, Салоникадан Аристарх ва Секунд, Дервиядан Гай ва Тимўтий, асияликлардан эса Тихик ва Трофим уни Асиягача кузатиб бордилар. 5 Улар аввал жўнаб, бизларни Троасда кутиб турардилар. 6 Бизлар эса Хамиртурушсиз Нон байрамидан кейин Филиппи шаҳридан сузиб, беш кун деганда уларнинг олдига – Троас шаҳрига етиб келдик. У ерда етти кун турдик. 7 Якшанба куни нон синдириш учун бир ерда тўпланган эдик. Павлус эртаси куни жўнамоқчи бўлиб, имонлиларга насиҳат бериб, сўзни ярим кечагача давом эттирди. 8 Бизлар йиѓилган болохонада жуда кўп шамчироқ ёнган эди. 9 Евтих исмли бир йигит дераза рахида ўтирарди. Павлуснинг нутқи узоқ чўзилиб, йигитни қаттиқ уйқу босди. У уйқусида қимирлаб, учинчи қаватдан пастга тушиб кетди. Ердан унинг ўлигини кўтаришди. 10 Павлус пастга тушиб, йигитнинг устига ўзини ташлади ва уни қучоқлаб: «Хавотир бўлманглар, унинг жони ўзидадир!» – деди. 11 Сўнг яна юқорига чиқиб, нон синдириб овқатланди. Тонг отгунча анча суҳбат қилиб, йўлга чиқди. 12 Шу орада ўсмирни тирик олиб келишди ва беҳад хурсанд бўлишди. 13 Бизлар олдин кемага тушиб, Павлусни у ердан олиб кетиш учун Асса шаҳрига сузиб бордик; чунки ўзи пиёда бормоқчи бўлиб, бизларга шундай топшириқ берган эди. 14 Бизлар Ассада учрашгач, унинг билан Митилина шаҳрига бордик. 15 У ердан сузиб кетиб, эртаси кун Хиос ороли қаршисига келдик. Учинчи кун эса Самос оролига ўтиб, Трогилия шаҳрида тўхтагандан кейин, яна бир кун ўтиб, Милит шаҳрига етиб бордик. 16 Павлус Асияда кечикиб қолмаслик мақсадида Ҳфес шаҳрига кирмай ўтиб кетишга қарор қилган эди. Агар иложи бўлса, Ҳосил байрамини Қуддусда қутлайин, деб шошилаётган эди. 17 Милитдан Павлус Ҳфесга одам юбориб, маҳаллий имонлилар жамоатининг оқсоқолларини ўз қошига чақиртирди. 18 Улар унинг ҳузурига келганда, деди: «Мен Асия вилоятига оёқ босган илк кундан бери, ёнингизда яшаган шунча вақт давомида қандай ҳаракат қилганимни ўзларингиз биласизлар. 19 Яҳудийларнинг ёвуз ниятлари туфайли бошимдан ўтган оѓир синовлар ичида камтарлик ва кўзимнинг ёши билан Раббимга хизмат қилиб юрдим. 20 Фойдали бўлган ҳеч бир нарсадан сизларни маҳрум қилмайин, деб кўчама-кўча, уйма-уй юриб таълим бериш фурсатини бекор ўтказмадим. 21 Тавба қилиб, Худога илтижо этинглар ва Раббимиз Исо Масиҳга имон келтиринглар, деб яҳудийлар билан юнонларга жиддий насиҳат қилиб турдим. 22 Мана энди Муқаддас Руҳнинг банди бўлиб, Қуддусга боряпман. У ерда мен билан нима юз беришини билмайман. 23 Фақат шуни биламанки, шаҳарма-шаҳар юрган сари занжиру кишанлар, қайѓу-аламлар мени кутади. Буни Муқаддас Руҳ менга аён қилмоқда. 24 Лекин бунга қарамай, ўз жонимни ҳам аямайман – қани энди фаолиятимни тамомлаб, Худонинг иноятидан далолат берувчи Хушхабарга гувоҳлик бермоқ учун Раббим Исодан олган топшириқни қувонч ила бажо келтира олсам. 25 Ҳнди яна шуни биламанки, гарчи орангизда Худо Шоҳлигини эълон қилиб юрган бўлсам-да, ҳеч бирингиз менинг юзимни ортиқ кўра олмайсизлар. 26 Шунинг учун бу куннинг ўзида сизга таъкидлаб айтаманки, мен бировнинг ҳалокатига жавобгар эмасман. 27 Чунки Худонинг мурод-мақсадини сизларга тамоман баён этиш учун бирон фурсатни бой бермадим. 28 Ўзингизни ва Муқаддас Руҳ сизларни назоратчи қилиб тайинлаган барча жамоатни кўз-қулоқ бўлиб эҳтиётланглар. Сизлар чўпонлик қилаётган ушбу сурувни Раббимиз Исо Ўз қони эвазига сотиб олган. 29 Мен кетганимдан кейин, сурувни аямайдиган йиртқич бўрилар орангизга суқилиб киришларини биламан. 30 Ҳатто ўз ораларингиздан чиққан одамлар ҳам тескари сўзлари билан Исо шогирдларини йўлдан оздириб, орқаларидан эргаштирадилар. 31 Шунинг учун ҳушёр бўлиб туринглар. Мен сизга қай тариқа уч йил кечаю кундуз, кўзларимнинг ёши билан ҳар бирингизга ҳормай-толмай панду насиҳат бериб юрганимни хотирланглар. 32 Ҳнди биродарларим, сизларни Худонинг паноҳига ва Унинг иноятли каломига топшираман. Бу калом сизларни мустаҳкамлашга ва Худонинг бутун азизлари билан сизларга ҳам насиб этган мерос улушига сазовор қилишга қодирдир. 33 Мен ҳеч кимнинг симу зарига ёхуд кийимига кўз тикканим йўқ. 34 Ўзимнинг, шунингдек, йўлдошларимнинг эҳтиёжларини қондиришда шу қўлларим хизмат этганини ўзларингиз яхши биласизлар. 35 Шундай меҳнат қилиб, ожизларга ёрдам беришда мен сизларга намуна бўлиб қолдим. Шу билан бирга, „Олишдан кўра беришнинг бахтиёрлиги катта“, – деган Раббимиз Исонинг сўзларини ҳам эслаб туринглар». 36 Бу сўзларни айтиб бўлиб, Павлус тиз чўкди-да, ҳамма билан бирга ибодат қилди. 37 Сўнг ҳаммалари зор йиѓлаб, Павлуснинг бўйнига ташланиб, уни ўпишарди. 38 Павлуснинг: «Ортиқ юзимни кўролмайсизлар», – деган сўзи эса уларни айниқса ѓамгин қилган эди. Ниҳоят, уни кемагача кузатиб боришди.

