O günlerde Sezar Avgustus tüm Roma dünyasinda bir nüfus sayiminin yapilmasi için ferman çikardi. Bu ilk sayim, Kirinyus'un Suriye valiligi zamaninda yapildi. Herkes yazilmak için kendi kentine gitti. Böylece Yusuf da, Davut'un soyundan ve torunlarindan oldugu için Celile'nin Nasira kentinden kalkip Yahudiye bölgesine, Davut'un kenti olan Beytlehem'e gitti. Orada, hamile olan nisanlisi Meryem'le birlikte yazilacakti. Onlar oradayken, Meryem'in dogum yapma vakti geldi ve ilk oglunu dogurdu. Onu kundaga sarip bir yemlige yatirdi. Çünkü handa kendilerine yer yoktu. Ayni yörede, sürülerinin yaninda nöbet tutarak geceyi kirlarda geçiren çobanlar vardi. Rab'bin bir melegi onlara göründü ve Rab'bin görkemi çevrelerini aydinlatti. Büyük bir korkuya kapildilar. Melek ise onlara, «Korkmayin!» dedi. «Size, tüm halk için büyük sevinç kaynagi olacak bir müjde getiriyorum: bugün size, Davut'un kentinde bir Kurtarici dogdu. Bu, Rab olan Mesih'tir. Ve iste size bir isaret: kundaga sarilmis ve yemlikte yatan bir bebek bulacaksiniz.» Birdenbire melegin yaninda, göksel ordulardan olusan büyük bir topluluk belirdi. Tanri'yi överek, «En yücelerde Tanri'ya yücelik olsun, yeryüzünde O'nun hosnut kaldigi insanlara esenlik olsun!» dediler. Melekler yanlarindan ayrilip göge çekildikten sonra çobanlar birbirlerine, «Haydi, Beytlehem'e gidelim, Rab'bin bize bildirdigi bu olayi görelim» dediler. Aceleyle gidip Meryem'le Yusuf'u ve yemlikte yatan bebegi buldular. Onlari görünce, çocukla ilgili olarak kendilerine anlatilanlari onlara bildirdiler. Bunu duyanlarin hepsi, çobanlarin kendilerine söylediklerine sasip kaldilar. Meryem isebütün bu sözleri derin derin düsünerek yüreginde sakladi. Çobanlar, isitip gördüklerinin tümü için Tanri'yi yüceltip överek geri döndüler. Her seyi, kendilerine anlatildigi gibi bulmuslardi.