Ҳаворийлар 21

1 Улардан айрилиб, кемада сузиб тўѓри Кос оролига келдик. Ҳртаси куни Родос оролига тушиб, у ердан эса Патара шаҳрига сузиб бордик. 2 У жойдан Финикияга кетадиган бир кемани топиб, сузиб кетдик. 3 Кипр кўринганда, оролнинг жанубий ёнидан ўтиб, Сурияга қараб йўл олдик. Тир шаҳрида кемадан юк туширадиган бўлишгани учун, у ерда қуруқликка чиқдик. 4 Исо шогирдларини ахтариб топиб, уларнинг ёнида етти кун қолдик. Улар Муқаддас Руҳ илҳоми билан Павлусга: Қуддусга борма, дейишарди. 5 Бир неча кун ўтгандан кейин йўлга чиқдик. Барча имонлилар хотин ва бола-чақалари билан бирга бизни шаҳарнинг ташқарисигача кузатиб боришди. Соҳилда тиз чўкиб, ибодат қилдик. 6 Биз бир-биримиз билан хайрлашиб бўлиб, кемага тушдик, улар эса уйларига қайтиб кетишди. 7 Тир шаҳридан сузиб кетдик ва Птолемай шаҳрига етиб бориб, денгиздаги саёҳатимизни тугатдик. У ердаги имонли биродарларимизни қутлаб, улар билан бир кун бирга бўлдик. 8 Ҳртаси куни Павлусга эргашаётган бизлар йўлга тушиб, Кесарияга келдик. Етти вазифадорнинг бири бўлган Инжил воизи Филипнинг уйига кириб, уникида қолдик. 9 Унинг башорат қиладиган тўрт нафар бокира қизи бор эди. 10 У ерда бир қанча кун турганимиздан кейин, Яҳудиядан Агав исмли бир пайѓамбар тушиб келди. 11 У олдимизга кириши биланоқ Павлуснинг камарини олди-да, ўзининг қўл-оёқларини боѓлаб деди: «Муқаддас Руҳ бундай демоқда: Қуддусдаги яҳудийлар бу камарнинг эгасини шунақасига боѓлаб, мажусийларнинг қўлига топширадилар». 12 Бу гапларни эшитгач, биз ва у ердагилар ҳам Қуддусга бормаслиги учун Павлусга ёлвордик. 13 Лекин Павлус жавоб бериб: «Нима қиляпсизлар? Нега йиѓлаб, дилимга озор беряпсизлар? Мен Қуддусга бориб асир бўлишгина эмас, Раббим Исо учун ҳатто ўлишга ҳам тайёрман». 14 Павлусни кўндира олмаганимизни кўриб: «Раббимиз айтгандай бўлсин!» – деб жим қолдик. 15 Ана шу кунлардан кейин анжомларимизни йиѓиштириб, Қуддусга бордик. 16 Кесариядан баъзи бир Исо шогирдлари бизга йўлдош бўлишди. Улар бизларни яшаб туриш учун Исонинг эски шогирдларидан бўлган кипрлик Минасоннинг уйига бошлаб келишди. 17 Қуддусга келганимизда, имонли биродарларимиз бизни очиқ чеҳра билан қабул қилишди. 18 Ҳртаси куни Павлус билан бирга Ёқубни кўргани бордик. Бутун оқсоқоллар жамоати ҳам ҳозир бўлди. 19 Улардан ҳол-аҳвол сўрагандан кейин, Павлус ўз хизмати туфайли Худонинг мажусийлар орасида қилган ишларини бирма-бир тушунтира бошлади. 20 Буларни эшитишгач, Худога ҳамду сано айтиб, Павлусга: «Ҳй биродаримиз, – дейишди. – Яҳудийлар орасида имон келтирган неча минг одам борлигини кўряпсан. Уларнинг ҳаммаси Мусонинг Қонуни учун фидойидирлар. 21 Фақат улар эшитган гап-сўзларига кўра, сен мажусийлар орасида яшаётган яҳудийларга: ўѓилларингизни суннат қилманг, урф-одатга амал қилманглар, Мусонинг Қонунидан чиқинглар, деб таълим бериб юраётган эмишсан. 22 Шундай қилиб, нима қилдик? Сенинг келганингни эшитиб, халойиқ албатта тўполон қилади. 23 Шунинг учун, сенга нима десак, бундай қил: бизда назр атаган тўрт киши бор. 24 Уларни ёнингга олиб, бирга таҳорат қил, сочларини олдиришлари учун қурбонлик харажатини ўз зиммангга ол. Унда сенинг тўѓрингда эшитганлари ноҳақ эканини, аксинча, Мусонинг Қонунига риоя қилиб юрганингни ҳамма билиб олади. 25 Мажусийлардан имон келтирганларга келсак, биз керак бўлмаган қонун-қоидаларга риоя қилмаслик ҳақида уларга хат ёзиб йўллаганмиз. Қабул қилган қароримиз бўйича, уларга фақатгина бутларга сўйилган қурбонлик гўшти, қон, бўѓилган ҳайвоннинг гўшти ва зинодан ўзларини сақлашни тайинлаганмиз». 26 Ҳртаси куни Павлус ўша одамларни ёнига олиб, улар билан бирга таҳорат қилди. Сўнг маъбадга кириб, покланиш кунлари қачон тугашини, ҳар бири учун қачон қурбонлик келтирилишини маълум қилди. 27 Етти кунлик муддат тугаётганда, асиялик яҳудийлар Павлусни маъбадда кўриб қолишди. Улар бутун халқни алѓов-далѓов қилиб, Павлусни ушлаб олишди-да: 28 «Ҳй Исроил эрлари, ёрдам беринглар! – деб бақира кетишди. – Мана ҳамма ёқда, ҳамма инсонлар орасида халқимизга, Таврот ва муқаддас жойга қарши таълим бериб юрган одам шунинг ўзи! Бунинг устига юнонларни ҳам маъбадга олиб кириб, муқаддас жойни ҳаром қилди-ку!» 29 Буни айтишларига сабаб, бундан илгари эфеслик Трофимни шаҳарда Павлус билан бирга кўришган бўлиб, уни маъбадга олиб кирган, деб ўйлашарди. 30 Бутун шаҳар ҳаракатга келиб, халқ жўшиб кетди. Павлусни тутиб, маъбаддан ташқарига судраб боришди. Ўша заҳотиёқ эшиклар бекитилди. 31 Улар Павлусни ўлдиришмоқчи эди. Шу пайт бутун Қуддус қўзѓолон кўтарибди, деган хабар Рим қўшини мингбошисининг қулоѓига етиб борди. 32 У дарҳол аскарларни ва юзбошиларни олиб, уларнинг устига ҳужум бошлади. Оломон мингбоши билан аскарларни кўргач, Павлусни уришдан тўхтади. 33 Мингбоши дарров яқинлашди-да, Павлусни тутиб, иккита занжир билан кишанлаб қўйишни буюрди. – Бу ким ва нима қилибди? – деб сўради. 34 Оломон орасида бири бу деб қичқирса, бошқаси у деб бақирарди. Олаѓовур бўлганидан мингбоши ҳақиқатни билолмай, Павлусни қалъага олиб боришни буюрди. 35 Павлус зинапояга етганда, оломоннинг зўр сиқуви туфайли аскарлар уни кўтариб боришди. 36 Чунки халойиқнинг кўпчилиги унинг орқасидан эргашиб бориб: «Унга ўлим!» – деб бақирарди. 37 Қалъага кираётганда, Павлус мингбошига: – Сенга бир нарса айтишим мумкинми? – деди. Мингбоши: – Сен юнон тилини биласанми? 38 Бир неча кун илгари ѓалаён кўтариб, тўрт минг хунрезни саҳрога олиб чиққан мисрлик сен эмасми? – деди. 39 Павлус бунга жавобан: – Мен Киликиянинг унчалик аҳамиятсиз бўлмаган Тарс шаҳрида туѓилган бир яҳудийман. Сендан илтимос қиламан, халққа гапириш учун менга ижозат бергин, – деди. 40 Мингбоши ижозат бергандан кейин, Павлус зинапояда туриб, қўли билан халққа ишора қилди. Чуқур сукунат чўкканда, яҳудий тилида сўзлай бошлади.

Ҳаворийлар 22

1 «Ҳй эрлар, эй биродарлар ва оталар! Ҳнди ҳузурингизда мени оқловчи сўзларимни тингланглар!» – деди. 2 Павлуснинг уларга яҳудий тилида гапираётганини эшитгач, улар янада жим бўлдилар. Павлус сўзида давом этди: 3 «Мен яҳудийман. Киликиянинг Тарс шаҳрида туѓилган бўлсам-да, ушбу шаҳарда Гамалиэлнинг қарамоѓида тарбияланганман. Бугун бу ерда йиѓилган ҳаммаларингиз каби мен ҳам ота-боболар Қонуни йўриѓида жиддий тарбияланиб, Худо учун фидойи бўлиб келганман. 4 Ҳатто бу Исо йўлининг избосарларини – эркакми, аёлми демасдан ҳаммасини боѓлаб зиндонларга топширар, ўласи қилиб қувардим. 5 Ана, олий руҳоний билан оқсоқолларнинг ҳаммаси менинг гувоҳларимдир. Мен улардан Дамашқдаги яҳудий биродарларга ёзилган мактублар олиб, у ерда яшаган Исо имонлиларини жазолаш учун Қуддусга кишанлаб келтирмоқ ниятида йўлга тушган эдим. 6 Туш арафасида мен йўл босиб, Дамашққа яқинлашаётганимда, тўсатдан осмондан тушган кучли бир нур атрофимни порлатиб юборди. 7 Мен ерга йиқилдим-у, бир овознинг менга: – Шоул, Шоул, нега Мени қувѓин қиляпсан? – деганини эшитдим. 8 Мен: – Ё Раббий, Сен ким бўласан? – деб сўрасам, У: – Мен сен қувѓин қилаётган носиралик Исоман, – деб жавоб берди. 9 Йўлдошларим нурни кўриб қўрқишган бўлса-да, лекин менга Гапирганнинг овозини эшитмадилар. 10 Шунда мен: – Ё Раббий, нима қилишим керак? – дедим. Исо менга: – Ўрнингдан туриб Дамашққа бор, қилишинг лозим бўлган ҳамма нарса ўша ерда сенга айтилади, – деди. 11 У нурнинг ялтирашидан кўр бўлганим учун, ҳамроҳларим қўлимдан тутганча, Дамашққа етаклаб боришди. 12 Дамашқда яшаган бутун яҳудийлар орасида яхши ном чиқарган, Худонинг Қонунига амал қилиб юрган Ҳанания исмли диндор бир одам бор эди. 13 У ёнимга келиб турди-да, менга: – Биродарим Шоул, кўзларинг очилсин! – деди. Мен эса ўша заҳоти уни кўрдим. 14 Ҳанания менга: – Оталаримизнинг Худоси Унинг иродасини билишинг ва Солиҳ Кишини кўриб, Ўзининг овозини эшитишинг учун сени танлади. 15 Чунки кўрган ва эшитганларинг учун барча инсонлар олдида Унинг гувоҳи бўласан. 16 Ҳнди нимани кутиб ўтирибсан? Ўрнингдан тур, сувда имон келтир ва Исонинг исмини чақириб, гуноҳларингдан фориѓ бўл! – деди. 17 Мен Қуддусга қайтиб келгандан сўнг, маъбадда ибодат қилаётганимда ўзимни йўқотиб, 18 Раббим Исони кўрдим. У менга: – Қани, тезроқ Қуддусдан чиқиб кет, чунки бу ерда Мен учун берган гувоҳлигингни қабул этмайдилар! – деди. 19 Мен: – Ё Раббий! – дедим. – Сенга инонганларни зиндонга ташлаб ибодатхоналарда урган одам мен эканимни улар билишади-ку. 20 Сенинг шаҳидинг Стефаннинг қонини тўкканларида мен ҳам у ерда ҳозир эдим. Ҳатто унинг ўлдирилишига рози бўлиб, қотилларининг кийимларини сақлаб турардим, – дедим. 21 Раббим Исо эса: – Сен кета қол! Чунки Мен сени олисдаги элу халқларнинг олдига юбораман, – деди». 22 Бу вақтгача Павлусни тинглаб турганлар бояги сўзини эшитишлари биланоқ шовқин кўтаришди. «Бундай одамни ер юзидан йўқ қил! У яшашга муносиб эмас!» – деб бақира кетишди. 23 Улар шундай қичқиришиб, устларидан кийимларини қоқиб, ҳавога тупроқ сочиб туришаркан, 24 мингбоши Павлусга қарши бундай бақираётганларининг сабабини билмоқчи бўлиб, уни қалъага олиб бориб қамчилашни буюрди. 25 Уни тасма билан боѓлашаётган вақтда, Павлус ёнида турган юзбошига: – Рим фуқаросини ҳукм қилмай қамчилаш, сизнингча, қонунга мос келадими? – деб сўради. 26 Юзбоши буни эшитгач, бориб мингбошига хабар берди: – Қаранг, сиз нима қилмоқчисиз ўзи? Бу одам Рим фуқароси экан-ку, – деди. 27 Шунда мингбоши Павлуснинг ёнига келиб: – Менга айтгин-чи, сен Рим фуқаросимисан? – деб сўради. – Ҳа, – деди Павлус. 28 Мингбоши: – Мен бу фуқароликка кўп пул билан эга бўлганман, – деди. Павлус: – Мен ҳатто бу фуқароликда туѓилганман, – деб жавоб берди. 29 Шунда Павлусни сўроқ қилмоқчи бўлганлар дарҳол ундан қўл тортишди. Мингбоши ҳам унинг Рим фуқароси эканини билгач, уни боѓлаб қўйгани учун қўрқиб кетди. 30 Ҳртаси куни мингбоши яҳудийлар Павлусни нимада айблашларини аниқ билиш мақсадида, уни кишанлардан бўшатди. Яҳудий олий руҳонийлари ва барча Олий Кенгаш аъзоларига йиѓилишларини буюрди. Павлусни келтириб, уларнинг қаршисига қўйди.

Ҳаворийлар 23

1 Павлус Олий Кенгаш аъзоларига тикилиб қараб: – Ҳй биродарлар! Мен бу кунга қадар Худо олдида пок виждон билан яшаб келаман, – деди. 2 Буни айтиши биланоқ, олий руҳоний Ҳанания Павлуснинг ёнида турганларга унинг оѓзига уришларини буюрди. 3 Павлус унга: – Ҳй оқланган девор, Худо сени уради! Сен қонун асосида ҳукм чиқариш учун ўтирибсан, аммо қонунга зид ўлароқ мени уришга амр беряпсан! – деди. 4 Олдинда турганлар: – Худонинг олий руҳонийсини ҳақорат қиляпсанми? – дедилар. 5 Павлус деди: – Биродарлар! Унинг олий руҳоний эканини билмас эдим; чунки Тавротда: «Халқинг орасида бошлиқ бўлганни ёмонлама», – деб ёзилган. 6 Уларнинг бир қисми саддуқий ва бошқа қисми фарзий мазҳабларидан бўлганини Павлус билгач, Кенгашга баланд овоз билан хитоб қилиб: – Биродарлар! Мен фарзийман, ҳам фарзийнинг ўѓлиман. Мен ўликларнинг тирилишига қаттиқ эътиқод қилганим учун мени тергаяптилар, – деди. 7 У буни айтган маҳалда фарзийлар билан саддуқийлар орасида жанжал чиқиб, мажлис иккига бўлиниб кетди. 8 Чунки саддуқийлар қиёматни ҳам, фариштани ҳам, руҳни ҳам йўқ, дейдилар. Фарзийлар эса буларнинг ҳаммасини тан оладилар. 9 Шундай қилиб, катта шовқин бўлди. Фарзийлар мазҳабининг уламоларидан баъзилари сўзга чиқиб, қатъий эътироз билдиришди: – Бизлар бу одамда ҳеч бир ёмонлик топмаяпмиз. Агар бирон руҳ ёки фаришта унга айтган бўлса нима бўпти, биз Худога қаршилик кўрсатмайлик! – дейишди. 10 Жанжал тобора зўрайиб боргач, Павлусни тилка-пора қилмасинлар, деб қўрққан мингбоши пастга тушиб, ораларидан уни чиқазиб қалъага олиб киришни аскарларга буюрди. 11 Кейинги кечада Раббимиз Исо Павлусга зоҳир бўлиб: «Дадил бўл! Қуддусда Менга қандай гувоҳлик берган бўлсанг, Римда ҳам шундай гувоҳлик беришинг керак», – деди. 12 Кун ёришгач, баъзи яҳудийлар қасдланиб, Павлусни ўлдирмагунча еб-ичмасликка қасам ичдилар. 13 Бундай аҳдлашганларнинг сони қирқ кишидан зиёд эди. 14 Улар олий руҳонийлар билан оқсоқолларнинг ҳузурига келиб: «Павлусни ўлдирмагунимизча ҳеч нарса емасликка оѓир қасам ичдик, – дедилар. 15 – Ҳнди сизлар Олий Кенгаш аъзолари билан бирга мингбошининг ҳузурига боринглар ва гўё Павлус масаласини яна аниқроқ текширмоқчимиз, деб уни эртага олдингизга чиқаришини илтимос қилинглар. Бизлар эса у етиб келмасидан аввалроқ уни ўлдиришга ҳозирлик кўриб турамиз». 16 Павлус синглисининг ўѓли, яъни жияни ана шу қасд ҳақида эшитиб қолиб, қалъага кирди-да, унга буни маълум қилди. 17 Павлус юзбошилардан бирини чақириб: – Бу йигитни мингбошининг ҳузурига олиб боргин, унга айтадиган бир гапи бор, – деди. 18 У йигитни олди ва мингбошининг қошига келтириб: – Маҳбус Павлус мени ёнига чақириб, бу йигитни сизнинг олдингизга бошлаб келишимни илтимос қилди, сизга айтадиган бир гапи бор экан, – деди. 19 Мингбоши йигитнинг қўлидан ушлаб, уни бир четга тортди-да: – Менга айтадиган нима гапинг бор? – деб сўради. 20 Йигит жавоб берди: – Яҳудийлар гўё Павлуснинг ишини яна аниқроқ текшириш учун уни эртага Кенгаш олдига чиқаришни сиздан илтимос қилишга келишибдилар. 21 Лекин сиз уларга қулоқ солманг. Чунки уларнинг қирқдан ортиѓи Павлусни пойлаб туришибди; уни ўлдирмагунча еб-ичмаслик ҳақида қасам ичишибди. Мана ҳозир сизнинг фармойишингизни кутиб, тайёр бўлиб туришибди, – деди. 22 Мингбоши: – Менга бу гапларни билдирганингни ҳеч кимга айтма! – деб йигитни қўйиб юборди. 23 Мингбоши юзбошилардан иккитасини чақириб: – Кун ботгандан уч соат кейин Кесария шаҳрига бориш учун икки юз пиёда аскар, етмиш отлиқ ва икки юз ўқчи аскар ҳозирланглар. 24 Павлусни миндириб, вилоят ҳокими Феликснинг қошига соѓ-саломат етказиб бориш учун от-улов ҳам беринглар, – деб буюрди. 25 Мингбоши қуйидаги мазмунда бир мактуб ҳам ёзди: 26 «Клавдий Лисийдан муҳтарам ҳоким Феликсга – салом! 27 Ушбу одамни яҳудийлар тутиб ўлдирмоқчи эдилар. Унинг Рим фуқароси эканини билиб, мен аскарлар билан бирга етиб келиб, унинг бошини қутқардим. 28 Кейин нимада айбдор этаётганларини билмоқчи бўлиб, уни яҳудийларнинг кенгашига олиб бордим. 29 Натижада ўзларининг шариатига доир масалалар бўйича уни гуноҳкор қилаётганларини билдим-у, лекин унда ўлимга ёки кишанга лойиқ ҳеч қандай айб топмадим. 30 Яҳудийларнинг бу одамга қарши уюштираётган суиқасдидан хабардор бўлгач, мен дарҳол уни сизнинг ҳузурингизга юбордим. Унинг айбловчиларига ҳам унга қарши бўлган даъволарини сизнинг қошингизда гапиришларини буюрдим. Саломат бўлинг». 31 Шундай қилиб, аскарлар олган фармонига кўра Павлусни кечаси Антипатрисга бошлаб боришди. 32 Ҳртасига у билан бирга бориш учун отлиқларни қолдириб, ўзлари эса қалъага қайтиб кетишди. 33 Отлиқлар Кесарияга етгач, мактубни вилоят ҳокимига беришди ва Павлусни ҳам унга топширишди. 34 Ҳоким мактубни ўқигач, Павлусдан қайси вилоятдан эканини сўради. Киликиядан бўлганини билгач, унга: 35 «Айбловчиларинг келганидан кейин сенинг ишингни сўроқлайман», – деди-ю, Ҳирод саройида қамоқда сақлансин деб амр берди.

Ҳаворийлар 24

1 Орадан беш кун ўтгандан кейин, олий руҳоний Ҳанания ва баъзи оқсоқоллар Тертулл исмли бир ҳуқуқшунос билан Кесария шаҳрига келишиб, Павлусни қоралайдиган арзларини ҳокимга баён этишди. 2 Павлус чақирилгач, Тертулл айблашни бошлади: 3 «Ҳй муҳтарам Феликс, халқимизнинг ободончилигига ѓамхўрлик қилар экансиз, ўз соянгизда осойишталикка эришганимизни ҳар доим ва ҳар ерда беҳад миннатдорчилик ила тан оламиз. 4 Сизни кўп овора қилмаслик учун, ўзингизга хос бўлган меҳрибонлик ила бизнинг мухтасар сўзимизни эшитишингизни илтимос қиламан. 5 Биз бу одамни жамиятнинг марази деб биламиз. Мана у насронийлар бидъатининг намояндаси бўлиб, дунёнинг барча яҳудийларини оёқлантирмоқда. 6 У маъбадимизни ҳам ҳаром этишга қўл кўтарган вақтдаёқ, биз уни тутиб, ўз қонунимизга кўра суд қилмоқчи бўлдик. 7 Лекин мингбоши Лисий келиб, уни зўрлик билан қўлимиздан тортиб олиб, сизнинг қошингизга юборди. 8 Уни айбловчи бизнинг ҳам сизнинг ҳузурингизга келишимизни буюрди. Бу кишини сўроқ қилсангиз, биз уни нималарда айблашимизни унинг ўзидан билиб олишингиз мумкин». 9 Ҳозир бўлган барча яҳудийлар ҳам айтилганларнинг тўѓрилигини билдириб, Павлусга қўйилган айбни тасдиқлардилар. 10 Ҳоким Павлусга гапириши учун ишора этгач, у сўз бошлади: «Сиз кўп йиллардан бери бу халққа ҳаққоний қози бўлганингизни билганим учун, мен ўз ишимни бемалол ҳимоя қиламан. 11 Ўзингиз билиб олишингиз мумкин: менинг сиѓиниш учун Қуддусга келганимга ўн икки кундан ошгани йўқ. 12 На маъбадда, на ибодатхоналарда ва на Қуддус шаҳрида бирон киши билан баҳс қилганим ёки халқ орасига ѓулѓула солганимни улар кўришмади. 13 Ҳозир ҳам мени айблашларида бирон бир асос борлигини исбот қилишолмайди. 14 Ҳузурингизда шуни эътироф этаманки, улар бидъат деб атаган Йўлнинг избосари ўлароқ, ота-боболарим сиѓинган Худойи Таолонинг ҳақиқий бандасиман. Таврот ва Пайѓамбарлар китобида ёзилганларнинг ҳаммасига инонаман. 15 Айбловчиларимнинг ўзлари ҳам тан олганидек, мен солиҳ билан фосиқларни тирилтирадиган Худога қаттиқ эътиқод қиламан. 16 Шунинг учун ҳам Худо билан инсонлар олдида доим виждонимни соф сақлашга тиришаман. 17 Орадан кўп йиллар ўтгандан кейин, халқим шарафига хайр-садақа ва қурбонликлар баѓишлаш учун Қуддусга қайтиб бордим. 18 Бу вақтда мени маъбадда таҳорат қилаётган ҳолатда топдилар; ҳолбуки, у ерда оломон ҳам, шовқин ҳам йўқ эди. 19 Фақат асиялик баъзи бир яҳудийлар бор эди. Аслида ўша одамлар бу ерга келиб, бирон шикоятлари бўлса, ҳузурингизда мени айблашлари керак эди. 20 Ёки бу ердагиларнинг ўзлари айтишсин, яҳудийларнинг Олий Кенгаши олдида турганимда менда қандай ҳақсизлик топишган экан? 21 Мен уларнинг орасида туриб, баланд овозда: „Ўликларнинг тирилишига ишонганим учун бугун олдингизда ҳукм қилиняпман“, – деб айтдим. Ҳҳтимол, шу сўзим учун айбдор саналсам керак?» 22 Шунда Феликс: «Мингбоши Лисий келганидан кейин ишларингни синчиклаб текшираман», – деб муҳокамани кейинга қолдирди. Феликс ўзи Исонинг йўли борасида анча хабардор эди. 23 Павлусни юзбошига топшириб: «Қамаб қўйилсин, лекин енгиллик берилсин, унга хизмат қилмоқчи бўлган дўстларига ҳеч қаршилик қилинмасин», деб буюрди. 24 Бир неча кундан кейин Феликс яҳудий хотини Друсилла билан келди. Павлусни чақиртириб, Исо Масиҳга ишониш тўѓрисида уни тинглади. 25 Павлус ҳақиқат, нафсни тийиш ва қиёмат-қойим ҳақида гапирганда, Феликснинг юраги чўчиб кетди. «Ҳнди боргин, вақт топганимда сени яна чақираман», – деди. 26 Айни замонда, Павлус озод бўлиши учун менга пора беради деган умидда уни тез-тез суҳбатга чақирадиган бўлди. 27 Икки йилдан сўнг Феликснинг ўрнига Порций Фест келди. Феликс яҳудийларнинг кўнглини олмоқчи бўлиб, Павлусни қамоқда қолдирди.

Ҳаворийлар 25

1 Фест вилоятга келганига уч кун ўтгандан кейин, Кесариядан Қуддусга борди. 2 Шунда олий руҳонийлар билан яҳудийларнинг асилзодалари ҳокимнинг олдига келиб, Павлусдан шикоят қилдилар. 3 Мурувват кўрсатиб, Павлусни Қуддусга чақиртиришини ўтиниб сўрадилар; ҳолбуки, йўл-йўлакай уни ўлдиришни қасд қилган эдилар. 4 Фест эса Павлус Кесарияда қамоқда турганини ва ўзи ҳам яқинда у ерга қайтиб боражагини уларга билдирди. 5 «Шундай қилиб, сизлардан кимнинг иложи бўлса, мен билан бирга боришсин ва агар бу одамда бирон ёмонлик бўлса, уни айбдор қилишсин», – деди у. 6 Фест уларнинг ёнида саккиз ёки ўн кундан зиёд турмай, Кесарияга қайтиб борди. Ҳртаси куни ҳукм курсисига ўтириб, Павлусни олиб келишни буюрди. 7 Павлус ўртага чиққач, Қуддусдан келган яҳудийлар уни ўраб олганларича, ўзлари исбот қилолмайдиган кўп оѓир айбларни унга қўйдилар. 8 Павлус эса ўзининг ҳимоя сўзида: – Мен на яҳудийларнинг Қонунига, на маъбадга ва на Қайсарга қарши бирон бир жиноят қилганим йўқ, – деди. 9 Фест яҳудийларнинг кўнглини топмоқчи бўлиб, Павлусдан: – Қуддусга бориб, у ерда менинг олдимда бу хусусларда суд бўлишни истайсанми? – деб сўради. 10 Павлус деди: – Мен Қайсарнинг ҳукм курсиси олдида турибман, мен бу ерда ҳукм этилишим шарт. Мен яҳудийларга ҳеч бир ҳақсизлик қилмаганимни ўзингиз ҳам яхши биласиз. 11 Агар мен ўлимга лойиқ бирор жиноятда айбдор бўлганимда, унда ўлимдан бош тортмасдим. Агарда бу кишилар менга қўяётган айблар асоссиз бўлса, унда мени ҳеч ким уларнинг қўлига топширолмайди. Мен Қайсарнинг ҳукмини талаб қиламан. 12 Фест маслаҳатчилари билан кенгашгандан сўнг, Павлусга жавоб бериб: – Сен Қайсарнинг ҳукмини талаб қилдинг, Қайсарнинг олдига борасан, – деди. 13 Бир неча кундан кейин, подшоҳ Агриппа билан Верника Фестни табриклаш учун Кесарияга келдилар. 14 Улар у ерда анча вақт тургандан кейин, Фест Павлуснинг ишини подшоҳга тақдим қилди: – Бу ерда Феликс қамоқда қолдириб кетган бир одам бор. 15 Мен Қуддусда бўлганимда, яҳудийларнинг олий руҳонийлари ва оқсоқоллари шикоят билан олдимга келиб, уни маҳкум этишни талаб қилишди. 16 Мен уларга жавоб бериб, айбланувчи одам айбловчилари билан юзлаштирилмасдан ва унга қўйилган айблардан ўзини ҳимоя қилиш имкониятини бермасдан, ўлимга маҳкум қилиш римликларнинг одати эмас, дедим. 17 Шунинг учун улар бу ерга келишганда, сира вақт йўқотмай эртаси куниёқ мен ҳукм курсисига ўтириб, бу одамни олиб келишларини буюрдим. 18 Лекин айбловчилар уни ўраб олгач, мен тахмин қилган жиноятлардан бирортасини бўйнига қўя олмадилар. 19 Фақат ўз динлари билан боѓлиқ, Павлус тирик эканини даъво қилаётган Исо исмли ўлган бир шахс ҳақида баъзи баҳслари бор эди. 20 Мен бу масалани ҳал қилишда қийналиб қолдим-да, Павлусдан Қуддусга бориб, бу хусусда суд бўлишни истар-истамаслигини сўрадим. 21 Лекин у бу ишни Императори аъзамнинг муҳокамасига қолдиришни талаб қилгани сабабли, уни император ҳузурига юборгунга қадар қамоқда тутиб туриш ҳақида буйруқ бердим. 22 Агриппа Фестга: – Бу одамни мен ҳам тинглашни истар эдим, – деди. – Ҳртанинг ўзидаёқ уни тинглайсиз, – деди унга Фест. 23 Ҳртаси куни Агриппа билан Верника буюк ҳашамат билан келиб, мингбошилар ва шаҳарнинг атоқли кишилари билан бирга маҳкама саройига кирдилар. Фестнинг амри билан Павлус олиб келтирилди. 24 Фест сўз бошлади: «Подшоҳ Агриппа ва бизлар билан биргаликда бу ерда ҳозир бўлган ҳамма кишилар! Мана бу одамни кўриб турибсизлар. Қуддусда ва шу ерда кўпгина яҳудийлар менга мурожаат қилиб, бу одам бошқа яшамаслиги керак, дея қичқирдилар. 25 Менинг бўлса, унинг ўлимга лойиқ бирор иш қилмаганига ишончим комил. Унинг ўзи Императори аъзамнинг ҳузурида судланишни талаб этгани учун, уни Римга юборишга қарор қилдим. 26 Фақат олий ҳокимга унинг ҳақида ёзиш учун эса бирон қатъий сўзим йўқ. Шунинг учун уни ҳаммангизнинг, ва айниқса, подшоҳим Агриппа, сизнинг ҳузурингизга чиқартирдимки, бу ишни кўриб чиққандан кейин ёзиш учун бирон тайин сўз топилар, деб. 27 Чунки менинг фикримча, бир маҳбусни императорга юбориб, унга қарши қўйилган айбларни кўрсатмаслик мулоҳазасизлик бўлур эди».

Ҳаворийлар 26

1 Агриппа Павлусга: «Ўзингни оқлаш учун гапиришингга рухсат берилади», – деди. Шунда Павлус қўлини силтаганча, ўзини ҳимоя қилиб гапира бошлади: 2 «Подшоҳ Агриппа! Яҳудийларнинг менга қўяётган ҳамма айбларидан бугун сизнинг ҳузурингизда ўзимни ҳимоя қилаётганим учун бахтиёр ҳисоблайман. 3 Айниқса сиз яҳудийларнинг барча одатларини ва мубоҳасали масалаларини яхши билганингизни кўзда тутиб, сабр-тоқат билан мени тинглашингизни илтимос қиламан. 4 Менинг ёшлигимдан ўз мамлакатимда кечирган ҳаётим ҳамда кейинроқ Қуддус шаҳрида кечган умримни барча яҳудийлар билишади. 5 Мени азалдан танишади ва агар хоҳласалар, динимизнинг энг жиддий мазҳаби бўлмиш фарзийчилик таълимоти бўйича яшаб келганимга гувоҳлик бера олишади. 6 Ҳнди эса, Худонинг оталаримизга берган ваъдасига умид қилганим туфайли, мен судда ҳозирман. 7 Ўн икки қабиламиз кеча-кундуз қунт ва ѓайрат билан Худо йўлида хизмат қилиб, у ваъданинг ижро бўлишини кўриш умидидадирлар. Мен ана худди шу умидга эришганим учун, эй подшоҳим Агриппа, яҳудийлар мени айбламоқдалар. 8 Худо ўликларни тирилтиришини сизлар нима учун ишониб бўлмайдиган бир иш деб ҳисоблайсизлар? 9 Тўѓриси, ўзим ҳам носиралик Исо номига қарши кўп хилофона амалларни қилиш керак, деб ўйлар эдим. 10 Мен буни Қуддусда қилдим ҳам. Олий руҳонийлардан ижозат олиб, кўп азизу муқаддас кишиларни зиндонларга ташлаб, уларни ўлдираётганларида мен буни ёқлардим. 11 Барча яҳудий ибодатхоналарида уларни кўп марталаб жазога тортиб, Исони ҳақоратлашга мажбур қилардим. Уларга нисбатан ҳаддан ташқари дарѓазаб бўлиб, ҳатто бегона шаҳарларда ҳам қувѓин қилардим. 12 Бунга доир яна бир бор олий руҳонийларнинг ваколати ва топшириѓи билан Дамашққа бораётган эдим. 13 Ва мана, эй подшоҳим, кундуз куни йўлда кетаётганимда, қуёш нуридан ҳам ярқироқ бир нур осмондан порлаганини кўриб қолдим. Нур мени ва йўлдошларимни ёрқин ёѓдуга чўмдирди. 14 Биз ҳаммамиз ерга йиқилгандан кейин, менга яҳудий тилида сўзлаётган бир овозни эшитдим: – Шоул, Шоул, нега Мени қувѓин қиляпсан? Нишга қарши тепишинг қийин, – деди. 15 Мен: – Ё Раббий, Сен ким бўласан? – деб сўрасам, У: – Мен сен қувѓин қилаётган Исоман, – деди. 16 – Қани, қаддингни ростлаб оёққа бос! Чунки сен Менинг хизматимда бўласан. Мени қандай кўрганинг ҳамда Мен қай тариқа сенга зоҳир бўлганим ҳақида гувоҳлик қилишинг учун сени тайинладим. 17 Сени ўз миллатинг ва бошқа халқлар қўлидан халос қиламан. Мажусийларнинг кўзларини очиб, уларни зулматдан нурга ва шайтоннинг ҳокимиятидан Худога қайтариш учун сени юбораман, токи улар Менга имон келтириб, гуноҳлари кечирилсин ва Худо азизларига насиб этадиган абадий меросга ноил бўлсинлар, – деди. 19 Бинобарин, эй подшоҳ Агриппа, мен кўкдан юборилган ушбу ваҳийга монелик қилмадим. 20 Аввал Дамашқ аҳолисига, кейин Қуддус ва бутун Яҳудия юртидаги, шунингдек, бошқа ерлардаги мажусийларни тавба қилдириб, Худога илтижо қилиш ва тавбага яраша ишларни бажаришга ундаб юрдим. 21 Шу иш учун яҳудийлар мени маъбадда тутиб ўлдиришга қасд қилдилар. 22 Лекин мен Худодан олган ёрдамим билан шу кунга қадар каттаю кичикка гувоҳлик бериб келаман. Мусо ва барча пайѓамбарларнинг каромат қилиб айтганларидан бошқа ҳеч нимани гапирмаяпман, 23 чунончи: Масиҳ Ўз миллатига ҳам, бошқа миллатларга ҳам илоҳий нур ҳақида хабар қилиш учун азоб чекиб ўлиши ҳамда ўликлар ичидан биринчи бўлиб тирилиши муқаррар эди». 24 Павлус ўзини шундай ҳимоя қиларкан, Фест баланд овоз билан сўзини бўлди-да: – Нодонлик қиляпсан, Павлус! Катта олимлик сени ақлдан озишга оборяпти! – деди. 25 Павлус эса деди: – Мен нодонлик қилмаяпман, муҳтарам Фест. Аксинча, ҳақиқат ва фаросат юзасидан фикр юргизяпман. 26 Подшоҳ бу хусусларда билимдон бўлгани учун у билан бемалол сўзлашмоқдаман. Бу воқеалардан ҳеч бири унинг назаридан қочмаган бўлса керак, деб ўйлайман. Чунки булар бир чеккада қилинган иш эмас. 27 Подшоҳ Агриппа, пайѓамбарларга ишонасизми? Биламан, ишонасиз! 28 Агриппа Павлусга: – Яна бирпасда мени кўндириб, Масиҳий қилмоқчисан-а? – деди. 29 – Хоҳ қисқа, хоҳ узоқ муддатда бўлсин, – деди Павлус, – фақат ўзингизгина эмас, балки бугун мени тинглаётганларнинг ҳаммаси ҳам, бу занжирлардан холи, мен каби бўлишларини Худодан сўрар эдим! 30 Павлус шуларни айтганидан кейин подшоҳ, вилоят ҳокими, Верника ва улар билан бирга ўтирганлар ўринларидан туришди. 31 Четга чиқиб, бир-бирлари билан маслаҳатлашиб олишди. – Бу одам ўлимга ёки ҳибсга лойиқ ҳеч бир иш қилмаяпти-ку, – деб айтишар эди. 32 Охирида Агриппа Фестга: – Агар бу одам Қайсар ҳукмини талаб қилмаганда, уни озод этиш мумкин эди, – деди. [Шундай қилиб, ҳоким уни Қайсар олдига юборишга қарор қилди.]

Ҳаворийлар 27

1 Италияга сузиб боришга қарор қилинганда, Павлус ва бошқа баъзи маҳбусларни Август полкидан Юлий исмли бир юзбошига топширдилар. 2 Биз Асия соҳиллари бўйлаб сузадиган Адрамит кемасига ўтириб жўнадик. Биз билан бирга Салоникадан келган македониялик Аристарх ҳам бор эди. 3 Ҳртаси куни Сидўн шаҳрига келиб тўхтадик. Юлий Павлусга инсоний муомала қилиб, дўстларининг ёнига бориб тирикчилик эҳтиёжларини қондиришига рухсат берди. 4 У ердан яна жўнаб, шамол рўпарадан эсгани учун Кипр оролини паналаб сузиб ўтдик. 5 Киликия ва Памфилия қаршисидаги денгиздан ўтиб, Ликиядаги Мира шаҳрига келдик. 6 Юзбоши у ерда Италияга кетадиган Искандария кемасини топиб, бизни унга ўтқизди. 7 Анча кун жуда қийналиб сузиб, Книдос шаҳрининг қирѓоѓига зўрѓа етиб бордик. Шамол қирѓоққа яқинлашишимизга имкон бермади. Шунда Салмон бурнини айланиб, Крит оролини паналаб сузиб ўтдик. 8 Крит қирѓоѓи бўйлаб машаққат ила сузиб, Гўзал Бандаргоҳлар деган жойга келдик. Ласея шаҳри бу ерга яқиндир. 9 Ҳнди орадан кўп вақт ўтиб, ҳатто Рўза куни ҳам кечган, сузиб бориш эса янада хавфли бўлиб қолган эди. Шунинг учун Павлус йўлдошларига маслаҳат бериб: 10 «Ҳрлар, кўряпманки, сузишни давом эттириш юк ва кема учунгина эмас, ўз жонимиз учун ҳам хавф-хатарли бўлади», – деди. 11 Лекин юзбоши Павлуснинг сўзларидан кўра, кема ҳайдовчисига ва дарѓага кўпроқ ишонар эди. 12 Пристань қишни ўтказишга мослаштирилмагани учун, кўпчилик йўловчилар у ердан жўнаб кетишга ва иложи бўлса, Критнинг Финик портига бориб, қишлашга қарор беришди. Финик жануби-ѓарб ва шимоли-ѓарб томонлардан эсадиган шамоллардан панада эди. 13 Хафиф жануб шабадаси эса бошлаганда, улар ўзларини мақсадимизга эришдик, деб ҳисоблаб, лангар кўтариб жўнадилар ва Крит соҳили бўйлаб сузиб кетдилар. 14 Лекин кўп ўтмай, орол томонидан «боди-шимол» деган шиддатли бир бўрон бостириб келди. 15 Тўфон кемани шундай исканжага олдики, у шамолга қарши бардош беролмади. Тўлқинларга таслим бўлиб, сузиб борардик. 16 Клавда деган кичик бир орол ёнидан ўтаётганимизда, кеманинг қайиқчасини зўрѓа ушлаб қолдик. 17 Қайиқчани кўтариб олишгандан кейин, кемани арқонлар билан ўраб боѓладилар. Саёз жойларга ботиб қолишдан қўрқиб, елканни туширдилар ва сузувчи лангар ташлаб, шамолга таслим бўлдилар. 18 Тўфон кучаяверганидан, эртаси куни кемадан юкни ота бошлашди. 19 Учинчи куни эса ўз қўлимиз билан кема жиҳозларини сувга ташлаб юбордик. 20 Анча кун қуёш ҳам, юлдузлар ҳам кўринмай қолди. Тўфон шиддатли тус олган сари, қутулиб қолишимизга бўлган ҳар қандай умидни йўқотган эдик. 21 Кемадагилар кўпдан бери овқат емаганлари сабабли, Павлус уларнинг ўртасида туриб: «Ҳрлар! – деди. – Менга қулоқ солиб Критдан кетмаганингизда эди, бу зарару заҳматларга дучор бўлмасдинглар. 22 Ҳнди эса сизлардан ўтиниб сўрайман: дадил бўлинглар. Чунки сизлардан ҳеч бир жон ҳалок бўлмайди, фақат кема нобуд бўлади. 23 Мана, мен Унга мансуб бўлган ва Унга хизмат қилиб юрган Худонинг фариштаси бу кеча менга зоҳир бўлди. 24 У: „Қўрқма, Павлус! – деди. – Сен Қайсарнинг олдида туришинг керак. Кема йўловчиларига келганда, уларнинг ҳаммасини Худо сенга баѓишлади“, – деди. 25 Шунинг учун, эрлар, дадил бўлинглар! Чунки Худо худди менга айтганидек қилишига қаттиқ ишонаман. 26 Ҳар ҳолда биронта оролга тушишимиз керак». 27 Адрия денгизида шамолга таслим бўлиб юришимизнинг ўн тўртинчи кечасида, қарийб туннинг ярмида денгизчилар қандайдир бир қуруқликка яқинлашганларини пайқадилар. 28 Чуқурликни ўлчаб, йигирма қулоч эканини билдилар. Кейин бироз масофада яна ўлчаб, ўн беш қулоч эканини аниқладилар. 29 Тошлоқ жойга урилиб қолишдан қўрқиб, кеманинг орқа тарафидан тўртта лангар ташладилар. Тонг отишини интизор бўлиб кутардилар. 30 Шу орада денгизчилар кемадан қочмоқ ниятида, гўё кеманинг тумшуѓидан лангар ташламоқчи бўлиб, қайиқчани денгизга тушира бошладилар. 31 Павлус эса юзбоши ва аскарларга қараб: – Агар улар кемада қолмасалар, сизлар қутулолмайсизлар, – деди. 32 Шунда аскарлар қайиқчанинг арқонларини кесиб, қайиқчани сувга тушириб юбордилар. 33 Тонг отай деганда, Павлус ҳаммани овқат ейишга ундаб: – Бугун ўн тўртинчи кундирки, ҳеч нарса емай озиқ-овқатсиз қолиб турибсизлар, – деди. 34 – Шунинг учун овқат ейишингизни ёлвориб сўрайман; бу қутулишингиз учун керакдир. Сизлардан ҳеч кимнинг бошидаги бирор соч толаси ҳам нобуд бўлмайди. 35 Павлус бу сўзларни айтгандан кейин нонни олди, ҳамманинг олдида Худога шукрона айтиб, нонни синдириб ея бошлади. 36 Шу тариқа ҳамма дадилланиб, овқат еди. 37 Кемада жами бўлиб икки юз етмиш олти жон бор эдик. 38 Овқатга тўйганимиздан кейин буѓдойни денгизга отиб, кемани енгиллаштирдилар. 39 Кундуз бўлгач, кўрган қуруқликларини танимадилар; қирѓоѓи қумлоқ бўлган бир қўлтиқни пайқадилар. Иложи бўлса, кема билан у жойга бориб тўхташга қарор қилдилар. 40 Лангарларни узиб ташлаб, денгизда қолдирдилар. Айни замонда рулларнинг ипларини ечиб, олдинги елканни шамолга томон қаратиб, қирѓоқ сари кетдилар. 41 Кема қирѓоқнинг саёз ерига дуч келиб, қумга тиқилиб қолди. Кеманинг тумшуѓи ботганча қимирламай қолди, қуйруѓи эса тўлқинларнинг кучи билан парчалана бошлади. 42 Ўшанда аскарлар, маҳбуслардан бирон киши сузиб қочиб кетмасин, деб уларни ўлдиришни ният қилдилар. 43 Лекин юзбоши Павлусни қутқазмоқчи бўлиб, бу ниятларини бажаришдан уларни тўхтатди. Сузишни билганлар биринчи бўлиб ўзларини кемадан ташлаганча қуруқликка чиқсинлар, 44 қолганлари эса хоҳ тахталарга, хоҳ кеманинг бирон синиқ бўлагига тутиниб, уларнинг кетидан борсинлар, дея амр берди. Шу йўсинда ҳамма соѓ-саломат қуруқликка чиқиб олди.

Ҳаворийлар 28

1 Халос бўлганимиздан кейин, оролнинг оти Мальта эканини билдик. 2 Ерли аҳоли бизга одатдан ташқари инсонийлик кўрсатди. Ёмѓир ёѓиб совуқ бўлгани учун, улар ўт ёқиб, ҳаммамизни дўстона қабул қилдилар. 3 Шу маҳал Павлус бир даста ўтин йиѓиб, оловнинг устига қўяётганда, иссиқдан қочаётган бир заҳарли илон унинг қўлини чақиб олиб, осилиб қолди. 4 Павлуснинг қўлига илон осилганини ерлилар кўргач, бир-бирларига: «Бу одам қотил бўлса керак. Денгиздан халос бўлган бўлса ҳам, Ҳақ уни тирик қолдирмаяпти-да!» – дейишди. 5 Павлус эса ҳеч қандай зарар кўрмасдан, илонни ўтга силкитиб ташлади. 6 Орол аҳолиси унинг шишиб кетишини ёки ўлиб қолиб, тўсатдан ерга йиқилишини кутарди. Лекин узоқ кутишгандан кейин унга ҳеч қанақа фалокат юз бермаганини кўришгач, бошқача фикр қилиб: «У бир худодир», – деб айтишарди. 7 У жойнинг яқинида оролнинг бошлиѓи бўлган Публий исмли бир кишининг ер-мулки бор эди. У бизни қабул этиб, уч кун меҳмондўстлик қилди. 8 Ўша пайтда Публийнинг отаси юракбуруѓдан қийналиб, иситмалаб ётар эди. Павлус унинг ёнига кирди ва қўлларини унинг устига қўйганча ибодат қилиб, уни соѓайтирди. 9 Бу ҳодисадан кейин оролдаги бошқа хасталар ҳам келиб, шифо топишди. 10 Ҳл бизга иззат-икром кўрсатди, жўнаётганимизда зарур нарсалар билан таъминладилар. 11 Уч ойдан кейин Искандариядан келиб, ўша оролда қишлаб қолган Жавзо туѓли бир кема билан сузиб кетдик. 12 Сиракузага бориб, у ерда уч кун турдик. 13 У ердан сузиб кетиб, Ригияга келдик. Бир кундан кейин эсаётган жануб шамолидан фойдаланиб, икки кунда Путеолга етиб бордик. 14 У ерда баъзи имонли биродарларимизни топдик. Етти кун уларникида туришимиз учун рухсатимизни сўраб олдилар. Кейин Римга етиб келдик. 15 У ердаги биродарлар дарагимизни эшитиб, Аппия форуми ва ҳатто Уч Меҳмонхона майдонигача бизни кутиб олгани чиқишганди. Павлус уларни кўриб, Худога шукр қилди ва кўнгли кўтарилди. 16 Римга кирганимиздан кейин юзбоши маҳбусларни лашкарбошига топширди. Павлусга эса уни қўриқлаб турадиган бир аскар билан алоҳида яшаш учун рухсат берилди. 17 Уч кундан сўнг Павлус яҳудийларнинг атоқли кишиларини бир жойга чорлади. Улар тўпланганда: «Ҳрлар, биродарлар! – деб хитоб қилди. – Мен халқимизга ёхуд ота-боболаримиз одатларига қарши ҳеч нарса қилмаган ҳолда, Қуддусда қўлга тушиб, римликларга топширилдим. 18 Улар ҳам мени суд қилиб, ўлимга лойиқ бирон гуноҳда айблай олмай озод қилмоқчи бўлдилар. 19 Лекин яҳудийлар бунга қарши чиққач, мен Қайсарнинг ҳукмини талаб этишга мажбур бўлдим. Мен буни халқимни бирон хусусида қораламоқ ниятида қилмадим. 20 Аслини олганда, мен Исроилнинг умиди учун бу занжир билан боѓланганман. Ана шу сабабдан ҳам сизлар билан кўришиб гаплашишни истардим». 21 Улар жавоб бериб: «Сенинг ҳақингда Яҳудиядан ҳеч қандай хат-хабар олганимиз йўқ, у ердан келган биродарлардан бирортаси ҳам бизга нохуш маълумот ё ахбор билдиргани йўқ. 22 Шунга қарамай, қандай фикр юритишингни сендан эшитмоқчимиз, чунки бу бидъатга қарши ҳар ерда баҳс бўлаётгани бизга маълумдир», – дедилар. 23 Павлус учун бир кун тайин этиб, жуда кўп киши у турган меҳмонхонага келди. Ҳрталабдан оқшомгача Павлус уларга Худонинг Шоҳлигини баён этиб гувоҳлик берар, Мусонинг Қонунига ва Пайѓамбарлар китобига биноан Исо тўѓрисида ишончли далиллар келтирар эди. 24 Унинг айтганларига баъзилари эътиқод қўйиб, баъзилари эса инонмадилар. 25 Ўзаро келишмовчилик юзага келиб, Павлус уларга бир сўзни айтгандан сўнг, улар кета бошлади. Павлус деди: «Муқаддас Руҳ Ишаъё пайѓамбар орқали оталаримизга жуда тўѓри гапириб кетган: 26 „Бу халққа бориб айтгин: Ҳшитиб-эшитиб ҳам англамайсизлар; Қараб-қараб ҳам кўролмайсизлар. 27 Чунки бу халқнинг дилини ёѓ босган, Қулоқлари зўрѓа эшитадиган бўлган, Кўзларини эса юмиб олганлар. Мабодо кўзлари кўрадиган, қулоқлари эшитадиган, Диллари эса фаҳмлайдиган бўлса-ю, тавба қилсалар, Мен уларга шифо берган бўлур эдим“. 28 Шуни билиб қўйинглар: Худонинг бу нажоти энди бошқа халқларга юборилган; улар эса эшитадилар». 29 [Павлус бу сўзларни айтиб бўлгандан кейин, яҳудийлар ўзаро анча тортишиб, у ердан чиқиб кетишди.] 30 Павлус ижарага олган уйида тўлиқ икки йил турди. Ҳузурига келганларнинг ҳаммасини қабул қилар эди. 31 Худонинг Шоҳлиги келди ва Исо Масиҳ Раббимиздир, дея жасорат билан бемалол ваъз айтиб, таълим берар эди. Омин.

Ёқуб 1

1 Мен, Худонинг ва Раббимиз Исо Масиҳнинг қули Ёқуб, жаҳонга тарқалиб кетган ўн икки қабилага саломатлик тилайман. 2 Ҳй биродарларим, турли синовларга дучор бўлганингизда, уни катта севинч билан қабул қилинглар. 3 Шуни билингларки, имонингизнинг синалишидан сабр-тоқат ҳосил бўлади. 4 Сабр-тоқат тўла самарасини кўрсатсин, токи сизлар ҳеч бир нарсадан камчиликсиз, комил ва нуқсонсиз одамлар бўлинглар. 5 Агар сизлардан бирор кишининг ҳикмати камлик қилса, ҳаммага самимият билан, таъна қилмасдан берувчи Худодан сўрасин, Худо унга беради. 6 Лекин ҳеч шубҳа қилмасдан, имон билан сўрасин. Чунки шубҳа қилувчи киши шамолда тебранган денгиз тўлқинига ўхшайди. 7 Ўзининг бутун йўлларида беқарор, иккиланувчи бундай одам Раббимдан бирор нарса оламан, деб хаёл қилмасин. 9 Ночор аҳволдаги биродар ўзининг юксалиши билан мақтансин. 10 Бой эса ўзининг пасайиши билан мақтансин. Чунки у ўтнинг гулидай сўлиб қолади. 11 Қуёш чиқиб, жазирама иссиѓи билан ўтни қуритиб юборади. Ўтнинг гули тўкилади, бутун гўзаллиги йўқолади. Худди шу сингари бойнинг ҳам ҳаёт йўли хазон бўлади. 12 Синовга сабр-тоқат қилган одам бахтиёрдир. Чунки у синовдан ўтгач, Раббимизни севувчиларга насиб бўладиган ҳаёт тожига сазовор бўлади. 13 Васвасага тушганда ҳеч ким: «Худо мени синаб кўраётир», – демасин. Чунки Худо ёмонлик васвасасига тушмайди, Ўзи ҳам ҳеч кимни васвасага солмайди. 14 Лекин ҳар ким ўзининг эҳтиросига берилиб, алданиб васвасага дучор бўлади. 15 Кейин эҳтирос ҳомиладор бўлиб гуноҳни туѓади, гуноҳ эса етилиб, ўлимга сабаб бўлади. 16 Ҳй севикли биродарларим, алданманглар! 17 Ҳар бир неъмат, ҳар бир мукаммал ҳадя юқоридан, самовий нурлар Отасидан тушади. Унда ҳеч қандай ўзгариш йўқ, ўзгарувчан кўланка ҳам йўқ. 18 Худо ҳақиқат каломи орқали бизга ҳаёт баѓишлади, чунки Ўз яратганлари орасида биринчи ўринни эгаллашимизни хоҳлади. 19 Ҳй севикли биродарларим, шуни билингларки, ҳар бир одам эшитишда чаққон, гапиришда вазмин, ѓазаб вақтида оѓир бўлсин. 20 Чунки инсон ѓазаби Худонинг одил ҳукмини амалга ошира олмайди. 21 Шунинг учун ҳар қандай ифлосликни, кўп бўлиб қолган ёмонликларни бир четга йиѓиштириб қўйинглар, Худонинг қалбингизга экиб қўйган каломини мулойимлик билан тан олинглар. Ана бу калом жонларингизни қутқаришга қодир. 22 Ўз-ўзингизни алдаб, Худо каломининг фақат тингловчиларигина эмас, балки ижрочилари бўлинглар. 23 Агар бирор киши каломни тинглаб, ижро этмаса, у ўзининг асл юзини кўзгуда кўрган одамга ўхшаб қолади. 24 Одам ўзига қаради-ю кетди ва дарҳол қандай эканлигини унутиб юборди. 25 Лекин мукаммал Қонунга, Худонинг эрк берувчи Қонунига яқиндан қараб, унга қатъий амал қилган киши, яъни унутувчан тингловчи эмас, балки ишни бажарувчи киши ўз йўлида бахтиёр бўлади. 26 Агар орангиздаги бирор киши ўзини диндор ҳисоблаб, тилини тиймаса, у ўз виждонини алдаган бўлади ва унинг диндорлиги бефойдадир. 27 Отамиз Худога маъқул тушадиган дин-диёнат поклик ва бенуқсонликни талаб қилади, яъни етим-есирларни қайѓули кунларида йўқлаб боришимиз лозим ҳамда бу дунёнинг нопокликларидан ўзимизни тоза сақлашимиз керак.

Ёқуб 2

1 Ҳй биродарларим, улуѓвор Раббимиз Исо Масиҳга бўлган имонингизни юз-хотирчиликдан тоза сақланглар. 2 Агар сизларнинг йиѓилишингизга олтин узукли, башанг кийимли бир одам билан жулдур, кир кийимли камбаѓал бир одам кирса-ю, 3 сизлар башанг кийинганга қараб: «Марҳамат қилиб тўрда ўтиринг», – камбаѓалга эса: «Сен пойгаҳда тур» ёки «Шу ерга, оёѓим остида ўтир», – десангиз, 4 сизлар юз-хотирчиликка бориб, бу билан ёмон ниятли қозиларга ўхшаб қолмайсизларми?! 5 Ҳй севикли биродарларим, қулоқ солинглар: Бу дунёда камбаѓал ҳисобланганларни Худо Ўзи танлаб, имонда бой қилди-ку! У Ўзини севганларга ваъда берганидек, уларни Ўз Шоҳлигидаги меросдан баҳраманд қилди. 6 Лекин сизлар-чи, камбаѓални беобрў қилиб ташладингиз! Сизларни жабр-зулм қилган, маҳкамаларга судраб олиб борган бойлар эмасми?! 7 Сизлар азиз бир Ном билан танилмоқдасизлар, бу Номни ҳақорат қилган улар эмасми?! 8 Тавротда: «Ўзгани ўзинг каби севгин» деб буюрилган. Агар сизлар бу Шоҳ амрига мукаммал риоя қилаётган бўлсангиз, унда яхши иш қилаётган бўласизлар. 9 Лекин агар юз-хотирчилик қилаётган бўлсангиз, гуноҳ қиляпсиз ва Илоҳий Қонун олдида жиноятчи бўлиб қоласизлар. 10 Кимки Илоҳий Қонуннинг ҳамма моддаларига риоя қилса-ю, фақат бир нарсада гуноҳ қилса, у бутунлай гуноҳкор бўлиб қолади. 11 Чунки «Зино этма» деган Худо айни замонда «Одам ўлдирма» ҳам деган. Агар сен зино қилмасанг-у, аммо одам ўлдирсанг, барибир Худо Қонунини бузган бўласан. 12 Сизлар Худонинг эрк берадиган Қонуни бўйича ҳукм қилинувчилар каби гапиринглар ва ҳаракат қилинглар. 13 Чунки ҳукм шафқатсизга шафқатсиздир. Шафқат эса ҳукмдан устун келади. 14 Ҳй биродарларим, агар бирор киши имони борлигини айтса-ю, хайрли ишлар қилмаса, нима фойдаси бор? Бундай имон уни қутқарармикин? 15 Бирон биродар ёки сингил яланѓоч ва ризқи-рўздан маҳрум бўлса-ю, 16 бирортангиз уларга: «Ҳсон-омон бориб, исининг ва овқатланинг», – десангиз, лекин уларнинг танаси эҳтиёжини қондирмасангиз, бундан нима фойда? 17 Худди шундай амалсиз имон ҳам ўзи-ўзидан ўликдир. 18 Ҳнди бирор киши: «Сенинг имонинг бор, менинг хайрли ишларим бор», – дейиши ҳам мумкин. Қани, хайрли ишларсиз имонингни менга кўрсатгин, мен эса сенга имонимни хайрли ишларим орқали кўрсатаман! 19 Сен Худонинг ягоналигига ишонасанми? Яхши қиласан! Жинлар ҳам ишонгани учун даҳшатдан титрайдилар. 20 Ҳй ақлсиз одам, хайрли ишларсиз имоннинг фойдасиз эканлигини билмайсанми? 21 Отамиз Иброҳим ҳам ўѓли Исҳоқни қурбон қилмоқчи бўлганида, ўз хайрли ишлари туфайли оқланган-ку! 22 Кўряпсанми? Унинг имонига хайрли ишлари омил бўлган. Имони хайрли ишлари билан такомиллашган. 23 Тавротда: «Иброҳим Худога ишонди ва шу тариқа оқланди», – деб ёзилган. Бу сўз рўёбга чиқиб, Иброҳим Худонинг дўсти деб аталган. 24 Кўряпсизларки, инсон ф